Jan 012014
 
Astronaut photo of Egypt, Israel and Jordan at night

Astronaut photo of Egypt, Israel and Jordan at night

At the time of writing these lines the word Egypt, the Tahrirsquare in Cairo and Suez is on every one’s lips, and the peace of the world seems now to be balanced upon the attitude of the militairy leaders, the domino effect in the Arab world, Israel and Jerusalem, and the nations whose welfare is very intimately linked with the free use of the Suez Canal.

……………………………

Egypt is mentioned over 600 times in the Scriptures, the references being distributed thus:

The Law about 289 times; the Prophets about 283 times; the Psalms 15 times; the Gospel 4; the Acts 14; the Epistles 5; and the Revelation onereference.

The common name for Egypt in the Scriptures is ‘Mitzraim’ or the land of ‘Mitzraim’. The dual form of this name indicates the natural division of the country with an upper and a lower region. At times the singular Matsor is used, and this appears to refer to Lower Egypt only. In the genealogy of the nations, given in Genesis 10, we read:

‘And the sons of Ham; Cush, and Mizraim, and Phut and Canaan’ (Gen.10:6).

Genesis 13:10 gives some idea of the fertility of Egypt, saying that Lot beheld all the plain of Jordan ‘that it was well watered every where, before the Lord destroyed Sodom and Gomorrah, even as the garden of the Lord, like the land of Egypt, as you comest unto Zohar’.

Two rivers form the boundaries of the land of promise, ‘from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates’ (Gen.15:18). The attitude of Pharao, and the plagues that fell on Egypt, together with the song of Moses after the crossing of the Red Sea, and the two witnesses Moses and Aaron, have a prophetic interest, foreshadowing much that is recorded in the book of Revelation. One outstanding title of Egypt is ‘the house of bondage’ which occurs seven times in the Law, once in Joshua and once in Judges.

Leaving these aspects of the subject, let us note what is said prophetically of Egypt and first let us consider Psalm 68:31 ‘Princes shall come out of Egypt’.

Rotherham translates this ‘ambassadors’ and the Hebrew word chashmannin occurs nowhere else. The LXX renders this word presbeis, and in the absence of anything more definite, ‘ambassadors’ seems to be the intention here. While we may not subscribe to some of the opinions of Moffatt, we must recognize his mastery of the languages of the Bible, and submit to the reader his translation of Psalm 68:29-31:

‘From Thy temple high above Jerusalem, display Thy strenght, O God. Who hast so mightily prevailed for us. There kings must offer Thee tribute. Check that Brute of a Nile-power, the bullocks and steers of pagans; Trample down crafty policy, rout all races that rejoice in war, till Egypt send ambassadors, and Ethiopia hurries to submit to God’.

The sending of ambassadors suggests that Egypt will sue for peace (Isa.30:4;33:7), and when we consider Isaiah 19, ‘the burden of Egypt’, and the remarkable words of its closing verses, the translation will become even more suggestive. The prophet Isaiah rebukes Israel for trusting in the shadow of Egypt, and one passage, which is a warning, is often quoted with favour and as a message of comfort, but this is a mistake. The words are ‘their strenght is to sit still’ (Isa.30:7), but the Revised Version reads ‘therefore have I called her Rahab that sitteth still’. The Companion Bible comments:

‘Heb. Egypt – sitting still (and thus not giving the help that was being sought). Rahab=pride, or strenght, is put by Figure Mentonymy (of Adjunct) for Egypt, the proud or strong one. Note the wrong but common use of this verse, through not heeding the context.’

Moffatt’s vigorous translation here is ‘hence My name for it “Dragon-do-Nothing”‘. After a desolation that lasts forty years, the Lord reveals that He will gather the Egyptians and bring again the captivity of Egypt and will cause them to return ‘and they shall be there a base kingdom. It shall be the basest of the kingdoms; neither shall it exalt itself any more above the nations’ (Ezek.29:13-15).

Because the Hebrew word translate ‘base’ is sometimes translated ‘humble’, some commentators have thought that this word ‘base’ does not refer to Egypt’s degradation, but to a lowly submission, and where the Authorized Version of Ezekiel 17:14 reads, ‘that the kingdom might be base’, Moffatt reads ‘that the realm might be submissive and not ambitious’. At first, the words of Daniel 4:17 addressed to Nebuchadnezzar ‘and setteth up over it the basest of men’ would appear to nullify this vieuw, but it must not be forgotten that at the end of Daniel 4 Nebuchadnezzar was extremely humbled and acknowledged the sovereignty of the Most High. While therefore this possibility must be admitted, our knowledge is too limited for more than an expression of the opinion that it may be so. On the other hand the added words ‘neither shall it exalt itself any more’ seems to look back to the reduction of Egypt to ‘a base kingdom’.

Another passage of prophetic interest is Isaiah 19, denominated ‘the burden of Egypt’. After a series of prophetic utterances concerning the judgments that shall fall upon Egypt, comes a most wonderful and unexpected denouncement (Isa.19:23-25), but before we ponder this most marvellous manifestation of grace, let us note a few items that are of prophetic importance. The chapter opens with terms that appear to speak of the second advent of Someone riding ‘upon a swift cloud’; One Who ‘shall come’, and ‘His presence’ be manifest. The effect upon Egypt is that ‘the heart of Egypt shall melt’. In the Burden of Babylon (Isa.13) we have a similar consequence: ‘every man’s heart shall melt’ (Isa.13:7). These words are followed by a reminiscence of Matthew 24:

‘Pangs and sorrows shall take hold of them; they shall be in pain as a woman that travaileth … Behold, the day of the LORD cometh’ (Isa.13:8,9).

Psalm 68, which we have already considered so far as the reference to Egypt in verse 31 is concerned, speaks of the Lord riding upon the heavens of heavens which were of old (33) and at His arising depicts the enemies of the Lord melting as wax before the fire, and perishing at the presence of God. This link of Isaiah 13 with Matthew 24 is emphasized by a similar link in Isaiah 19:2, for the fighting of every one against his brother, ‘city against city, and kingdom against kingdom’ is very nearly quoted by the Saviour in Matthew 24:7 and 8 where the use of nation against nation and kingdom and kingdom is said to be ‘the beginning of sorrows, or birth pangs’ and where the same Greek word odin is used of birth pangs both in Isaiah 13:8 in the LXX, and in the Greek of Matthew 24:8.

The reference to idols, charmers, familiar spirits and wizards in Isaiah 19:3 finds a counterpart in the Book of Revelation where these evils reach their zenith. In verse 16 fear will come upon Egypt ‘because of the shaking of the hand of the LORD of host, which He shaketh over it’; and a variety of words are employed to speak of the day when God will shake the heavens and the earth and will shake all nations (Hag.2:6,7,21). Matthew 24:7 speaks also of ‘famines and earthquakes’, and Isaiah 19:5-10 shows the effect upon the whole economy of Egypt at the drying up of their river’ and everything sown by the brooks shall wither, be driven away (as stubble because dried up, Isaiah 41:2) and be no more’. At verse 16, a series of references commencing with the prophetic term ‘In that day’ opens a new vista.

Isa. 19:6     In that day the shaking of the land of Egypt.

Isa. 19:18  In that day five cities speak the language of Canaan.

Isa. 19:19   In that day there shall be an altar to the LORD.

Isa. 19:21   In that day Egyptians shall do  sacrifice.

Isa. 19:23   In that day there shall be a highway.

Isa. 19:24   In that day Israel shall be a third with Egypt and Assyrie.

Here are six prophetic items. The third reference declaring that ‘there shall be an altar to the LORD in the midst of the land of Egypt, and a pillar at the border thereof to the LORD’. The word translated ‘altar’ is the Hebrew mizbeach, ‘a place of sacrifice’. It is the same word that is used of the altar built by Noah, by Abraham and by Moses (Gen.8:20;22:9 and Exod.17:15). It is the same word used of the altar of the tabernacle (Exod.27:1) and the altar of the temple (IKings8:22). The word occurs eight times in Isaiah, every reference being to an altar in the Scriptural sense of the word. We have rather laboured this point, because of the fantastic and misleading suggestion made by some, that the altar of Isaiah 19:19 refers to the Great Pyramid at Gizeh. There is also to be a ‘pillar’ at the frontier. We read in Exodus 24:4 that Moses builded an ‘altar’ and erected ‘twelve pillars’ according to the number of the children of Israel. The same word is used of the pillar set up by Jacob at Bethel (Gen.28:18 and 31:45). This last reference was called mizpah by Jacob, a beacon and watchtower, for he said ‘The LORD watch between me and thee … I will not pass over … thou shalt not pass over this heap and this pillar unto me, for harm’ (Gen.31:44-52). Something of the same intent seems to be implied by the pillar set up at Egypt’s frontier ‘in that day’, a respect for the sovereignty of both Israel and of Egypt in their own allots lands.

It appears from Isaiah 19:18 that there will be a number of cities in Egypt that will have become converts to the teaching of the Bible,

‘In that day shall five cities in the land of Egypt speak language of Canaan’.

The following passages will indicate the attitude of Israel and their conception of truth with a ‘language’.

‘When Israel went out of Egypt, the house of Jacob from a people of strange language’ (Psa. 114:1).

‘He went out through the land of Egypt: where I heard a language that I understood not’ (Psa. 81:5).

‘Jews … had married wives of Ashdod, of Ammon, and of Moab; and their  children spake half in the speech of Ashdod, and could not speak in the Jews’ language’ (Neh. 13:23,24).

‘For then I will turn to the people a pure language, that they may all call upon the name of the LORD, to serve Him with one consent’ (Zeph. 3:9).

One of these cities that speak the language of Canaan and who are loyal to the LORD will be ‘The City of the Sun’ (Isa. 19:18). The Hebrew word for ‘sun’ is cheres, and for destruction is heres, hence the different renderings (see margin of R.V. and note in The Companion Bible). Heliopolis, ‘the city of the sun’, is the Greek name for the Egyptian city named ‘On’ at the apex of the delta of the Nile. It will be remembered that Joseph married a daughter of a priest of On (Gen. 41:45). Helios is Greek for the sun, polis for city. In the Hebrew this would be represented by beth, a house, and shemesh, the sun, hence the city called Bethshemesh in Jeremia 43:13 is the same city of Isaiah 19:18, even as the ‘images’ which are to be broken there are the same as the ‘pillar’ of Isaiah 19:19. In the former reference, the sanctity of frontiers found no respect from Nebuchadnezzar.

Returning to Isaiah 19, we find that associated with this altar and pillar is the sending of  ‘a Saviour, a great one’ Who shall deliver such as cry unto the Lord, and as a consequence ‘the Egyptians shall know the Lord in that day’ (verse 21). If these events take place at the time of the end ‘The Saviour, a great One’ could refer to the Lord Himself, particularly as the word translated ‘Saviour’, which occurs nine times in Isaiah in every reference apart from Isaiah 19:20, refers to God beside Whom, he declares, ‘is no Saviour’. Egypt is to be smitten, but is to be healed, they shall return unto the Lord and He shall heal them. Every one of these words is said in like manner of Israel. Once the Lord smote the Egyptians in the day of Israel’s exodus, and no healing followed (Exod. 12:23,27), but at long last healing is now near, not only for Israel but for her hereditary foe and seducer, Egypt!

‘In that day shall there be a highway out of Egypt to Assyria, and the Assyrian shall come into Egypt, and the Egyptian into Assyria, and the Egyptians shall serve with the Assyrians’ (Isa. 19:23).

Here intercommunication will be established, fear of invasion and harm shall be removed, and both nations, once Israel’s oppressors, shall serve the Lord together. If this were all, it would be a state of affairs that would be wonderful to behold. But this is not all by any means:

‘In that day shall Israel be the third with Egypt and with Assyria, even a blessing in the midst of the land (or earth)’ (Isa.19:24).

