admin

Nov 092018
 

This prophecy of the Seventy Weeks, however, is of such importance, that a separate study is demanded in an Analysis of Prophetic truth. While Daniel 9 is complete in itself, it follows chapter 8, supplying further details, just as chapter 8 supplements 7; and it will be wise to retain what we have already seen for our present help. Daniel’s increasing concern has been regarding the prophetic future and that which concerns the little horn and his own people. He has taught that past history foreshadows future events, and we are therefore prepared to find that a seventy-year period of Jerusalem’s desolation and Israël’s captivity has a corresponding period of seventy-times-seven associated with Israël, Jerusalem and desolation. Chapter 9 is in itself a considerable theme, but, as Daniel 9 to 12 forms a section of the book, it will perhaps be wise to exhibit the general structure of the passage before entering into detail.

Daniel 9 to 12 as a whole

A 9:1. First year of Darius.

B 9:2-19. Fasting. Daniel understood.

C 9:20-23. The man Gabriel. Daniel, ‘greatly beloved’.

D 9:23-27. ‘I am come to shew thee’.

10:1. Third year of Cyrus.

10:1-3. Fasting. Daniel understood.

10:4-21. The man clothed in linen. Daniel, ‘greatly beloved’.

11 and 12. ‘I will shew thee’.

It will be seen in the above structure (members D and D) that chapters 11 and 12 are a further expansion of the seventy weeks and the abomination of desolation spoken of in Daniel 9:23-27. Chapters 11 and 12 have, in addition, an interrelated correspondence, which we hope to show in its proper place.

We return now to Daniel 9, knowing at least that we are still pursuing the one theme of the book, the time of the end; though we may differ from others in our understanding of the true approach to that end, the ultimate theme is unaffected. In the fulness of time Christ came, whether we name the year A.D. 1 0r 3 B.C., or refrain from assigning a date at all. And so Christ will come again at the end of the seventy weeks, whether they be weeks of days, or weeks of years, or, as some believe, of both. Whether we are able to compute the time or not, He will surely come.

To enable the reader to follow the theme without confusion, we divide our study into four sections:

  1. The prophecy of Jeremiah (Dan. 9:1,2).
  2. The prayer of Daniel (Dan. 9:3-23).
  3. The principle of computing prophetic times.
  4. The prophecy of the seventy weeks.

The Prophecy of Jeremiah

Daniel himself was a prophet, to whom had been granted the spiritual ability to see the meaning of Nebuchadnezzar’s vision’s, and to witness the two visions dealing with the end of the indignation. It is with this event, linked with Jeremiah’s prophecy, that Daniel 9 opens. We have in Zechariah’s positive proof that the ‘time of indignation’ and ‘the seventy years’ of Jeremiah refer to the same period:

  • ‘O LORD of Hosts, how long wilt Thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which Thou hast had indignation these threescore and ten years?’ (Zech. 1:12).

From Isaiah 10:5 we learn that the Assyrian is the rod of the Lord’s anger: ‘and the staff in their hand is Mine indignation’. The Assyrian is sent against ‘an hypocritical nation … to tread them down like the mire of the streets’ (Isa. 10:6). The Assyrian nation does not, however, intend to be of service to the Lord: it is but fulfilling its own schemes of conquest:

  • ‘Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed His whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks’ (Isa. 10:12).

We are prepared by our previous studies to find that the indignation accomplished against Jerusalem by the Assyrian is a foreshadowing of ‘the last end of the indignation’, a future period alluded to in Isaiah 26:20. This period is in mind in Daniel 9:

  • ‘In the first year of his (Darius’) reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the LORD came to Jeremiah the prophet, that He would accomplished seventy years in the desolations of Jerusalem’ (Dan. 9:2).

Among the passages written by Jeremiah that Daniel would have read Jeremiah 25:11:

  • ‘And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years’.

Another passage that would have attracted Daniel’s attention is Jeremiah 29:1-10:

  • ‘To all the people whom Nebuchadnezzar had carried away captive from Jerusalem to Babylon … For thus saith the LORD, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform My good word toward you, in causing you to return to this place’.

A further passage that would have been of help to Daniel is found in Jeremiah 27:7:

  • ‘And all nations shall service him (Nebuchadnezzar, verse 6), and his son, and his son’s son (Belshazzar), until the very time of his land come: and then many nations and great kings shall serve themselves of him’.

The Proclamation of Cyrus

Another item that bears upon this part of our study is found in Daniel 9:1:

  • ‘In the first year of Darius, the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans’.

Sir H. Rawlinson has shown that the name Ahasuerus is, like Pharaoh, an appellative, meaning ‘Venerable King’, and not used exclusively of any one monarch. Similarly the name Darius, according to Professor Sayce, means ‘The Maintainer’, an appellative of more than one king, rather like the English ‘Defender of the Faith’, which belongs to no one monarch in particular. It is considered by those who have made chronology their study that the Darius of chapter 9 is the Cyrus of chapter 10; the reader will find Appendixes 50 (vii. 5) and 57 of The Companion Bible (www.levendwater.org) helpful in this connection. It would be an unwarranted digression here to enter into the arguments concerning the genealogy of the kings of Persia; but we do feel that our readers should realize the importance of the conclusion that the Ahasuerus of Esther 1:1, the Artaxerxes of Ezra 6:14 and Nehemiah 2:1, and the Darius of Daniel 5:31 represent the same person under different names. The king married Esther, whose son is the Cyrus of Scripture.

It is most interesting to see that Daniel’s prayer in chapter 9 concerning the restoration of Jerusalem is dated in the first year of the king under whose edict the restoration was commenced.

We must now consider, together with Daniel 9, the opening words of Ezra 1:

  • ‘Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the LORD by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the LORD stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put is also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The LORD God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and He hath charged me to build Him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all His people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the LORD God of Israël, (He is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beast, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem’ (Ezra 1:1-4).

The Proclamation of Artaxerxes 

Before we are fully prepared to continue our study of Daniel 9 there is one further proclamation to be brought into line. We read in Nehemiah 1:1:

  • ‘It came to pass in the month Chisleu, in the twentieth year, as I was in Shushan the palace’.

This twentieth year of Artaxerxes (see Neh. 2:1) dates as forty-two years from the beginning of the Babylonian servitude, thirty-five years from Jehoiachin’s captivity, twenty-three years from the destruction of Jerusalem, and twenty-five years from the beginning of the desolations (see The Companian Bible – www.levendwater.org).

There are three periods of seventy years …

 

 Posted by at 15:00
Oct 262018
 

The prophet that follows Jeremiah chronologically is Zephaniah, whose prophecy immediately precedes the Captivity. Something of the state of mind that characterized the people at the time of their end can be gathered, not only from the violence and deceit and prevalence of idolatry, but from such a passage as Zephaniah 1:12, where the Lord threatens to punish those who say ‘The LORD will not do good, neither will He do evil’.

At the end, a promise is given that glances at the root cause of the confusion that has spread over the earth, namely, Babel’s curse, for we read:

  • ‘For then will I turn to the people a pure language, that they may all call upon the name of the LORD, to serve Him with one consent’ (Zeph. 3:9).

Zephaniah, like most of the prophets, ends on the note of restoration, ‘He will save’, ‘He will rest in His love’, ‘I will gather’, ‘When I turn back your captivity before your eyes’ (3:17-20). God promises Israël that He will get them praise and fame ‘in every land where they have been put to shame’, and because at long last ‘the king of Israël, even the LORD, is in the midst of thee’ the promise stands ‘thou shall not see evil any more’ (3:15). With these comforting thoughts we turn our attention to the next prophecy on our list, the prophecy of Daniel.

Zephaniah uttered his prophecy immediately before the fall of Nineveh, Daniel dates his opening words ‘In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah’, the year which Nebuchadnezzar set out to besiege Jerusalem and take it. Other nations and kings figure in this prophecy, some being named, some being left unnamed, but all are seen as successors and continuers of Gentile dominion over Jerusalem, which city will be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled (Luke 21:24). The prophetic forecast of Nebuchadnezzar’s dream (Dan. 2) covers the whole period of time from the deposition of the kings of Judah, until the setting up of the kingdom under the Lord Jesus Christ, the true Messiah and king of Israël.

The book of Daniel falls into two great corresponding sections:

  1. 1 to 6. The Historic Foreshadowing. Now past.
  2. 7 to 12. The Time of the End. Yet to come.

The following structure will reveal the parallelism sufficiently to justify the thought that what took place in the experience of Daniel himself, was at the same time an anticipation and a guarantee of what is to come at the time of the end.

Daniel

1. Historic Foreshadowing 

A 1,2. Dream. Gentile Dominion. ‘The Lord gave’.

B 3. Fiery furnace. Like Son of God. People, nations and languages.

C 4. Seven Times. Madness.

D 5. Writing (kethab) explained. The hand. Belshazzar’s doom. Darius the Mede.

E 6. Den of lions. Sealed (chatham). HE DELIVERETH.

2. Prophetic Fulfillment

A 7. Dream. The Lord’s dominion. There was ‘given Him’.

7,8. Fiery stream. Like the Son of Man. People, nations, languages.

9. Seventy times seven. Restoration.

10 to 11:1. Writing (kethab) explained. The hand. Beltseshazzar’s strength. Darius the Mede.

11:2 to 12:13. Like a den of lions. Book sealed (chatham). HIS PEOPLE DELIVERED.

*** *** *** ***

The two key passages of the book are chapter 2, Nebuchadnezzar’s dream, and chapter 9, the Seventy Weeks.

Nebuchadnezzar, after being raised to such eminence, quite naturally found this thoughts turning to the future, as Daniel reminded him:

  • ‘As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter‘ (Dan. 2:29).

The God of heaven revealed to Daniel the secret, and trough him made known to Nebuchadnezzar what shall be in the later days (2:28). While the successive monarchies of Medo-Persia and of Greece were necessarily a part of the things that should ‘come to pass hereafter’, Daniel makes it clear that by this expression he refers principally to the time of the end:

  • ‘Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it break in pieces the IRON, the BRASS, the CLAY, the SILVER, and the GOLD; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter‘ (Dan. 2:45).

Here the whole image, not its most remote successor nor its last phase, is seen together, and no interpretation that ignores this FACT is worth the paper employed in its publication. ‘The latter days’ and ‘hereafter’ refer particularly to ‘the days of these kings’ (2:44). The same rapid passing over of intermediate events, and the same concentration of the mind upon the ‘end’ is indicated in the opening chapter of the second section, chapter 7, ‘I would know’, said Daniel, ‘the truth of the FOURTH BEAST’ (7:19).

We subdivide our examination of Daniel 9 into three sections:

  1. The prophecy of Jeremiah (1,2).
  2. The prayer of Daniel (3-19).
  3. The principle of computing prophetic times (20-23) and the prophecy of the seventy weeks (24-27).

The prophecy of Jeremiah (1,2)

From Zechariah 1:12 we have proof that the period of Judah’s captivity was seventy years and we learn from Daniel 9:2 that Daniel discovered, by reading the prophecy of Jeremiah, that the desolation of Jerusalem would last seventy years. One passage which Daniel would have pondered is found in Jeremiah 29:1-10:

  • ‘After seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform My good word toward you, in causing you to return to this place’ (Jer. 29:10).

