Jun 032011

Judah had endured captivity for seventy long years. Daniel had been sixteen years of age when the mighty Nebuchadnezzar had destroyed Israel’s army, and taken into Babylon Jehoiakim, the king of Judah, and the flower of his people.

In the year 426 B.C., Cyrus, or Darius the Median of Persia, conquered Babylon and slew Belshazzar, and Daniel would then have been in his eighty-seventh year. It was to become a momentous year in the history of Israel, for God had raised up this Persian king to fulfil His purpose concerning His purpose concernig His people. We read of this in the opening chapter of Ezra:

‘Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the LORD by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the LORD stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, … Thus saith Cyrus king of Persia, The LORD God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and He hath charged me to build Him an house at Jerusalem, which is in Judah’ (Ezra 1:1,2).

Before this was known by Daniel, however, we find in verses 1 and 2 of chapter 9 that he read in the prophecy of Jeremiah and came to understand that the captivity was to last for seventy years, not from when he was captured, but as from the complete destruction of Jerusalem. This took place some twenty years later when Zedekiah rebelled against Nebuchadnezzar, who then finally razed the city to the ground, and completely destroyed the temple. The words in Jeremiah’s prophecy that Daniel would read include chapters 25:10-13 and 29:10-14. As a result of his understanding of the prophecy of Jeremiah, Daniel prayed to the Lord God of Israel, which is recorded in verses 3-19 of this chapter.

Daniel’s prayer centres on the fact that Israel’s terrible desolation is the outcome of rebellion against the Word of God, sent from time to time through the prophets. It is but the fulfilment of the curse and the oath written in the Law of Moses. God evidently keeps His word, and Israel have most surely merited their punishment. Yet Daniel reminds the Lord of the mercy He showed to their fathers when He brought them out from the bondage of Egypt, and gave them, as he puts it, ‘Thy city Jerusalem, Thy holy mountain’ (verse 16). God was true to His covenant promises, even though Israel had failed.

There is a beautiful progression in this prayer, and see how Daniel, although remaining absolutely faithful himself both in manner of life and witness in service, associates himself with the idolatrous nation of Israel. ‘We have sinned … ‘in vers 5: ‘Neither have we hearkened … ‘in verse 6: ‘unto us …’in verse 7 and 8:  ‘all Israel near and far’ in verse 7: (and so right down to verse 16).

Not until verse 10 is there any link established between Jehovah and His people, then in verse 15 a fuller claim is made: ‘This rebellious people’ become ‘Thy people’. In verse 16 ‘the desolate city’ becomes ‘Thy city’, ‘Thy holy mountain’; in verse 17 ‘Thy sanctuary’. Then it all comes pouring out, reserve is abandoned, and before this covenant-keeping God, Daniel pours out his petittion in verses 18 and 19:

‘O my God, incline Thine ear, and hear; … O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not …’.

He throws himself and the people upon the mercies and forgiveness of God, remembering those gracious words recorded in Jeremiah chapter 31, verses 28 and 31-40. So Daniel based his prayer solely on covenant grace, and how swiftly God answers him. Look at versers 20 to 23:

‘And whiles I was speaking , and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the LORD my God for the holy mountain of my God;

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding.

At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision’.

What a wonderful thing to say about a man – ‘thou art greatly beloved’! Abraham was called ‘the friend of God’; David ‘a man after God’s own heart’, and now Daniel – ‘greatly beloved’. What a gracious God we have to speak such words of sinful human beings! ‘God so loved the world’, that is men and women who live in it,  ‘that He gave His only begotten Son …’, That is our God. Can we ever plumb the depth of His love, or the abundance of His grace?

Daniel was then given understanding of what follows:

‘Seventy weeks are determinded upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression … and to anoint the most Holy’ (verse 24).

If we understand the word ‘week’ in this verse to mean seven days, we have a period of one year and a little over four months are ‘determined’, or ‘cut off’, that is divided off from all other years, ‘upon thy people’, this nation of Israel, ‘and upon thy holy city’, Jerusalem. If seven days had been intended, however, Daniel would have used the same word as he did in the next chapter 10, verses 2 and 3 – ‘I Daniel was mourning three full weeks (literally weeks of days) … ’till three whole weeks were fulfilled’ (again weeks of days).

As we have seen, Daniel had come to know from the prophecy of Jeremiah that the captivity would be ended in seventy years after the destruction of Jerusalem in 477 B.C. when king Zedekiah was deported and taken to Babylon by Nebuchadnezzar. The revelation given to Daniel, however, was that ‘from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and sixty-two weeks’ (verse 25). Then we read ‘And after sixty-two weeks shall Messiah be cut off … ‘. We know that our Lord was crucified in A.D. 29 (A.D. 30 … GJCP), and we also know the date when the commandment to restore and build Jerusalem was given. We find this in the book of Nehemia 2:1-6.

Nehemia was one of the princes of Judah who had been taken into captivity by Nebuchadnezzar, but now held the responsible position of cup-bearer to the mighty Artaxerxes, the king of Persia, in the palace of Shushan. This name was merely a title, like the modern word ‘Shah’. He was Astyages who married Esther, whose son was Cyrus. The twentieth year of his reign was 454 B.C., but at this time, Jerusalem was still desolate, the bulk of the nation still in captivity, and the temple in ruins.

Now God’s prophetic clock does not commence to tick until His people Israel are in covenant relationship with Him. While they are in unbelieve, as they are today, and as they were during their captivity in Babylon and Persia, God’s prophetic times are not in operation. Not until the people are back in their land, Jerusalem rebuilt, and the temple ready for the presence of the Lord, symbolised by the cherubim and the mercy seat in the holy of holies, can we reckon God’s propetic times. These conditions were fulfilled in 405 B.C. The cutting off of the Messiah took place in 29 A.D. (A.D. 30 … GJCP), which is four hundred and thirty-four years from 405 B.C. This represents sixty-two sevens, or 62 x 7 years, and therefore the word ‘weeks’ in Daniel 9:25,26 and 27 must mean weeks of seven years.

In A.D. 29 (A.D. 30 … GJCP) Israel did not become ‘lo ammi’ – not My people – after crucifying their Messiah, for they were, in the mercy of God, given a second change during the Book of the Acts. This covered a period of thirty-five years, or 5 x 7 of years. That is 62 + 5 are sixty-seven, so there are still 3 x 7 of years to run their course before Christ returns, rescues his people Israel from their foes, and sets up His kingdom on the earth. As we read in verse 27, the final seven years are divided into two. For three and a half years the world will know peace and plenty, but then Satan’s world dictator will show his hand. He will cause ‘the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate’. This, as we have read in Daniel 8:9-14, is the little horn that waxes great and magnifies himself against God, His temple, and His sanctuary:

‘How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the santuary be cleansed’ (Dan.8:13,14).

Satan’s king breaks his word with the people of Israel, and attemps to blot out all signs and evidences of Israel’s God. Some authorities of the Hebrew text suggest that ‘AL KANAPH’ translated ‘overspreading’ in verse 27, could read ‘AL KANNO’, ‘in its stead’. We should then read ‘He shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and in its stead shall stand in the holy place the abomination that maketh desolate’.

When the disciples asked the Lord privately ‘What shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world (age – aioon)?’, He answers by quoting from the prophet Daniel in Matthew 24:15-31 – ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place … ‘. Paul too has this to say in 2 Thessalonians chapter 2:

‘Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God’ (verses 3,4).

This blasphemy and wicked opposition lasts for a period of three and a half years, as is confirmed in the Book of Revelation 13:5 :

‘And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months’.

The prophecy of Daniel chapter 9 ends with the final destruction of the evil one who was the cause of this desolation.

Daniel’s  Third Vision

‘In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose  name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision’ (verse 1).

Two years after the vision given to Daniel in chapter 8, a revelation came to him that is stated in this verse as ‘being true’. As we seek to understand chapters 10, 11 and 12 of this Book, we might be permitted to think, speaking from our human experience, that what follows is fantastic. So the Lord Who speaks to us through His servant, adds these words to take away any such thoughts.

We have seen that the prophecy of the 70 x 7 recorded in chapter 9 contains two main features:

  1. Israel’s final restoration and blessing.
  2. The rise of the anti-christian power at te time of the end.

In chapter 10 verse 14 we read: ‘Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days’. The prophecies then of chapter 9, and of chapter 10, 11 and 12, speak of the same time period and are closely allied. See also  chapter 9:27 and 11:31,32.

The opening revelation of chapter 10 denies the succes of all human schemes for peace and world improvement. The Hebrew word ‘TSABA’ is elsewhere translated ‘warfare’ and ‘host’, and this is the correct rendering here: ‘a long warfare’, or as Rotherham puts it ‘a great warfare’. It is indeed great in importance that we understand it, for what follows is wat not only on the earth, but in heaven, a warfare not only between armies of flesh and blood, but among principalities and powers.

The events recorded in the Book of Revelation find their place in this prophecy. The ‘war in heaven’ (chapter 12:7);  ‘war with the Lamb’ (17:14); ‘the war of the beast against the two witnesses’ (11:7′); ‘the war of the dragon against the seed of the woman’ (12:17); and ‘war with the saints’ (13:7), are all included in this ‘great warfare’. For our learning the veil is removed, and we catch a brief glimpse of those mighty principalities and powers spoken about by the apostle Paul when in Ephesians 6:10-13 we read of ‘the world rulers of this darkness’, and ‘spiritual hosts of the wickedness’.

In verses 2 and 3 of chapter 10, we are told that Daniel mourned and fasted for three weeks, and then a heavenly messenger came to him:

‘ … a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: his body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (verses 5,6).

Daniel was not able to stand in the presence of this glorious one, whose appearance is not unlike the One described in Revelation 1:12-15 Who was seen by John. The effect on John was to fall at His feet as one dead, and Daniel and his companions were also powerfully affected. Although only Daniel saw the vision, his companions turned and fled and Daniel was left alone, having lost all strength, and hearing the voice, was in a deep sleep. A hand touched him and set him on his knees, and again called Daniel ‘a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent’ (verse 11).

Despite the majesty and power of this heavenly messenger, he was held up for twenty-one days (three weeks) by the ‘prince of the kingdom of Persia’ (verse 13). It is at once obvious that this could not be any ordinary prince of flesh and blood, for if Daniel, the beloved servant of the Lord, collapsed in his presence, surely so would any other mortal. Not until Michael, one of the chief princes, came to his help, could this mighty being accomplish his mission. We understand therefore that there are not only kings and princes upon the earth, but there are Satanic representatives at the courts of kings ever seeking to frustate the purposes of God. The king of Tyre of Ezekiel chapter 28, is another illustration of this.

This delay explains Daniel’s reason for fasting three weeks. In chapter 9, no sooner had he uttered his prayer, actually even while he was praying, the answer came. Here he was kept waiting twenty-one days, and like the Psalmist, he had to ‘wait patiently for Him’. Some inkling of the power of Satan is given us as the veil is lifted here, and light is given as to the reason why Daniel had to wait this lenght of time. After hearing this explanation, Daniel had become dumb, and his strength had gone from him, but his lips were touched that he could speak, and he was strengthened, to hear and understand.

‘And, behold, one like the similitude of the sons of men … said, O man greatly beloved, fear not … I will shew thee that which is noted in the scripture of truth’ (verses 16-21).

Former visions had made Daniel ill, and this was no exception. However, he was given the strength he needed, and the preparation of heart to endure the unveiling  of the wickedness that was to usher in the events of the time of the end upon the earth, concerning the nation of Israel. Angelic ministry has been their portion all the time they have been in favour, and Michael as we shall see from chapter 12:1, was Israel’s special messenger and protector. In Jude verse 9 we read: ‘Yet Michael the archangel … ‘. He is therefore someone who is of special prominence, as that title is unique.

Chapter 11

Chapter 11 is exceedingly difficult to understand – what events took place before, what events have already come about, and what are still future. It is quite impossible to understand it unless we refer back to Daniel chapter 8.

The opening verses of chapter 11 refer back to the Persian and Greek kings, ending in ‘the mighty king’, Alexander the Great, then the dividing up of his empire among his generals. With the introduction  of two kings, namely the king of the north and the king of the south, some claim that the events that took place between the king of Syria, Antiochus, and the king of Egypt, Ptolemy, fulfil this prophecy. However, we read in chapter 10:14 – ‘Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days’. The first three verses of chapter 12 should be read on from verse 45 of chapter 11 and confirm this.

Michael, Israel’s mighty angelic messenger, shall stand up, and the nation will have to endure the great tribulation which will go on for three and a half years under the heel of the ‘man of sin’. However, those who overcome this terrible time and remain faithful to the Lord, will be gloriously rewarded, ‘every one whose names shall be found written in the Book’. If this is so, verses 5 to 20 foreshadow events that are yet to take place in the future. On the other hand, Dr. Bullinger suggests that this is past history to us today, but was to happen in the future when actually written by Daniel at the time he was living.

At any rate, from verse 21 onwards all the events recorded here are to take place in the yet future. In verse 36 the king described is the ‘man of sin’ who is referred to in 2 Thessalonians 2:1-12 and Revelation 13:5-7. In Daniel 11:38 he honours the ‘God of forces’, or munitions, who could be Satan himself. He it is who energizes this man of sin, and in Revelation 12:9, is called ‘the great dragon … that old serpent, called the Devil, and Satan, which deceiveth the whole world’. In 2 Thessalonians 2:8 we read of this spawn of Satan, this wilful dictator, being destroyed by the splendour of the coming of the Lord Jesus. What time of rejoicing that will be for those who have endured such affliction in Israel!