This unheard of exhibition of grace and mercy is followed by the words that close this chapter as a great ‘Amen’.

‘Whom the LORD of host shall bless, saying Blessed be EGYPT MY PEOPLE, and ASSYRIA the WORK OF MY HANDS, and ISRAEL MINE INHERITANCE’.

No word that we can add to such superlative grace can do anything but spoil this gracious witness. Let us leave it to shine in all its unsullied glory, while we remember that when we, too, were enemies Christ died for us (Rom. 5:6-10).

Another prophecy concering Egypt is found in Daniel 11. We now approach what is perhaps the most difficult and intricate chapter in prophecy, viz., Daniel 11. One of the chief elements of difficulty is due to the blending together of type and antitype and of history and prophecy. The problem is to determine the point at which the division occurs, to find the verse at which we may say, Here history ceases and prophecy begins. Chapter 11 contains a number of sections which we set out below for the clearer understanding of our problem:

  • (1)  2-4 Persian and Greek kings, ending in the ‘mighty king’    Alexander the Great.
  • (2)  5-9 The division of Alexander’s empire among the generals. The introduction of the two kings named the ‘king of the north’ and the ‘king of the south’.
  • (3) 10-20 The alternating histories and policies of these kings of the north and the south.
  • (4) 21-45 The vile person and the wilful king. The antichrist  and the beast. The little horn of Daniel 8:9.

The first section of this prophecy (verses 2-4) establishes a link with earlier visions, and particularly with that of chapter 8. So that, although we have already considered this chapter, we must go back to it here, in order to establish to close association that is intended between the history of Persia and Greece and the future antichristian king:

The RAM of Dan.8:3 is interpreted as being Media and Persia (8:20).

The HE-GOAT of Daniel 8:5 is interpreted as being the king of Greece (8:21).

The GREAT HORN between the eyes of the he-goat represents the first king of Greece , and the FOUR NOTABLE ONES that arose toward the four winds of heaven, are interpreted as four kingdoms that shall stand up in his stead (8:21,22).

The angelic interpreter of Daniel 11 makes a fuller reference to these two great powers. We now learn that  there were to stand up three kings in Persia, and that the fourth, richer than they all, would, by his strength through his riches, stir up all against the realm of Greece. Alexander is spoken of as a mighty king who shall rule with great dominion, and do according to his will, whose kingdom shall be divided toward the four winds of heaven. So far, the chapters are parallel. Returning, however, to Daniel 8, we find that here we immediately leave the fourhold sub-division of Alexander’s kingdom for a consideration of the yet future dominion of the beast of the Apocalypse:

‘And out of one of  them came forth a little horn, which waxed exeeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land’ (8:9).

This passage is interpreted in 8:23-25 as follows:

‘And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper and practise, and shall destroy the mighty and the holy people. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes, but he shall be broken without hand’.

It will be seen that in Daniel 8 no record is given of the history that intervenes between the break-up of the kingdom of Alexander and the advent of the antichristian king. This has an important bearing upon the interpretation of Daniel 11, for the prophecies concerning the kings of the south and the north in 11:10-20 are usually interpreted as being fulfilled in the doings of Ptolemy I, II, III, IV, V and VI, of Seleucus I, II, III and IV, and of Antiochus II, III, and IV. Instead of commencing future prophecy at 11:21, however, we follow the lead of Daniel 8:23 and the explicit statement of Daniel 10:14 (viz., that the revelation of Daniel 11 and 12 concerns Israel ‘in the latter days’), and commence the prophetic and furture section of Daniel 11 at verse 5, seeing in the activities of Ptolemy and Antiochus foreshadowings only and not fulfilments of the earlier verses.

Before proceeding further, it will be helpful to see the whole prophecy set out before us. The subject-matter is, of course, too vast and too involved for us to attempt to include every member, or to accound for every detail. All we can do is to point out the most obvious features, leaving the reader the difficult but joyous task of seeking fuller details for himself.

We have only to look at this outline to perceive the unity of the prophecy, despite its involved character. At the time of the end there shall be a king who shall do according to his will. And not only is this king foreshadowed by Alexander the Great (11:3) but the doings of Alexander’s successors also foreshadow yet furure history leading up to the manifestation of the man of sin. Moreover, the strange break in the structure, occasioned by the introduction of the vile person and the setting up of the ‘abomination that maketh desolate’, warns us to keep distinct the two important figures of prophecy, ‘the beast’ and ‘the false prophet’.

We must go back to ancient history to discover the kingdoms associated with the rise of the man of sin. At Alexander’s death, his kingdom was divided among his four generals as follows:

  1. PTOLEMY took EGYPT and PALESTINE.
  2. SELEUCUS took NORTHERN SYRIA.
  3. CASSANDER took MACEDONIA and THRACE.
  4. LYSIMACHUS took ASIA MINOR.

It will be noticed that Daniel 11:5 assumes that we shall recognize the identity of the king of the south, and verse 6 speaks familiarly of the king of the north. We have been prepared for some such terms as these by Daniel 8:8, where the fourfold division of Alexander’s kingdom is said to be towards the four winds of heaven. In agreement with this, we find in Daniel 7:2,3:

‘Four winds of the heaven strove upon the great sea. And four great beasts came up from the sea, diverse one from another’.

It is impossible for us at the present time to say which of the four successors of Daniel 7:4-8 is the lion with eagle’s wings, or which is the bear or the leopard or the monster. But that they speak of the furture resuscitation of these four kingdoms is a matter beyond doubt. Taking everything into account we learn from Scriptural prophecy to watch closely the ‘north’ and the ‘south’ kingdoms, the north Syria, the south, Egypt. The wars and the policies that have been connected with these two powers in the past but foreshadow the ‘Eastern Question’ of the time of the end. The endeavour to promote alliances by marriages such as that of Berenice, daughter of Ptolemy II to Antiochus II, or of Cleopatra to Ptolemy V will again be attempted but prove futile. In this connection the structure proves great value, for it reveals the fact that the final antichristian king will be proof against such allurements. This may, at first, seem strange, but it is in keeping with the doctrines of demons exposed in I Timothy 4 which will include ‘forbidding to marry’.

It will be seen from the structure that the words, ‘in his estate’ occur for times. The Hebrew word ken means a base (as in 1 Kings 7:31), and in the first three references of Daniel 11 in the LXX is translated by the word etoimassia, ‘a preparation’. The latter is used in the New Testament of the work of a forerunner. Does this not seem to indicate that Satan, ignorant of the ‘times and the seasons’ which the Father has kept in His own power, is perpetually ‘prepared’ with this man? Here, in Daniel 11, we have several kings in readiness, should the end have come. To this principle may be ascribed the close likeness which some outstanding characters in history have had to the prophetic pictue. Quite a number of prophetic students believed that Napoleon was the man of sin. More recently Mussolini, Stalin and Hitler has been named. There may be many more, but at the end, Satan will be prepared with this man, ‘in his estate’; the man and the moment will adhere.

It would appear from Daniel 11 that towards the time of the end, arising out of either Syria or Egypt, there will be several marked anticipations of the man of sin. The description of the first abortive attempt is given in Daniel 11:7-19 where we read of war between the kings of the north and south, and of an unsuccessful attemp to make Judaea independent, and so to ‘establish the vision’. The words, ‘the robbers of thy people’ (Dan. 11:14) may mean ‘the violent ones among thy people’.  These would be revolutionists who would league themselves with an apostate power to gain their own ends. They shall fail, however, for God alone is able to restore Israel to their land.

While Babylon and Nineveh have passed  away, Egypt, Greece, Syria and Asia Minor (Turkey) remain to this day, and it is from among these kingdoms that the last great oppressor shall arise. Time would fail us in the attempt to deal with the details of this chapter, but perhaps the followings analysis may be of help.

Main features of the future!

Daniel 11:5

  • A prince originating in Egypt posseses a great dominion. When this development in the Near East takes shape – ‘Know that summer is nigh’.

Daniel 11:6

  • A marriage alliance between Egypt and Syria for the purpose of making ‘an agreement’ proves a failure.

Daniel 11:7-19

  • Conflicts between these two kingdoms will result in dire trouble in the ‘glorious land, which by his hand shall be consumed’ (16) and end in a ‘staggering’ defeat (19).

Daniel 11:20

  • Satan’s attempt proving abortive, ‘in his estate’ a raiser of taxes arises, who shall exact heavy tribute from Israel and the land of Palestine. His end shall be sudden and mysterious: ‘within a few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle’.

Daniel 11:21-35

  • Still undismayed, Satan causes to stand up ‘in his estate’ one who is described as a ‘vile person’. This one, instead of devastating the land, ‘comes in peaceably’, and ‘obtains the kingdom by flatteries’. ‘After  the league made with him he shall work deceitfully with a small people; he shall enter peaceably even upon the fattest places’. After stirring up strife against the king of the south, and apparently involving more than one king (11:27), he returns to his land with great riches, and at lenght manifests his true intent: ‘His heart shall be against  the holy covenant’ (11:28) . This covenant is referred to in Daniel 9:27: ‘He shall confirm the covenant with many for one week’. (The time that elapses from the making of the covenant to verse 31 is 3½ years of the last seven (week) of Daniel 9). In the midst of the seven years he breaks the covenant, causing sacrifice and offering to cease, and in its stead brings in the abomination that maketh desolate.

Such is the analysis of the place that Egypt occupies in the prophetic Scriptures!

by Charles H. Welch – ‘Prophetic Truth’ (The Berean Publishing Trust-London).

………………………

Profetische achtergronden na de hereniging (re-united) van Jeruzalem in 1967!

Aan de hand van bovenstaand artikel ‘Egypt in the Prophets – the War  of 1973 and the Yom Kippur of 2015’, wil ik proberen een paar opmerkingen te maken over de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten met name in Egypte met als Israel en Jeruzalem in het ‘brandpunt’ daarvan. De huidige crisis in Egypte heeft m.i. te maken met een bizarre gebeurtenis die zich in de voorbije 20e eeuw op zaterdag 6 oktober 1973  langs de Egyptisch-Israelische en Syrische grens met Israel heeft afgespeeld. Een gebeurtenis die onder de Israeli’s ook wel de voorloper van de ‘Gog-Magog’ oorlog wordt genoemd waar de profeet Ezechiel over schrijft in Ezech. 38 en 39. Het is dit jaar dan ook precies 38 jaar geleden dat deze oorlog uitbrak op een grote Sabbat, de Yom Hakkipoerim, de grote dag van het Joodse jaar en daarom ook de ‘Yom-Kippur’ oorlog wordt genoemd.

Het was op een zaterdagmiddag 6 oktober 1973, om een paar minuten over twee dat de oorlog uitbrak. Het Egyptische en Syrische leger vielen Israel tegelijkertijd in het zuiden en het noorden aan. Ondanks de Egyptische voorzorgsmaatregelen om de plannen geheim te houden, waren de Israelische inlichtingendiensten ervan overtuigd dat er een aanval op handen was. Ze gingen er echter vanuit dat er tegen zonsondergang een beperkte aanval zou komen. Maar een grootschalige oorlog op twee fronten was voor de Israelische krijgsmacht echter een grote verrassing. In die zin kunnen we spreken van een overrompelings oorlog die uitbrak op ‘Grote Verzoendag’ een dag waar nagenoeg de gehele Israelische samenleving zich in de ‘Synagoge’ bevindt. Op die zaterdag van 6 oktober 1973 stonden de poorten open. De Joodse denker uit de 20e eeuw André Neher vergelijkt die dag met Jozua 10 en zegt: ‘het was net als op de dag toen de zon stil stond … aan die dag kwam geen einde.’ En Hij schrijft in 1976, drie jaar later: ‘de poorten zijn nog steeds geopend. Dat is het 25 uur.’ En hij zegt dan: ‘We vrezen met een beving, die niet meer te beeindigen is, omdat op de dag van ‘Yom Kippur’ de sjofar niet meer tot rust kwam. Midden op die dag is de zon stil blijven staan, toen is er iets gebroken. Onze dag van verzoening is gebroken in zijn midden, in zijn ruggegraat.’