Daniel could not but be greatly moved, moreover, to read such a forecast as that of Jeremiah 27:7:

  • ‘And all nations shall serve him (Nebuchadnezzar), and his son, and his son’s son (Belshazzar), until the very time of his land come: and then many nations and great kings shall serve themselves of him’.

Daniel’s prayer (3-19)

Daniel’s prayer concerning the restoration of Jerusalem is dated in the first year of the king under whose edict that restoration was commenced:

  • ‘In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans’ (Dan. 9:1).

It would take us too far afield to attempt to prove that ‘Darius’ of Daniel 9:1 and ‘Cyrus’ of Daniel 10:1 are the same person, or that Ahasuerus, like Pharaoh, is not used exclusively of any one monarch, but is an appellative, meaning ‘venerable king’.

Daniel’s prayer acknowledges that the terrible desolations that befell Jerusalem were the consequence of Israël’s rebellion against the Word of God, sent by Him through His prophets. The faithfulness of God to the word of His judgment is made an argument by Daniel, that He will as surely be faithful to His word of promise. While Daniel was thus praying, the angel Gabriel came and revealed to him the great prophetic period of the ‘seventy sevens’. This prophecy of the seventy weeks is divided into three parts:

The Principle of Computing Prophetic Times (20-23)

  1. 9:24. THE SEVENTY SEVENS.
  2. 25,26. THE SEVEN SEVENS AND THE SIXTY AND TWO SEVENS.
  3. 26,27. THE ONE SEVEN AND THE MIDST OF THE SEVEN.

A ‘week’ to the English reader is a period of seven days, and the Hebrew word so translated is shabua. Where a week of days is intended, this word is used as a masculine plural (Exod. 34:22 and nine other passages), but were it means a period of years it is used in the feminine plural (Dan. 9:24,25,26), except those passages which add the explanatory words ‘days’ (see A.V. margin of Dan. 10:2,3). The ‘one seven’ of Daniel 9:26,27 is divided into two parts, and this corresponds with the three years and a half, the forty and two months, the 1,260 days, the time, times and a half, of the references to this same prophetic period found in the book of Revelation.

Daniel had been praying concerning the seventy years. The angel came to direct his mind to a further period, that 0f 70 x 7 years.

That the Hebrew can use the work ‘week’ or ‘sabbath’, where we today would use ‘seven’, a passage in Leviticus will show, for in the eighth verse of chapter 25, ‘seven sabbaths of years’ is defined as a period of ‘seven times seven years’.

The Seven Sevens and the Sixty and Two Sevens

The angel interpreter divides this great period of 490 years into three parts:

  1. 7 x 7 of 49 years which starts from the decree to rebuild Jerusalem.
  2. 62 x 7, or 434 years, which starts with the completion of the wall and runs on until the crucifixion of Christ.
  3. The one 7, the final ‘week’ (Dan. 9:27), which is the great period covered by the book of the Revelation.

If these numbers be added together we have 490 years. But, during the first 49 of 7 x 7 of these years, Israël were still outside of Divine favour. Nehemiah said of the times:

  • ‘The remnant that are left of the captivity there in the province are in great affliction and reproach: the wall of Jerusalem also is broken down, and the gates thereof are burned with fire’ (1:3).

This ‘lo-ammi‘ condition did not change until the wall of the city had been rebuilt. This brings us to the second set of weeks, the 62 x 7, or 434 years, which leads us from the finishing of the wall to the crucifixion of Christ A.D. 29/30.

  • 455 B.C. = Nehemiah 1:1 to 2:8. ‘The going forth of the commandment’.
  • 454 B.C. = The twentieth year of Artaxerxes.
  • 407 B.C. = Nehemiah obtains leave of absence (Neh. 13:6).
  • 405 B.C. = The dedication of the temple.
  • 405 B.C. = ends the 49 years of Daniel 9, and commences the 62 x 7 of the same prediction.

This means that we have the period of the Acts of the Apostles covered by the angel’s prophecy, and so we do no violence to truth by not cutting Israël off until Acts 28 is reached. There remain, therefore, three sevens of years to be fulfilled, the last of which is the subject of so much intense teaching in the book of Revelation. It is suggestive that there are three outstanding sevens in the Apocalypse, the seven seals, the seven trumpets and the seven vials, which bring the prophecy to its close!

**********************

THE TIMES OF THE GENTILES, AND THE TREADING DOWN OF JERUSALEM

Let us first of all examine the term, ‘the treading down of Jerusalem’. The prophecy of the Second Coming is given in Matthew 24 and Luke 21. Luke’s account adds a reference to the times of the Gentiles, a feature that the study of Luke’s gospel leads us to expect. One peculiar and outstanding character is given, the relationship that exists between the length of time allotted to Gentile dominion, and the treading down of Jerusalem by the selfsame Gentiles.

  • ‘And Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled’ (Luke 21:24).

Immediately following these words, we are projected into the day of the Lord:

  • ‘And there shall be signs in the sun, and the moon, and in the stars; and upon earth distress of nations, with perplexity … the powers of heaven shall be shaken. And THEN shall they see the Son of Man coming in a cloud with power and great glory’ (Luke 21:25-27).

If the words ‘treading down’ accurately translate Luke’s intention, then there is proof that the times of the Gentiles coincide with the subjugation of Jerusalem, that both run together into the Coming of the Lord and the setting up of the Millennium kingdom, with no possible room for a period of blessing upon or through Israël until Israël is delivered. Jerusalem cannot be at the same time ‘trodden down’ and a centre of light and peace. We claim no ability to convince any who can believe two contradictory statements. We must and do leave them in the hands of God.

Where Luke 21 emphasizes the relationship of subjected Jerusalem to the times of the Gentiles, Matthew gives another yet parallel evidence:

  • ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, STAND IN THE HOLY PLACE … flee’ (Matt. 24:15,16).

Matthew concentrates on the desecration of the holy place, Luke concentrates on the desecration of the city. Matthew takes us to the final seven years of Daniel’s prophecy, and the end of Gentile dominion, Luke points to the parallel subjugation of the city of Jerusalem. There is no discrepancy, both accounts meet at the same point.

We now turn our attention to the term, ‘trodden down’, for if this should turn out to be an expression that means blessing, then we must accept to consequences. The Greek word so translated is pateo, and if we bow to the choice of words ‘which the Holy Ghost speaketh’, the matter will be at an end.

Pateo

  1. Luke 10:19 ‘Power to TREAD on serpents and scorpions‘.
  2. Luke 21:24 ‘Jerusalem shall be TRODDEN DOWN‘.
  3. Rev. 11:2 ‘The holy city shall they TREAD UNDER foot‘.
  4. Rev. 14:20 ‘The winepress was TRODDEN‘.
  5. Rev. 19:15 ‘He TREADETH the winepress … wrath‘.

This testimony of usage admits of no debate. It has been argued, that inasmuch as Rome did not cover the same territory as that ruled over by Nebuchadnezzar, it cannot be considered as a legitimate successor, but this argument is self-destructive and invalid. First: Nebuchadnezzar was told that the kingdom that succeeded after him would be ‘inferior’  but this inferiority in no wise invalidated succession. Secondly: There is all the difference in the world between the dominion that God GAVE to Nebuchadnezzar, and what he actually ruled over, for if that be the criterion, Nebuchadnezzar himself would be ruled out, which is not only absurd, but contrary to truth (Dan. 2:38). Thirdly: The dominion given to Nebuchadnezzar is specified in Daniel 2;38, and reads:

  • ‘And wheresoever the children of men dwell, the beast of the field and the fowls of the heaven hath He given into thine hand, and hath made thee ruler over them all’.

Neither Nebuchadnezzar nor any of his successors exercised this authority. Rome exercised dominion over tracts of earth that in all probability Nebuchadnezzar never heard so, so that if extent of territory be the standard, we could as well say that Rome has more right to a place than Babylon, which is absurd. Fourthly: At the time of the end GLOBAL war and dominion may well characterize Nebuchadnezzar’s last successor. The hint that Nebuchadnezzar came in the line of Adam and Noah opens up a vista of prophetic truth that we cannot pursue here, except that when Israël succeeds to the throne and Jerusalem is a praise in the earth, Paradise will, then and not till then, be restored. When the treading down of Jerusalem ends, then, and only then, will the words of Isaiah 60 become possible:

  • ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the LORD is risen upon thee … the Gentiles shall come to thy light … the sons of strangers shall build up thy walls … thy gates shall be open continually … the nation and kingdom that will not serve thee shall perish … they shall call thee, The city of the LORD … and the DAYS OF THY MOURNING SHALL BE ENDED’ (Isa. 60:1,3,10-12,14,20).

The treading down of Jerusalem continues right up to the Second coming of Christ. The moment the Stone strikes the feet of the Gentile colossus, ‘the kingdoms of this world’ will become the kingdom of our Lord, and of His Christ, when, ‘He shall reign for ever and ever’ (Rev. 11:15).

Jerusalem is the key to much prophetic truth!!

**********************

IMAGE OF DANIEL 2

Just as Genesis 3:15 contains all prophecy in embryo, so the Image of Daniel 2 covers all Gentile dominion, from the appointment of Nebuchadnezzar until the ten toes symbolizing the the kings in the final stage of Gentile dominion is reached, when without a moment’s interval, the Stone cut out without hands strikes the feet of the image with utter destruction, fills the whole earth, and is set up by the God of heaven as a kingdom which shall never be destroyed. We believe that all prophecy, which is future to Daniel 2 must fit into the overall pattern foreshadowed by the Image therein depicted and interpreted.

If there be periods of blessing to this earth either with or without Israël as a factor before the Millennial kingdom (which immediately follows the striking of the feet of the image), we must find a place for it indicated by the sure word of prophecy. To substantiate this idea, we would draw attention to Luke 21:24 where the ‘times of the Gentiles’ coincide with the ‘treading down’ of Jerusalem by the Gentiles. This passage as it stands is fatal to any idea of a pre-Millennial kingdom in which an enlightened Israël has a central place, for a people cannot be trodden down and at the same time function as a kingdom of priests, there is no place for a regathering of Israël and a time of blessing and illumination that will last for years, followed by a fresh dispersal and another gathering at the time of the end. The image is seen as a whole when the stone strikes the feet.

The translation ‘treading down’ has been questioned, and a much more modified idea substituted. We have discussed this, and provided a concordance of the Greek word so translated in Millennial studies … ‘TREADING DOWN OF JERUSALEM’.

Coming to Daniel 2, we observe that at verse 4, the language in which the prophecy is written changes from Hebrew to Syriac (Aramaic), the language of the Gentiles. The words ‘in Syriac’ mark the place where the language changes and Hebrew is not resumed until the opening of chapter 8. This of itself shows that during these visions, the Gentile is prominent. Before going into detail it may be well to consider one or two interpretations that have been put forward, so that the way may be cleared, and our study pursued unhindered.