Chapter 12:4-13

We read in verse 4 that God reveals to Daniel that he is to close up the words He has made known to him, ‘even to the time of the end’, and this command is repeated in verse 9. Dr. Bullinger in The Companion Bible explains that a more correct translation of the rest of verse 4 should read, ‘many shall apostatize, or revolt, or even go raving mad, and wickedness shall be increased’. This would be confirmed by verse 10.

In Revelation chapters 5 and 6, a sealed book will be opened at the time of the end by the Lord Himself; no one else will able to do so.

There does not appear to be any explanation as to who the two men were who were seen by Daniel in verses 5 to 7. Daniel himself was not able to understand, but was anxious to know ‘what shall be the end of these things?’ He was, however, not allowed to do so. ‘Go thy way’, was the reply to his question, but evidently he was reluctant to do this, and was given only a part answer to his question. This includes two time periods that extend the ‘time, times, and an half’ in vers 7. These are one thousands two hundred and ninety and one thousand three hundred and thirty-five days, in verses 11 and 12, namely thirty and forty-five days respectively.

Dr. Bullinger gives a likely explanation for these two figures in Appendix No. 90 of The Companion Bible. Briefly he suggests that the extra days may be a period of mourning for the nation of Israel for their rejection of the Lord Jesus when He came to them as their Messiah. Possibly also a period devoted to the building of the new and glorious temple given to us by Ezekiel in chapters 40-42. Maybe it will include a period during which the nation will be gathered out of all the Gentile nations of the earth, and return to their own land.

Finally verse 13 speaks to us of Daniel’s sure and certain resurrection. ‘But go thy way till the end be: for thou shalt rest (in death), and stand in thy lot (in resurrection) at the end of the days’ (and then receive your allotted inheritance).

Surely Daniel will be numbered among those who will inherit a place in the heavenly Jerusalem as ‘an overcomer’, the holy city described so vividly in the Book of Revelation, chapters 21 and 22.

uit: The Berean Expositor Vol.58 No.9 – N.J. DREDGE www.bereanonline.org


D E  Z E V E N S

  • 70 zevenden (70 sabbatsjaren, het land zijn rust niet gegeven. Het land krijgt zijn rust gedurende 70 jaar ballingschap).
  • 7 zevens (49 jaar van herstel. Periode van wederkeer van het volk en opbouw van de stad, de muur en de tempel).
  • 70 zevens (490 jaar bepaald over volk en stad).

De christelijke jaartelling

De christelijke jaartelling begint zogenaamd met het jaar van Christus geboorte. Dit is echter niet het geval omdat de uitvinder van de christelijke kalender, een monnik genaamd Dionysius Exiguus, zich minstens vier jaar (drie jaar … GJCP) heeft vergist. Exiguus calculeerde dat het jaar van Christus’ geboorte plaats vond in A.U.C. 753. A.U.C. is een afkorting van ab urbe condita. De romeinen dateerden het begin van hun geschiedenis vanaf de stichting van de stad Rome. Vanuit Mattheus 2 blijkt echter duidelijk dat Christus was geboren voor de dood van Herodus, die in 749 A.U.C. stierf. Exiguus baseerde zijn calculatie op Lukas 3:1 ‘In het vijftiende jaar van de regering van keizer Tiberius’, maar hield geen rekening met het feit dat Tiberius begon te regeren naast Augustus 4 jaar voordat Augustus stierf. Het 15e jaar van Tiberius was minimaal 4 jaar eerder dan Exiguus aannam en consequent hieraan, vond de geboorte van Christus vele jaren eerder plaats. Dit verschil moeten wij meenemen, als wij data van gebeurtenissen willen uitrekenen, die v. Chr. plaatsvonden.

Dit rekenen voor Christus is trouwens toch al een ramp, omdat het zo onnatuurlijk is. Het is erg schizofreen terug te moeten tellen van het begin van het christendom, ‘zoveel jaar voor Christus’. Dit is erg verwarrend. De chronologie van de bijbel rekent zo niet. De bijbel zelf telt gewoon op vanaf de schepping van de mens. Wij dienen ons hierbij te realiseren, dat de bijbelse chronologie niet begint met de schepping van de wereld, maar met de schepping van de mens. Over de datum wanneer de zichtbare schepping werd geschapen en geformeerd, zwijgt de Schrift. De term Anno Mundi (jaar van de wereld) kan dus niet de basis zijn van een bijbelse chronologie. Terecht gebruikt Dr. M. Anstey de term Anno Hominis (jaar van de mens) als de jaartelling in zijn chronologie. Hij stelt de schepping van Adam in het jaar 0 An. Hom. en Adam’s leeftijd bij de geboorte van Seth is 130 An. Hom. (Genesis 5:3). Zo verder de Bijbel als enige leidraad volgend, ontrolt zich een prachtige chronologie aan onze ogen, die uitmondt bij de doop van Christus in 4071 An. Hom., of te wel 26 na Chr. (27 na Chr. … GJCP).

P r o f e t i s c h e  j a r e n ?

Nog even een woord over ‘jaren’. Wat moet men nu verstaan onder de term ‘weken’ (letterlijk in het Hebreeuws ‘zevens’) in Daniel 9? Wij komen in Daniel 9 de volgende uitdrukkingen tegen:

  • Daniel 9:24   –   70 zevens
  • Daniel 9:25   –   7 zevens en 62 zevens
  • Daniel 9:26   –   62 zevens
  • Daniel 9:27   –   één zeven , de helft van een zeven

Het is duidelijk uit Daniel 10:2-3 in vergelijking met Daniel 9:24-27 dat in Daniel 9 geen weken van dagen worden bedoeld. Daniel vermeldt dit er namelijk in Daniel 10 nadrukkelijk bij:

‘In die dagen was ik, Daniel, treurende drie weken der dagen. Begeerlijke spijze at ik niet, en vlees en wijn kwam in mijn mond niet; ook zalfde ik mij gans niet, totdat die drie weken der dagen vervuld waren.’ (Daniel 10:2-3).

Als de weken van Daniel 9 ‘weken der dagen’ zouden zijn, had Daniel dit in Daniel 9 ongetwijfeld vermeld, net zoals in Daniel 10. Buiten dit, levert een vergelijking met Daniel 7:25 en Daniel 12:7, (waar ons de helft van een zeven wordt gegeven als ‘een tijd, tijden en een halve tijd’) ons het bewijs, dat hier gesproken wordt over jaar, of te wel 42 maanden, of te wel 1260 dagen, in overeenstemming met Openbaring 12:14; 11:1-2; 13:5-6; 11:3-10; 12:6. De 70 weken, of te wel de 70 zevens van Daniel 9 zijn dus geen 70 weken van dagen, maar 70 weken van jaren en stellen 70 x 7 = 490 jaar voor.

Een volgende vraag die opdoemt, is ‘Met wat voor jaren moet men rekenen?’. Sommigen menen op grond dat blijkbaar 1260 dagen in een jaar passen, men voortaan met zogenaamde ‘profetische’ jaren van 360 dagen moet rekenen. Israel rekende inderdaad met maanjaren van 354 dagen, samengesteld uit 12 maanden van 29 of 30 dagen. Nu en dan moest men aan het jaar een maand toevoegen om er voor te zorgen dat de eerste maand steeds in het zelfde seizoen zou blijven vallen. Zou men dat niet doen, dan zou men binnen de korste keren met de oogsten en de bijbehorende feesten des Heren (Leviticus 23) volkomen verkeerd uitkomen. Die extra 13e maand werd overigens nooit gebruikt in een ‘sabbatsjaar’, enz. Om kort te gaan , Israel kende een uiterst ingewikkeld stelsel van regelingen om in de pas met de seizoenen te blijven. Het plotseling gaan rekenen vanaf het eerste jaar van Kores tot op Christus in jaren van 360 dagen, zoals bijvoorbeeld Sir Robert Andersen doet, is ons inziens niet correct. Alleen voor een korte tijd kan men zo rekenen, zoals Israel deed, maar daarna moet men net als Israel deed, correcties uitvoeren om in de pas met de seizoenen te blijven. Voor de tweede helft van de laatste week (zeven) van Daniel 9 kan men dus gerust met 1260 dagen rekenen, maar dit geldt absoluut niet voor de gehele periode van 490 jaar.


Het feit dat wij in dit hoofdstuk zo diep zijn ingegaan op de bijbelse chronologie, ligt aan het feit dat zoveel mensen bij de uitleg van de 70 weken van Daniel 9 altijd beweren, dat er van de bijbelse data niets klopt. Wij hopen te hebben aangetoond, dat het tegendeel waar is. De verwarring ontstaat, omdat men voor de periode van de laatste 500 jaar voor Christus niet de Schrift als enige leidraad neemt, maar de bijbel in overeenstemming tracht te brengen met de chronologie van Ptolemy, waardoor deze periode zo’n 80 jaar te lang wordt. Onze bevindingen luiden tot dusver:

  • De canon van Ptolemy is een te onbetrouwbare basis voor een chronologisch systeem. De echtheid van zijn opgaaf van 10 Perzische koningen is niet bewezen. Het zijn gissingen. Maar bovenal zijn de daarop gebaseerde hedendaagse chronologieen in conflict met de Schrift.
  • De Schrift geeft zelf, de geslachtslijn volgend van Adam in 0 An. Hom. tot op ‘Messias, de Prins’ in 4071 An. Hom., ons een prachtige chronologie. Met uiterste precisie worden de jaren geteld tot op het startpunt van het openbaar optreden van Christus, waar Christus na Zijn zalving als ‘Gezalfde’ bekend wordt gemaakt aan Israel. Dit kunnen wij nauwkeurig in de bijbel nagaan zonder overige bronnen te hoeven raadplegen.
  • Het bevel om Jeruzalem te herstellen en te bouwen, waarmee de eerste periode van 7 weken beginnen te lopen, (Daniel 9:25), was het decreet van Kores, (Ezra 1:1-4).
  • De 62 weken, die reiken ‘tot op Messias, de Prins’, (Daniel 9:25) eindigen bij de doop van Christus, in het 15e jaar van keizer Tiberius, toen Hij 30 jaar oud was.

Deze twee laatste bevindingen zullen wij nader in de volgende hoofdstukken beschouwen!

De Herstelperiode van 7 weken

De uitgang des woords

Er is veel verschil van mening, over wanneer het woord uitging om het volk ter doen wederkeren en om Jeruzalem te herbouwen.

‘Weet dan, en versta: van den uitgang des woords, om te doen wederkeren, en om Jeruzalem te bouwen, tot op Messias, den Vorst, zijn zeven weken, en twee en zestig weken; de straten, en de grachten zullen wederom gebouwd worden, doch in benauwdheid der tijden. (Daniel 9:25 Statenvertaling).

Dit uitgaan van het bevel of letterlijk het ‘uitgaan van het woord’ om weder te keren en Jeruzalem te herbouwen, is één van de belangrijkste chronologische mijlpalen in de Schrift, want het strekt zich uit na ‘zeven weken, en twee en zestig weken’ (49 + 434 = 483 jaar) ‘tot op Messias, den Vorst’ (letterlijk in het Hebreeuws ‘tot op Messias, de Prins’).

Dit is een zaak waarop Gabriel met nadruk Daniel wijst, want dit gezicht wordt hem gegeven, opdat hij dit zou ‘weten’ en dit zou ‘verstaan’. Pas als men het ogenblik van de uitgang des woords ‘weet’ en pas als men de relatie van dat ogenblik met het gehele chronologische schema van de bijbel ‘verstaat’, krijgt Gods meetlat zijn functie. Want dan kon men exact uitrekenen, wanneer Christus zou verschijnen, namelijk na 483 jaar gerekend vanaf het bevel om weder te keren en Jeruzalem te herbouwen. Als het zo zou zijn, zoals sommigen beweren, dat men de uitgang des woords niet precies kan weten, dan zou Gods meetlat geen enkele waarde hebben en kan het onmogelijk gebruikt worden voor het doel, waarvoor God het gaf. Wij zijn er echter van overtuigd, dat de Schrift ons duidelijk op meerdere plaatsen exact de datum geeft, wanneer dit woord uitging. Dit zullen wij ook trachten vanuit de Schrift te laten zien.

Laten wij beginnen met op te merken, dat het tijdstip, wat door de engel wordt aangemerkt, als het beginpunt van de 7 weken, niet is:

‘de wederkeer en de herbouw van Jeruzalem’, maar: ‘de uitgang’ (of te wel ‘het uitgaan’) van ‘het woord’ (of te wel ‘het decreet’) om weder te keren en te herbouwen. De tijd begon niet te lopen op het moment van de terugkeer uit de ballingschap, ook niet op het moment van de herbouw van Jeruzalem, maar op het moment dat ‘het woord uitging’. Dit is het moment dat de toestemming hiervoor werd gegeven. Dit woord ging uit in het eerste jaar van Kores, koning van Perzie.

‘In het eerste jaar van Kores, de koning van Perzie, wekte de Here, opdat het woord des Heren, door Jeremia verkondigd, zou worden voltrokken, de geest van Kores, de koning van Perzie, op, om door zijn gehele koninkrijk, ook in geschrifte, deze oproep te doen uitgaan:’ (Ezra 1:1).