Terugblik

In de jaren vijftig van de 20e eeuw hadden Egypte en de Arabische wereld met President Nassar en de vrije officieren aan het roer een onwaarschijnlijke reeks triomfen behaald. Het ‘nasserisme’ was de dominante uitingsvorm van het Arabisch nationalisme geworden. Overal in de Arabische wereld geloofden de mensen dat de Egyptische president een masterplan voor de eenwording van het Arabische volk  had, en dat ze onder zijn leiding een nieuw tijdperk  van onafhankelijkheid en macht tegemoet gingen. In de eenwording van Syrie en Egypte zagen ze de verwezenlijking van hun hoopvolle verwachtingen. In de jaren  zestig kwam er aan Nassers opmerkelijke reeks successen een eind. In 1961 mislukte de eenwording met Syrie, en het Egyptische leger raakte verstrikt in de burgeroorlog in Jemen. En in 1967 voerden Egypte en zijn Arabische bondgenoten onder Nassers leiding een rampzalige oorlog tegen Israel, waarbij in deze Zesdaagse-oorlog op 7 juni de hereniging (re-united) plaatsvond van Oost en West Jeruzalem, waarbij het oude stadsdeel op de Jordaniers heroverd werd. De tijden der volkeren waar zij over Jeruzalem heersten, en deze stad vele keren verwoesten was op die dag tot een einde gekomen (Luk.21:24)!

De sinds jaar en dag beloofde bevrijding van Palestina kende een nieuwe tegenslag doordat Israel de resterende zogenaamde Palestijnse gebieden (het bijbelse hartland – Judea en Samaria) bezette, alsmede de Egyptische Sinai en de Syrische Golanhoogten (behorende tot de stam Zebulon, Joz.13-19). De hoopvolle verwachtingen die de Arabische wereld in 1960 koesterde, waren ten tijde van Nassers plotselinge dood in 1970 op een ontgoocheling en cynisme uitgelopen.

Nasser werd opgevolgd door zijn vicepresident Anwar Sadat. Hoewel Sadat medeoprichter van de beweging van vrije Officieren was, had deelgenomen aan de revolutie van 1952 en tot de oorspronkelijke leden van de Revolutionaire Commandoraad behoorde, was hij zowel binnen-  als buitenslands nog altijd een onbekende grootheid. Hij miste Nassars charme en charisma, en zou zichzellf moeten bewijzen als hij aan de macht wilde blijven.

Sadat besefte dat de bestaande situatie in het voordeel van Israel werkte. Met elk jaar dat verstreek, kwam de internationale gemeenschap dichter bij acceptatie van de Israelische greep op de in 1967 zogenaamde bezette  Arabische gebieden. Sadat moest het initiatief nemen om de impasse te doorbreken. Hij moest de Verenigde Staten dwingen zich weer met het Arabisch-Israelische conflict te bemoeien. Hij moest de Russen ertoe brengen de Egyptische krijgsmacht geavanceerde wapens te leveren. Om de Sinai te heroveren moest hij de Israeliers met een geloofwaardige dreiging confronteren. Om zijn doelen te bereiken, moest hij oorlog voeren –  een beperkte oorlog om enkele specifieke politieke doelen te verwezenlijken.

Generaal Gamasy was vastbesloten de fouten uit de oorlog van 1967 niet nog eens te maken. Hij wist uit eigen ervaring hoe slecht Egypte in 1967 voorbereid was geweest, en hoe slecht de Arabische legers hun oorlogsinspanningen hadden gecoordineerd. De Egyptische oorlogplanners wilden allereerst een akkoord met de Syriers sluiten om Israel op twee fronten aan te vallen. De syriers wilden hun verloren grondgebied op de Golanhoogten even graag heroveren als de Egyptenaren de Sinai terug wilden, en in januari 1973 sloten ze in het diepst geheim een akkoord met de Egyptenaren om hun strijdkrachten onder één bevelstructuur te stellen.

Vervolgens moesten de planners beslissen wat de ideale datum voor een aanval was om het grootst mogelijk verrassingseffect te sorteren. Gamasy  en zijn collega’s namen de kalender door op zoek naar de beste maanstand en het beste tij voor een oversteek van het Suzezkanaal. Ze liepen de Joodse religieuze feestdagen en de politieke kalender na, op zoek naar een tijdstip waarop het leger en het gewone publiek afgeleid waren. ‘We ondekten dat ‘Yom Kippur’ op een zaterdag viel, en – en dat was nog belangrijker – dat het de enige dag in het hele jaar was waarin de radio en de televisie hun uitzendingen stillegden als onderdeel van de naleving en de tradities van dat feest. De reservisten konden met andere woorden niet snel via de publieke media worden opgeroepen.’ Gamasy en zijn officieren namen al deze factoren in overweging en adviseerden de operaties op zaterdag 6 oktober 1973 van start te laten gaan.

De oorlog

Aan het einde van de eerste dag van de strijd hadden ongeveer tachtigduizend Egyptische militairen de Bar-Lev-linie doorbroken en zich ingegraven in stellingen die tot op vier kilometer van het kanaal op het schiereiland Sinai lagen. Aan het noordelijke front braken Syrische troepen door de Israelische verdedigingslinies op de Golanhoogten heen, en terwijl ze gezamelijk naar het Meer van Tiberias oprukten brachten ze Israelische tanks en vliegtuigen zware verliezen toe. Dankzij het feit dat ze Israel bijna volledig verrast hadden lag het initiatief in de eerste uren van de oorlog duidelijk bij Egypte en Syrie, terwijl de Israeliers inderhaast reageerden op de ernstigste bedreiging waarmee de Joodse staat ooit geconfronteerd was.

De Israelische krijgsmacht hergroepeerde zich en ging in het offensief. Binnen achtenveertig uur werden de reservisten opgeroepen en ingezet; zij betrokken stellingen in de Sinai en concentreerden hun offensief op de Golan, in de hoop dat Syrie eerst kon worden verslagen, waarna ze zich op het grotere Egyptische leger konden richten. In antwoord daarop werden Iraakse, Saudische en Jordaanse infanterie- en tankeenheden naar Syrie gestuurd om de Israelische tegenaanval op de Golan af te weren. Israel en de Arabieren leden zware verliezen en raakten in de hevigste gevechten van het Arabisch-Israelische conflict door hun wapen- en munitiereserves heen.

Aan het einde van de eerste week van de oorlog moesten beide partijen worden bevoorraad. Vanaf 10 oktober vlogen de Russen wapens naar Syrie en Egypte over, terwijl de Amerikanen op 14 oktober voor het eerst in het geheim vliegtuigen met wapens en munitie naar Israel stuurden. Uitgerust met nieuwe Amerikaanse tanks en artillerie zetten de Israeliers met succes een tegenaanval in. Op 16 oktober hadden ze het Syrische front onder de voet gelopen en Egyptische troepen op de westoever van het Suezkanaal omsingeld. Terwijl de Israelische troepen hun voordeel ten opzichte van hun Arabische tegenstanders consolideerden, liep de militaire situatie op een patstelling uit. Op dat moment besloten de Arabische staten het oliewapen in te zetten!…

Na de oorlog

Door een conflict met Libie en voedselrellen in januari van 1977 met een mislukt buitenlands avondtuur […] deden Sadat halverwege 1977 concluderen dat Egypte over een nieuwe relatie met Israel zou moeten onderhandelen. Als Sadat niet meer inkomsten kon genereren, wachtten hem nog meer voedselrellen. Hij kon bij zijn Arabische broeders geen financiele middelen verwerven – door overreding noch door dwang. Door echter als eerste Arabische staat vrede met Israel te sluiten, kon Egypte een substantiele hoeveelheid Amerikaanse ontwikkelingshulp en buitenlandse investeringen in de wacht slepen. Gezien de onverzoenlijke Arabische opstelling jegens Israel was het een uiterst riskante strategie. Sadat had echter eerder met succes grote risico’s genomen.

Sadat liet zich echter niet afschrikken, en op 19 november van dat jaar stapte hij, met Boutros-Ghali bij zich, aan boord van een regeringsvliegtuig voor de 45 minuten durende vlucht naar Tel Aviv. ‘Ik had niet beseft dat het zo’n korte afstand was!’ riep Boutros-Ghali uit. ‘Israel deed me even vreemd aan als een buitenaards land.’ Het was alsof de Egyptenaren na zoveel jaren van oorlog en vijandschap Israel voor het eerst als een echt land bezagen. Ze hadden sterk gemengde gevoelens. De ervaren Egyptische journalist Mohammed Heikal beschreef het moment waarop Sadat op de luchthaven Lod uit het vliegtuig stapte. ‘Toen hij gevolgd door televisie-camera’s de trap afdaalde, werd het schuldgevoel van miljoenen Egyptenaren verdrongen door een gevoel erbij te horen. Of hij nu gelijk had of niet, Sadats politieke en fysieke moed stond buiten kijf. Zijn aankomst op verboden grond fascineerde veel Egyptenaren en ontstelde de rest van de Arabische wereld. De volgende dag, op zondag 20 november 1977, sprak de Egyptische president Anwar Sadat de Israelische Knesset in het Arabisch toe.

Vredesakkoorden Camp David

 

Het is de Amerikaanse president Jimmy Carter geweest die zich tot het uiterste heeft ingespannen om het fel bekritiseerde Egyptisch-Israelische initiatief op een vredesverdrag te laten uitlopen. In september 1978 organiseerde hij een ontmoeting in het presidentiele buitenhuis in Camp David in de staat Mayland. Op 17 september 1978 tijdens een officiele plechtigheid in het Witte Huis wordt het ‘Kaderstuk voor het sluiten van een vredesverdrag ondertekend en na nog eens zes maanden te hebben onderhandeld verschenen Carter, Begin en Sadat op 26 maart 1979 weer op het gazon van het Witte Huis om het definitieve vredesverdag tussen Egypte en Israel te ondertekenen. Direct na de ondertekening van het vredesverdrag in maart 1979 verbraken de Arabische staten overeenkomstig hun dreigementen hun banden met Egypte.

De moord op Sadat

Elk jaar houden de Egyptische strijdkrachten op 6 oktober een parade. Op deze nationale feestdag wordt de oorlog van 1973 herdacht. Naast het  terrein in Cairo waar de parade wordt gehouden staat een indrukwekkende moderne piramide, die in 1973 in opdracht van Anwar Sadat werd gebouwd tere van de miltairen die in de oorlog zijn gesneuveld. Op 6 oktober 1981 nam Sadat in vol ornaat plaats op de eretribune, gehuld in ceremonieel uniform en omringd door zijn kabinetsleden, ambtenaren, buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders en de militaire top. Tussen de piramidevormige cenotaaf en de eretribune passeerde de ene rij tanks, pantserwagens en mobiele lanceerinstallaties na de andere. Straaljagers van de luchtmacht vlogen gierend over met een spoor van gekleurde rook achter zich. ‘Nu komt de artillerie’, verkondigde de commentator terwijl matbruine trucks die houwitsers voortrokken de eretribune naderden. Een van de trucks week sterk uit en kwam plotseling tot stilstand. Een soldaat sprong uit de cabine en smeet een aantal granaten naar de eretribune, terwijl drie medeplichtigen vanuit de bak van die drielader het vuur op de verzamelde hoogwaardigheidsbekleders openden. Hun actie kwam als een totale verrassing, en de afvallige soldaten konden een halve minuut lang ongehinderd een slachting aanrichten. Waarschijnlijk dooden ze Sadat al met hun eerste schoten. De leider van de groep rende naar de eretribune en vuurde vlakbij op het voorovergezakte lichaam van president Sadat; uiteindelijk schoot een lid van de presidentiele garde hem neer, waarbij hij gewond raakte. ‘Ik ben Khalid al-Islambuli,’ riep de moordenaar naar de eretribune, waar chaos was uitgebroken. ‘Ik heb de farao gedood en ik vrees de dood niet’.