  1. Four kingdoms. — One school of interpretation speaks of the image as representing four kingdoms only — Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. The legs represent the two divisions of the Roman Empire, the eastern and western, and the ten toes, the kingdom into which it will finally be divided, thus making Rome’s dominion, either in its full power or in its divided form, cover the whole period from before Christ to the present time, and necessitating a revival of the ancient Rome at the time of the end. Some who endorse this view believe Rome to be the Babylon of the Apocalypse, whilst others still believe that literal Babylon will be rebuilt.
  2. The fourth kingdom regarded as Satanic. — Another view of the purport of the vision does not include Rome at all. This view is that Babylon, Medo-Persia and Greece followed one another, but that by the time the Lord was here upon earth, the devil could claim that the kingdoms of the world had been delivered unto him (Luke 4:6). Moreover, another objection to Rome having a place in Nebuchadnezzar’s vision is said to be the fact that she never really had possession of Babylon itself. We would add, however, that this is not strictly true.

These two points of view are maintained with some recognition of the principles of prophetic interpretation. There are other views, but they are too far removed from the way of truth to justify space for consideration here.

We do not propose analysing the two methods of interpretation mentioned above, but shall proceed at once to definite exposition, and where such exposition causes us to depart from the views expressed in these interpretations, we shall make any necessary criticism. All that we would say here is that we believe neither to be correct.

The latter days

To quote the verses that record both the vision and the interpretation would occupy more space than we can afford, but we trust that the reader will not be satisfied to read these notes without personal reference to the Scriptures themselves. Keep the Book open.

From the urgency with which he demanded the interpretation, and the extreme measures he adopted to punish inability to comply with that demand, it is clear that Nebuchadnezzar considered the vision to be of supreme importance. It is blessed to see Daniel and his friends confidently laying the matter before ‘the God of heaven’, and to read the gracious answers given.

After a passing reference to the utter failure of the wise men of Babylon to help the king, Daniel said:

  • ‘But there is a God in heaven that revealeth secrets, and maketh known to the king Nebuchadnezzar what shall be in the latter days‘ (Dan. 2:28).

Evidently the king himself had been seriously thinking about the future of the dominion committed to him, for Daniel continues:

  • ‘As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter‘ (Dan. 2:29).

Now while, in one sense, the succession of Medo-Persia to the dominion was something that should come to pass ‘hereafter’, as also was that of Greece, these successive monarchies are, nevertheless, not in mind, except as steps leading to the goal. In 2:45 Daniel becomes more explicit:

  • ‘Forasmuch as thou sawest that the stone was cut of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter‘.

‘The latter days’ and ‘hereafter’ have particular reference to ‘the days of these kings’ of verse 44, when the stone shatters the image and the kingdom of the Lord is set up.

When we come to study chapter 7, we shall find the same concentration on the ‘end’ and a rapid passing over of the steps leading to that end, as witness the words: ‘I would know the truth of the fourth  beast’ (7:19).

The student should be informed as to occurrences of these expressions, ‘latter days’ and ‘hereafter’ in the book of Daniel, and we therefore give them and the other renderings were the same words occur in the original.

Hereafter 

  • ‘What should come to pass hereafter (2:29).
  • ‘What shall come to pass hereafter‘ (2:45).
  • ‘Another shall arise after them’ (7:24).

Latter Days

  • ‘What shall be in the latter days’ (2:28).
  • ‘What shall be in the last end of the indignation’ (8:19).
  • In the latter time of their kingdom’ (8:23).
  • ‘What shall befall the people in the latter days‘ (10:14).
  • ‘What shall be the end of these things? (12:8).

Daniel stood at the end of a long line of prophets, and the expression ‘latter days’ and ‘last days’ had by then a very clear meaning. Their use can be studied in Genesis 49:1; Numbers 24:14; Deuteronomy 4:30; 8:16; 31:29; 32:20,29; Isaiah 2:2; Micah 4:1; and other passages.

Gentile Dominion

The succeeding kingdoms symbolized in the great image of Daniel 2 show a marked depreciation. Gold gives place to silver, silver to brass (or copper), brass to iron, iron to clay. Because we are fare more likely to have handled a solid piece of lead than a bar of gold, many of us would place lead as the heaviest of metals. This however, would be inaccurate, the specific gravity of lead being 11.4, whereas that of gold is as high as 19.3. Gold is the heaviest metal mentioned in Daniel 2 and it is of this metal that the head is constructed, so that the image of Gentile dominion is top-heavy from the commencement. This can be seen by observing the relative specific gravity of each material:

  • Gold … … 19.3
  • Silver … … 10.51
  • Brass … … 8.5 (Copper 8.78)
  • Iron … … 7.6
  • Clay … … 1.9

The arrangement of these metals in the structure of the image indicates depreciation not only in weight, but also in the characteristics of the kingdom. The kingdom of which Nebuchadnezzar was the head of gold was an absolute monarchy. Of him it could be said, ‘whom he would he slew; and whom he would he kept alive’. The Medo-Persian kingdom, represented by silver, was not absolute, as was Nebuchadnezzar’s. Darius was limited by the president and princes, and by his own laws ‘that could not be broken’. The Grecian kingdom of brass was a military kingdom, and consequently lower still in the scale. We will not here speak of Rome, as we have not yet dealt with the question of the fourth kingdom. We see enough, however, to realize that this prophetic image prevents us from ever believing that the kingdom of heaven will come upon earth as a result of Gentile rule; rather we are clearly told that Gentile rule must be ground to powder before the Kingdom of the Lord can be set up.

Principles of Interpretation 

Let us now seek the key to the understanding of the unexplained portions of the image. For this we will first examine what is clearly revealed. Babylon was succeeded by Medo-Persia, Medo-Persia by Greece, and Greece by some kingdom unnamed, Babylon passed off the scene, but the kingdom of Persia has remained to this day, and so has Greece. This leads us to our first point. It is not a necessity that the dispossessed kingdom should be either destroyed or absorbed by its successor, and therefore the idea that Rome is still existing in a weakened condition, and that the ten kings at the end must be found in the Roman earth, is on this ground, without foundation. Some other principle is at work and must be discovered.

We have discussed in the -Millennial Studies- the question of the ‘Times of the Gentiles’ and we there show that these were characterized by one essential feature, indicated by the Lord in Luke 21:24: ‘And Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled’. Here is the essential prophetic character of the times of the Gentiles. Babylon dominated Jerusalem, and every power that has succeeded to the control of Jerusalem has taken its place in the image of Daniel 2. Does Rome take its place according to this canon of interpretation? Let us see. Who was it that sent out a decree that all the inhabited earth should be taxed, and so unwittingly compelled the birth of the Lord Jesus to take place at Bethlehem? It was Caesar Augustus (Luke 2:1). Who was exercising dominion over Jerusalem when John the Baptist pointed out the Messiah of Israel? The answer is Tiberius Caesar (Luke 3:1). Who was Governor of Jerusalem, with the power of life and  death, when the Lord Jesus was crucified? Again, it was a Roman, Pontius Pilate (Luke 23). To whom did the Jewish nation pay tribute at this time? To none but Caesar (Luke 23:2). It is, then very evident that the Roman Empire is in line of Gentile succession, and if historians are true and Rome’s sovereignty over the earth lasted for the space of 666 years, we may, in its typical character, find food for further thought.

This brings us to another important point. Believers in the Word of God are as certain that God knew the rise and fall of Rome as that He knew the rise and fall of Babylon or Persia. Why did He not then, definitely name Rome as he had Persia and Greece? For the selfsame reason that in Old Testament prophecy, He veiled the rejection of Christ by Israël, the ensuing long interval between the ‘sufferings’ and the ‘glory’ and the ‘times and the seasons’ of Israel’s restoration (Act 1:6).

The principle is brought out in Matthew 11:14: ‘If ye will receive it, this is Elias, which was for to come’. Now John the Baptist declared most emphatically that he was not Elias (John 1:21). The Lord declared that Elias must first comes and restore all things, as Malachi had already prophesied (Matt. 17:11; Mal. 4:5,6), and that this should herald the great and dreadful day of the Lord. At the birth of John the Baptist is was said of him that he should go before the Lord ‘in spirit and power of Elias’ (Luke 1:17). If Israël had received the King and the kingdom, then Rome would have rapidly developed into the Beast, and Herod was already at hand, a potential antichrist (see Acts 12:20-23). We are not, however, called upon to discuss what might have been, for that leaves God out of the question. What actually took place was foreknown and provided for: Israël rejected their King and postponed their own restoration. In consequence of their folly a dispensation of hitherto unrevealed grace to an election from among the Gentiles was instituted and no dominating power in the line of Gentile dominion could be revealed which would cover this period. Indeed, such would conflict with the fact that, while Israel are not reckoned as God’s people, the prophetic calendar is in abeyance, and the prophetic voice is silent.

Nebuchadnezzar’s vision, however, spans the whole period from his own accession until the Coming of the Lord, and Rome, by its manifest sovereignty over Jerusalem, falls into line with the other powers. Rome’s dominion over Jerusalem, however, has not lasted throughout this long period. We therefore ask what power succeeded Rome in its hold upon Jerusalem? We know that at the time of the Crusades, in which one of our own kings, Richard the First took part, the city of Jerusalem was held by the Mohammedan power, and so, though unnamed, that power succeeded Rome in the line of Gentile dominion.

It has been objected that the Mohammedan power was never a ‘kingdom’ in the same sense as were Babylon, Persia or Greece. This is so, but instead of that fact being against its inclusion, it is rather in favour of it, because from the time of Israël’s rejection, and the revelation of the dispensation of the Mystery, the image of Daniel enters a protracted period of indefinite length and character, and not until the time of the end does the image emerge with any precision. The same feature characterizes Gentile dominion at the present moment. The next development will be tragic in its reality.

Does the Mohammedan power still dominate Jerusalem? No, another change has taken place from the 20th century, in our own days. When General Allenby received the keys of Jerusalem on 9th December, 1917 (Haggai 2:19-20), the dominion passed from the Mohammedan power to the present divided condition of Jerusalem, but indivisible capital of Israël. Let us now see what these events mean, and how far they coincide with the prophetic interpretation of the course of Gentile dominion given by Daniel:

  1. Head of gold. BABYLON (Dan. 2).
  2. Breast of silver. MEDO-PERSIA (Dan. 5:31).
  3. Belly and thighs of brass. GREECE (Dan. 8:21).
  4. Legs of iron. ROME (Luke 2:2).
  5. Feet of iron and clay. TURKEY (A.D. 636 – 1917). — ‘Five are fallen‘ (Rev. 17:10).
  6. Toes of clay. [The decision of UNO in 1949 to place Jerusalem under international control and its inherent ‘indecision’ which has become more and more evident will lead to the final phase, the Ten Kings! … but in 1967, June 7th, Jerusalem restored49 Prophetic years of 7x7x360 days till now, on the day of Yom Kippur of 23th September 2015 (Dan. 9:24-27).
  7. The Stone cut out without hands (Dan. 2:45).

Here we have the whole Gentile dominion represent as being sixfold, stamped with the number of man and of the beast. We stand today at the junction of the feet and the ten toes, which are ten kings, and which, presumably, will arise out of the national turmoil that is growing in the Middle-East. When John wrote the book of the Revelation he was ‘in spirit’ writing from the, then future, Day of the Lord; consequently he could say, ‘five are fallen’, namely, Babylon, Persia, Greece, Rome and Turkey, and ‘one is’, viz., the dominion of the ten kings. The true seventh is the kingdom of the Lord, but Antichrist, active, true to character, will present himself as the seventh — ‘ the other is not yet come’; he is of the seven, and goeth into perdition’.