Het eerste vers van het boek Ezra deelt ons mee, dat deze oproep van koning Kores door de Here in de geest van Kores gewekt was, opdat het Woord des Heren door Jeremia verkondigd, voltrokken zou worden! Dit woord des Heren wat door Jeremia verkondigd was geworden, was Jeremia 25:9-12; 29:10 en hield in dat de ballingschap 70 jaar zou duren en dat dan de Here naar het volk zou omzien.

‘Want zo zegt de Here: Neen, als voor Babel zeventig jaren voorbij zullen zijn, dan zal Ik naar u omzien en mijn heilrijk woord aan u in vervulling doen gaan door u naar deze plaats terug te brengen.’ (Jeremia 29:10).

Op het moment dat de 70 jaren ballingschap om waren, wekte de Here Zelf de geest van Kores, de koning van Perzie, op om een proclamatie (letterlijk: een stem, zie de Statenvertaling) te doen uitgaan door zijn gehele koninkrijk. Dit betekende in de praktijk, dat omroepers door het gehele rijk trokken van plaats tot plaats om op hoeken en pleinen deze koninklijke proclamatie om te roepen en dit bevel op schrift aan de plaatselijke autoriteiten te overhandigen. Bedenk hierbij wat z0’n koninklijke proclamatie bij de Meden en de Perzen betekende. Dit was een onherroepbaar besluit. Dit was een wet van Meden en Perzen. En hier ging een koninklijke stem uit door het gehele rijk om de ballingen van Juda vrij te laten, zodat zij het Huis des Heren in Jeruzalem k0nden gaan bouwen.

‘Zo zegt Kores, de koning van Perzie: alle koninkrijken der aarde heeft de Here, de God des hemels, mij gegeven en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda. Wie nu onder u tot enig deel van zijn volk behoort, zijn God zij met hem, hij trekke op naar Jeruzalem, in Juda, en bouwe het huis van de Here, de God van Israel, dat is de God, die in Jeruzalem woont.’ (Ezra 1).

Het onmiddellijke gevolg van het uitgaan van dit woord was dat een eerste grote groep Israelieten (42.370 benevens 7337 slaven en slavinnen) terugkeerden naar Jeruzalem en Juda, (zie geheel Ezra 2). Andere groepen volgden later.

‘Dit nu zijn de bewoners van het gewest, die optrokken uit het midden van de in ballingschap weggevoerden, welke Nebukadnessar, de koning van Babel, naar Babel had weggevoerd, en die terugkeerden naar Jeruzalem en Juda, ieder naar zijn stad; (Ezra 2:1). De gehele gemeente tezamen was tweeenveertigduizend driehonderd zestig, afgezien van hun slaven en slavinnen, van welke er  zevenduizend driehonderd zevenendertig waren; zangers en zangeressen hadden zij tweehonderd. (Ezra 2).

Dit was precies, waar Daniel voor gebeden had en waar hij naar had uitgezien. Het was het einde van de ballingschap van zijn volk en het begin van een nieuw bestaan van de natie en de stad. Hij had gebeden: ‘Neig, mijn God, uw oor en hoor; open uw ogen en zie onze verwoestingen en de stad waarover uw naam is uitgeroepen; Treed handelend op; toef niet om uwszelfswil, mijn God, want uw naam is uitgeroepen over uw stad en over uw volk. (Daniel 9:18-19).

De NBG heeft in Daniel 9:25 ‘Weet dan en versta: vanaf het ogenblik, dat het woord uitging om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen’. Dit woord ‘herstellen’ betekent op alle plaatsen waar het in het Oude Testament voorkomt ‘terugkeren, wederkeren, terugplaatsen wat is weggehaald’. De Statenvertaling vertaald correct: ‘Weet dan, en versta: van den uitgang des woords, om te doen wederkeren, en om Jeruzalem te bouwen’. In Daniel 9:25 wordt duidelijk bedoeld, ‘het wederkeren van het volk naar Jeruzalem en Juda’, om vervolgens Jeruzalem te herbouwen. Dit was ook het onmiddellijke gevolg van de proclamatie van Kores. Want zijn decreet hield in, dat de ballingen vrijgelaten zouden worden en dat zij ‘terugkeerden naar Jeruzalem en Juda, ieder naar zijn stad; (Ezra 2:1) en ‘gingen wonen in hun steden, en alle andere Israelieten in hun steden. (Ezra 2:70). Dit hield in de eerste plaats in, het terugkeren en het gaan wonen in de hoofdstad, Jeruzalem.

De profetie van Jesaja aangaande Kores

In het boek Ezra is deze kwestie, die wij onderzoeken: ‘Wanneer is het woord uitgegaan om weder te keren en Jeruzalem te herbouwen?’, historisch volkomen duidelijk uiteengezet. Maar om deze zaak boven alle twijfel verheven te doen zijn en bovendien te tonen, hoe ontzettend belangrijk deze officiele actie was van koning Kores in de ogen van God, attenderen wij de lezer op het merkwaardige feit, dat God dit ook profetisch verklaard heeft door de profeet Jesaja, die meer dan 150 jaar daarvoor, zelfs al de naam bekendmaakte van de koning, die het woord zou laten uitgaan. Want Jesaja had geprofeteerd aangaande Kores zeggende:

‘Zo zegt de Here, … … … … die het woord van mijn knecht gestand doe en de aankondiging mijner boden volvoer; die tot Jeruzalem zeg: Het worde bewoond; tot de steden van Juda: Laten zij herbouwd worden, haar puinhopen richt Ik weer op; … … … … die tot Kores zeg: Mijn herder, hij zal al mijn welbehagen volvoeren door tot Jeruzalem te zeggen: Het worde herbouwd en de tempel gegrondvest.(Jesaja 44:24-28).

Wij hebben hier nota bene God’s eigen woord, dat het ene Kores zou zijn en niemand anders, die het woord zou spreken: ‘tot Jeruzalem: Het worde herbouwd en de tempel worde gegrondvest’. Kores zou door dit woord te laten uitgaan, al Gods welbehagen volvoeren. Wij dienen dit feit goed tot ons te laten doordringen, dat deze proclamatie door Kores gesproken zou worden tot Jeruzalem en dat deze inhield: het herbouwen van de stad met zijn tempel.

Het is duidelijk uit Ezra 1, dat later Kores van deze profetie van Jesaja geweten heeft, want in zijn decreet zegt hij: ‘De God des hemels heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda, (Ezra 1:2). Vermoedelijk is Kores hierop gewezen door de profeet Daniel. In het volgende hoofdstuk van Jesaja spreekt God wederom over Kores.

‘Ik ben het, die hem verwekt hebt in gerechtigheid, en al zijn wegen zal Ik effen maken; hij is het, die mijn stad herbouwen zal en mijn ballingen vrijlaten, zonder koopprijs en zonder geschenk, zegt de Here der heerscharen. (Jesaja 45:13).

Met nadruk willen wij erop wijzen, dat het Kores was, die ‘het woord’, ‘de stem’ liet uitgaan om weder te keren en de stad te herbouwen, en niemand anders. Diegenen namelijk die uitspraken van de Schrift in overeenstemming trachten te brengen met de chronologie van Ptolemy en Eusebius wijzen erop dat in Ezra 1:1-4 het bouwen van de stad niet uitdrukkelijk wordt genoemd. Men zegt dan: ‘De proclamatie van Kores kan geen vervulling zijn van Daniel 9:25, omdat dit decreet alleen de wederkeer van het volk inhield en de herbouw van de tempel, maar niet de herbouw van de stad’. Wij zouden willen antwoorden, dat dit wel een erg kortzichtige redenatie is, want Jesaja spreekt wel degelijk over Kores, zoals wij hierboven zagen, dat hij niet alleen de tempel, maar ook de stad Jeruzalem herbouwen zou.

Ezra haalt inderdaad wel niet het gehele decreet aan, maar vermeldt juist wel het belangrijkste onderdeel van de proclamatie, namelijk de herbouw van de tempel. De tempel is het belangrijkste onderdeel van de stad en maakt Jeruzalem tot het Jeruzalem, zoals wij het allemaal kennen, namelijk tot de stad Gods. De Tempel was niet alleen een belangrijk onderdeel van de proclamatie van Kores, maar ook een belangrijk onderdeel van het gezicht van de 70 weken in Daniel 9:24-27. En dat vergeten uitleggers wel eens. Men isoleert te snel Daniel 9:25 van de overige verzen van het gezicht. Want in het gezicht van de 70 weken wordt voortdurend over het heiligdom gesproken, ja zelfs vaak in één adem met de stad. Gods doel met de 70 weken is o.a. om iets allerheiligst te zalven, (vers 24). Wij zagen dat dit de tempel is. Verder spreekt vers 26 in één adem over stad en heiligdom en dat de stad en het heiligdom weer te gronde gericht zullen worden. In vers 27 zien wij, hoe getracht zal worden Gods doel met het heiligdom te verijdelen (nl. om het allerheiligste te zalven) door slachtoffer en spijsoffer te doen ophouden en een gruwel in het heiligdom op te richten. Wij vinden dus de tempel, (het heiligdom), voortdurend terug in Daniel 9:24-27 als wezenlijk onderdeel van de stad.

Stad en heiligdom zijn onafscheidelijk in het gezicht van Daniel 9 en vormen het toneel, waar het gezicht tot een climax komt. Jeruzalem is uniek onder alle steden van de wereld. Welke stad op deze aarde kan zeggen, dat onder zijn huizen ‘het heiligdom’, ‘de tempel’, zich bevindt? Van alle huizen van Jeruzalem was de herbouw van het Huis des Heren het belangrijkste en Ezra maakt volkomen duidelijk dat de wederkeer en de herbouw van de stad met als belangrijkste onderdeel van de stad ‘het Huis des Heren’ het pertinente doel was van het decreet. In Ezra 1:1-4 haalt Ezra alleen een hoofdbestanddeel aan uit de proclamatie van Kores, maar hij citeert niet het gehele decreet. Het decreet bestond uit diverse paragrafen. In Ezra 6 komt jaren later de oorkonde van koning Kores uit de bibliotheek van Babel te voorschijn en wordt ons kenbaar gemaakt, wat er in die oorkonde geschreven stond aangaande het huis Gods te Jeruzalem.

Oorkonde: ‘In het eerste jaar van koning Kores gaf koning Kores dit bevel: Wat betreft het huis Gods te Jeruzalem, dat huis moet worden herbouwd tot een plaats waar men slachtoffers brengt; en zijn fundamenten moeten gelegd worden; zijn hoogte moet zestig el bedragen, zijn breedte zestig el. Er zullen drie lagen steenblokken zijn en een laag hout. De kosten moeten uit de koninklijke schatkist betaald worden. Ook zal men de gouden en zilveren voorwerpen van het huis Gods, welke Nebukadnessar uit de tempel te Jeruzalem heeft gehaald en naar Babel gebracht, teruggeven, opdat het naar de tempel te Jeruzalem, op zijn plaats kome, en gij zult het nederzetten in het huis Gods. (Ezra 6).

Het is duidelijk dat hier niet de gehele oorkonde ons geven wordt. Alleen wordt geciteerd, wat betreft het huis Gods te Jeruzalem, (vers 3) geschreven stond. De oorkonde ging ongetwijfeld ook over de vrijlating uit de ballingschap en de herbouw van de stad. Het onmiddellijke gevolg van de proclamatie van Kores was dan ook, dat de vroegere inwoners van Jeruzalem en Juda toegestaan werd, ja opgedragen werd, terug te keren. En zij keerden ook terug, zoals Ezra 2 getuigd. En dit bevel gekoppeld aan de opdracht om het huis van de Here te bouwen, hield noodzakelijkerwijs ook in: ‘Het herbouwen van de huizen in de stad voor de inwoners’.

Zo werd de profetie van Jesaja vervuld, die zo’n 150 jaar daarvoor geprofeteerd had over Kores: ‘Hij is het, die mijn stad herbouwen zal en mijn ballingen vrijlaten, zonder koopprijs en zonder geschenk, zegt de Here der heerscharen’, (Jesaja 45:13). Deze profetieen spreken toch wel heel duidelijk erover, dat Kores en niemand anders tot Jeruzalem zou zeggen: ‘Het worde herbouwd en de tempel worde gegrondvest’, (Jesaja 44:28)!

De herbouw van de stad

In Ezra 3 lezen wij, dat in de 7e maand (van het 1e jaar van Kores) het volk zich als één man verzamelde in Jeruzalem, (Ezra 3:1). Jozua en Zerubabbel richtten het altaar op zijn fundamenten en offerden daarop brandoffers en vierden het loofhuttenfeest, hoewel het fundament van de tempel nog niet gelegd was, (Ezra 3:6). Het duurde tot in het 2e jaar na hun aankomst dat Jozua en Zerubbabel met allen, die meegekomen waren uit de ballingschap, het werk aanvingen aan het Huis des Heren. Pas zeven maanden nadat men teruggekeerd was, begon men het fundament van de tempel te leggen. Het was natuurlijk een eerste levensbehoefte geweest om voor de mensen eerst huizen te bouwen om in te wonen en de stad te versterken.

Van die tijd aan wordt in de historische boeken van Ezra en Nehemia en in de profetische boeken van Haggai en Zacharia over Jeruzalem gesproken, als over een bestaande stad. De herbouw van de stad en zijn tempel werd enorm tegengewerkt zoals Ezra 4 en 5 ons laten zien.