………………..

Inmiddels  zijn er alweer een aantal decennia verstreken sinds Sadat zijn wereld schokkend bezoek aan Israel bracht. Het woord “wereldschokkend” is bepaald niet overdreven, want de hele wereld werd in beroering gebracht, doordat er iets onvoorstelbaars gebeurde: het ijs tussen de Arabieren en Israel, d.w.z. tussen de grootste Arabische macht – Egypte – en Israel werd opeens gebroken door deze opzienbarende reis van de Egyptische president Sadat. De newsmedia spraken over: ‘Sadat tussen hoop en haat. Voor het eerst sinds de oprichting van de Staat Israel in 1948 zijn gisteren Egyptische buren in Israel aangekomen’. Of: ‘Sadat zegt: Israel moet veilig en beschut binnen zijn grenzen kunnen leven’, ‘Sadat en Begin hebben vriendschap gesloten’ en ‘Het miracle van Jeruzalem’. Maar ook werd de hoopvolle en toch bezorgde vraag gehoord: ‘Komt er nu eindelijk vrede in het Midden-Oosten?’ De mensen hebben het over ‘de gebeurtenis van deze eeuw’. Men heeft uitgerekend dat miljoenen mensen naar de toespraak van Sadat tot de Knesset hebben gekeken en geluisterd. Het punt is echter: Kan één enkel weekend, één enkele blijk van durf, verdienste en bereidheid tot verandering,  zoals de wereld dat heeft meegemaakt bij het optreden van Anwar-el-Sadat voor de Knesset in Jeruzalem, een werkelijke oplossing van het Arabisch-Israelisch conflict op gang brengen, waar andere staatslieden en diplomaten daar tot dusvers niet in zijn geslaagd?

Om goed te kunnen begrijpen wat daar gebeurde, moeten we eerst eens op de datum letten: 19-20 november 1977. Het is niet toevallig, dat het in de maand november was, want deze maand is in het verleden voor Israel al eerder van betekenis geweest. Op 2 november 1917 deelde de minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour Chaim Weizmann mee: ‘De regering van Hare Majesteit staat welwillend tegenover de vestiging van een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina en zal zich naar beste kunnen inzetten om de verwezenlijking van dit project te bevorderen, waarbij duidelijk moet worden begrepen dat er  niets zal worden ondernomen dat de burgerrechten en religieuze rechten van een reeds bestaande niet-joodse gemeenschappen in Palestina of de rechten en de politieke status die joden in een ander land genieten, kan schaden.’ Hiermede was een belangrijke stap gezet in een proces dat zou uitmonden in een andere belangrijke datum, die van 29 november 1947 (dus dertig jaren later) waar het UNSCOP-rapport betreffende een delingsresolutie door de Verenigde Naties werd aangenomen met drieendertig stemmen voor, dertien stemmen tegen en tien onthoudingen, om de staat Israel te aanvaarden die vervolgens op 14 mei 1948 in Tel Aviv door premier Ben Goerion werd uitgeroepen. En in november 1977 (dus weer dertig jaar later), vindt het bezoek plaats van het Egyptische staatshoofd aan Israel. Heel Israel stond perplex. Toen Sadat naar Jeruzalem ging, liep de toenmalige burgemeester van Jeruzalem Teddy Kollek, hem aan de rand van de stad tegemoet. Volgens Joods gebruik overhandigde hij hem brood en zout.

Overigens: toen de Egyptische president Sadat uit zijn vliegtuig stapte, was zijn eerste vraag: “Waar is generaal Sharon?” De Israelische generaal Arik Sharon is de generaal, die tijdens de ‘Yom Kippur’ oorlog van 1973 het land Gosen bezette, dus juist die landstreek waar de Israelieten drieduizend jaren geleden als slaven woonden en werkten! En Sadat wilde déze generaal de hand drukken.

Het was ook deze Egyptische president Sadat die in 1972 de Russen Egypte uitwees. Waarom? Omdat de Russische alliante met o.a. Iran en Turkije , die volgens Ezechiel 38 en 39 op zekere dag of nacht de staat Israel zullen overrompelen en op de bergen en velden van Israel vernietigd zullen worden, niet uit het zuiden (uit Egypte) zullen komen, maar uit het noorden. Er staat overigens niet alleen ‘vanuit het noorden’, maar ‘uit het uiterste noorden’.

‘Jesaja roept al: ‘…vanuit het noorden komt er rook…’ (dat wil zeggen: verderf; Jes.14:31), en Jeremia ziet het gevaar eveneens uit het noorden komen, als hij zegt: ‘Ik zie een kokende pot, verschijnende aan de noordzijde.’ (Jer.1:13). ‘Van het noorden zal dit kwaad losbreken over alle inwoners des lands. Want zie, Ik roep alle geslachten der koninkrijken van het noorden, spreekt de Heere…’ (Jer.1:14-15;6:2;13:20 en 50:9; enz.)

Ik zeg met nadruk: let er goed op, dat de aanval niet alleen vanuit het noorden, maar vanuit het ‘uiterste noorden’ zal worden ondernomen. Het ‘noorden’ wordt gevormd met Libanon, Turkije en Syrie; en in het ‘uiterste noorden’ zit Rusland.

Wat zit hier nu eigenlijk achter? Ik wil voorop stellen, dat Egypte een grote betekenis heeft in de heilsgeschiedenis met betrekking tot Israel. Al vierduizend jaren lang werd Israel op de ene of ander manier steeds met Egypte geconfronteerd. Egypte was en is een land en volk van de meest extreme tegenstellingen. Het was zowel een vloek als een zegen voor Israel. juist met het oog op deze onberekenbaarheid van Egypte heeft God zijn verbondsvolk vaak gewaarschuwd niet op dit land te steunen. In II Koningen 18:21 lezen we: ‘Zie, nu vertrouwt gij op dien gebroken rietstaf, op Egypte, welke, zo iemand op hem leunt, in zijne hand zal gaan en die doorboren; alzo is Farao de koning van Egypte voor al degenen die op hem vertrouwen.’ Het is net of die woorden voor deze tijd zijn geschreven.

Het verschil in betekenis tussen Egypte en Syrie

Nu wil ik graag wijzen op het veel grotere gewicht van Egypte in tegenstelling tot dat van Syrie. Egypte wordt heel vaak in de Bijbel genoemd, Syrie maar weinig. Syrie wordt ook wel Aram genoemd. We weten dat Egypte en Syrie tot 19 november 1977 aartsvijanden van Israel waren. De twee landen hebben in geheim overleg de ‘Yom Kippur’ oorlog voorbereid en Israel als sluipmoordernaars overvallen. Hoe komt het dan, dat Egypte zich anders heeft opgesteld en dat Syrie in zijn haat volhardt? Waarom is de graad van vijandschap van Syrie tot op vandaag veel fanatieker dan die van Egypte, daar laatsgenoemde een vredesverdrag met Israel wilde sluiten.

De directe bloedverwantschap van Egypte en Israel.

We weten immers: dat Egypte Ismael vertegenwoordigt en Israel Izaak. ‘Ismael’ en ‘Izaak’ maken er beiden aanspraak op dezelfde vader te hebben, en wel Abraham. Wat is dan het verschil tussen Egyptenaren en Israelieten als ze toch dezelfde vader hebben? Dan zijn ze toch broeders?! Het onderscheid tussen Egypptische Arabieren en Israelieten wordt door de Bijbel zeer duidelijk omlijnd. De afstammelingen van Ismael zijn welsiswaar krachtens de voorbede van Abraham door God gezegend, maar God heeft zonder Abrahams toedoen een eeuwig verbond met Izaak gesloten: ‘En Abraham zeide tot God: Och dat Ismael mocht leven voor uw aangezicht! En God zeide: Voorwaar, Sara uwe huisvrouw zal een zoon baren en gij zult zijnen naam noemen I z a a k: en Ik zal min verbond m e t h e m oprichten, tot een eeuwig verbond voor zijn zaad na hem! (Gen.17:18-19). En dan komt de belofte voor Egypte, voor Ismael: ‘En aangaande Ismael heb Ik u verhoord; zie Ik heb hem gezegend en zal hem vruchtbaar maken en hem gansch zeer vermenigvuldigen; twaalf vorsten zal hij gewinnen, en Ik zal hem tot een groot volk stellen. M a a r m i j n v e r b o n d zal Ik met I z a ak oprichten, dien u Sara op dezen gezetten tijd in het andere jaar baren zal. En Hij eindigde met hem te spreken; en God voer op van Abraham’ (Gen.17:20-22; zie ook: 21:9-12). Dat is het verschil dat van Godswege is vastgelegd.

Waarom Syrie ‘neen’ zegt.

Waarom deed Syrie niet mee? Dit wordt ons meteen duidelijk als we de afkomst van de Syriers nagaan. Ze stammen af van Abrahams broer Nahor: ‘En het geschiedde na deze dingen dat men Abraham boodschapte, zeggende: Zie, Milka die heeft óók aan Nahor uw broeder zonen gebaard: Uz zijnen eerstgeborene, en Buz zijnen broeder, en Kemuel den vader van Aram’ (Gen.22:20-21. In de vertaling van M. Luther staat niet: ‘den vader van Aram’, maar: ‘van wien de Syriers komen!’). De vader van de kinderen, van wie Abraham hier de geboorte-aankondiging krijgt, trok niet met Abraham uit Ur weg, toen deze de roep van de Here hoorde: ‘Ga gij uit uw land en uit uwe maagschap en uit uw vaders huis naar het land dat Ik u wijzen zal’ (Gen.12:1). Nahor ging dus niet samen met zijn broer de weg van het geloof, maar bleef in Mesopotamie. Later zag en hoorde hij, hoe zijn broeder Abraham buitengewoon door God werd gezegend. Dat moet hij tandenknarsend van woede ter kennis genomen hebben. De betekenis van zijn naam is onthullend, namelijk: ‘briesend’. We kunnen ook zeggen: ‘briesend van nijd en afgunst’. Van deze stammen de huidige Syriers af, die tegenover Israel zo onverzoenlijk zijn en het Joodse volk haten. Dit is de oorzaak, waarom zij zich in 1977 niet hebben aangesloten bij de vredespogingen van de Egyptische president Sadat.

De gerichten die Egypte en Syrie nog te wachten staan

Zowel in Jesaja 17:1-11 als in Jesaja 19:1-17 wordt er gesproken over zware gerichten die ten deel zullen vallen aan Syrie met als brandpunt de stad Damascus en het land Egypte vanwege al het kwaad, dat het Israel berokkend heeft. Zeker als we terugzien op die overrompelings oorlog van 6 oktober 1973 waar voor Israel de sjofar die ‘Grote- Verzoendag’ niet meer tot rust kwam; en de nucleaire afschrikkingswapens in de conflictzone door de Russen en de Amerikanen in de hoogste staat van nucleaire paraatheid waren gebracht. Zo is een nucleair conflict heden ten dage zeker niet uitgesloten en heeft de verwoesting van de stad Damascus zoals beschreven in deze profetie uit Jesaja 17 ‘in het seconden spel’ daar veel van weg!

De koningen van het zuiden en het noorden in de eindtijd!