Much that is mysterious in these verses is to be understood only in the light of the fact that at the time of the end the human merges into superhuman and the Satanic. Although we have already occupied considerable space in this article, the solemnity of the subject and need for clearness forbids undue brevity, and we shall therefore continue for a little to consider more closely:

The ten toes of the image

The word ‘broken’ in Daniel 2:42 should be ‘brittle’ (‘to shive, shatter’, Young’s Analytical Concordance), and shows that the ‘clay’ is pottery. Pottery of sufficient thickness would stand the weight of the image, but would shiver to pieces at a blow. It is impossible to fuse iron and pottery together in the same way that two metals may be fused, yet when we reach the feet of the Gentile image, metal gives place to pottery. Some radical change is here indicated. The feet are composed of both iron and clay:

  • ‘But they shall not cleave one to another, even as iron is not mixed with clay’ (Dan. 2:43).

This does not mean that the communist will not mingle with the monarchist or the democrat with the autocrat, as some schools of interpretation suggest, for this same verse in Daniel 2 contains a deeper explanation:

  • ‘They shall mingle themselves with the seed of men: but they shall not cleave one to another’.

‘The seed of men’. Are not communists and kings the seed of men? Are democrats only the seed of men and the ruling classes not? To ask the question is to answer it. Gold is a metal superior to silver, but of like nature. So also silver is superior to brass, brass to iron, yet all are metals. But at the feet of the image the altogether different material used indicates that the ‘they’ of 2:43 and the ‘seed of men’ are beings of two different orders.

Now the Lord revealed that at the time of the end it should be as it was in the days of Noah. Genesis 6 contains enough to enable us to see in the clay feet of the image the revival of the seed of the wicked one. There are two seeds in view, and the book of Revelation makes it clear that at the end demon-possessed rulers under the Satanic Beast and Antichrist will have full, though brief, sway.

In Daniel 2:44 the prophet says: ‘In the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom’. In the days of what kings? Any one of the three is historically impossible. What kings reign when the kingdom of the Lord is set up? We find from Daniel 7:24 that the ten kings shall arise at the time of the end. We read in Revelation 17:12:

  • ‘The ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast’.

The ten horns of the beast and the ten toes of the image speak of the same ten kings:

  • ‘And as the toes of the feet … in the days of these kings’ (Dan. 2:42-44).

We have said nothing of the seventh feature, the stone cut out without hands. This foreshadows the kingdom of the Lord. As members of the Body of Christ with a calling, hope and inheritance, ‘far above all’, we can, with full heart, pray: Thy kingdom come, Thy will be done on earth as it is in heaven.

**********************

FEET OF CLAY – From gold to clay, a process of deterioration

The English word ‘clay’ is cognate with ‘clog’ and ‘cleave’, and is used of any earth which possesses sufficient ductility when kneaded with water to be fashioned by hand or lathe. The proverbial statement which speaks of an idol having ‘feet of clay’ is evidently borrowed from Daniel 2 and suggests deterioration and disappointment. Clay can be heated a little without becoming permanently hardened, but when burnt, clay acquires a siliceous hardness, and can never be rendered plastic again. The chief use of clay is for the making of pottery, and a potter is a frequent figure in the Scriptures.

We are particularly concerned in this study with the feet of clay of the image of Daniel 2, but it will be of great help if before dealing with that particular use of the figure we become acquainted with the figures of clay and potter in other parts of the Scriptures, for Daniel’s prophecy comes near to the close of the Old Testament. Seven words are employed in the Old Testament which are translated clay.

  • Chomer. This word means primarily ‘to boil’ or ‘ferment’, ‘to be red’ from the idea of boiling, being inflamed; then ‘to swell up’, and so it comes to mean ‘wine’, ‘clay’, ‘cement’ or ‘mortar’, ‘a heap ‘ or ‘a mound’, hence ‘a measure’. It would be beside the point to occupy pages in the pursuit of these ramifications, so we proceed:
  • Chasaph. This is a Chaldee word, and occurs in Daniel 2. It is probably derived from a root word that means ‘to peel’, or ‘to scale’, and so applied to earthenware, sherds, potter’s ware, with special reference to its liability to break.

Tit. This is clay in the form of mud or mire (Psa.. 40:2).

Tin. Chaldee potter’s clay (Dan. 2:41), ‘miry clay’.

Melet. Derived from a word meaning ‘smooth’. Only occurrence is in Jeremiah 43:9.

Ab and Maabeh. From abah, ‘thick’, ‘gross’ (1 Kings 7:46; 2 Chron. 4:17).

Abtit. A combination of two words meaning ‘thick mire’ (Hab. 2:6).

But one word is translated ‘clay’ in the New Testament, namely the Greek pelos. For our present study chomerchasaph and pelos, that is one word each from Hebrew, Chaldee and Greek, is all that we need consider. The first occurrence of chomer is in Genesis 11:3:

  • ‘They had brick for stone, and slime had they for mortar’.

This is said of the building of the tower of Babel. The word ‘mortar’ is in some other passages translated ‘clay’. If the book of Job was written before Moses penned the book of Genesis then, while the references to clay in Job were not written before the actual building of Babel, they will represent to us the earliest references in writing to this word. Chomer occurs seven times in Job (4:19; 10:9; 13:12; 27:16; 30:19; 33:6; 38:14). Of these, four references speak of the frailty of human nature, ‘them that dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, which are crushed before the moth’. The three references that speak of clay in other connections are Job 27:16; 30:19 and 38:14.

  • ‘Though he heap up silver as the dust, and prepare raiment as the clay’ (Job 27:16).

There is something incongruous about ‘raiment’ being likened to ‘clay’. The metrical version found in The Companion Bible reads:

  • ‘Though silver, like the dust, he heapeth up, And garments, made in number like the sand’.

We have already drawn the reader’s attention to the fact that chomer is sometimes translated homer, ‘a measure’ (Isa. 5:10), and so in this passage of Job clay as clay is not in view, but, as Carey comments:

  • ‘As chomer signifies also a mound, the idea may be intended here, and will correspond well, with the heaping up in the previous clause. Our Lord evidently alludes to the Eastern practice of hoarding up enormous stores of raiment (Matt. 6:19). It was amongst other things, the sight of a goodly Babylonish garment that ensnared Achan (Josh. 7:21)’.

‘He hath cast me into the mire’. The truer translation would be ‘He hath cast me down to the mire’, i.e. He has reduced me to the level of the mire of the streets.

‘It is turned (haphak) as clay to the seal; and they stand as a garment’. There are but three other passages where this verb ‘to turn’ occurs in this particular form, namely in Genesis 3:24, Job 37:12 and Judges 7:13, and its consistent meaning is ‘to go on turning itself’, to go round and round’. The British Museum contains a splendid collection of cylindrical seals, which when rolled over wax or clay causes the figures engraved on it to stand out in relief, and this, said God, is what happens as the earth rolls into sunlight, mountain and valley stand out in bold relief. These preliminary notes have but cleared the way for the more specific references to Israël and to the final phase of Gentile dominion. The first passage to which we would draw attention is in the book of Lamentations:

  • ‘The precious sons of Zion, comparable to fine gold, how are they esteemed as earthen pitchers, the work of the hands of the potter!’ (Lam. 4:2)’

The book of Lamentations is perhaps one of the most neglected portions of the Old Testament and at first sight contains little to attract the reader. Yet upon the construction of this book there has been lavished sufficient care to ensure that each chapter shall be written in the form of an acrostic. Chapter 1 has twenty-two verses, and each line begins with a letter of the Hebrew alphabet in correct order. This is true also of chapters 2 and 4. Chapter 5, while containing the same number of verses, namely twenty-two, and commencing with the same acrostic features, breaks down apparently before the flow of the prophet’s grief. Chapter 3 contains sixty-six verses, and the acrostic is in a series of triads, verses 1, 2 and 3 commencing with aleph, 4,5 and 6 with beth, and so on. The book consists of five elegies on the destruction of Jerusalem, which in their turn have prophetic foreshadowings.

The opening verse sets the key to the book: ‘How doth the city sit solitary, that was full of people! how is she become as a widow! she that was great among the nations, and princess among the provinces, how is she become tributary!’ (Lam. 1:1). Here we have deterioration set forth in a series of figures. Solitary instead of full, widow that was once happily married, a princess that now pays tribute. The opening of chapter 2 follows much the same pattern, ‘thy breach is great like the sea; who can heal thee?’ (2:13). Chapter 3 focusses attention on the prophet himself, who represents the nation, and there we have the words ‘the wormwood and the gall’ (3:9). Chapter 4 returns to the theme opened in chapters 1 and 2, ‘How is the gold become dim! how is the most fine gold changed! … the precious sons of Zion, comparable with fine gold, how are they esteemed as earthen pitchers, the work of the hands of the potter!’ (4:12).

Let us examine the record of deterioration a little more closely.

Dim. The two other occurrences of this verb amam are Ezekiel 28:3 and 31:8, where it is translated ‘hide’. The transition from the idea of ‘hidden’ to being ‘dim’ is seen in the bridge word ‘obscured’. The glory of Israël had departed, it was ‘obscured’. The Hebrew reader, fully cognizant with his own tongue, would be conscious of the fact that the word amam was but a duplicated form of am, a word that means ‘people’, and would enable the reader to see that the obscuring of Israël’s distinctive glory was largely associated with their failure to remain a separate people.

In the days of Samuel, they had expressed their desire to become like the surrounding nations, and had demanded a king, and at that demand, their gold had commenced to become dim, until in the days of Jeremiah the ‘princess’ now paid ‘tribute’. Am had become amam.

Changed. This word occurs in its Chaldee form twenty-one times, of which number, nineteen occur in the book of Daniel. It is used in Daniel 7:7,23,24 of the final phase of Gentile rule which will be ‘diverse’ from all that has gone before it. So Israël ‘changed’. From a peculiar people they became like the nations; they are even charged by Ezekiel of such outrageous conduct that they made their ‘beauty’ to be ‘abhorred’.

  • ‘As I live, saith the Lord GOD, Sodom thy sister hath not done, she nor her daughters, as thou hast done, thou and thy daughters … neither hath Samaria committed half of thy sins’ (Ezek. 16:48-51).

No wonder Jeremiah exclaimed ‘How is the most fine gold change!’ The sons of Zion who had undergone this change are called ‘precious’, a word used in many passages of ‘precious’ or of ‘costly’ stones. These precious sons of Zion were comparable to fine gold, but they had so far fallen as to be esteemed as earthen pitchers, the work of a potter. An ‘earthen vessel’ is a symbol of lowliness, wether by reason of true humility (2 Cor. 4:7) or of inferiority (2 Tim. 2:20). This word ‘earthen’, Hebrew cheres, is not only translated ‘earthen’ but ‘potsherd’ (Job 2:8), and ‘sherd’ (Isa. 30:14), and so indicates something of very little value. We must devote an article to the lessons that are taught by the ‘potter’ and will here just sum up as far as we have arrived in this study of the typical meaning of ‘clay’ when used of either Israël or the Gentiles.