‘Toen ontmoedigde de bevolking des lands het volk van Juda en schrikte hen af van het bouwen. Zelfs kochten zij raadslieden tegen hen om, teneinde hun plan te verijdelen, zolang Kores, de koning van Perzie, leefde, tot de regering van Darius, de koning van Perzie, toe. (Ezra 4).

Nadat Kores gestorven was, schreef men zelfs een brief naar koning Arthahsasta, waar men in schreef:

‘Welnu, het zij de koning bekend, dat de Judeeers, die van u naar ons zijn opgetrokken, te Jeruzalem gekomen zijn; zij zijn bezig die oproerige en slechte stad te herbouwen; zij voltooien de bouw der muren en graven de fundamenten uit. Nu zij het de koning bekend, dat, als deze stad herbouwd is en de muren voltooid zijn, men geen belasting, cijns of tol meer zal betalen, zodat zij ten slotte de koningen schade zal berokkenen. (Ezra 4).

Het onmiddellijke gevolg was, dat op bevel van de koning de arbeid moest worden gestaakt, (Ezra 4:21). Het indirecte gevolg was dat ook de arbeid aan het huis Gods werd gestaakt, (Ezra 4:24) en stil bleef liggen tot het 2e jaar van de regering van Darius, de koning van Perzie. Ezra 5 toont ons, hoe door het optreden van de profeten Haggai en Zacharia (Ezra 5:1-2) Zerubbabel en Jozua de bouw weer oppakken. Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt en hen wordt gevraagd: ‘Wie heeft u bevel gegeven dit huis te bouwen en deze muur te voltooien?, (Ezra 5:3). Het antwoord is: ‘op bevel van Kores, de koning van Babel’. De stadhouder over het gebied stuurt hierover direct een brief naar Babel en vraagt om inlichtingen. De dan zittende koning, koning Darius geeft opdracht in de boekerij van Babel onderzoek te doen of koning Kores ooit zo’n bevel heeft gegeven. De oorkonde van Kores komt voor de dag en het blijkt inderdaad zo te zijn, dat Kores dit heeft bevolen. Koning Darius schaart zich onmiddellijk achter dit koninklijke besluit en hij stelt de uitvoering ervan direct weer in werking met als gevolg, dat in het 6e jaar van zijn regering de bouw aan het huis des Heren gereed was.

‘De oudsten der Judeeers bouwden voorspoedig voort tijdens het profeteren van de profeet Haggai en van Zacharia, de zoon van Iddo; zij voltooiden de bouw volgens het gebod van de God van Israel en volgens het bevel van Kores, Darius en Arthahsasta, koning van Perzie, en zij waren met dit huis gereed tegen de derde dag van de maand Adar, en wel in het zesde jaar van de regering van koning Darius.’ (Ezra 6).

Na de inwijding van de tempel lezen wij dat de teruggekeerden het pascha vierden en het feest der ongezuurde broden, (Ezra 6:19-22), wat er dus op duidt, dat de stad in staat was grote aantallen mensen te herbergen. In de hoofdstukken 7 en 8 lezen wij over de komst van Ezra zelf naar Jeruzalem (Ezra 8:32) tezamen met een groep ballingen, die terugkeerden uit Babel. In hoofdstuk 9 dankt Ezra God voor Zijn goedheid en dat Hij het volk gunst heeft doen vinden bij de koningen van Perzie.

‘Hij heeft ons gunst doen vinden bij de koningen van Perzie, dat zij ons verademing gaven om het huis van onze God te doen herrijzen en zijn puinhopen te herstellen, en ons een omtuining gaven in Juda en in Jeruzalem.’ (Ezra 9:9).

In hoofdstuk 10 staat: ‘Daarop deed men een oproep uitgaan door Juda en Jeruzalem tot al degenen die in ballingschap geweest waren, om zich te Jeruzalem te verzamelen.’ (Ezra 10:7). Toch ondanks al deze bewijzen in Ezra, dat Jeruzalem en zijn muur herbouwd was, zijn er nog uitleggers, die ons vragen te geloven, dat er tot dit moment geen herbouw van de stad had plaatsgevonden. Ja, men vraagt ons zelfs te geloven, dat tot dit moment er nog steeds geen sprake van is geweest, dat ‘het woord’ is uitgegaan voor de wederkeer en de herbouw van Jeruzalem’ van Daniel 9:25, maar dat dit pas geschiedde in het 20ste jaar van Artaxerxes in Nehemia 2.

Het werk van Nehemia

Zij die uitgaan van de chronologie ontwikkeld uit de canon van Ptolemy, die weer gebaseerd was op de gissingen van Eratosthenes, dateren ‘het uitgaan van het woord om weder te keren en Jeruzalem te bouwen’ op het 20ste jaar van koning Arthahsasta (ook wel genoemd Artaxerxes). Hun conclusie is gebaseerd op wat vermeld staat in Nehemia 2 en is in het bijzonder gebaseerd op de petitie van Nehemia aan de koning.

‘En ik zeide tot de koning: Dat gij, indien het de koning goeddunkt en indien uw knecht u welgevallig is, mij zendt naar Juda, naar de stad waar de graven mijner vaderen zijn, om haar te herbouwen.’ (Nehemia 2:5).

Vanuit Nehemia 2:5 wordt aangenomen, dat er tot dat moment geen herbouw van de stad zou hebben plaatsgevonden en dat er geen woord reeds was uitgegaan om het te herbouwen. Van deze Artaxerxes wordt aangenomen, door hen die een late datum verlangen van het decreet van Daniel 9:25, dat hij Longimanus is, wiens 20ste jaar bijna 80 jaar na de troonsbestijging van Kores ligt.

En men neemt dan aan dat gedurende al die tijd geen toestemming is gegeven om de stad te herbouwen (dit om de theorie sluitend te maken), ofschoon wel toestemming werd gegeven om de tempel te herbouwen en ofschoon de inwoners van Jeruzalem en Juda wel was opgedragen naar hun stad en land terug te keren!

In het 1e hoofdstuk van Nehemia lezen wij, dat Nehemia op de hoogte wordt gebracht door Hanani en enige mannen uit Juda, hoe de toestand is onder de Joden die teruggekeerd waren uit de ballingschap. Nehemia informeert ook naar Jeruzalem, (Nehemia 1:2). Hij ontvangt niet zo’n mooi bericht. Deze broeders rapporteren hem, dat de teruggekeerden ballingen in grote rampspoed en smaad verkeerden, dat de muur van Jeruzalem was verbroken en dat de poorten van de stad verbrand waren, (Nehemia 1:3). Deze boodschap was heet van de naald. Deze beschadiging van de muur en de poorten van de herbouwde stad had zonder twijfel recent plaatsgevonden en was veroorzaakt door de tegenstanders van de Joden. Voor Nehemia was dit nieuws en deze onheilstijding was zo hard, dat hij weent, rouwt, vast en bidt, (Nehemia 1:4).

Vanuit de eerste 4 verzen van Nehemia 1 is het onmogelijk te menen, dat de schade, waarover de boodschappers, (die juist uit Juda waren teruggekeerd), rapporteerden, veroorzaakt was door Nebukadnezar meer dan 100 jaar daarvoor! Nehemia was voor die tijd niet bedroefd geweest in de aanwezigheid van de koning, maar nu kon hij zijn verdriet niet verbergen.

‘In de maand Nisan, in het twintigste jaar van koning Artachsasta, toen er wijn voor hem gereed stond, hief ik de wijn op en reikte die de koning toe. Nu was ik nooit treurig geweest in zijn tegenwoordigheid. De koning zeide tot mij: Waarom staat uw gezicht zo somber, hoewel gij niet ziek zijt? Dit kan niet anders dan hartzeer zijn. Toen werd ik ten zeerste bevreesd, (Nehemia 2).

Dit maakt het zonneklaar, dat het een nieuwe en onverwachte calamiteit betrof, die de geliefde stad getroffen had. Dit komt bovendien geheel overeen met de petitie van Nehemia, of hij op vakantie naar Juda mocht gaan, om de stad te herbouwen, (Nehemia 2:5-6). Dit woord ‘bouwen’ is heel betekenisvol, want één van zijn gewone betekenissen is: ‘repareren’,  (zie Strong Concordance). Dit is de betekenis hier, zoals duidelijk blijkt uit het gedetailleerde verslag van het herstelwerk in hoofdstuk 3, waar er alleen wordt gesproken over de reparatie van de muren en de poorten, precies die onderdelen waar Hanani over gerapporteerd had, dat zij beschadigd waren. Dit woord ‘repareren’ komt meer dan 30 keer in dit hoofdstuk voor. Hiernaast dienen wij erop te letten dat er over bestaande huizen wordt gesproken. Bijna iedereen was met het reparatiewerk bezig tegenover zijn eigen huis.

‘Daarnaast was bezig Jedaja, de zoon van Charumaf, en wel tegenover zijn eigen huis. Daarnaast was bezig Chattus, de zoon van Chasabneja. (Nehemia 3:10). Verderop was bezig Nechemja de zoon van Azbuk, de overste van het halve district Bet-sur, tot tegenover de graven van David en tot aan de aangelegde vijver en tot aan het huis der helden. (Nehemia 3:16). Daarnaast herstelde Ezer, de zoon van Jesua, de overste van Mispa, een volgend stuk, tegenover de opgang naar het tuighuis aan de hoek. Verderop herstelde Baruch, de zoon van Zabbai, vol ijver een volgend stuk, van de hoek tot aan de ingang van het huis van de hogepriester Eljasib. Verderop waren bezig Benjamin en Chassub tegenover hun huis. Verderop was bezig Azarja, de zoon van Maaseja, de zoon van Ananja, naast zijn huis. (Nehemia 3). Vanaf de Paardenpoort waren de priesters bezig, ieder tegenover zijn huis. Verderop was bezig Sadok, de zoon van Immer, tegenover zijn huis. Verderop weer was bezig Semaja, de zoon van Sekanja, de wachter van de Oostpoort.’ (Nehemia 3).

Uit Nehemia 3 is duidelijk dat het werk aan de muur alleen maar wat eenvoudig herstelwerk betrof, want het werk was in een vrij korte tijd afgerond. Maar 52 dagen waren er voor nodig.

‘De muur nu was voltooid op de vijfentwintigste Elul, in tweeenvijftig dagen.’ (Nehemia 6:15).

Dit betrof beslist niet een totale bouw van de muur. Misschien breng iemand hier tegenin dat in Nehemia 7:4 toch staat: ‘De stad nu was ruim en groot (wijd en uitgestrekt), maar het inwonerstal was gering, en er waren geen huizen gebouwd, (Nehemia 7:4). Dit is echter gemakkelijk te verklaren. Het gedeelte beschrijft de staat en toestand van Jeruzalem, nadat Nehemia zijn werk had afgerond en daarom kan het niet betekenen (van welk gezichtspunt ook bezien), dat de stad niet herbouwd was. Het duidt er echter op, dat er nog wijd onbezette ruimten waren in de stad, waar geen huizen stonden, vanwege het feit dat veel Israelieten achterbleven in Pezie, omdat ze daar in vrijheid een bestaan konden opbouwen en het er veel te goed hadden. Relatief weinig Israelieten keerden terug en veel huizen werden niet herbouwd, waardoor in de steden er grote open ruimten ontstonden.

Kores’ proclamatie of Artaxerxes’ brieven

Veel bijbelverklaringen gaan er vanuit dat het Artaxerxes was in Nehemia 2, van wie het woord uitging. Wij hopen te hebben aangetoond, dat niet Artaxerxes, maar Kores het woord van de engel in Daniel 9:25 vervulde. In Nehemia 2 is er niets, wat aan de woorden van de engel beantwoordt. Geen bevel, decreet of oproep ging uit.

Alleen werden brieven gegeven aan Nehemia, die hem een veilige reis gaven naar Jeruzalem, (Nehemia 2:7) en hem in staat stelde hout te betrekken van de houtvester des konings, (Nehemia 2:8) voor de poorten en voor de muur van de stad en voor het huis, waarin Nehemia zijn intrek zou nemen.

Het decreet van Kores is verbonden met de bijbelse chronologie. Want het was 70 jaar vanaf het begin van de ballingschap, dat Kores’ stem door het gehele wereldrijk ging, terwijl van het tijdstip, dat Nehemia brieven meekreeg in het 20ste jaar van koning Arthahsasta, niet vast staat, wanneer dit exact plaatsvond. Het woord ‘Artaxerxes’ is een titel. Het betekent ‘hoofd-heerser’ en wordt als aanspreektitel aan alle Perzische koningen gegeven. Sommigen denken dat de heerser waarvan hier sprake is in Nehemia, Darius (Hystaspes) is en dat hij dezelfde is als de Ahasveros van Esther. Anderen denken dat hij Longimanus is, die Xerxes opvolgde. Maar hoe het ook zij, als wij kijken naar Kores is er geen enkele twijfel over wanneer het woord van Kores uitging in het gehele rijk om het volk vrij te laten en te laten wederkeren naar Juda om Jeruzalem met zijn tempel te herbouwen. Het vond plaats aan het eind van de 70 jarige ballingschap en in Ezra 1:1-4 vinden wij het verslag van het uitgaan van de stem, welk woord volmaakt de profetieen vervulde van zowel Jesaja als Jeremia, en die ook volkomen het gebed van Daniel beantwoordde geheel in overeenstemming met de woorden van Gabriel in Daniel 9:25. Bovendien geeft de Schrift veel aandacht aan dit decreet van Kores. Niet alleen vinden wij het terug in Ezra 1:1-4, maar ook in 2 Kronieken 36:22-23, waarbij in beide gedeeltes de datum uitdrukkelijk wordt genoemd, opdat wij het zouden ‘weten’ en het zouden ‘verstaan’.