God doet alles op zijn tijd! Ook hierin zien we heden ten dage in Egypte een ontwikkeling ontstaan waarbij het broze en koude vredesverdrag tussen Egypte en Israel in de huidige politieke context geen lang leven meer beschoren is! De voormalige chef van de generale staf van het Israelische leger, Bar Lev zei het al: ‘in feite is Ismael bij Izaak gekomen, om hem ten koste van het erfdeel de vrede aan te bieden.’

Het is heel leerzaam om Daniel 11:5-35 te bestuderen, zoals Charles H. Welches in zijn ‘main features of the future’ voor wat betreft de koningen van het zuiden en het noorden heeft aangetoond! Laat me vooropstellen ‘God doet alles op zijn tijd’. Er kunnen en zullen zich in de komende jaren nog vele verrassingselementen in de ‘profetie’ voordoen! Maar dat de tijdspanne waarin zich het een en ander zal moeten manifesteren is een ding dat zeker is!

De ‘Yom Kippur’ van 6 oktober 1973 en die van 23 september 2015!

Alleen al het feit dat daar 6 jaren liggen tussen de ‘re-united’ van Oost en West Jeruzalem’ hetgeen plaatsvond in de Zesdaagse oorlog van 1967 en waarbij de stad Jeruzalem uit de greep van de koninkrijken naar het statenbeeld uit Daniel 2 bevrijd werd (Luk.21:24), en de ‘Yom Kippur’ oorlog van 1973, kan niet anders worden uitgelegd dan dat we hier te doen hebben met ‘menselijke maatstaf’ waar het getal zes ook in bijbelse zin naar het gouden beeld uit Daniel 3 waarvan de hoogte zestig el en de breedte zes el was, hier een uitgangspunt is om het een en ander nader toe te lichten.

The Wailing Wall and the Temple Mount (Jerusalem – 7 JUNE 1967 – 0.830 …

The sun had come up over the Judean desert and crept across the Mount Olives. It was burning away the shadows around the minarets of Jerusalem’s mosques and the towers of its churches. Colonel Mordechai Gur, commander of the Israeli paratroop brigade, looked down from his position on the Mount of Olives. The Old City, the ancient walled heart of Jerusalem, was laid out below him. Gur’s vieuw of the Old City was dominated by a great mosque, the Dome of the Rock. Moslims believe it marks the spot where the prophet Mohammed ascended to paradise on a staircase of light. The Dome had been the first sight of Jerusalem for every traveller coming over the crest of Mount of Olives since it was built at the end of the seventh century – and for every invader. The Crusaders, the Ottomans and the Britisch had all stood on yhe Mount of Olives, coveting the holy city laid out below them. And now, on another beautiful June morning, it was the turn of Colonel Gur and his paratroopers.

Gur had just sent three companies of men down to the walls of the city. His main objective lay deep inside the Old City, just beyond the Dome of the Rock. It was a narrow lane in the Moroccan quater. Muslims called it al-Buraq road because they believed it was where Mohammed had tethered the winged horse of that name that had brought him to Jerusalem from Mecca. A high wall ran along one side of the lane. It was built of massive, evenly cut smooth stones. It was known as the Wailing Wall. For Jews it was the holiest place in the world to pray. Two thousand years earlier it was the western wall of the compound surrounding King Herod’s second Jewish temple. It was torn down and most of Jerusalem’s Jews dispersed by the Romans after a revolt in the first century. But detailed descriptions of the temple survived in Jewish holy writings. It had been a splendid place, massive, stone-built and decorated with gold. Now, in 1967, the Jews were fighting their way back. The founding generation of Israelis were mainly secular socialists. Ancient symbols had not, at first, meant that much to them. But as they drew closer to the heart of Jerusalem, they seemed to matter more and more.

Velni and Ronen, two journalists from Israeli army radio, were on the roof of the trade union building in Jerusalem, monitoring the battle field radio traffic on army walkie-talkies. Suddenly they recognised Gur’s voice, giving orders to occupy the Old City: ‘Come in all battalion commanders. We are sitting on the mountain range which looks down on the Old City and are about to enter it. All our generations have been striving and dreaming about the Old City … We will be the first to enter it … tanks will enter the Lion’s Gate. Move to the gate! Rendezvous on the open square above it.’

With them was the chief rabbi of the Israeli army, Shlomo Goren. He had arrived back from the fighting in Gaza the day before, his face covered in soot, telling Narkiss: ‘Who cares about the south? Jerusalem and the Temple Mount, they are what count! You’ll make history!’ Now Goren dashed to his car to cath up with the soldiers. The two young reporters jumped in behind him.

Opposite the Mount of Olives is St Stephen’s Gate, one of the seven great entrances to Jerusalem. It is also known as Lion’s Gate because the king of the beasts is carved into its stone portico. Gur could see his men running up the steep road behind the tanks. He got into his half-track, and raced down to join them.

‘I told my driver, Ben Zur, a bearded fellow weighing some fifteen stone, to speed on ahead. We passed the tanks and saw the gate before us with a car burning outside it. There wasn’t a lot of room but I told him to drive on and so we passed the burning car and saw the gate half-open in front.’ Gur wondered for a second whether the gate was booby-trapped. Then he gave another order: ‘Ben Zur, move! He stepped on the gas, flung the door sideways and to hell and we crunched on over all the stones that had fallen from above and blocked our way.’ The Israelis were inside the Old City.

The Sunday Times photographer Don McCullin was playing catch-up. He was tearing up the road to Jerusalem with a reporter called Colin Simpson. Now that Israel was close to an historic victory, it had given up its strategy of blacking out the news. McCullin, Simpson and a few others had been picked up by an elderly Israeli De Havilland Rapide in Cyprus and flow into Tel Aviv. The Jerusalem road was so peaceful that they started to worry that they had missed the war completely. On the radio the BBC quoted reports that the Old City had already been taken. In Jerusalem McCullin and Simpson bumped into a group of soldiers from the 1 st Jerusalem REgiment. They explained to the forward company commander that, ‘If he was set upon making Jewish history, it was only fit and proper that the Sunday Times should be with him to record it. We were accepted right away, and moved off with them trouhg the olives groves.’

Also driving up from Tel Aviv was Ave Yotvat, whose husband Moshe had been wounded outside Ramallah. The road felt quiet and tense. At midnight an officer had knocked on her door to tell her the bad news. She found her husband at Hadassah hospital at Ein Karem in West Jerusalem. It was treating so many casualties from the street fighting that she thought he was being ignored. She took him back to Tel Aviv, where the main hospital had prepared hundreds of beds for casualties who had never materialised. Delighted to be doing something, doctors swarmed around him.

McCullin followed the soldiers from Jerusalem Regiment as they advanced towards Dung Gate, one of the southern entrances to the Old City.

We took a lot of casualties in that first hundred yards inside the gate, coming under heavy sniper fire, bullets ricocheting in all directions as we fanned out … So exposed were we that if the Arabs had used mortars we would not have stood a chance … suddenly a Jordanian soldier ran out in front of us with his hands up. He did not appear to be armed, but everybody was jittery because of the snipers, as we all hit the ground. The Jordanian was blown to bits … the unit was moving further down the street when the lead man was shot dead, and a few yards later the next man received a bullet through his chest. A docter came up to me and started screaming for a knife to cut away the man´s clothing, though I failed to understand the torrent of Hebrew until someone said ´knife´ in Englisch and I fumbled for mine while the man died.´

The streets of West Jerusalem were almost deserted, except for occasional army jeeps careering round corners and up the empty avenues. One of them was Goren´s jeep. They raced through the city towards the Mandelbaum gate, the crossing point between the two sides of Jerusalem, where they abandoned the jeep. Goren was carrying scrolls of the Jewish bible, the Torah, and a shofar, a bugle made from ram´s horn which Jewish tradition dictated should be blown at auspicious occasions. The two journalists followed, ducked along the line of the city wall, working their way down to St Stephen´s Gate.

At Dung Gate the Israelis were winnig. Palestinians and some of the Jordanians who had not left started to surrender. Some of the soldiers threw away their uniforms and changed into civilian slothes, even suits of striped pyjamas. Don McCullin saw the Israelis obeying orders that had been issued not to harm the holy places. ´On more than one occasion I watched Isaelis hold their fire when sniped at from the roofs of religious buildings of any persuasion.´

The Palestinian dentist John Tleel peered out from under the pillows, blankets and thick sticking plaster he had used to block up the windows of his house in the Christian quater. He saw Israeli paratroopers advancing, cautiously. At first, like many others in and aroun the Old City, he thought they might be Iraqis. Then for the first time since the city was divided in 1948, he realised that he was listening to Hebrew. The soldiers kept their backs to the walls and ´were advancing with extreme caution, watching their steps … with guns pointed out in front of them, they were on extreme alert´. He went back into his house to tell his friends and family what was happening. At first, they did not believe it could be possible.

After Colonel Gur, the commander of the Israel´s 55th Paratroop Brigade, led his men into the Old City through St Stephen´s Gate, his driver Ben zur swung their half-track to the left, flattenbing a motorcycle that stood in the way. They drove into the compound that encloses the great mosques and the site of the ancient Jewish temple. Anwar al Khatib, the Jordanian governor of Jerusalem, was waiting with the mayor. They told Gur that the army had withdrawn and there would be no more resistance.

Coming up not far behind Gur and his men were Uzi Narkiss and the IDF´s deputy chief of staff, Chaim Bar Lev. As they were about to follow his troops through St Stephan´s Gate into the Old City, Narkiss radioed Gur to find out where he was. Gur came up with what, for Israelis, are the most famous few lines of the 1967 war. ‘The Temple Mount is ours!’ Narkiss did not believe him. ‘I repeat,’ said Gur, ‘the Temple Mount is ours. I’m standing next to the Mosque of Omar [the Dome of the Rock] now. The Wailing Wall is a minute away.’

Narkiss and Bar Lev drove fast up the slope that led to St Stephen’s Gate. Paratroopers were still exchanging fire with men on the battlements. Dead bodies lay around the street. They abandoned their jeep, Narkiss threw a smoke grenade to give them some cover and they went forward on foot. They climbed over a tank that was stuck in the arch.

Yoel Herzl, Narkiss’s adjutant, caught up with the generals a few minutes later. They were lying on the ground, pinned down by a sniper. Herlz noticed that a cloth on a second floor window in a building opposite was twitching. Asking the paratroopers to cover him, he ran over to the entrance. Moving as quietly as he could, he went up the stairs. Through an open door, he saw a red keffiyeh, the distinctive headscarf worn by Jordanian soldiers. It was a sniper.

‘I emptied a clip from my Uzi unto him. Until today I feel bad about it. It was a split-second thing. That’s war. The fastest stays alive. If you think, you’re dead.

shlomo_goren‘After that things moved very fast. Everyone was looking round for the way to the Wall, running like crazy, but we couldn’t find the way. Rabbi Goren was there. He said follow me. He was carrying a Bible. We kept on running and we got to the Wall. Of the people who liberated it, I was the seventh.’

Yossi Ronen, the young reporter from army radio who was with Goren, said the Rabbi ‘did not stop blowing the shofar and reciting prayers. His enthusiasm affected the soldiers and from every direction came cries of “Amen!” The paratroopers burst into song, and I forgot I was supposed to be an objective reporter and joined them in singing “Jerusalem of Gold” … the commanders gave short, emotional speeches.’ Narkiss remembered his failure to capture the Old City in 1948. ‘Never has there been such a thing, for those standing here right now … We all kneel before history.’