We place together the two instruments of world government employed by God during the ages, namely Israël, and the Gentiles commencing with Nebuchadnezzar. Israël, at the beginning (and looked at from the standpoint of the Divine purpose) was comparable to fine gold. Upon the failure of the chosen people, universal sovereignty was transferred to Nebuchadnezzar. He too was set forth in the image, as the head of gold (Dan. 2:38). The kingdom that was to succeed Babylon was that of the Medes and Persians, which, says Daniel 2:39, shall be ‘inferior’. Now the Chaldee word ara translated ‘inferior’ occurs twenty-one times in the Old Testament and in every other occurrence it is translated ‘earth’, even in Daniel 2:39:

  • ‘And after thee shall arise another kingdom inferior (ara) to thee, and another third kingdom of brass, which shall bear rule over all the earth (ara)’.

In the form arith the word occurs once again as ‘the bottom’ in Daniel 6:24. In Ephesians 4:9, where the Authorized Version reads ‘He descended first into the lower parts of the earth’, we should translate ‘the lower parts, that is to say, the earth’, the genitive being that of apposition. The tendency of Gentile rule over the earth would be earthward, it would never become ‘the kingdom of heaven’; it would deteriorate even as Israël had. It would commence with gold, but it would end with clay. Before we turn to Daniel 2 to examine the dream and its interpretation, we have one or two matters to occupy our attention. The one immediately before us being the references in the Old Testament to the potter.

The vessel ‘marred’ in the potter’s hand

We left our examination of Lamentations 4:2 with the reference to the potter. There is no such word for ‘pot’ in the formation of the Hebrew word yatsar, the word translated ‘potter’ seventeen times in the Old Testament. The word means ‘to form’ or ‘to fashion’, ‘to purpose’ or ‘to make’, and that both in the material and in the mental realm:

  • ‘And the LORD God formed man of the dust of the ground’ (Gen. 2:7).
  • ‘His hands formed the dry land’ (Psa. 95:5).

The word can mean ‘to fashion’ as with hammers (Isa. 44:12); ‘to purpose’ (Isa. 46:11) or ‘to make’ summer and winter (Psa. 74:17), or to form ‘the spirit’ of man (Zech. 12:1). The word first appears with specific reference to a potter in 2 Sam. 17:28, where it is translated ‘earthen’ (lit. vessels of the potter).

The writer of Lamentations, who spoke so feelingly about the deterioration of Israël  , who were originally comparable to fine gold, but had become as potter’s vessels, had already recorded two parabolic references to the work of a potter in his prophecy. In Jeremiah chapter 18, he brings before us the potter with his wheel, and in chapter 19 he is bidden to take a potter’s bottle or pitcher with which to give a further demonstration of the purpose of the Lord. Jeremiah is commanded to go down to the potter’s house, and there he would hear, and understand, the word of the Lord. He went and saw the potter working at his wheel, and, as he watched, the vessel was marred in the hand of the potter. He further observed that the potter made it again another vessel, as it seemed good to the potter to make it.

There is a great danger when dealing with types and symbols, that we shall fail to think of the spiritual equivalent or the intended lesson and be preoccupied with the details of the type or parable. It is most blessedly true, that in place of the old covenant there will be brought in the new, in place of the old creation there will be the new, but to say that the Lord never mends what man has marred, would lead, if taken to its logical conclusion to a denial of redemption itself. Over and over again the Lord employs the figure of healing of the state of Israël; in Matthew 9:16 the Lord actually uses the figure of mending a piece of torn cloth, employing the most glorious word pleroma to illustrate His meaning. Then what are we to understand by such words as restore, reconcile and the like? and if actions are to be interpreted as signs of doctrinal truth, it is surely significant that after the Lord had called unto Him two fishers who were at the moment of their call ‘casting’ a net into the sea, He called two other fishers, who were ‘mending’ their nets (Matt. 4:18-21). Had the potter discarded the clay that was ‘marred’ and taken another lump, there would have been some warrant for saying God never mends what man has marred, but the potter does not discard the clay, he makes another vessel of the same lump.

The vessel was ‘marred’ in the hand of the potter. Taking this statement entirely by itself it would be extremely difficult to avoid putting the blame upon the ‘Potter’ and so ultimately upon the Lord, yet it is evident from the sequel, that no mistake or bad workmanship can be ascribed to the God of Israël. Our failure to appreciate the point of this symbol is largely because we have not before our mind the book of Jeremiah as a whole, and so we have not the mental preparation that would be ours if the symbol of the marred vessel was immediately related to the previous symbol of the marred linen girdle.

Upon reading Jeremiah 13 to 19 there emerges the following interrelated set of symbols and explanations:

A 13:1-11. The symbol of the MARRED girdle.

B 13:12-14. The symbol of the BOTTLE.

C 13:14. Dashed one against another.

18:1-4. The symbol of the MARRED vessel.

B 19:1-10. The symbol of the BOTTLE.

C 19:11. I will break this people.

The comment in Jeremiah 13 is that the girdle was ‘profitable for nothing’ and that the people, by their refusal to hear the word of the Lord, and by their idolatry, were ‘good for nothing’. By their own faithlessness they were ‘marred’. After this manner, said the Lord, ‘will I mar the pride of Judah, and the great pride of Jerusalem’ (Jer. 13:9). It will be remembered that Jeremiah had been told to do a very strange thing, namely, to hide the linen girdle in the hole of a rock by the Euphrates. This reference to the Euphrates would immediately connect this symbol with Babylon — Israël would be ‘marred’ by their captivity in Babylon. The last reference to the Euphrates is another symbolic action:

  • ‘When thou comest to Babylon, and shalt see, and shalt read all these words; Then shalt thou say, O LORD, Thou hast spoken against this place, to cut it off, that none shall remain in it, neither man nor beast, but that it shall be desolate for ever. And it shall be, when thou hast made and end of reading this book, that thou shalt bind a stone to it, and cast it into the midst of Euphrates: and thou shalt say, Thus shall Babylon sink, and shall not rise from the evil that I will bring upon her: and they shall be weary’ (Jer. 51:61-64).

Israël suffers degradation for a period, but will ultimately be restored  and blessed, but Babylon, and all that its stands for, wil sink, never to rise again. The strange idea of hiding a linen girdle in the hole of a rock, finds an echo in another symbolic act which is recorded in Jeremiah 43. Israël had, contrary to the witness of Jeremiah, made alliance with Egypt, and at Tahpanhes, a fortress in Egypt, Jeremiah once again set forth prophetic truth in symbol. The word translated ‘brick kiln’ in Jeremiah 43:9 is rendered in the Revised Version ‘brickwork’, and ‘brickyard’ by Rotherham. Appendix 87 of The Companion Bible contains a drawing of the fort of Defenneh (Gk. Daphnae, and so Tahpanhes) which shows the large platform before the entry of Pharaoh’s palace. It was in this brickwork platform that Jeremiah hid the great stones:

  • ‘Then came the word of the LORD unto Jeremiah in Tahpanhes, saying, Take great stones in thine hand, and hide them in the clay in the brick pavement, which is at the entry of Pharaoh’s house in Tahpanhes, in the sight of the men of Judah; and say unto them, Thus said the LORD of hosts, the God of Israël; Behold, I will send and take Nebuchadnezzar the king of Babylon, My servant, and will set his throne upon these stones that I have hid, and he shall spread his royal pavilion over them’ (43:8-10).

Returning to Jeremiah 13 to 19, we observe that in the second symbol borrowed from the potter’s craft, the vessel is now called an earthen bottle, or pitcher, it is no longer ductile clay but burnt earthenware. This bottle is broken by Jeremiah in the valley of the son of Hinnom, called in the New Testament Gehenna, the symbol of ‘Hell’ and called Tophet in chapter 19:6. This reference to Tophet is repeated from chapter 7, were there is appended a doom (verse 34) that will ultimately be pronounced over Babylon (Rev. 18:23), ‘The voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee’.

The use of the figure ‘the hole of a rock by the Euphrates’ can be translated into less figurative language if we will read Jeremiah 16:15,16:

  • ‘But, The LORD liveth, that brought up the children of Israël from the land of the north, and from all the lands whither He had driven them: and I will bring them again into their land that I gave unto their fathers. Behold, I will send … hunters, and they shall hunt them from every mountain, and from every hill, and out of the HOLES OF THE ROCKS’.

When we turn to the New Testament we shall find that Judas Iscariot is associated with ‘the Potter’s Field (Matt, 27:6,7) which is linked with Gehenna, Tophet and Aceldama. We have enough before us, however, without complicating the issue by further additions. Some readers may have found the matter already so complex that a brief summary may be acceptable. We will attempt to weave the many strands that have come before us into some sort of consistent pattern. Israël, originally, were comparable to fine gold, but had degenerated, and were likened to earthen pitchers, the work of the hands of a potter (Lam. 4:1,2). Nebuchadnezzar, to whom sovereignty was transferred on the failure of Israël’s kings, he too is likened to gold, but, the prophet looking down the stream of time, sees the same degeneration, the feet are feet of clay (Dan. 2). The prophet Jeremiah goes over certain aspects of the prophetic history of these two dynasties, using several strange figures, a linen girdle, a potter at work with wheel and clay, the smashing of a potter’s vessel in Tophet or Gehenna, the hiding of the girdle in the hole of a rock by the Euphrates, and the hiding of stones in clay under the brick pavement of Pharaoh’s house, over which Nebuchadnezzar was to spread his royal pavilion. Finally into the Euphrates a stone is cast to rise no more, a symbol of the the fate of Babylon, the dirge concerning the voice of the bridegroom and of the bridge being uttered over both Israël and Babylon.

The difference between the two is that Israël were an elect people, and will come into their inheritance at last by virtue of redemption, whereas Babylon represents the seed of the wicked one, for whom no Kinsman-Redeemer can be found. Israël was for a period taken away captive to Babylon and there the pride of Judah was ‘marred’. This ‘marring’, however, is not forever, for the Lord will have mercy on Israël and  remember His covenant. This same word shachath, ‘mar’, is used against Babylon (Jer. 51:1,11 and 25) where it is translated ‘destroy’. For a time Israël are marred and broken, dashed in pieces like a potter’s vessel, but ultimately, though for a long period ‘hidden’, they shall be restored, gathered and blessed. In the employment of such symbols as marred linen, marred pottery, broken pitchers, hidden stones under brickwork, and in clay, we see the temporary triumph of Babel, which at the beginning had ‘brick for stone’, true index of the deceit and the travesty of truth that is so characteristic of Satanic methods. We should acquaint ourselves with the references to the potter and the clay in the New Testament, and then, reinforced with what we shall have learned, return to the consideration of that Image, whose head was gold, but whose feet were of clay, and endeavour, as God shall bless us, to make that ancient prophecy speak in terms that cannot be misunderstood.

We first turn to the second chapter of Daniel, with some idea of the symbolic intention of the use of clay, especially when placed in extreme opposition to gold — a degeneration. We are concerned with the feet of clay in the image of Daniel 2, but obviously we cannot start at the lower extremities, and hope thereby to interpret the meaning of the feet of an image, we must be in some measure sure of the meaning of the image as a whole, and of the meaning of its several parts.