‘Maar in het eerste jaar van Kores, de koning van Perzie, wekte de Here, opdat het woord des Heren, door Jeremia verkondigd, zou worden voltrokken, de geest van Kores, de koning van Perzie, op, om door zijn gehele koninkrijk, ook in geschrifte, deze oproep te doen uitgaan: Zo zegt Kores, de koning van Perzie: alle koninkrijken der aarde heeft de Here, de God des hemels, mij gegeven en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda. Wie nu onder u tot enig deel van zijn volk behoort, de Here, zijn God, zij met hem, hij trekke op.’ (2 Kronieken 36).

Vanaf deze datum verlopen er eerst 7 weken, waarin een deel van het volk uit Babel wederkeert naar Juda en waar met veel horten en stoten de hoofdstad Jeruzalem inclusief zijn tempel en zijn muur werden herbouwd. Door de tegenstand en intriges van de vijanden der Joden duurde het 49 jaar, voordat eindelijk het decreet van Kores geheel was uitgevoerd. Jeruzalem werd herbouwd, maar het vond plaats in de benauwdheid der tijden, (Daniel 9:25 Statenvertaling).

De 62 weken tot op Messias, de Prins

De zalving bij Zijn doop

De woorden van Daniel 9:25 ‘tot op een gezalfde, een vorst’, letterlijk ‘tot op Messias, de Prins’ geven het doel aan, waartoe de lange chronologische lijn van de bijbel heeft geleid. In de dagen van Daniel stond de stem van het profetisch woord op het punt te verstommen en de geinspireerde geschiedenis van God’s oude volk stond op het punt op te houden. Maar voordat dit ging gebeuren, wordt het laatste stadium van de chronologie van het Oude Testament bekend gemaakt aan ‘Daniel, de Profeet’ en door hem vastgelegd in het ‘Woord der Waarheid’. Vanaf de uitgangs des woords van Kores, tot op de grote Verlosser, ‘Messias, de Prins’, zijn zeven weken, en twee en zestig weken.

‘Weet dan, en versta: van den uitgang des woords, om te doen wederkeren, en om Jeruzalem te bouwen, tot op Messias, den Vorst, zijn zeven weken, en twee en zestig weken; de straten, en de grachten zullen wederom gebouwd worden, doch in benauwdheid der tijden. (Daniel 9:25 Statenvertaling).

De 7 weken (49 jaar) waren een tussenperiode. Maar nadat deze herstelperiode voorbij was, hoefde men alleen nog maar de 62 weken (434 jaar) te rekenen om uit te komen op Messias, de Prins. De woorden ‘tot op Messias, de Prins’ vertellen ons met alle zekerheid tot op welk punt in het leven van Jezus Christus de 62 weken reikte. Het woord Messias (een equivalent van het griekse Christos) betekent ‘Gezalfde’. Wij vragen daarom de lezer: ‘Waar in het aardse leven van onze Heiland werd Hij gezalfd en gepresenteerd aan Israel?’ Het antwoord wordt ons duidelijk gegeven in de Evangelien en de Handelingen. Het was bij Zijn doop in de Jordaan, want toen was het, dat de Heilige Geest op Hem neerdaalde in de lichamelijke gestalte van een duif; en het was toen Johannes de Doper getuigde, dat Hij de Zoon van God was en het Lam Gods. De apostel Petrus verklaard:

‘Gij weet van de dingen, die geschied zijn door het gehele Joodse land, te beginnen in Galilea, na de doop, die Johannes verkondigde, van Jezus van Nazareth, hoe God Hem met de Heilige Geest en met kracht heeft gezalfd. Hij is rondgegaan, weldoende en genezende allen, die door de duivel overweldigd waren; want God was met Hem. (Handelingen 10).

Vanaf het moment van Zijn doop was Jezus van Nazareth ‘de Gezalfde’ en begon Hij als ‘Christus’ met Zijn openbare Messiaanse dienst, als ‘een dienaar van besnedenen’, (Romeinen 15:8). Van deze belangrijke gebeurtenis van Zijn zalving met de Heilige Geest en met kracht bij Zijn doop hebben wij ook het eigen getuigenis van de Heer. Nadat Hij in de kracht van de Geest was teruggekeerd naar Galilea, waar Hij volgens Jesaja 9:1-2 zou verschijnen als ‘een Groot Licht’,  (zie ook Mattheus 3:12-16) ging Hij op de sabbat naar de synagoge in Nazareth, waar Hij begon voor te lezen uit de profeet Jesaja, zeggende, (Lukas 4).

‘En hij kwam te Nazareth, waar Hij opgevoed was, en Hij ging volgens zijn gewoonte op de sabbatdag naar de synagoge en stond op om voor te lezen. En Hem werd het boek van de profeet Jesaja ter hand gesteld en toen Hij het boek geopend had, vond Hij de plaats, waar geschreven is: De Geest des Heren is op Mij, daarom, dat Hij Mij gezalfd heeft, om aan armen het evangelie te brengen; en Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren. Daarna sloot Hij het boek, gaf het aan de dienaar terug en ging zitten. En de ogen van allen in de synagoge waren op Hem gericht. En Hij begon tot hen te zeggen: Heden is dit schriftwoord voor uw oren vervuld.

Wij hebben dus nota bene het woord van de Heer Zelf, dat Hij op dat moment van Zichzelf verklaarde dat Hij ‘de Gezalfde’ was, dat is ‘de Messias’. Alle aanwezigen in de synagoge, die hun oog allemaal op Hem gericht hielden, (ves 21), hadden drommels goed door wat de Heiland verklaarde, toen Hij in vers 18 zei ‘De Geest des Heren is op Mij’, daarom, ‘dat Hij Mij gezalfd heeft’, om aan armen het evangelie te brengen’.

Johannes de Doper was gezonden om ‘te getuigen’ van Christus, ‘opdat allen door hem geloven zouden’, (Johannes 1:6-7). De dienst van Johannes, namelijk dat hij kwam dopen met water, had maar één doel: ‘Het openbaren van Jezus van Nazareth als Messias (Christus) aan Israel’.

‘En zelf wist ik niet van Hem, maar opdat Hij aan Israel zou geopenbaard worden, daarom kwam ik dopen met water.’ (Johannes 1:31).

Deze speciale dienst van Johannes was voltooid op het moment van Christus’ doop. Want op het moment dat de Here Jezus werd ‘gezalfd’ met de Heilige Geest en aan Israel geopenbaard werd door het getuigenis van Johannes de Doper, werden de woorden van de profetie ‘tot op Messias, de Prins’ volledig vervuld. Bij deze grote en wondervolle gebeurtenis werd Jezus van Nazareth gezalfd tot Messias, ‘de Prins’. En vanaf dat moment ving Hij Zijn openbaar optreden aan als Gezalfde. Tot de dag van Zijn dood, wandelde Hij voortdurend onder het volk Israel als Messias en wijdde Hij zich volkomen aan de vervulling van Zijn Messiaanse dienst; in het  goed doen; in het bekendmaken van Zijn Vader’s Naam; in het doen van de werken van de Vader; de zieken genezende; de blinden het gezicht gevende, de melaatsen reinigende, de doden opwekkende en om het aangename jaar des Heren te verkondigen. De tijd was vervuld. De 62 weken van Daniel 9 waren om en Christus maakte Zich bekend aan Zijn volk.

‘en Hij zeide: De tijd is vervuld en het Koninkrijk Gods is nabijgekomen. Bekeert u en gelooft het evangelie.’ (Markus 1:15).

De Gezalfde

Zelfs nog voordat Hij Zich bekendmaakte in de synagoge van Nazareth als ‘God’s Gezalfde’, had Hij openlijk tegen de samaritaanse vrouw gezegd: ‘Ik, die met u spreekt, ben het.’

‘De vrouw zeide tot Hem: Ik weet, dat de Messias komt, die Christus genoemd wordt; wanneer die komt, zal Hij ons alles verkondigen. Jezus zeide tot haar: Ik, die met u spreekt, ben het.(Johannes 4).

Als gevolg van het getuigenis van de vrouw in haar eigen stad, verzoeken de samaritanen de Heiland bij hen te blijven. Twee dagen bleef de Heiland daar, voordat Hij vertrok naar Galilea en nog veel meer werden gelovig om Zijn woord. En zij zeiden tot de vrouw:

‘En zeiden tot de vrouw: ‘Wij geloven niet meer om uws zeggens wil; want wij zelven hebben [Hem] gehoord, en weten, dat Deze waarlijk is de Christus (de Gezalfde), de Zaligmaker der wereld.’ (Joh.4:22).

Het doel, zowel als het gevolg, van de openbare dienst van Johannes de
Doper om van Christus te getuigen en Hem door de doop bekend te maken aan Israel, wordt nog eens onderstreept, als wij luisteren naar het getuigenis van hen, die Christus na Zijn doop, na Zijn zalving, gingen volgen.

‘Andreas, de broeder van Simon Petrus, was één van de twee, die het van Johannes gehoord hadden en Hem gevolgd waren; deze vond eerst zijn broeder Simon en zeide tot hem: Wij hebben gevonden de Messias, wat betekent: Christus. (Johannes 1).

In het Woord van God heeft de Heilige Geest als Auteur van de Schrift er nadrukkelijk voor gezorgd dat dit belangrijke feit, (dat Jezus van Nazareth ‘de Gezalfde’ was), zowel werd vastgelegd in het Hebreeuws (Messias), als in het grieks (Christos), zodat zijn betekenis nooit verloren zou gaan. De Geest van God stapelt dus bewijs op bewijs, dat de Here Jezus vanaf Zijn doop en bekendmaking aan Israel God’s Gezalfde was, de Messias. In heel het aardse leven van de Heiland is er geen enkele andere gebeurtenis, die de woorden van Gabriel benadert ‘tot op Messias, de Prins’. De Schrift wijst ons absoluut op de gebeurtenis, toen de Heiland gezalfd werd als een ‘Gezalfde’, als ‘Messias’, als ‘Christos’, bekendgemaakt werd aan Israel en Hij Zijn openbare Messiaanse dienst begon. Zijn doop markeert exact het einde van de 62 weken.

‘Weet dan, en versta: van den uitgang des woords, om te doen wederkeren, en om Jeruzalem te bouwen, tot op Messias, den Vorst, zijn zeven weken, en twee en zestig weken; de straten, en de grachten zullen wederom gebouwd worden, doch in benauwdheid der tijden.’ (Daniel 9:25).

Volgens de bijbelse chronologie onderzocht door Dr. M. Anstey komen wij dan in An. Hom. 4071 of te wel 26 na Chr. (27 na Chr. … GJCP). Vanaf de uitgang des woords in het 1e jaar van Kores in An. Hom. 3589 of te wel 457 voor Chr. ‘tot op Messias, de Prins’, dat is tot op Zijn doop, Zijn zalving, verstrijken er ‘zeven weken en twee en zestig weken’ totaal 49 + 434 = 483 jaar. Dit brengt ons in het jaar 26 na Chr. (27 na Chr. … GJCP), waar de Heer op 30-jarige leeftijd met Zijn openbare dienst als Gezalfde begon.

‘En het geschiedde, terwijl al het volk gedoopt werd, dat, toen ook Jezus gedoopt werd en in gebed was, de hemel zich opende, en de Heilige Geest in lichamelijke gedaante als een duif op Hem nederdaalde, en dat er een stem kwam uit de hemel: Gij zijt mijn Zoon, de geliefde, in U heb Ik mijn welbehagen. En Hij, Jezus, was, toen Hij optrad, ongeveer dertig jaar, een zoon, naar men meende, van Jozef, de zoon van Eli, (Lukas 3:21-23).

De Prins

Men dient er acht op te slaan, dat de Heiland optradt als ‘Messias, de Prins’ en niet als ‘Messias, de Koning’ in zijn drie-jarige omwandeling op aarde. De statenvertaling heeft: ‘tot op Messias, den Vorst, zijn zeven weken, en twee en zestig weken’, (Daniel 9:25). Het woord ‘Vorst’ betekent ‘(kroonprins)’. Toen de Here Jezus in het openbaar begon op te treden, trad hij op als kroonprins. Een kroonprins heeft erfrecht op de troon. Zo had ook de Here Jezus als de zoon van David rechten op de troon van zijn vader David, (Lukas 1:30-33). Maar een kroonprins, is nog geen koning. Daartoe moet hij eerst de troon bestijgen, het koningschap over het koninkrijk aanvaarden en uitgeroepen worden tot koning. In de bijbel zien we bijvoorbeeld, dat Saul eerst door Samuel tot prins gezalfd wordt, (1 Samuel 10:1).

‘Toen nam Samuel de oliekruik, goot haar uit over zijn hoofd, kuste hem en zeide: Heeft de Here u niet tot vorst over zijn erfdeel gezalfd?’