For Israelis it was the emotional climax not just of the war, but of their first nineteen years of independence. All the men there were deeply moved by the capture of the Jewisch people’s most evocative and holy place. Many of them wept. The photographer David Rubinger and the BBC correspondent Michael Elkins, highly secular Israelis who had followed the first troops to the Wall, were swept up in it. ‘We were all crying. It wasn’t religious weeping. It was relief. We had felt doomed, sentenced to death. Then someone took off the noose and said you’re not just free, you’re King. It seemed like a miracle.’ They still had jobs to do. Rubinger lay on the floor of the narrow alley that ran along the wall to get some sense of the wall’s height, and then with tears pouring down his face started taking pictures of stunned, awed and exhausted paratroopers.

Major Doron Mor, second in command of Battalion 66, started worrying when he saw the narrow lane in front of the Wall full of soldiers ‘in ecstasy’. He had already lost thirty-six men in the battle for Jerusalem and did not want to lose any more. ‘I was afraid one Jordanian sniper in one window would shoot all of them. We started to push the soldiers out, because it was very dangerous.’

Jerusalem – 7 June 1967 – 1.500 …

Moshe Dayan broadcast to the nation. ‘We have united Jerusalem … We have returned to the holiest of our holy places, never to part from it again.’

A few hours after the Israelis had captured the Temple Mount, Rabbi Goren went up to General Narkiss, who was lost in thought. ‘Uzi,’ said the rabbi, ‘now is the time to put 100 kilos of explosives into the Mosque of Omar so that we might rid ourselves of it once and for all … you will go down in history if you do it. ‘My name will already be written in the history books of Jerusalem.’ ‘You don’t grasp what tremendous significance this would have. This is an opportunity that can be taken advantage of now, at this moment. Tomorrow it will be too late.’ Narkiss tried to shut the rabbi up by threatening him with

One of the paratroopers got to the top of the Dome and hung out a big Israeli flag. By the weekend Moshe Dayan ordered them to take it down. He also pulled Israeli troops out the compound of the Haram al Sharif, though they stayed on its gates. Day-to-day administration of the site was handed back to the Muslim authorities. Jews would be allowed in, but not to pray. Later in 1967, in a speech to a military convention, Rabbi Goren called Dayan’s actions a ‘tragedy for generations … I myself would have gone up there and wiped it off the ground completely, so that there would be no trace that there was ever a Mosque of Omar there.’

Hoe Israel de tempelberg kwijtraakte

‘We zijn de tempelberg kwijtgeraakt. Precies 31 jaar nadat we hoorden: ‘De tempelberg is in onze handen’, is de situatie dat we hem niet in handen hebben … We hebben gewoon toegestaan dat onze soevereiniteit weggenomen werd en dit is een enorme schande voor het Joodse volk.  (GERSHON SALOMON)

Er werd geen strijd gestreden. Er werden geen schoten gelost. En toch is Israel de tempelberg vanaf ongeveer 1993 A.D. uit handen geglipt. In een overname die op bizarre wijze uit het nieuws gebleven is, ging de heerschappij van de Jordanese beheerders over naar de Palestijnse Autoriteit, die meteen een einde maakte aan de vrijheid van religieuze toegang en status-quo regeling tussen Moshe Dayan en de Jordanese Waqf in 1967. Hoewel het waar is dat Dayan niet geloofde  dat de uitoefening van soevereiniteit in het belang van Israel was, geloofde hij wel dat het behoud van soevereiniteit over het terrein een noodzakelijk onderdeel was van de handhaving van de verenigde status van Jeruzalem, dat in de oorlog teruggewonnen was. En hoewel hij de beperkingen van de Waqf, dat  geen uitingen van aanbidding van niet-moslims op de tempelberg toegestaan werden accepteerde, voorzag hij nooit een situatie waarin de Israelische soevereiniteit over het terrein ontkend zou worden, Joden van het terrein verbannen zouden worden en nieuwe moskeeen en gebouwen geplaatst zouden worden zonder toestemming van Israel of archeologische supervisie, met als doel het verwijderen van elk spoor van Joodse geschiedenis op deze plaats.

Israelische heerschappij

In de Zesdaagse Oorlog kreeg Israel voor het eerst in 1897 jaar de heerschappij over de oude stad en de tempelberg terug. Ondanks het feit dat het terrein onder de souvereiniteit van de Israelische regering kwam te vallen, een souvereiniteit waar Moshe Dayan niet eens over twijfelde, was zijn teruggave van de jurisdictie aan de Waqf, zodat de tempelberg een islamitische heilige plaats bleef, echter een historische beslissing die de soevereine heerschappij van Israel wegnam. De enige concessie die Dayan van de Waqf had geeist was dat het terrein toegankelijk zou blijven voor andere religies die er een bezoek aan wilden brengen. De Waqf had hiermee ingestemd, maar bleef stug volhouden dat de heilige plaatsen alleen islamitisch waren en dat er geen enkele andere religieuze uiting zou worden toegestaan. Hierdoor werd het Joden verboden om op het terrein te bidden en de Joodse politie zette de regels van de Waqf kracht bij en arresteerde geregeld Joden die de regels aan hun laars lapten.

Het begin van het verlies

Kort na de afloop van de Zesdaagse Oorlog en de verwijdering van het Mograbikwartier om het plein bij de Westmuur te creeren en Joden gemakkelijker toegang tot de Westmuur te verlenen, ging Moshe Dayan, de Israelische minister van defensie, de Al-Aqsa moskee binnen en ging hij op de Arabische manier op het kleed zitten om met vertegenwoordigers van de Waqf te praten. Nu Israel de heerschappij  over Jeruzalem in handen had, wilde hij de moslimwereld laten zien dat de Joden geen intentie hadden om de islamitische heilige plaatsen te beheersen op dezelfde manier als de moslims gedaan hadden toen ze Joden eerder de toegang verboden hadden. Dit gebaar was bedoeld om de Arabische reactie op de Joodse inname van de tempelberg af te leiden en de Israeliers als heersers te vestigen, wiens overwinning niet was doorgevoerd tot op het gebied van religie. Als gevolg van deze bijeenkomst werd de heerschappij over de islamitische moskeeen en heiligdommen aan de Waqf overgedragen, hoewel de Joden toegang verleend zouden worden tot de tempelberg. Dayans uiting van tolerantie werd door de Arabieren echter gezien als een teken van zwakte. En terwijl Israel zich aan haar deel van de overeenkomst hield en de moslimrechten streng eerbiedigde, kwamen de islamitische leiders niet tegemoet aan hun afspraak om de toegang te delen. Als gevolg daarvan is Dayan ervan beschuldigd de zaken in gang te hebben gezet die leidden tot het verlies van de tempelberg voor de volgende generatie. Ik wil Dayan niet de zwartepiet toespelen en moet in alle eerlijkheid zeggen dat zijn eigen herinnering aan deze bijeenkomst zijn daden als minder compromitterend afspiegelt (hoewel misschien wel iets naiever) dan de meeste geschiedkundigen beweerd hebben. Lees zijn woorden over deze zaak maar een:

De overheid moest vervolgens de status van de Joodse, islamitische en christelijke heilige plaatsen in Jeruzalem en omgeving afhandelen. Ik stelde voor dat alle barrieres en beperkingen ten aanzien van deze heiligdommen, die onder het Jordanese regime ingesteld waren, zouden worden opgeheven. We zouden nu alle moslims en christenen, of dat nu bewoners van Israel, de Westoever (Judea en Samaria) of de Gazastrook zijn, het recht moeten verlenen om hun heilige plaatsen te bezoeken en er te bidden – de Rotskoepel, de El Aksa moskee en de Heilige Grafkerk. Vele jaren hebben de Arabieren de Joden de toegang tot hun meest heilige plaatsen ontzegd, de Westmuur van het tempelcomplex in Jeruzalem en de Grot van de Aartsvaders in Hebron. Nu wij de leiding hebben, is het aan ons om te geven wat we van anderen geeist hebben en alle religies volkomen vrijheid te verlenen om hun heilige plaatsen te bezoeken en er te bidden … Het leek me dat we een manier moesten vinden om de kunstmatige barrieres te verwijderen die de moslimautoriteiten en het Britse Mandaat Joodse bezoekers die hun heilige plaatsen wilden bezoeken zonder de moslims te storen, opgelegd hebben. Tegelijkertijd moesten we erom denken dat zo’n gevoelige zaak geen conflict zou veroorzaken waardoor de emoties zouden oplaaien, demonstraties plaats zouden vinden en de oorzaak van een internationale rel zou vormen, vooral in moslimlanden … Ik vroeg hun [de moefti en Arabische vertegenwoordigers van de Waqf] om de volgende vrijdag gewoon door te gaan met de religieuze diensten in de moskee … [en] ik sprak mijn hoop uit dat de moslimleiders geen misbruik zouden maken van een dergelijke vrijheid door onruststokende preken te houden om hun volgelingen op te stoken. Als ze dat wel deden, zouden we natuurlijk noodzakelijke maatregelen nemen … We hadden niet de intentie om de leiding over de islamitische heilige plaatsen over te nemen of ons in hun religieuze leven te mengen. Het enige dat we zouden invoeren was vrijheid van Joodse toegang tot het complex van Haram esh-Sharif zonder beperking of betaling. Dit complex, zoals mijn gastheren zeer goed weten, was onze tempelberg. Hier stond onze tempel vroeger en het is onaanvaardbaar voor Joden om niet in staat te zijn deze heilige plaats vrij te bezoeken nu Jeruzalem onder onze heerschappij is. Mijn gastheren stonden niet te springen van blijdschap over die laatste opmerkingen, maar ze beseften dat ze niet in staat waren mij van mening te doen veranderen. Ze hadden gewild dat het gehele gebied, niet alleen maar de moskeeen, onder hun exclusieve heerschappij bleef vallen en dat de Joden nog steeds een verbod op toegang opgelegd bleef.

Gebaseerd op Dayans verslag moeten we geloven dat zijn taak was om een manier voor de Joden te vinden om ‘te aanbidden op hun heilige plaatsen’ (de tempelberg) zonder de moslims die het terrein in handen hadden, te beledigen. Volgens Dayan omvatte zijn voorstel dat zowel Joden als moslims en christenen ‘vrije’ en ‘onbeperkte’ toegang zouden hebben tot het gehele complex van de tempelberg, ‘om hun heilige plaatsen te bezoeken en er te bidden – de Rotskoepel, de moskee van El Aksa en de Heilige Grafkerk.’ En elke moslimdaad tegen deze vrijheid van toegang, inclusief provocerende preken in de Al-Aqsa moskee zou met de juiste maatregelen aangepakt worden (dit was als dreigement bedoeld). Ondanks de ondubbelzinnige taal van Dayan die gebed op de tempelberg eiste, werd de eis dat Joden mochten bidden op de tempelberg in feite niet in de onderhandelingen geeist, zoals Dayan al snel onthulde.

Op 16 augustus 1967 kwam de eerste test van de status-quo die afgesproken was door Dayan en de moslimvertegenwoordigers. Hierbij werd duidelijk wat Dayan eigenlijk bereikt had met deze histroische bijeenkomst. De datum viel samen met de belangrijkste van de Joodse heilige dagen, Tisha B’Av, de traditionele dag  van herinnering aan de verwoesting van de Joodse Tempels. Maar deze Tisha B’Av was heel anders dan die in de voorgaande 2000 jaar, want dit was de eerste viering die plaatsvond na de bevrijding van de tempelberg en daarom moest deze symbolisch een einde maken aan de periode van de Joodse rouw. Voorganger in de herdenkingsdienst op deze bijzondere dag was de belangrijkste legergeestelijke, rabbi Shlomo Goren, die ook de eerste rabbi was geweest die, sinds de verwoesting van de Tempel, gebeden opdroeg bij de Westmuur nadat deze onder Joodse soevereiniteit kwam. Rabbi Goren en meer dan dertig Joodse mannen (georganiseerd als een aantal minyanim of religieuze quorums) gingen naar de tempelberg om te bidden. Later kreeg de Israelische regering klachten over deze zaak van de Waqf. Volgens Dayan: ‘Hoewel begrijpelijk, wilde geen enkele minister brutaalweg zeggen dat het de Joden verboden was om op de tempelberg te bidden, daarom werd besloten ‘het huidige beleid te volgen’, waardoor de Joden in feite verboden werd dit te doen.’