In the third year of the reign of Jehoiakim, king of Judah, Nebuchadnezzar besieged and took the city of Jerusalem, ‘and the Lord gave’ Jehoiakim, together with part of the vessels of the temple into his hand, and so commenced ‘the times of the Gentiles’. In the second year of his kingdom Nebuchadnezzar, after pondering his position and wondering what should be ‘hereafter’, had a most wonderful dream. He saw in the night vision a great image, having a head of gold, breast and arms of silver, belly and thighs of brass, legs of iron, feet partly of iron and partly of clay, and while this is the order in which the several parts of the image were constructed, this order is not observed when the impact of the stone is described. We read:

  • ‘Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces’ (Dan. 2:35).
  • ‘The iron, the brass, the clay, the silver, and the gold’ (Dan. 2:45).

This disregard for precise order and sequence is either to be attributed to negligence or to design. Negligence is unthinkable in the circumstances (Dan. 2:28-30), so by intention the order is slightly varied. Whatever shall ultimately prove to be the full reason for this alteration, one thing is certain, the figure in all its parts is represented whole and complete.

If any of the kingdoms represented by the different metals did not succeed its predecessor, it would make the sequence of Daniel 2:45 impossible. The reader will already be aware that there is a system of interpretation which rules out Rome as the iron kingdom, and this is sometimes coupled with an argument derived from chapter 7, which speaks of ‘the fourth kingdom upon the earth’. We hope to give Scriptural proofs that Rome Is the iron kingdom of the image of Daniel 2, and that it is NOT the fourth kingdom of Daniel 7.

No lengthy argument is necessary to prove that the head of the gold is Nebuchadnezzar, that the silver kingdom is that of the Medes and the Persians, or that the kingdom of brass represents Greece. We will make the truth of this assertion plain before we proceed.

  • ‘Thou art this head of gold’ (Dan. 2:38).
  • ‘In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom’ (Dan. 5:30,31).
  • ‘The Medes and Persians’ are spoken of in Daniel 5:28 and 6:12, while the close of the chapter speaks about ‘Cyrus the Persian’ (Dan. 6:28).

We discover that just as the Babylonian sovereignty passed to the Medo-Persians, so in their turn they yielded it up to the Greek. For this we turn to Daniel 8 where Daniel describes a vision in which he saw a ram in conflict with a goat:

  • ‘The ram which thou sawest having two horns are the kings of Media and Persia. And the rough goat is the king of Grecia: and the great horn that is between his eyes is the first king’ (Dan. 8:20,21).

This king is Alexander the Great, and upon his death, his kingdom was divided between his four generals, the fourfold division being Syria, Egypt, Macedonia and Asia Minor (Dan. 8:21,22). Looking down the age to the ‘latter times’ when transgressors are come to the full, the prophet sees the rise of ‘a little horn’ which waxed exceeding great toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land, and will finally challenge ‘the Prince of princes’ (Dan. 8:9,23-25). This is the antichristian Beast at the time of the end who shall break the covenant in the midst of the final seven years of Daniel 9. It will be seen that the prophet leaps from the Greek kingdom of brass to the period subsequently to be revealed as indicated by the ten toes, which set forth the ten kings, hinted at in Daniel 2:44, ‘these kings’, and set forth specifically in Daniel 7:24 as ‘ten kings that shall arise’.

Let us return for a moment to see what kind of sovereignty was given by God to Nebuchadnezzar.

  • ‘Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath He given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold’ (Dan. 2:37,38).

Among the objections to Rome is the fact, that all must acknowledge, that Rome never ruled over the lands which were under the dominion of Nebuchadnezzar. This objection is invalid, for it would rule out the Medo-Persians and the Greeks. This is not all, it would if pressed rule out Nebuchadnezzar himself, which is absurd. God may give universal dominion, it may be that this is the only dominion God can give, even as He gave some such dominion to Adam and Noah. But will anyone have the temerity to assert that Nebuchadnezzar actually ruled ‘wheresoever the children of men dwell?’ Were there no men dwelling in Europe, or in China at that time? What becomes then of the objection that Rome never conquered the whole world? Again, will it be seriously maintained that Nebuchadnezzar ever exercised the dominion given him over the beast of the field or the fowl of the air? The selfsame argument that sets aside Rome, equally sets aside the three preceding kingdoms and so is manifestly absurd. Moreover, the prophet actually declared that there would be a deterioration in these successive kingdoms, saying, ‘After thee shall arise another kingdom inferior to thee’.

We have already pointed out that the word translated ‘inferior’ is the Chaldee ara which is elsewhere aways translated ‘earth’ and is so translated in the selfsame verse that contains the word ‘inferior’ (Dan. 2:39). Inferiority therefore does not rule out succession. The adoption of this word ara suggests an earthward degeneration, and so we see gold followed by silver, silver by brass, brass by iron, iron by clay, but never any suggestion that succession was not maintained. The removal of Rome from the image destroys the prophecy of Daniel 9, for that prophecy speaks of an unbroken period of time which extended from the days of Nehemiah up to the dead of the Messiah, and consequently Alexander’s Empire must have had a successor, otherwise the times of the Gentiles would be running on without a head. A break does come in these prophetic times, as all know, but what was long after the accession of Rome to power. Let us open the New Testament and inquire from its pages whether there was at the time of Christ a world power, and if so what was its name.

Seven features of World Power gathered from the New Testament

  • ‘And it came to pass in those days, that there went out a decree from Caesar Augustus, that all the world should be taxed (or enrolled)’ (Luke 2:1).

This decree was law in Israël, for as we all know it compelled Joseph and Mary to travel to Bethlehem because they were of the house and lineage of David. Surely, it must mean that the reader is already prejudiced, if he does not see in this verse several unquestionable claims to World power.

  1. Caesar Augustus. — The title Caesar is allied with Kaiser and Czar or Tzar, all of which, if not actually derived from, closely resemble the Hebrew word sar, translated ‘prince’ (Dan. 8:11,25). Its use in the New Testament leaves us without doubt that he who held this title ruled the world, at least so far as an inhabitant of Israël was concerned. There are eighteen references to Caesar in the Gospels, eleven in the Acts and one in the epistles. The first occurrence of this title is in the question: ‘Is it lawful to give tribute unto Caesar, or not?’ Before answering this question the Saviour requested that He be shown the tribute money. He was shown ‘a penny’ He then enquired: ‘Whose is this image and superscription? They say unto Him, Caesar’s’; and then came the well-known reply, ‘Render therefore unto Caesar the things that are Caesar’s: and unto God the things that are God’s’ (Matt. 22:17-21).
  2. Tribute money. — The didrachmon or double drachm was originally paid by the Jews as a tribute to the temple, and Josephus tells us that after the destruction of Jerusalem, Vespasian diverted this temple tribute to the Capitol. This word didrachmon is used in Matthew 17:24. In verse 25 where the Lord asked the question ‘of whom do the kings of the earth take custom or tribute?’ the word there translated ‘tribute’ is the Latin sensus. It is this word that is used of Caesar’s penny. A Latin tribute paid by Israël to a Roman Emperor! Further, in the Lord’s estimation, a man’s duty was twofold: (1) to God, (2) to Caesar. Could any words more clearly established the sovereignty of the Roman Emperor in worldly matter? When Luke records the question ‘Is it lawful for us to give tribute to Caesar?’ he uses the Greek word phoros, a burden, a tax, which word is repeated by Paul i n Romans 13:6 when he speaks of ‘the powers that be’ that are ordained of God, as we see they were at the appointment of Nebuchadnezzar by God as the head of gold.
  3. All the world. — Here the Greek ‘world’ is oikoumene, ‘the habitable world’. About two hundred years before this, Polybius, a Greek historian born 203 B.C., wrote a universal history in forty books, in which he says Romaioi en oligo chrono pasan huph heatous epoiesan ten oikoumenen. ‘The Romans in a short time subdued the WHOLE INHABITED WORLD‘. Now this word oikoumene is employed in the LXX version in the chapter which speaks of the Babylonian empire (Isa. 13:11). When Satan would tempt the Lord, he showed Him ‘all the kingdoms of the world (oikoumene)’ (Luke 4:5), and this to be an effective bait, must have been universal sovereignty — yet it was co-extensive with the Romans Empire. When at last the Saviour ascends His throne ‘the kingdoms of the world’ will become the kingdom of the Lord. Here are several items of which speak of sovereign power, and taken together constitute the witness of the Scriptures to the fact that Rome was a world power. But this is not all. Luke dates the ministry of John the Baptist in the following terms: ‘Now in the fifteenth year of the reign of Tiberius Caesar, Pontus Pilate being governor of Judaea, and Herod being tetrarch of Galilee … (Luke 3:1).
  4. Pontius Pilate. — The memory of this Roman Governor has been rendered practically immortal by his inclusion in the creed. ‘Suffered under Pontius Pilate’ takes its place in that confession which opens with the words ‘I believe in God the Father Almighty’. Nebuchadnezzar, Belshazzar, Darius, Cyrus, Caesar Augustus, Pontius Pilate. Who shall say that Belshazzar is of account in this line of rulers, but Caesar and Pilate are not?
  5. Herod. — In the Gospel of Matthew, Herod is called ‘king’ (Matt. 2:1), for Matthew writes from the standpoint of the Jew. Luke however looks at Herod from the standpoint of the times, and calls him ‘tetrarch’. This word indicates a ruler or a king who has a subordinate position to a higher authority — and that higher authority was Rome. If Nebuchadnezzar was ‘king of kings’ so also was Caesar, for he appointed ‘kings’ too.
  6. Soldiers. — Whenever we meet with soldiers in the New Testament they are Romans. Roman soldiers not only led away the Saviour to be crucified, they guarded His tomb; and later Roman soldiers rescued Paul from the Jewish mob and it was a Roman soldier who occupied Paul’s lodging while he was under custody (Acts 28:16).
  7. Romans. — Caiaphas expressed his fear that ‘the Romans would come and take away’ the place and national position of Israël. Why the Romans particularly if they were not the dominant power in the earth? Roman citizenship was so prized, that to say ‘I am a Roman’ was preferred to the native patronymic, so that Phrygians were addressed by Paul as Galatians.

In addition to these seven items, Roman crucifixion, and the very attitude of the Roman soldiers to the seamless robe of Christ, form a subject of prophecy (Psa. 22:16-18). We believe that any unbiased reader, facing these seven features and estimating their combined testimony, would have no hesitation in believing that Rome is the Iron kingdom that succeeded the kingdom of Brass in the image of Daniel 2.

A mystery element now comes into play, consequent upon the rejection of Christ, and a principle of interpretation found in Scripture must be brought to bear. Moreover, the false comparison instituted by many between the fourth kingdom of Daniel 2 and 7 must be exposed and its harmful influence removed, and the intention in the symbolism of the clay that enters into the composition of the image at the end must be sought.

The two seeds. The ten kings. The iron and the clay

We are as aware, as are other expositors of prophecy, that the kingdom represented by the Stone cut without hands, was not set up during the sovereignty of Rome, that Rome is not the kingdom represented by the feet of the image, and that some explanation is demanded in order to make this apparent confusion understandable.