Dit is hetzelfde woord ‘vorst’ in de grondtekst als in Daniel 9:25, namelijk nahgeed ‘prins’. Maar het is pas geruime tijd later, dat Saul tot koning uitgeroepen wordt, (1 Samuel 10:24). Hetzelfde zien wij bij David. Eerst zalft Samuel David te midden van zijn broeders (1 Samuel 16:13), maar het is pas jaren later, dat David daadwerkelijk koning wordt over Israel. Zo werd ook de Here Jezus bij Zijn doop gezalfd tot (kroon)prins en tradt Hij ook op als de Gezalfde, de Prins. Hij was nog niet de Gezalfde, de Koning. Hij overlegde wel Zijn geloofsbrieven, maar het volk aanvaardde ze niet en aan het einde van Zijn openbare Messiaanse dienst verwierpen ze Hem. Wij zien hier in Daniel 9:25 en 26, hoe exact Gabriel zich over Christus uitspreekt, door Hem niet de titel te geven, ‘Messias, de Koning’, maar ‘Messias, de Prins’. Het is pas na de 70 weken, dat Christus als ‘Messias de Koning’ Zijn Koninkrijk zal openbaren en Zichzelf in heerlijkheid zal openbaren als de Koning der koningen en de Here der heren.

Na de 62 weken

De profetie van Daniel 9 over de 70 weken gaat na vers 25 over wat er na de 62 weken zal geschieden.

‘En na de tweeenzestig weken zal een gezalfde worden uitgeroeid, terwijl er niets tegen hem is; en het volk van een vorst die komen zal, zal de stad en het heiligdom te gronde richten, maar zijn einde zal zijn in de overstroming; en tot het einde toe zal er strijd zijn: verwoestigen, waartoe vast besloten is. En hij zal het verbond voor velen zwaar maken, een week lang; in de helft van de week zal hij slachtoffer en spijsoffer doen ophouden; en op een vleugel van gruwelen zal een verwoester komen, en wel tot aan de voleinding toe, en waartoe vast besloten is, dat zal zich uitstorten over wat woest is (Daniel 9).

De uitroeiing van ‘Messias, de Prins’

Het eerste wat ons medegedeeld wordt, wat er na de 62 weken zal gaan gebeuren, is dat Christus zal worden uitgeroeid. Dit woord voor ‘uitroeien’, in het Hebreeuws kahrath, wijst op een geweldadige dood. De eerste keer dat het in de bijbel voorkomt, is na de zondvloed, waar God belooft, ‘dat voortaan niets dat leeft, meer door de wateren van de zondvloed zal worden uitgeroeid’,  (Genesis 9:11). Ook in Leviticus en Numeri komen wij het veelvuldig tegen, waar het gebruikt wordt, dat als iemand in sommige gevallen de wet overtreedt, hij de doodstraf ontvangt.

‘Maar wie iets met voorbedachten raden doet, hetzij geboren Israeliet, hetzij vreemdeling, die zal een lasteraar van de Here zijn, die zal uit zijn volk worden uitgeroeid, want hij heeft het woord des Heren veracht en zijn gebod geschonden; die zal zeker uitgeroeid worden, zijn ongerechtigheid is op hem.’ (Numeri 15).

Het woord kahrath wordt ook gebruikt voor het maken van een verbond. De eerste keer in die betekenis in de Bijbel komt voor in Genesis 15:18, waar we lezen hoe God met Abram een verbond sluit. Maar zo’n verbondssluiting ging gepaard met bloedstorting en offerande. Abram nam diverse dieren, deelde ze middendoor en legde de stukken tegenover elkander, (vers 9-10), waarna God tussen de stukken doorging, (vers 17). Zo sloot God Zijn verbond met Abram. Zo sloot God ook met Israel het nieuwe verbond door het offer van Christus op het kruis. Kahrath wordt daarnaast nog gebruikt voor ‘afsnijden’, (1 Sam.24:5). Dit precies gebeurde er. Het oude verbond werd afgesneden en het nieuwe verbond werd gemaakt in Zijn bloed (Lukas 22:20).

Daniel 9:26 spreekt duidelijk ervan, dat dit na de 62 weken geschiedde, en niet dat het op of aan het eind van de 62 weken plaatsvond. Hoe lang dit na het jaar 26 na (27 na Chr. … GJCP) Christus heeft plaatsgevonden, staat niet aangegeven in de Schrift. Maar als wij afgaan op de tijdsaanduidingen in de Evangelien, dan is daar uit op te maken, dat de omwandeling van Christus ongeveer drie jaar heeft geduurd en dat deze eindigde met Zijn kruisdood, vermoedelijk in 28 of 29 na Chr. (in 30 na Chr. … GJCP).

‘Terwijl er niets tegen hem is’ zegt de NBG. De Statenvertaling heeft: ‘En na die twee en zestig weken zal de Messias uitgeroeid worden, maar het zal niet voor Hem zelven zijn.’ Letterlijk staat er: ‘Doch er is niets voor Hem.’ Dit betekent, dat het openbaar optreden de Here Jezus niets opleverde. Het bracht Hem niet het Koninkrijk der Hemelen. Hij kon het Koninkrijk niet oprichten, omdat de zijnen Hem niet aannamen, (Johannes 1:11).

Velen zijn gecharmeerd van de uitleg van Sir Robert Anderson, die uitgaande van profetische jaren van 360 dagen komt tot een periode van 173.880 dagen. Vanaf de uitgang des woords tot op ‘Messias, de Prins’ [7 weken + 62 weken = 483 jaar (x 360) = 173.880 dagen]. Anderson gaat ervan uit, dat de toestemming die Arthahsasta in zijn 20ste regeringsjaar gaf aan Nehemia om de muren van Jeruzalem te herstellen, het punt is, waarop het woord uitging. Ondanks dat er geen exacte tijdsaanduiding is, gaat Anderson uit van de eerste dag van de eerste maand Nisan, en stelt deze vast op 14 maart 445 v. Chr. Vanaf die datum gerekend, telt hij 173.880 dagen en komt dan uit op de 10e Nisan (6 april) in 32 na. Chr. Volgens Anderson vond toen de intocht in Jeruzalem plaats, gevolgd 5 dagen later door de kruisiging.

Wij zijn het niet met Anderson eens om de volgende redenen:

  • Het woord ging niet uit in Nehemia 2, zoals wij uitgebreid hebben gezien in hoofdstuk 2. Koning Athahsasta gaf alleen maar persoonlijke brieven mee aan Nehemia. En de herbouw van de muur onder Nehemia in 52 dagen betrof alleen maar een reparatie van een beschadiging, die zeer recent was aangebracht door de vijanden der Joden. Het Woord ging duidelijk van Kores uit, die in het gehele rijk zijn proclamatie liet omroepen aangaande de vrijlating der Joden en het bevel naar Juda weder te keren, (Ezra 1:1-4). Het was Kores, die tot Jeruzalem zei: Het worde herbouwd en tot de tempel: Het worde gegrondvest, (Jesaja 44:28), niet Arthahsasta. Dit was reeds voorzegd door de profeet Jesaja, die nota bene al de naam van Kores had geprofeteerd!
  • Anderson rekent met profetische jaren i.p.v. met gewone jaren. Zoals wij zagen, kan men wel voor een korte periode met jaren van 360 dagen rekenen, maar beslist niet voor lange perioden. Binnen de kortste keren verschuiven de maanden en de seizoenen zo sterk, dat de Joden bijvoorbeeld het feest van de eerstelingsgarve zouden moeten vieren, terwijl er niets te oogsten is en er nergens een eerstelingsgarve van het veld is te halen.
  • Daniel 9:25 zegt dat de Messias, de Prins, pas na de 62 weken uitgeroeid wordt. Niets laat ons toe deze gebeurtenis juist aan het einde van de 62 weken te plaatsen, zoals Anderson doet.
  • Het 20ste jaar van Arthahsasta is vanuit de bijbelse chronologie met geen mogelijkheid exact te traceren. Anderson neemt wel aan dat deze plaats vond in 445 voor Chr., maar vanuit de bijbel is dit niet vast te stellen. Het jaar van de proclamatie van Kores echter is vanuit de bijbelse chronologie wel degelijk te traceren, zoals Dr. M. Anstey in zijn boek laat zien, waarvan wij zijn bevindingen beknopt in een chronologisch overzicht hebben geplaatst.

Het begin van de 70 weken

De vergissing die men bij de uitleg van de 70 weken veel maakt, is dat men direct begint te tellen vanaf de uitgang des woords. Volgens bijna alle uitleggers beginnen daar de 70 weken te lopen. Het was Charles H. Welch die inzag, dat de Schrift dit echter niet doet. De vergissing die men namelijk maakt, is dat men in Daniel 9:25 ‘de 7 weken en de 62 weken’ bij elkaar gaat optellen en dan in deze verzen gaat inlezen ‘69 weken’.

De Schrift echter telt niet op en begint dienovereenkomstig niet met het tellen van de 70 weken vanaf de uitgang des woords, want dan zou vers 26 moeten luiden: ‘En na de 69 weken zal een gezalfde worden uitgeroeid’. Nee, de Schrift telt niet op, maar zegt: ‘En na de 62 weken zal een gezalfde worden uitgeroeid’, (vers 26). De Schrift maakt duidelijk onderscheid tussen de 7 weken en de 62 weken, (vers 25)en begint pas te tellen aan de 70 weken, als na 7 weken de wederkeer uit de ballingschap en de herbouw van de stad Jeruzalem met alles wat daarbij behoort, definitief zijn afgerond.

Pas na de herstelperiode van 49 jaar vangt de Schrift aan met tellen en telt dan exact 62 weken tot op Christus (Zijn bekendmaking aan Israel door Zijn doop, door Zijn zalving). Jezus begint dan met Zijn openbaar optreden als ‘Gezalfde’, (als Messias, als Christos).Vers 26 meldt dan hoe dit afloopt. Na de 62 weken zal Christus worden uitgeroeid. Dit geschiedde op het kruis van Golgotha.

De weken na Christus’ zalving

De Schrift telt dus niet alleen tot op de 62 weken, maar ook erna, dus de 63ste week in. Als de 62 weken, eigenlijk 69 weken zouden zijn, (omdat men begint te tellen vanaf de uitgang des woords in plaats vanaf het moment dat de herbouw van Jeruzalem afgerond was), en er is (zoals men beweert) nog maar één week over, namelijk de 70ste in de toekomst, dan kan men onmogelijk na de 69ste week gaan tellen, zoals vers 26 doet, want dan telt men al in de 70ste week, terwijl die nog in de toekomst ligt (zoals men zelf leert). Wij zien hieruit dat de Schrift het zelf niet toelaat om van de 62 weken, 69 weken te gaan maken. De Schrift telt 62 weken tot op de zalving van Christus bij Zijn doop en telt daarna gewoon door de 63ste week in.

Nadat Christus zich bekendgemaakt heeft aan Zijn volk en waarschijnlijk zo’n drie jaar rondgewandeld heeft, is Hij ergens in die 63ste week uitgeroeid, omdat Zijn volk Hem niet aannam,  maar verwierp. Maar ook na het kruis telt de Schrift de weken gewoon door in het boek der Handelingen. Voor Israel veranderde er niets in de relatie met God. Zij bleven Gods volk, (Ammi). Dat Israel de Leidsman ten leven had gedood, wordt Israel vergeven (Handelingen 3:15-17) en opnieuw wordt het Evangelie van het Koninkrijk Israel gepredikt, nu door de 12 Apostelen.

Het duurde tot het einde van de Handelingen, voordat de aanbieding van het Koninkrijk voor Israel teruggetrokken werd, en Israel in zijn huidige Lo-Ammi status kwam. Het is pas in Handelingen 28 als Israel voor de tweede maal pertinent weigert (als volk … GJCP) Jezus als Christus, als Messias, als Gezalfde, te aanvaarden, (Handelingen 28:23-24), dat God door de mond van de apostel Paulus heen het oordeel van Jesaja 6 over het volk laat uitspreken (Handelingen 28:25-29; Jesaja 6:9-10; Johannes 12:40; Mattheus 13:14-15).

‘zeggende: Ga heen tot dit volk en zeg: Met het gehoor zult gij horen en gij zult het geenszins verstaan, en ziende zult gij zien en gij zult het geenszins opmerken; want het hart van dit volk is vet geworden, en hun oren zijn hardhorend geworden, en hun ogen hebben zij toegesloten, opdat zij niet zien met hun ogen en met hun oren niet horen en met hun hart niet verstaan en zij zich bekeren, en Ik hen zou genezen.’ (Handelingen 28).

Het is pas hier in Handelingen 28, dat Israel terzijde wordt gezet en Israel’s hoop, zegeningen en beloften worden opgeschort. Dit geschiedde niet bij het kruis of op de pinksterdag. Handelingen 28:28 is de grenslijn der bedelingen en tot dat tijdstip hadden de 70 weken hun loop. Gerekend vanaf de doop van Christus (Zijn zalving en bekendmaking aan Israel) in 26 na Chr. (27 na Chr. … GJCP) verlopen er 5 weken, of te wel 35 jaar tot op 62-63 na Christus waar de apostel Paulus het oordeel van Jesaja 6 in Handelingen 28 over het volk Israel uitspreekt. Daar stopt pas Gods tijdklok te tikken voor Israel, dus niet op het kruis van Golgotha, of op de pinksterdag (sjawoe’ot), waar bijna iedereen bij de uitleg van Daniel 9 vanuit gaat. Er zijn dan 62 + 5 = 67 weken verlopen van de 70.