Als je tussen de zinnen van Dayans verklaring door leest, is het interessant om op te merken  dat als “het huidige beleid” – de status-quo dus –  door de overheid besloten was met Dayan als tussenpersoon, dat geen van de ministers dit dan wilde toegeven. Waarom zou de Knesset zich schamen voor zijn eigen  beslissing? Verder, als dit inderdaad ‘het huidige beleid’ was, waarom namen rabbi Goren en zijn groep dan aan dat  ze het recht hadden om te bidden en, nog belangrijker, waarom was hun niet verboden om op het terrein te bidden? En waarom was er een overheidsbijeenkomst nodig om de zaak te “overwegen” als er al een ‘huidig beleid’ was? Misschien, zoals rabbi Goren me later vertelde, was de reden dat Dayan zonder de goedkeuring van de regering gehandeld had toen hij met de Waqf in gesprek ging. En zijn beslissing was een verplichting geworden die de regering dwong te gehoorzamen, hoewel de meeste regeringsleden het er niet mee eens waren. Of dit nu al dan niet het geval was, Dayan maakt in zijn autobiografie de reden dat hij een verbod op Joods gebed accepteerde duidelijk:

Het was duidelijk dat als we niet zouden voorkomen dat Joden gingen bidden in wat nu een moskeecomplex was, de zaken uit de hand zouden lopen en tot een religieuze oorlog zouden leiden … We moeten de tempelberg zeker respecteren als een historische plaats van ons verleden, maar we moeten de Arabieren die hem gebruiken voor wat hij nu is – een plaats van moslimaanbidding – niet storen.

De rechtvaardiging die Dayan hier beschrijft was een voorloper op de omgang met de Waqf in de houding ten opzichte van de heilige plaatsen, die sindsdien is overgenomen door alle volgende regeringen. Het is gewoon zo: op dit moment is de tempelberg geen plaats van Joodse aanbidding; daarom is er geen reden om de Arabische wereld te provoceren door de tempelberg tot een religieuze zaak te maken. Maar sinds 1967 is de tempelberg de religieuze zaak geweest, zijn er oorlogen tussen Arabieren en Israel en rellen in Israel door ontstaan en heeft het elk vredesplan om zeep geholpen zodra dat op de onderhandelingstafel lag. Vandaag de dag heeft het terrein niet meer de staus-quo die Dayan voor ogen had bij “het huidige beleid”; in plaats daarvan heeft zijn compromis met de Waqf geleid tot een belangrijke verandering in de status-quo.

Verkeerde tolerantie!

De tolerantie van Moshe Dayan die hij tentoonspreidde bij de onderhandelingen met de moefti en de Arabische vertegenwoordigers van de Waqf inzake de status-quo, waarbij de Israelische regering uiteindelijk gedwongen werd deze formule te gehoorzamen heeft in feite doorgewerkt tot aan het uitbreken van de Yom Kippur Oorl0g op 6 oktober 1973, waar de Israelische regering incluis van alle inlichtingendiensten faalden in de rapportage van een groot ‘onheil’ dat aan de Israelische grenzen met Egypte en Syrie te wachten stond!                                                                                                                                                                      Tot op vandaag kan gezegd worden dat elke voorwaarde die Dayan in 1967 stelde aan de vertegenwoordigers van de Waqf genegeerd worden door de Palestijnse Autoriteit die vandaag de macht hebben. Heel duidelijk zien we hier een menselijk falen in beeld komen van een éénmansactie buiten de goedkeuring van de regering om die tot op vandaag grote gevolgen heeft gehad. Het getal 6 van het maximaal menselijke, waarin het falen van alle menselijke inspanningen reeds is verdisconteerd, en zijn uiterste vindt in de ‘supermens’ die dan verschijnt onder het teken 600 – 60 – 6 (666) die door velen verwacht wordt!

Jeruzalem – twistappel!

De door president Jimmy Carter gedicteerde vrede tussen Israel en Egypte werd gevolgd door de afwijzing van de Arabische-islamitische wereld. Er werd een geheim plan opgesteld, volgens hetwelk de olie als wapen en pressiemiddel zou worden ingezet voor de bevrijding van Jeruzalem. Deze bevrijding van Jeruzalem, al Quds (de Heilige), mag niet langer in handen van de ongelovigen blijven, en moet tot elke prijs veroverd worden.

De profeet Zacharia was dus  geen zwartkijker toen hij ongeveer 2500 jaar geleden voorspelde dat Jeruzalem een schaal der bedwelming zou worden voor alle volken, rondom Jeruzalem, dus de Arabische wereld die er vooral bij betrokken zal zijn (Zach.12:2). We mogen nooit vergeten dat Jeruzalem de laatste vesting zal zijn de de satan door bemiddeling van de antichrist zal toevallen, daarom moeten we letten op alles wat zich in deze stad, en vooral op de heilige plaats, afspeelt.

Moria  – tempelplein

‘Toen begon Salomo met de bouw van de tempel te Jeruzalem op de berg Moria, waar de Here aan zijn vader David verschenen was; op de plaats die David daarvoor had bestemd, op de dorsvloer van de Jebusiet Ornan (II Kron.3:1).

Op deze plaats werden enkele eeuwen lang offers gebracht volgens de wet van Mozes, tot de tijd was vervuld, en de Zoon van God zei:

‘Slachtoffer en offergave hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij een lichaam bereid; in brandoffers en zondoffers hebt Gij geen welbehagen gehad. Zie, hier ben Ik – in de boekrol staat van Mij geschreven –  om uw wil, o God, te doen (Hebr.10:5-7;Ps.40:7-9).

‘ En na de tweeenzestig weken zal een gezalfde worden uitgeroeid terwijl er niets tegen hem is; het volk van een vorst die komen zal, zal de stad en het heiligdom te gronde richten, maar zijn einde zal zijn in de overstroming; en tot het einde toe zal er strijd zijn’ (Dan.9:26).

Deze schriftplaats laat zien dat er aan het einde van de tijd dit ‘tempelplein’ weer belangrijk zal worden, want daar zal de macht regeren, die in de laatste van de nog 3 openstaande (jaar) weken dus de 70e zal heersen …

‘En uit één daarvan kwam  weer een horen voort, die klein begon, maar die zeer groot werd tegen het zuiden, tegen het oosten en tegen het Sieraad’ (Dan.8:9).

De rots ‘Moria’ was getuige van veel offers die volgens de Mozaische wet werden gebracht en die als een afschaduwing wezen op de komst van het Lam Gods, dat de zonde van de wereld wegdraagt! Hier verheft zich thans de Rostkoepelmoskee in Jeruzalem waar op de fries rondom de Rostkoepel in het Arabisch geschreven staat: ‘Er is geen God buiten Allah! Geprezen zij Allah, die geen zoon heeft verwekt, noch een helper in de hemel heeft, noch een beschermer uit zwakheid. Roem zijn grootheid …’

Moet deze inscriptie ons niet te denken geven? Is dat niet het afschuwelijke spreken van iemand die rebelleert tegen alles wat aan God behoort, en tegen de God van alle goden? (Dan.11:37;II Thess.2:4). Is het geen afschuwelijke manier van spreken, een lastering van God? (Dan.11:36). Maken deze verzen boven de rots Moria God niet tot een leugenaar? Spreken zij zijn geinsprireerde Woord niet tegen en ook het mensgeworden  Woord?

‘Wie is de leugenaar dan wie loochent dat Jezus de Christus is? Dit is de antichrist, die de Vader en de Zoon loochent’ (I Joh.2:22)

Tempel van God of gruwel der verwoesting

De satanische werken van de kleine hoorn (Dan.8:9) zullen zich in de eindtijd in Juda (Judea) afspelen, want daar bevindt zich de heilige plaats. Het beest zal deze ontwijden, het brandofferaltaar en het heiligdom (Dan.8:11). Een gruwel der verwoesting zal hun plaats innemen; zo luidde de profetie van Daniel 2500 jaar geleden, die ook door de Here Jezus zelf bevestigd werd (Matth.24:15;Marc.13:14).

Toen de apostel Paulus rond het jaar 50 A.D. zijn tweede brief aan de Thessalonicenzen schreef stond de tempel er nog, en Paulus er zeker niet op gerekend heeft dat hij verwoest zou worden. Paulus zag profetisch de mens de mens der wetteloosheid in de tempel …

‘de zoon des verderfs, de tegenstander, die zich verheft tegen al wat God of voorwerp van verering heet, zodat hij zich in de tempel Gods zet, om aan zich te laten zien, dat hij een god is’ (II Thess.2:4).

Hierbij kon Paulus echter nog niets van een moskee weten, daar de islam nog niet bestond en de Rotskoepel- en Al Aqsa-moskee pas circa 600 jaar na de profetie van Paulus werden gebouwd. Paulus heeft slechts met andere woorden gezegd wat Daniel en de Here Jezus al geprofeteerd hadden. Belangrijk zijn zeker niet de gebouwen zelf, maar de geest die in deze tijd op de Heilige Plaats zal heersen …

‘Geliefden, vertrouwt niet iedere geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn in de wereld uitgegaan. Hieraan onderkent gij de Geest Gods: iedere geest, die belijdt, dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, is uit God; en iedere geest, die Jezus niet belijdt, is niet uit God. En dit is de geest van de antichrist, waarvan gij gehoord hebt, dat hij komen zal, en hij is nu reeds in de wereld (I Joh.4:1-3).

‘Als gij zult zien … Wie het leest, geve er acht op’ (Matth.24:15).

Zien wij het? Al 400 jaar lang had het christelijke Westen zich erop voor kunnen bereiden. Als het er acht op had gegeven zou het niet in de val zijn gelopen. Vijfmaal per dag schalt over de rots Moria de roep van de moeddzin: ‘Allah hoe akbar, Allah hoe akbar, dat betekent: Allah is de hoogste God.’

Deze strijd, die in de eindtijd rond Jeruzalem, en vooral rond het tempelplein zal worden uitgevochten, is de strijd tegen de tempel die werd afgebroken en in drie dagen weer werd opgebouwd, dat wil zeggen, tegen de Zoon van God – Messias Jezus (Matth.26:61;Marc.15:29;Joh.2:19-21). Dit gebouw, waar men op geschreven heeft dat Allah de hoogste God en boven alle goden verheven is, staat daar als een symbool tegen Jezus Christus en de Gemeente, die Zijn Lichaam is!

Hier liggen diepe waarheden verborgen, die wij des te beter zullen begrijpen naarmate wij meer aan het Woord van God vasthouden. Alles zal materieel én geestelijk rond de tempel des Heren afspelen. Het zichtbare moet ons attent maken op het geestelijke.

‘Hij zal zich verheffen tegen al wat God of voorwerp van verering heet, zodat hij zich in de tempel Gods zet, en zichzelf tot God uitroept’ (II Thess.2:4) .

Het is van belang dat wij de betekenis van de uitroep van de moslems ‘Allah hoe akbar’ goed beseffen, maar eveneens de inhoud van de geloofsbelijdenis ‘Allah il Allah Mohammed rasoel Allahi’ (Allah is God en Mohammed is zijn gezondene).

Kort gezegt houdt dit dus in: dat Christus Jezus, die volgens de Schrift de ‘ware middelaar is geworden tussen God en de mensen, en door Wie wij vrij de toegang tot de Vader hebben,’ wordt uitgeschakeld, en wel op de Heilige Plaats door de leer van de Koran!