We have given seven features, any one of which would justify the owner being called a world power, and enduing the possessor of the whole seven with world sovereignty. Until this position can be controverted, we shall continue to reckon that the iron legs of the image of Daniel 2, coincide with the unbroken period of time indicated in Daniel 9, and that both the iron kingdom and the prophetic forecast of Daniel met together when ‘Messiah’ was ‘cut off’ as we know He was under Pontius Pilate. Had Israël repented when Christ came the first time, then John the Baptist would have been Elijah which was for to come. Israël, however, did not repent, and so John the Baptist was not Elijah, although he went before the Lord ‘in the spirit and power of Elijah’.

With such passages as Matthew 11:14; 17:11,12 and John 1:21,25 we could easily imagine a division of opinion among the early believers, some maintaining that Elijah had already come, some maintaining that he is yet to come, some teaching that John the Baptist was Elijah, and that no other fulfillment is expected, others maintaining that John the Baptist was not Elijah and quoting his own words as proof. Yet such a division would be wrong. Just in the same way, the fact that 483 years after the command to restore Jerusalem unto Messiah the Prince, that He should be cut off ‘and have nothing’ is as true as the other aspect of truth, namely that He awaits in heaven the foreknown day, when He shall ascend the throne so long denied Him. Why was it essential that the number twelve should be completed upon the defection of Judas? The answer is, that if Israël had repented as they were called upon to do, there must have been twelve apostles ready to sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israël. It would have been useless to have argued, that inasmuch as God foreknew that Israël would not repent that He could disregard the fact that there were only eleven apostles just before the day of Pentecost.

In the ordinary way, a man is himself, whether other folk are willing to accept him or not — but John the Baptist was no ordinary man, and so the Saviour said, ‘If ye are willing to receive (it, or him), this is Elijah, the one about to come’; but the people were not thus willing, and instead of ‘receiving’ they rejected the gospel of the kingdom. In the same way we can say, if Isaël had repented, then Rome would have been the last Gentile kingdom on the earth, Anti-christ would have arisen, the Beast would have received Satanic power, the whole of Joël 2:28-31 would have been fulfilled instead of only the prelude at Pentecost, the day of the Lord as depicted in the Revelation would have run straight on without a break, the Second Coming of Christ would have taken place, and the times of restitution all things would have come in.

Instead, a gap of about nineteen hundred years intervenes between Joël 2:28,29 and verses 30 and 31; in the same way a gap intervenes in prophetic details which corresponds with the discontinuance of the hope of Israël at Acts 28, until prophetic times are renewed at the time of the end. Up to Acts 28, Rome was still the world power in direct succession from Nebuchadnezzar, it was to Caesar that Paul was sent for trial and under Caesar he finally paid the extreme penalty for his faithfulness. A few years after Acts 28, Jerusalem and the temple were destroyed and Israël became Lo-ammi, ‘not my people’, their house left desolate, and their hope suspended. Upon the defection of Israël in the land, the kingdom of the heavens had assumed its ‘mystery’ form (Matt. 13); upon the defection of Israël at Rome, the long suffering of God which had waited for another thirty-five years (35), came to an end, ‘the Mystery’ of the present dispensation came in, the mystery of Israël’s blindness also ensued, and Gentile dominion, while still functioning, is covered by a cloud, and mystery intervenes, for the dispensation of the Mystery has no place in it for Gentile powers.

We know from secular history that from the battle of Actium, 31 B.C., to the Saracen conquest, A.D. 636, Rome trod down Jerusalem for a period of 666 years — no accidental number. The Mahometan power continued this affliction right up to our own times, when Jerusalem was delivered from its oppression in November 1917. Since then Israël has been accepted once again as a nation by the nations, and the image of Daniel 2 is emerging from the mist, the iron legs now being seen as feet in the Middle East, which will be eventually intermingled with clay. It is this final aspects of Gentile dominion with which we are chiefly concerned, and which is shaping before our very eyes.

In Daniel 7, the first year of the last king of Babylon, Daniel had a vision of the time of the end. As a consequence of the stirring of the four winds upon the great sea, four beasts were seen to emerge, they ‘came up from the sea’ (Dan. 7:2,3). ‘The great sea’ is a title given in the Old Testament to the Mediterranean Sea (Num. 34:6,7; Josh. 1:4); it is sometimes called ‘the uttermost sea’ (Deut. 11:24). In the interpretation of this vision, these four beasts are said to arise out of the earth. So the geographical origin of these powers may be the land surrounding the Mediterranean. These four beasts are said to be ‘four kings’, not four dynasties lasting centuries but ‘four kings’ and, moreover, they ‘shall arise’. Now Nebuchadnezzar had already risen. Darius the Mede was already in existence and threatening Babylon. These four kings consequently cannot represent the gold, silver, brass and iron of the image, and to import the words ‘the fourth beast shall be the fourth kingdom upon the earth’ by mentally adding, ‘counting from Nebuchadnezzar’, is to go contrary to the fact that these were yet future in Daniel 7. The descriptions given of these symbolic beasts are for the guidance of those of the people of God who live in the day that they arise. There are some things that Daniel knew which were to be sealed unto the time of the end. The identity of these kings is among such subjects. No attempt at specific interpretation is made by the angel, who simply says of these four most peculiar beasts, that they are ‘four kings which shall arise out of the earth’, and he passes without further comment to the glorious conclusion. ‘But the saints of the most High shall take the kingdom, and posses the kingdom for ever, even for ever and ever’ (Dan. 7:17,18).

It is at the request of Daniel that further light is thrown upon the fourth beast. This, Daniel noted was ‘diverse from all others’, and although he had been helped by the symbolic use of lion, eagle’s wings, bear and leopard, no such description is given of this fourth beast. The kingdoms represented by gold, silver, brass and iron in the image of Daniel 2 succeeded one another, whereas the rest of the beast, that is the three first mentioned in Daniel 7, lose their dominion, ‘yet their lives were prolonged for a season and time’ (Dan. 7:12). They cannot therefore be successors. The ten horns which the fourth beast had, represent ‘ten kings that shall arise’, and in Revelation 17 this beast is seen supporting Babylon, and the ten horns are said to represent ‘ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast’ (Rev. 17:12). If this beast of Revelation 17 is the same as that seen by Daniel, then it is folly to attempt to discover these ten kings in past or present history, for until the time of the end they will not have reigned as kings. They are evidently puppet kings at the disposal of the great Dictator of the end. Much more must be considered if the visions of Daniel 7 are to be explained and their relation with the beasts of Revelation 13 and 17 made clear, but that would take us far beyond our present quest.

We must return to the image and its feet of iron and clay. While these ‘ten kings’ are not specifically mentioned, the ten toes of the image indicate them, for the toes being connected with that part of the image which was part of iron and part of clay (Dan. 2:42,43) are in mind when the prophet continued ‘And in the days of these kings‘, no kings being mentioned as such in the context.

This final phase of the image is said to be partly strong and partly broken, or ‘brittle’, as the margin indicates, the clay being potter’s clay which had been burned in the fire and had become so hardened that, while vulnerable to a blow, would stand the weight of the figure above it. The degeneration which was symbolic of Israël’s failure (Lam. 4:1,2) has set in once again. The Gentile is no better than the Jew, neither the one nor the other can bear rule over the earth. The total failure of all men cries aloud for the coming of Christ, and this is the burden of all prophecy, including the Millennium. The prophet Daniel drew Nebuchadnezzar’s attention to one peculiar feature of the feet of the image:

  • ‘And whereas thou sawest iron mixed with miry clay, they shall mingle themselves with the seed of men: but they shall not cleave one to another, even as iron is not mixed with clay’ (Dan. 2:43).

The pronoun ‘they’ refers back to the ‘toes’ which represent ‘kings’ and two things are said of them: ‘they shall mingle’, ‘they shall not cleave unto’. It was the complaint of Ezra after the return from captivity, that ‘the holy seed have mingled themselves with the people of those lands’, and that the princes and rulers had been chief in this trespass (Ezra 9:2). When Ezra heard this he said, among other things, ‘should we again break Thy commandment and join in affinity with the people of these abominations?’ (Ezra 9:14). Thus, had Solomon made affinity with Pharaoh, and married Pharaoh’s daughter (1 Kings 3:1). Out of thirty-three occurrences of the Hebrew word chathan, thirty-two deal with marriage relationship. These ten kings will seek to strengthen their position and the kingdom of the beast by marriage alliances, but there will be no ‘cleaving’ (Gen. 2:24; 2 Sam. 20:2). The strange statement ‘they shall mingle themselves with the SEED OF MEN‘ calls for attention. Even though one nation differs in many features from another, yet despite all differences of colour, creed, politics or religion, they are nevertheless ‘men’, this strange expression therefore makes us wonder whether the ten kings which form a part of the Satanic kingdom of the time of the end are ‘men’ in the full acceptation of the term.

We know from Genesis 6 that angelic beings had some affinity with the daughters of men, and so filled the earth with corruption and violence that the deluge came. The beast that bears the ten horns in Revelation 17 ascends out of the bottomless pit, or the abyss, and is destined for perdition. These ten kings make war with the Lamb Himself, and the intermixture of the clay in the feet of Nebuchadnezzar’s image, seems to indicate the final irruption of fallen spirit powers among the sons of men. If this be so, it is no marvel that such terrible judgments fall during the closing years of Gentile dominion, for it will, in its closing phase, be the visible kingdom of Satan on earth.

The kingdoms of men, even though represented by gold and silver, proved frail and passed away, but this kingdom is brittle, it has within it no true cohesion, it reigns for a brief inglorious hour, and vanished into the air as the dust of a threshing floor. Jeremiah’s lamentations could be repeated of the Gentiles. Those who were comparable to fine gold, were now esteemed as earthen vessels, and potter’s clay. Adam, made of the dust, is reduced to dust again, his dominion forfeited through the wiles of Satan. Israël, who were chosen to be a kingdom of priests, became instead captives to the heathen, and Gentile power which had started with such majesty, is at last levelled to the dust through the same Satanic usurpation. The only hope for this poor world is in the sounding of the seventh trumpet, when the kingdoms of this world shall become the kingdoms of our Lord and His Messiah, true King of kings and Lord of lords.

Out: An Alphabetical Analysis / Prophetic Truth / By Charles H. Welch

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON:

www.bereanonline.org

**********************

Dagelijks nieuws uit het Midden-Oosten:

www.likud.nl

www.cidi.nl

www.israeltoday.nl

**********************

Bijbelstudie websites:

www.levenwater.org

www.everread.nl

**********************

ISRAEL: / USA:

www.timesofisrael.com

www.ynetnews.com

www.iltv.tv

www.foxnews.com

www.cnn.com

**********************

DE WEG:

www.hadderech.nl

**********************

Gerard J.C. Plas

 

 

 

 Posted by at 17:54
Sep 092018
 

To commence our study with the testimony of the Gospel according to Matthew is to attempt to build without a foundation.The teaching of Matthew and the bulk of the New Testament rests upon the teaching of the Old Testament, not only for the fulfilment of prophecy in the coming of the Lord as Redeemer, but also for His coming again as the hope of His people.