Totaal kreeg Israel 5 weken de tijd Christus te aanvaarden, eerst door het optreden van Hemzelf, daarna door het optreden van de 12 Apostelen der besnijdenis, (Hebreeen 2:3-4). Twaalf getuigen die optraden voor de twaalf stammen van Israel. Het getal 5 is het getal van de genade. Ondanks dat Israel Christus verwierp en hun Messias nagelde aan het kruis, werd hen genade verleend en kregen zij uitgebreid de gelegenheid Hem alsnog te aanvaarden, 5 weken (35 jaar) lang.

De laatste 3 weken

Momenteel staan er dus nog 3 weken van de 70 weken, dat is 21 jaar, voor Israel op het programma. Totaal 21 jaar, waar ze weer na hersteld te zijn, 21 jaar lang als Gods volk in de staat van Ammi (Mijn volk) mogen wandelen en werken in de dienst van God op aarde. Drie weken, waarin Israel weer zal functioneren als Gods kanaal van zegen voor deze wereld. Want het heil is uit de Joden, (Johannes 4:22). In Handelingen 28:28 week dit Heil Gods van hen en werd Hij gezonden aan de heidenen. Nu treedt God in gemeenschap met de heidenen buiten Israel om. Maar er komt een tijd, dat Israel na weer (geestelijk) hersteld te zijn in de relatie met God, zal gaan functioneren als Gods kanaal van zegen voor de wereld!

uit: De zeventig weken van Daniel – D. van Zuijlekom www.levendwater.org


S a m e n v a t t e n d:

Israel in the picture!

Israels helpende handen, overal ter wereld in actie. Als mensen waar of wanneer dan ook in nood zijn geraakt als gevolg van een natuurramp of andere noodsituaties, dan is al het andere even minder belangrijk, en dat is maar goed ook! We denken aan landen als Japan, Nieuw-Zeeland, Haiti, Columbia, China en noem maar op.

Ook het kleine Israel behoort tot de hulpverlenende landen, en dat terwijl in eigen land terreuraanslagen op zijn burgers plaatsvinden, en mag er wel eens wat aandacht besteed worden aan Israels onzelfzuchtige hulpvaardigheid.

De verschrikkelijke aanslagen, oorlogen en andere rampen die Israel in zijn relatief korte bestaan heeft ervaren, heeft het volk heel wat tranen gekost. En toch behoren de Israelische opsporings- en reddingsteams tijdens een ramp tot de snelste en meest professionele ter wereld.

Deze teams staan met hun schat aan ervaring altijd direct klaar om in welk land dan ook hulp te bieden, zelfs in landen waar het antisemitisme hoortij viert en waar Israelische producten worden geboycot. Sinds de stichting van de staat, 63 jaar geleden, spant Israel zich bijzonder in voor goede betrekkingen met het buitenland. Voor Israel is het vanzelfsprekend om mensen in nood te helpen. Vaak schenken de internationale media geen aandacht aan de humanitaire hulp van Israel, omdat ze vooringenomen zijn en omdat kritiek op Israel het nu eenmaal beter doet in de media!

Hier horen en zien we a.h.w. de profeten van Israel spreken in die kernachtige teks uit Genesis 12:3‘en met u zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden’.


Als daar aan het eind van een opbouw periode van (7 x 7 ) 49 jaar de stad Jeruzalem met muren en Tempel hersteld in de dagen van Ezra en Nehemia, is het toch heel bijzonder dat daar dan tevens in het 50e jaar een Jubeljaar aanbreekt en het startpunt is waar de 70 weken beginnen te lopen!

Het woord ‘Jubeljaar’ komen we tegen in Leviticus 25:1-55, waarvan een groot gedeelte van dit hoofdstuk gewijd is aan wetten die in elk 50e jaar in het land Israel operationeel werden, in de zin dat beperkte vrijheden werden opgeheven en het verspeelde eigendom werd teruggeven, zodat iedere man weer in vrijheid naar familie en bezit kon terug keren (Leviticus 25:28,31,33,54).

In Psalm 89:16 horen we over de ‘vreugde van het geklank der bazuin’. Het was niet zomaar een geklank, maar één met een bijzonder blij geluid … ‘ welzalig is het volk dat het geklank kent’, het bazuingeschal van het ‘Jubeljaar’!

Dit gebeuren zoals beschreven in het boek Leviticus is een type van wat we tegenkomen in het Nieuwe Testament. Als de apostel Petrus in Handelingen 3:19-21 spreekt over berouw en bekering aangaande de wederkomst van de Messias als Gods Gezalfde, dan zegt hij:

‘Hem moest de hemel opnemen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen.’

Het is belangrijk om in te zien dat hetgeen door Petrus hier gezegd wordt verwijst naar het ‘Jubeljaar’, daar hij dit zei in de 63e week, dus slecht 7 weken (7 x 7) verwijderd van het 50e jaar!

J e r u z a l e m

Het is de profeet Daniel geweest die in een -beautiful progression- van zijn gebed, melding maakt van de innige verbondenheid die God heeft met de stad Jeruzalem, als het gaat om de verwoeste stad:

  • uw stad Jeruzalem (Daniel 9:16)
  • uw heilige berg (Daniel 9:16)
  • uw verwoest heiligdom (Daniel 9:17)

Als antwoordt op zijn smeking, –is er een woord uitgegaan-, wordt Daniel het volgende medegedeeld, (vers 23):

‘Zeventig weken zijn bepaald over uw volk en uw heilige stad, om de overtreding te voleindigen, de zonde af tesluiten, de ongerechtigheid te verzoenen, en om eeuwige gerechtigheid te brengen, gezicht en profeet te bezegelen en iets allerheiligst te zalven.’ (Daniel (9:24).

De geschiedenis leert ons dat in het jaar 70 na Christus de romeinse generaal Titus met zijn legioenen Jeruzalem innam en door brand verwoeste. Het omslagpunt had reeds plaatsgevonden in het jaar 62-63 na Christus als de apostel Paulus de Joodse leiders het volgende aanzeg:

‘Ga heen tot dit volk en zeg: Met het gehoor zult gij horen en het geenszins verstaan, en ziende zult gij zien en gij zult het geenszins opmerken; want het hart van dit volk is vet geworden, en hun oren zijn hardhorend geworden, en hun ogen hebben zij toegesloten, opdat zijn niet zien met hun ogen en met hun oren en met hun hart niet verstaan en zij zich bekeren, dat Ik hen zou genezen. Het zij u dan bekend, dat dit heil Gods aan de heidenen gezonden is; die zullen dan ook horen!’ (Handelingnen 28:26-28).

Vandaar ook dat een spoedige terugkomst van Jezus Christus in hun generatie niet kon plaatsvinden, en is het Messiaanse Vrederijk in de tijd niet doorgebroken! (1 Petr.4:7; Jak.5:7-9; Hebr.10:37; 1 Joh.2:18; 1 Cor. 1:7,7:29,10:11,16:22; Rom.13:12,16:20; 1 Thess.4:13-18).

Tijden der heidenen

De uitdrukking ‘totdat de tijden der heidenen vervuld zijn’ (Lukas 21:24) corresponderen met het voeren van de heerschappij over Jeruzalem, dit proces begon met Nebukadnezar de vorst van het koninkrijk Babylon in het jaar 605 voor Christus, (Daniel 2).

Stuart Allen zegt hierover in zijn boek, ‘The Gospel according to Luke’ in chapter 21 pag. 161 … dat als dat waar is hier doelend op 7e juni 1967, en daar heeft het alle schijn van dat ‘-de tijden der heidenen vervuld zijn-‘, hiermede dan ook gezegd is dat vanaf het Babylonische koninkrijk van Nebukadnezar tot aan het Ottomaans-Turkse Rijk dat aan de vooravond van het ‘Chanoeka feest’ op 9 december 1917 de heerschappij over Jeruzalem verloor, er vijf rijken over Jeruzalem geheerst hebben, te weten:

  1. het Babyloninsche Rijk.
  2. het Medo-Perzische Rijk
  3. het Griekse Rijk
  4. het Romeinse Rijk
  5. het Ottomaans-Turkse Rijk

In de vijftig jaren die er liggen tussen 1917 en 1967 was Jeruzalem eigenlijk ‘niemandsland’ en viel de stad op 24 juli 1922 onder het Britse mandaat tot aan 14 mei 1948, waarna het vervolgens Transjordanie was dat het oostelijk deel van Jeruzalem tot op 7 juni 1967 onrechtmatig bezet hield.

Vandaar ook dat de apostel Johannes kon schrijven, … ‘vijf ervan zijn gevallen, (gesymboliseerd in Daniel 2) één is er nog (dat is ten tijde van het visioen) en de ander is nog niet gekomen, en wanneer hij komt, moet hij een korte tijd blijven’ (Openbaring 17:10).

De Yom Kippur! (Grote Verzoendag)

However, the sacrifices do act as a reminder of sins and te need for a Saviour, especially on the Day of Atonement, one of the yearly feasts; but  it is not possible for the blood shed in these sacrifices to take away sins; only the Blood of the Lord Jesus Christ can do this.

Zoals we in Leviticus hebben gezien heeft het ‘Jubeljaar’ alles te maken met de Grote Verzoendag, waar we vervolgens in Leviticus 25:8-10 het volgende lezen:

‘Voorts zult gij u zeven jaarsabbatten tellen, zevenmaal zeven jaren; zodat de dagen van de zeven jaarsabbatten negenenveertig jaren zijn. Dan zult gij bazuingeschal doen rondgaan in de zevende maand op de tiende van de maand; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen rondgaan door uw ganse land. Gij zult het vijftigste jaar heiligen en vrijheid in het land afkondigen voor al zijn bewoners, een jubeljaar zal het voor u zijn, dan zal ieder van u tot zijn bezitting en tot zijn geslacht terugkeren.’ (Leviticus 25:8-10).

De rechterhand

Volgens een Joodse traditie houdt God sinds de verovering van Jeruzalem in het jaar 70 de rechterhand op de rug . Zolang de rechterhand Gods passief blijft en Hij deze niet uitstrekt gaan de dingen hun gang. Als de rechterhand des HEREN “werkloos” is vermenigvuldigd zich het kwaad.

De rechterhand van God is de handelende hand, de “daad” -hand, de actieve hand. Tevens is het een teken van Zijn reddende macht en kracht (Psalm 118:15, e.v.). In het lied van Mozes na de wonderbaarlijke uitredding door de Schelfzee: “Gij strekte uw rechterhand uit; de aarde verzwolg hen” (Exodus 15), het lied dat ook door de overwinnaars van het beest gezongen wordt (Openbaring 15:1-3). Als David over de zaligheid van de gelovigen die op God vertrouwen zingt “Omdat Hij aan mijn rechterhand staat, wankel ik niet” (Psalm 16:8). Sprekend is vooral Psalm 74:11, waar Asaf klaagt over de verwoesting van de tempel en de niet ophoudende hoon van de vijanden. Hij smeekt de HERE, “Waarom houdt Gij Uw rechterhand terug, o God”, (zie ook: Romeinen 8:34; Efeze 1:20; Hebreeen 1:3; Openbaring 1:16).

De lossersakte

De allesoverheersende betekenis van Openbaring 5:1 is dat Degene die op de troon zetelt, de rechterhand heeft uitgestrekt. Dat is het zekere bewijs dat de HERE niet langer Zijn rechterhand “op de rug “houdt. De HERE zal nu handelend gaan optreden. De hoop wordt nu levend. Eindelijk gaat alles vervuld worden. De rechterhand geeft overwinning! (Psalm 118:16).

Wie de geweldige betekenis van het hemelvisioen (Openbaring 5:1-14) doorgronden mag, zal ook begrijpen dat alle pogingen om het Koninkrijk der Hemelen (Messiaans Vrederijk) op aarde te vestigen vergeefs zijn!

Dit feit namelijk, dat het heil voor Israel en de volken een vervreemde erfenis, een erfgoed is waar geen schepsel aan kan komen en dat uitsluitend door Christus zelf kan worden ontsloten.

De aarde is “bezet gebied”, wederrechtelijk bezet door “de Vorst dezer wereld”, de tegenstander of satan. Het boek “de Openbaring van Jezus Christus” schildert ons het gehele proces, waarin Christus als de rechtmatige erfgenaam het erfgoed door gerichten, die even zovele zuiveringen zijn, bevrijdt van de vreemde, satanische overheersing en vervolgens de door satan en zijn rijk onterfde mensheid in het terugverkregen erdeel van de HERE doet wonen!

Verzegelde boekrol, van binnen en van buiten beschreven

Verzegeld betekent ook: gesloten. Zo kan zelfs de profetie “verzegeld” worden, (Daniel 12:4,9). De verblinding van de ongehoorzame mens kan zijn als een verzegeld boek, dat men aan iemand geeft die lezen kan, maar die er niet toe in staat is omdat het boek verzegeld is (Jesaja 29:11). Zo is daar ook de “verzegeling” van gelovigen, die verzegeld worden in de zin van “onaantastbaarheid” (2 Korinthe 1:22; Openbaring 7:1-8; Efeze 1:13; 4:30).