De profeet Daniel schrijft over de leider van dit systeem het volgende:

‘En de koning zal doen wat hem goeddunkt; hij zal zich verhovaardigen en zich verheffen tegen elke god, zelfs tegen de God de goden zal hij ongehoorde woorden spreken, en hij zal voorspoedig zijn, totdat de maat van de gramschap vol is; want wat vastbesloten is, geschiedt (Dan.11:36).

Het voldragen in de tijd!

Het was Juda Ben Samuel, bekend als Juda de Vrome die zich bezig hield met de gematria (de interpretatie van woorden opgrond van de getalswaarde van de Hebreeuwse letter) en berekende dat vanaf het jaar dat de Osmanen (Turkije) Jeruzalem bezette, het acht ‘Jubeljaren’ zou duren tot zij weer uit Jeruzalem verdreven zouden worden. Dan zou Jeruzalem één ‘Jubeljaar’ lang niemandsland zijn en in het negende ‘Jubeljaar’ weer in handen van het Joodse volk komen. Pas driehonderd jaar nadat Juda Ben Samuel dit had opgeschreven, veroverde de Turken in 1517 Jeruzalem. Vierhonderd jaar later (8×50) in 1917 maakt de Engelse generaal Allenby een einde aan de heerschappij van de Turken over Jeruzalem. Van 19171967 was Jeruzalem niemandsland (onder Brits mandaat tot 1948, daarna tot 1967 onder Jordaans bestuur) tot op de 7e juni 1967 toen Jeruzalemdoor Israelische paratroopers heroverd werd. Die dag begon in het negende ‘Jubeljaar’ als bij een voldragen zwangerschap, weergegeven in de 9 als de teth=baarmoeder waarbij vanuit die teth de komende verlossing als weergegeven in de jod=hand (van boven) als de 10 reeds als een zekerherheid is verborgen!

De 42 jaren en het Jubeljaar!

Als we de 6 jaren die er liggen tussen de ‘Zesdaagse-Oorlog’ van ’67 en die van de ‘Yom Kippur-Oorlog’ van ’73, vermenigvuldigen met het eerst volgende getal de 7 waarvan de som 42 is (met de 6 als de waw=haak en de 7 als de zajin=zwaard) en deze 42 (jaren) doortellen vanaf de ‘Yom-Kippur’ van 6 oktober ’73 komen we uit op een andere ‘Yom-Kippur’ op die van 23 september 2015! Het getal tweeenveertig heeft in die zin toch wel een bijzondere betekenis; denk hierbij bijvoorbeeld ook aan de 42 geslachten (3×14) die uitliepen tot op de geboorte van Jezus de Messias, en de 42 pleisterplaatsen die Israel moest passeren voordat het ‘t beloofde land onder leiding van Jozua kon binnentrekken (Matth.1:17;Num.33:1-49). Zo zal na deze 42 jaar corresponderend met de 42 in Numeri 33 genoemde halteplaatsen, kenmerkend voor het passeren van de tijdgrens, de overgangsfase naar de ware rust en eenheid, die verborgen ligt in de Messias Jezus en het Messiaanse Vrederijk plaatsvinden; Ik zal voor u strijden (Deut.1:30)!

Het opzienbarende van die dag 23 september 2015 is dat het ons tevens bepaalt bij een ‘Grote Verzoendag’ die dan tevens een ‘Jubeljaar’ inluidt (Lev.25:8-10;Dan.9:24-26) gerekend vanaf de 7e juni 1967 toen de stad Jeruzalem na 1897 jaar (1897 A.D. eerste Zionistencongres in Bazel) weer onder Israelisch bestuur viel, (7×7=49 x 360 dagen). Het gegeven dat de 70 (jaar)weken uit Daniel 9 zo abrubt werden afgebroken in die 67e jaarweek aan het einde van de Handelingenperiode (Hand.28:26-28) omstreeks het jaar 63-64 A.D. heeft als gevolg dat er nog 3 van de 70 weken zijn overgebleven voor een invulling in een nog toekomende tijd! Zo konden in de dagen van Ezra en Nehemia de 70 (jaar)weken uit Dan.9:24-26 niet eerder beginnen te lopen nadat de muren van Jeruzalem hersteld en de Tempel herbouwd en ingewijd was, hetgeen een voorbereidingstijd vergde van 7 weken van 7 jaren en dus 49 jaar duurde! Israel was in die tijd van herstelwerkzaamheden als zodanig nog ‘lo-Ammi’, niet mijn volk!

Zo bevindt Israel zich nu in een zelfde periode als vóórheen, toen na de 49 jaren dus in het 50e jaar (een jubeljaar) de 70 weken begonnen te lopen. Zoals ik al eerder in mijn editorials heb aangetoond ‘verklaart het verleden ons de toekomst.’ Als men de profeet Jesaja vraagt naar de afloop van de geschiedenis antwoordt hij  met de woorden, ‘geeft te kennen, hoe het vroeger was, opdat wij het overdenken en kennis nemen van de afloop’ (Jes.41:22-23;46:9-10;ICor.10:11). Nu, als we dit ‘duality principle’ toepassen dan zien we dat vanaf 7 juni 1967 toen de stad Jeruzalem haar ‘re-unification’ beleefde en 7×7 dus 49 jaren verder rekenen, we aansturen op het 50e jaar (een jubeljaar) wat dan valt op ‘Yom Kippur’ (Lev.25:8-10), en de laatste nog openstaande 3 x 7 (jaar)weken van een totaal van 21 jaar hun loop gaan krijgen, die overeenkomen met de in de ‘Apokalyps’ genoemde 7 zegels, de 7 bazuinen en de 7 schalen.

Tekenen aan zon en maan

Wederom zullen er naar de Schriften tekenen aan zon en maan zich voordoen bij het naderbij komen van de Messias en het Messiaanse Vrederrijk (Luk.21:25-25). Aanzetten hiervan vonden plaats in de jaren 1949 en 1950 na de tot standkoming van de staat Israel in 1948, en bij de hereniging (re-united) van Jeruzalem in 1967 en 1968; waar in die jaren op ‘Pesach-Pasen’ en ‘Sukkot-Loofhuttenfeest’ er 4 opeenvolgende maaneclipsen (een bloed rode maan) te zien waren. Het eerst volgende (tretrad) viertal zal zich voordoen in de jaren 2014 en 2015. Het religieuze jaar in2015begint dan met een totale zonsverduistering op de 1e Nisan, met twee weken later gevolg door een bloed rode maan op ‘Pesach’. Het burgelijk jaar opent dan met een zonsverduistering op de 1e Tishri ‘Rosh Hasjana’, gevolg door weer een bloed rode maan op ‘Sukkot-Loofhuttenfeest’ in 2015.

‘Egypte in de profeten, de Oorlog van 6 oktober 1973 en de Yom Kippur van 2015’, een thema dat alles te maken heeft met het afstevenen en het manifest worden in de tijd van de twee grote heilshistorische begrippen als: 1. Israel en Jeruzalem, en 2. Het Koninkrijk van Jezus Christus en Zijn wederkomst, wat  zal uitmonden in het ‘Messiaanse Vrederijk.’ De recente ontwikkelingen in de Arabische wereld met name in Egypte hebben alles van doen met deze bovenstaande begrippen. Juist de Apocalyptische boeken als Daniel en de Openbaring van Jezus Christus geven een hevige strijd te zien in het ‘einde van de eindtijd’, wat dan tevens een overgangsperiode naar een nieuwe eeuw (aioon) zal inluiden! Juist de hoofdstukken in Daniel 11 en 12 geven een beeld te zien van strijd tussen de koning van het zuiden (Egypte) en de koning van het noorden (Syrie) waarbij het Sieraadland Israel betrokken zal zijn, wat zal uitmonden in het tevoorschijn komen van een …

‘koning die zal doen wat hem goeddunkt; hij zal zich verhovaardigen en zich verheffen tegen elke god, zelfs tegen de God der goden zal hij ongehoorde woorden spreken, en hij zal voorspoedig zijn, totdat de maat van de gramschap vol is; want wat besloten is, geschiedt’ (Dan.11:36).

Maar de profeet Daniel is niet in staat deze woorden der profetie te begrijpen, en vraagt zich beangst af, ‘waarop zullen deze dingen uitlopen?’ … en krijgt als antwoord: ‘Ga heen, Daniel, want deze dingen blijven verborgen tot de eindtijd’. Dus heel nadrukkelijk wordt Daniel aangezegd dat de woorden in het boek worden toegesloten en verzegeld tot de tijd van het einde. Belangrijk hierbij is te weten, dat de profetische uitspraken die gevonden worden in Daniel alleen ten volle te begrijpen zijn in het licht van het andere Apocalyptische boek, de Openbaring van Jezus Christus. Ook hier wordt van een boek gesproken, … ‘een boek beschreven van binnen en van buiten, en verzegeld met zeven zegels.’ Dit verzegelde boek zal geopend worden tezamen met haar zegels, ‘in de eindtijd’,  door Jezus zelf, daar er geen ander persoon in de hemel, noch op de aarde, noch onder de aarde gevonden kan worden om het boek te openen of in te zien, (Openbaring 5:1,3). Deze opening van de zegels worden beschreven vanaf Openbaring 6 vers 1, die de hoofdlijnen vermelden van de eindtijd, reeds geprofeteerd in Daniel en door Jezus Christus zelf in Mattheus 24. Feitellijk zijn Openbaring 6 en Mattheus 24 identiek aan elkaar, waar we lezen over: valse Christussen, oorlogen, hongersnoden, epidemieen, martelaarschap, tekenen aan zon, maan en sterren, en over de komst van de Zoon des Mensen. Men hoort nog wel eens de vraag, waarom is juist deze periode in de (heils) geschiedenis zo verschillend van al die andere tijdperken, waarin deze rampspoed óók al aanwezig was? Het antwoordt is de staat Israel! Het gaat immers om het land Israel en de stad Jeruzalem waarover uw naam is uitgeroepen (Daniel 9:18-19).

Maar nog leven we in de tijd … ‘om te verkondigen het aangename jaar des Heren’ (Jes. 61:2;Luk.4:19); waarbij Charles H. Welches (1880-1967) in zijn boek ‘Dispensational Truth’ zo prachtig uiteenzet … rightly divide the Word of truth’ ( 2 Tim.2:15).

A noticeable example, showing how the Lord Jesus rightly divided the Word of truth, is found in Luke 4:19-20. The Lord Jesus, at the commencement of His ministry as recorded in Luke 4:16-20, shows very clearly the principle which we seek to emphasize. Entering the synagogue at Nazareth, He stood up and read Isaiah 61:1-2, but the noteworthy fact is that the Lord did not complete the latter verse. Immediately upon reading the words, ‘the acceptable year of the Lord’, ‘He closed the book’. Why did He not read on to the end of the verse? The reason is that the next words belong to a yet future dispensation. The Lord was about to make a most important statement. His words were, ‘This day is this Scripture fulfilled in your ears’. This could not have been said if He had read on and included the words, ‘the day of vengeance of our God’. The day of vengeance will not be ushered in until the Lord Jesus steps forward and ‘opens the book’, as recorded in Revelation 5 and 6.

I wish it would happen soon!

Gerard J.C. Plas

 

Be Sociable, Share!
 Posted by at 07:26

  2 Responses to “EGYPT in the Prophets – the Yom Kippur War of 1973 and the Yom Kippur of 2015 – editorial”

  1. What do the words ” Shanah” mean in Hebrew Day of atonement Beginning of the year Days of penitence 2. Reference Books

  2. Beste Gerard,
    Dank voor de fraaie uitleg. Alleen is het mij niet helder wat na 23 september 2015 zal gaan plaatsvinden…….. Kan/wil je me dat uitleggen a.u.b.
    Alvast bedankt.
    Alexander

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)

Translate »