Dan is daar de boekrol, maar niet als het boek ” de Openbaring” als zodanig (Openbaring 22:18), ook niet het Boek des Levens (3:5; 13:8; 17:8; 20:12, 15; 21:27), noch de gerichtsboeken (20:12) die pas aan het einde geopend worden, en tenslotte ook niet het geopende boekje in de hand van de engel, dat Johannes moet opeten (10:2, 8-11).

‘Onder de wetten en gebruiken van Israel mocht een bezitting niet langer dan een vastgestelde termijn vervreemd worden, d.w.z. in  vreemde handen blijven. Welke voorwaarden er ook bij de verkoop van een bezit gemaakt werden en wie de koper was, in het Jubeljaar moest het verkochte eigendom terug naar de wettige vertegenwoordigers van de oorspronkelijke eigenaar. (Leviticus 25:8-10).

Losser of Goel

Het terugkopen van vervreemd eigendom werd “lossen” genoemd en de koper, die plaatsvervangend optrad voor de oorspronkelijke bezitter, was de “Losser” of “Goel”. Daarom bestond een koopakte uit twee delen: een open stuk met de voorwaarden van de koop en een verzegeld deel met de garantie van het recht van terugkoop van een vervreemd erfdeel. Op de bepaalde termijn kwam met het verbreken van de zegels door de losser het verkochte bezit weer in eigendom van de oorspronkelijke eigenaar of erflater. We zouden het verzegelde deel van de koopakte dus ook een testament kunnen noemen. In het Jubeljaar moest het verkochte eigendom terug naar de wettige vertegenwoordigers van de oorspronkelijke eigenaar!

Wie is waardig

De uitdagende roep van de engel: “wie is waardig om dit boek open te doen, en zijn zegels los te maken”, wijst erop dat het hier om een heel bijzondere erfenis gaat. Dat hier sprake is van de allerhoogste waarde en betekenis, komt verder uit het antwoord: “dat niemand in de hemel, of op de aarde, of onder de aarde, het boek kon openen of inzien”. Dit betekent dat er niemand van alle schepselen in het heelal waardig is om deze vervreemde erfenis en eigendom terug te kopen, te lossen. Nergens wordt zo indringend de hopeloze positie van de mens duidelijk als in dit gedeelte van de Apokalyps! Nergens ook wordt duidelijker geillustreerd dat all pogingen van de mens het verloren paradijs terug te winnen volkomen vergeefs zijn!

De Leeuw van Juda

Dit is het adembenemend moment in de heilsgeschiedenis, waarin het er op áánkomt! Het moet ons meer dan ook opvallen, dat ook God zwijgt! Maar dan wordt de zin van de ene huiveringwekkend moment ons plotseling duidelijk. Johannes en alle schepselen, ook de meest verheven schepselen in de hemel, moesten even in de diepste wanhoop verkeren om des te meer en des te beter de allesovertreffende betekenis van Christus’ offer en opstanding te verstaan. Zeker kennen de bewoners van de hemel in alle rangen de betekenis van de Zoon en Zijn heilswerk voor de mensheid en ook Johannes en de gemeente(n) kennen deze betekenis. Maar hier, op dit uiterst kritieke moment, wordt de volle maat, de oneindige diepte en hoogte en breedte van wat Christus IS en voor een verloren wereld DEED, pas goed beseft.

Eén van de oudsten wijst Johannes op de Leeuw van Juda, de Zoon van David die overwonnen heeft, om de boekrol, de lossersakte te openen en zijn zeven zegelen te verbreken.

NIEMAND is waardig deze daad te verrichten, waar het lot van de gehele schepping van afhangt, uitgezonderd de ENE, de HEER. Meer dan ooit wordt nu de betekenis van Zijn offer duidelijk, de volheid van Zijn liefde en genade!

Blaast de bazuin op Sion … want de dag des Heren komt, hij is nabij!

Bij het lezen van deze tekst uit Joel 2:1 waar o.a. gesproken wordt over Sion, en mijn heilige berg, het geen toeval kan zijn geweest dat juist in de actualiteit van alle dag in het Epicenter van de wereld op 15 en 16 mei 2011 daar in Jeruzalem de ‘Epicenter Conference’ plaatsvond.

Juist ook daarom was die Conferentie zo belangrijk omdat die plaatsvond in een tijdsspanne waarin een ‘re-united’ Jeruzalem op 7 juni 1967 afstevend op een (7 x 7 weeks = 49 x 360 days) ‘Year of Jubilee proclaimed’ op 23 september 2015, the day of ‘Yom Kippur’! (Leviticus 25:8-10).

Het thema wat besproken werd in de Congres Hall van het Internationale Conventie Center in Jeruzalem ‘nabij is de dag des Heren’ was onderverdeeld in 4 voordrachten als een waarschuwing voor de volkeren en de kerk.

  1. ‘A Wake Up Call for Israel and the Church’ – Joel 1:1-20.
  2. ‘A Trumpet Call for Israel and the Church’ – Joel 2:1-17.
  3. ‘A Message of Hope for Israel and the Church’ – Joel 2:18-32.
  4. ‘A Message of Warning for the Nations’ – Joel 3:1-21 .

Het boek Joel is gefocusseerd op het thema: ‘nabij is de dag des Heren’ (Joel 1:15; 2:1; 2:11; 2:31; 3:14) waarbij voortdurend gesproken wordt over de locaties als: Israel – Jeruzalem – Juda – Sion.

Daarbij is gezegd dat in de actualiteit van vandaag en de korte tijdsruimte die er ligt tussen het jaar 2011 en 2015, er een aantal ontwikkelingen gaande zijn die zich vanuit het boek Joel als volgt laten omschrijven. Maar eerst een korte terugblik:

  • Preservation – Joel 2:18-22 ‘De Here neemt het op voor Zijn land en volk’ (Psalm 121:4; Zacharia 1:14-17). Vanaf 1897 …
  • Restoration – Joel 2:23-27 ‘Het land wordt hersteld éérst in materiele zin’  (Ezechiel 36:1-15; 37:1-14). Vanaf 1948 …
  • Salvation – Joel 2:28-32 ‘Daarna zal het geschieden, dat Ik van mijn Geest zal uitstorten’ (Ezechiel 36:22-28; Zacharia 12:10). Vanaf 1967 …

De actualiteit

  1. Onrust in de Arabische wereld – (Joel 3:4)
  2. Het uitroepen van een Palestijnse Staat medio september 2011 – (Joel 3:3).
  3. Putin loopt zich warm voor de Presidentsverkiezingen in 2012 – (Joel 2:20, zie ook: Ezechiel 38 en 39).
  4. Presidentsverkiezingen in de U.S.A. op 6 november 2012 – (Joel 3:9-13).
  5. Tempelbouw in 2012 volgens de berekening van Isaac Newton, zie boek: ‘Temple at the Center Of Time’ – Newton’s Bible codex deciphered and the year 2012) – (Joel 2:12-17).
  6. Eclipsen aan zon en maan op Joodse Feestdagen in 2014 en 2015 – (Joel 2:31).
  7. … … ..

Wekenfeest en Jubeljaar

Het was de apostel Petrus die na (7×7=49) op de 50e dag op het ‘wekenfeest’, … (Sjawoe’ot) uitriep: ‘maar dit is het’ waarvan door de profeet Joel gesproken is (Handelingen 2:16). Zoals we hebben gezien heeft het gehele boek Joel betrekking op Israel en de volken en ziet het uit op de ‘Dag des Heren’. In dit boek vinden we het ‘Jubeljaar’ terug:

”Blaast de bazuin op Sion, heiligt een vasten, roept een verbodsdag uit’, als zijn de een ‘Grote Verzoendag’ (Joel 2:15). Verder wordt hier gesproken over ‘de zon die veranderd zal worden in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en geduchte dag des Heren komt.’ (Joel 2:15; Handelingen 2:20).

Het ‘wekenfeest’ en het ‘Jubeljaar’ hebben het getal 50 gemeenschappelijk voor dagen en voor jaren, … ‘Ik heb u gegeven elke dag voor elk jaar’ (Ezechiel 4:4-6).

Als voor Israel in de Zesdaagse Oorlog van 1967 Jeruzalem herenigd (re-united) wordt, is het opperrabbijn Shlomo Goren die bij de Westmuur (Klaagmuur) met het blazen op sjofar en bij het oplezen van de gebeden een verrassende uitpraak doet als hij zegt dat met de inname van Jeruzalem de ‘Messiaanse tijd’ is ingeluid.

Het is de tijd waarvan de Here proclameert, … ‘Ik ben voor Jeruzalem en voor Sion in grote ijver ontbrand, maar Ik ben zeer toornig op de overmoedige volken, die, terwijl Ik maar weinig vertoornd was, meehielpen ten kwade’, en zoals de Psalmist het weergeeft, … ‘Gij zult opstaan, U over Sion erbarmen, want het is tijd haar genadig te zijn, want de bepaalde tijd is gekomen’ (Zacharia 1:15-17; Psalm 102:14).

Dan zullen daar de tekenen die verschijnen aan zon en maan op ‘Mijn gezette hooftijden’ aan het eind van de 7 x 7 weken van 49 jaar in de jaren 2014 en 2015, beginnende in 2014 op de 15e Nisan of te wel ‘the Passover’, en eindigend in 2015 op de 15e Tishri of te wel op ‘Sukkot’ geen toevalligheden zijn, maar voorzegd in de profeten van weleer.

Meer dan ooit is er vandaag in het land Eretz-Israel een uitzien naar die ‘Masjiach’, te midden van de ‘wederoprichting aller dingen’. De vele ‘heilstekenen’ die zich vandaag voordoen passen daarom ook helemaal bij het ‘Jubeljaar’.

‘Proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof’, het waren deze slot woorden van premier Benjamin Netanyahu die hij proclameerde uit het boek Leviticus 25:8-10 in zijn toespraak voor de jaarlijkse AIPAC conferentie in Washington D.C. op 23 mei 2011.

De ‘geopolitiek’ van deze wereld heeft Judea en Samaria als het bijbelse hartland als ‘bezet gebied’ verklaard. Maar juist daar zal ‘het evangelie van het Koninkrijk’ opnieuw geproclameerd worden (Mattheus 24:14; Handelingen 1:8).

Dit geklank van de bazuin en het proclameren betekent nu diepste zin ook, … ‘om uit te roepen een jaar van het welbehagen des Heren (vindt reeds 2000 jaar plaats!) en een dag der wrake van onze God’ (Jesaja 61:1-2; Lukas 4:19).

Dit past ook helemaal in het Apocalyptische gebeuren wat plaatsvindt in de Hemel der hemelen waar een met zeven zegelen verzegelde boekrol al ‘jubelend’ door de Losser verbroken zal worden, om het ‘erfdeel’ berustend buiten de macht van alle schepselen weer eigendom te maken van de oorspronkelijke Eigenaar (Openbaring 5:1-14; Jeremia 32:14-15).

Vooralsnog zal de ‘bezetter’ van geen wijken willen weten. Doch als het tijdstip aanbreekt en de 7e engel op de 7e bazuin gebazuind heeft, …

‘En de zevende engel blies de (zevende) bazuin en luide stemmen klonken in de hemel, zeggende: Het koningschap over de wereld is gekomen aan onze Here en aan zijn Gezalfde, en Hij zal als koning heersen tot in alle eeuwigheden.’ (Openbaring 11:15).

Deze ontzegeling van de ‘boekrol’ omvat 7 zegelen, 7 bazuinen, en 7 schalen, overeenkomend met de nog 3 openstaande weken op een totaal van 70 weken, die zo abrupt werden afgebroken bij de 67e week aan het einde van de Handelingen periode, maar opnieuw zal aanvangen bij de 68e week, … dus dat is 21 jaar die voor Israel nog op het programma staan.

Zo zullen de 6 zegelen uit de Apocalyps 6:1-17 exact corresponderen met de laatste profetische reden van de Here Jezus uit Mattheus 24:1-30, waar gesproken wordt over oorlogen, hongersnoden, aardbevingen, pestilentie en valse Christussen, … maar het einde is het nog niet … doch dat alles is het begin der weeen! (vs. 6,8).

Bij de laatste week de 70ste wordt er gesproken over een ‘gruwel der verwoesting’, waarvan door de profeet Daniel gesproken is (Daniel 9:27; Mattheus 24:15).

Maar zodra men dit afgodsbeeld ziet staan op de heilige plaats (de tempel), moet men die in Judea zijn vluchten naar de bergen, … het is de ‘Grote Verdrukking’ die veroorzaakt wordt door het rijk van beest en de valse profeet, doch door de 7 schalen van de gramschap van Gods toorn hun einde zullen vinden, door de komst van de Messias zelf! (2 Thessalonicenzen 2:8; Openbaring 16:13-14; 19:11-21).

‘Zeventig weken zijn bepaald over uw volk en uw heilige stad, om de overtreding te voleindigen, de zonde af te sluiten, de ongerechtigheid te verzoenen, en om eeuwige gerechtigheid te brengen, gezicht en profeet te bezegelen en iets allerheiligst te zalven.’ (Daniel 9:24).

Year of  Jubilee proclaimed?

  • 07  –  06   –  1967       –       23  –  09  2015
  • Jerusalem restored  –  49 Prophetic years
  • Daniel 9 : 24 – 27

Gerard J.C. Plas

























Times of the Gentiles

Times of the Gentiles








Be Sociable, Share!
 Posted by at 19:40

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>



Translate »