It would not be difficult to prove that the very terms of Adam’s creation look forward to the Second Coming of the Lord. For example, the reference to the dominion given to man in Psalm 8, Psalm 72, Daniel 2 and 7, and Hebrews 2, etc., look forward to the coming reign of Christ the Messiah. The description of the garden of Eden looks forward to Revelation 22 and the promise that the Seed of the woman should bruise the serpent’s head awaits the Second Coming of the Lord for its  complete fulfilment (Rom. 16:20).

These passage, however, are too indirect for our present purpose, so the first point to which we call attention is:

The prophecy of Enoch 

The words that constitute Enoch’s prophecy are not recorded in Genesis 5, but it matters not who it is that has preserved his utterance so long as it is found within the page of Scripture. We are indebted to Jude for the record. He writes:

  • ‘And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against Him’ (Jude 14,15)

Before we can understand the import of this prophecy, we must observe the general trend of the epistle in order to see the appositeness of Enoch’s witness. If we glance at the earlier verses of Jude we shall see not only a reference to human sin of a deep dye in the mention of Sodom and Gomorrah, but a reference also to angels who kept not their first estate, and are therefore reserved for judgment.

Looking to the end of the epistle, such outstanding apostate as Cain, Balaam and Korah are brought forward as examples of the mockers who shall come in the last times. It is time, therefore, that we consider the structure of the epistle to see just where Enoch’s prophecy comes.

Jude

A 1,2. Benediction

B 3. Exhortation. Beloved. Earnestly contend for faith.

C 4. Ungodly men ‘of old’.

D 5. Remembrance. The Lord’s acts.

E 5-16. 5-8. Three examples, Israël, angels and Sodom. 9,10. Michael the Archangel. Unrecorded elsewhere. Reference to Satan. a 11-13. Three examples, Cain, Balaam and Korah. b 14-16. The Lord and holy myriads. Unrecorded elsewhere. Allusion to Satan.

17. Remembrance. The Lord’s words.

18,19. Ungodly of ‘last time’.

20-23. Exhortation. Beloved. Build up on faith.

24,25. Doxology.

A literal rendering of the words of Enoch recorded in Jude 14 must read: ‘Behold, the Lord came‘. While the true rendering of the aorist of the Greek verb is still somewhat of a moot point, the rightness of the above rendering is confirmed by the general usage and renderings of the A.V. The interested student may test this by noting the occurrence of elthe (part of the verb erchomai ‘to come’), which is usually translated ‘came’, see, for example, John. 1:7,11; 3:2; 7:50; 8:42; etc. If Enoch said, ‘Behold, the Lord came‘, he must have been referring back to some judgment that was past when he spoke. To what could he refer? The judgment of the flood had not then taken place, neither had judgment fallen upon Babel. The description given of the judgment could not refer to Genesis 3 or 4. To what then could it refer?

The reader will probably have travelled back in mind to Genesis 1:2, to the katabole kosmou, ‘the overthrow of the world’. This connection is more than countenanced by Peter in his second epistle which we have already found to be parallel with that of Jude.

The Second Coming and Overthrow (Gen. 1:2)

Enoch referred back to an overthrow that had taken place and said, ‘Behold the Lord came‘, and this reference to angels and Satan removes any sense of disproportion. Enoch also locked forward, and named his son Methuselah, ‘at his death it (namely the flood) shall be’, and in the year of the flood Methuselah died. Enoch’s two prophecies link the two floods Genesis 1:2 and Genesis 6 together.

Ten thousands of His saints‘. These words are quoted by Moses in the blessing of Israël:

  • ‘The Lord came from Sinai, and rose up from Seir unto them, He shined forth from mount Paran, and He came with ten thousands of saints: from His right hand went a fiery law for them’ (Deut. 33:2).

There can be no doubt as to the meaning of the word ‘saints’ here. The law of Sinai we know from various Scriptures was mediated by angels (Acts 7:53; Gal. 3:19; Heb. 2:2).

  • ‘The chariots of God are twenty thousand, even thousands of angels: the Lord is among them, as in Sinai’ (Psa. 68:17).
  • ‘A fiery stream issued and came forth from before Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him’ (Dan. 7:10).
  • ‘For the Son of Man shall come in the glory of His Father with His angels’ (Matt. 17:27; cf. 25:31).
  • ‘The Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels’ (2 Thess. 1:7).

These quotations are sufficient to prove that the ‘saints’ or ‘holy ones’ of Enoch’s prophecy are ‘angels’ and not the redeemed. This also is the meaning of Zechariah 14:5, ‘And the LORD my God shall come, and all the saints with Thee’, and of Joel 3:11, ‘Thither cause Thy mighty ones to come down, O LORD’; also of 1 Thessalonians 3:13, ‘The coming of our Lord Jesus Christ with all His saints’.

Coming ‘for’ and ‘with’ His saints

There is quite a school of prophetic thought that stresses the distinction of the coming of the Lord ‘for’ and the coming of the Lord ‘with’ His saints. Supposing for the purpose of argument we accept this view, how does it stand examination? The Thessalonians were waiting for God’s Son from heaven (1:10), and exercising the patience of hope (1:3). They were told that their loved ones who had died would not meet the Lord earlier or later than those living at the time, but that both living and dead would be caught up together to meet the Lord in the air (4:15,16). Well then, what are we to make of 1 Thessalonians 3:13.

  • ‘To the end He may stablish your hearts unblameable in holiness before God, even our Father, at the coming of our Lord Jesus Christ with all His saints‘.

If these ‘saints’ are His redeemed people, and if the Thessalonians were to wait for the Lord to come with all His redeemed people, then what place do the Thessalonians occupy? They were redeemed, they certainly were not the unwatchful who might have been left behind, for they were to be established ‘unblameable in holiness’, and if such can be left behind, who then shall go? The distinction between ‘coming with’ excludes those to whom the apostle wrote and contradicts the express statements of 1 Thessalonians 4:15,16 and 5:10. If we take 1 Thessalonians 3:13 to speak of the ‘holy ones’, the ‘saints’ of Deuteronomy 33 and of Enoch’s prophecy, we have the coming of the Lord WITH His angels and FOR His people set before us with clearness and without contradictory statements.

It is interesting to note that the Sinaitic MS. reads: ‘ten thousand of His holy angels’. The angels that shall come at the end of the age are doubtless the same that were instrumental in bringing about the overthrow of Genesis 1 and all the divine interpositions through the ages, until the last that is recorded in the Revelation:

  • ‘And the armies which were in heaven followed Him upon white horses, clothed in fine linen, white and clean … and the beast was taken, and with him the false prophet … These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone’ (Rev. 19:14-20).

When once we are clear as to the fact that ‘the saints’ of Enoch’s prophecy are the holy angels, we begin to realize their relation in the context with the fallen angels. Moreover, the structure shows that Michael the archangel is placed in correspondence with the Lord and His angels, and both in conflict with Satan. Enoch’s prophecy, with its reference to Genesis 1:2, taken in conjunction with 2 Peter 3 [It is highly probable that Peter speaks of the Flood, but the flood of Genesis 6 is but an echo of the ‘deep’ of Genesis 1, and both catastrophies are associated with the fallen angels], where it is stated that the world that then was, was destroyed by water, and the heavens and earth which are now shall be destroyed by fire, lifts the doctrine of the Second Coming into its true place in the purpose of the ages. There has been a tendency to look upon the Second Coming as a kind of afterthought, the text best thing that could be done in the circumstances. What we call ‘the Second Coming’ was demanded by the purpose of the ages, whether Israël had received their Messiah and His prior presentation or not. Let the scoffers say what they will,

  • ‘Behold, the Lord CAME’ (Jude 14), and ‘He that SHALL COME will come, and will not tarry’ (Heb. 10:37).

Job also must be allowed his witness:

  • ‘For I know that my Redeemer liveth, and that He shall stand at (in) the latter day upon the earth: and (following the margin) after I shall awake, though this body be destroyed, yet out of my flesh shall I see God, Whom I shall see for myself, and mine eyes shall behold, and not another. My reins within me are consumed with earnest desire (for that day)’ (Job 19:25-27).

Job was not limiting his vision to the Saviour at Bethlehem, but looked on to ‘the latter day’, a term parallel with ‘the last day’ of the prophets. Moreover, he looked to see his Redeemer standing in the latter day ‘upon the earth’. The parallel passage (Job 14:12) tells us that this shall not take place ’till the heavens be no more’, which refers to the same period as 2 Peter 3:7,10,11; Revelation 20:11 and Isaiah 51:6. Job entertained no hope of ‘going to heaven’. He belonged to that company who will wake after the Millennium, when ‘the heavens be no more’.

The song of Moses (Exod. 15:1-19), uttered at the overthrow of Pharaoh, necessitates the Second Coming for its true fulfillment, and it can never be complete until it is coupled with the song of the Lamb, sung, not upon the shores of the Red Sea, but by a sea of glass mingled with fire, celebrating a victory, not over Pharaoh, but over the Beast and his image (Rev. 15:1-3). The song of Moses, just before his death (Deut. 32:36-43), equally looks forward to the Second Coming for its fulfillment. These passages, however, may be considered too vague to stand alone, and can be better appreciated when the more precise statements of other Scriptures have been read. Traversing the history of Israël to the setting up of the kingdom, we find embedded in the Psalms several testimonies to the Second Coming of the Lord.

In his Psalms, David looks forward to the Coming of the Lord as the great goal of his desire. At the end of Psalm 72 he says, ‘ the prayers (or praises) of David the son of Jesse are ended’, and this climax is the Psalm of the King’s Son. There we read of this great King as the Judge and Deliverer of the poor and needy. Peace and prosperity are the result of His reign. His dominion is from sea to sea, and from the river unto the ends of the earth. All kings fall down before Him, all nations serve Him, and bless Him. The whole earth is full of His glory.

The figure used in verse 6 is liable to be misunderstood: ‘He shall come down like rain upon the mown grass’. There is no word for ‘grass’ in this verse, the word translated ‘mown grass’ being gez, which is also rendered by the word ‘fleece’ and ‘mowings’. To the farmer it is a disaster, not a blessing, for rain to fall upon his new mown grass. What the passage really refers to is the fall of the rain upon the parched earth after the grass has been cut and removed, as expressed in Amos 7:1: ‘The beginning of the shooting up of the latter growth: and lo, it was the latter growth after the king’s mowings’. The figure of Psalm 72 is that the Coming of the Lord will be like the latter rain. Israël shall grow and flourish a second time, there shall be a blessed aftermath, they shall revive and their end shall be glorious.

Coming to Psalm 96 we read of millennial conditions. All the earth is called upon to ‘Sing unto the Lord a new song’. His glory is to be declared among the nations, and the Gentiles are called upon to bring an offering and to come into His courts:

  • ‘Say among the heathen. The LORD reigneth … let the heavens rejoice, and let the earth be glad; let the sea roar, and the fulness thereof … FOR HE COMETH, for He cometh to judge the earth’ (Psa. 96:10-13).

This coming is further described in the next Psalm:

  • ‘The LORD reigneth; let the earth rejoice; let the multitude of isles be glad thereof. Clouds and darkness are round about Him … a fire goeth before Him … The hills melted like wax AT THE PRESENCE of the LORD, at the presence of the Lord the whole earth’ (Psa. 97:1-5).

Psalm 98 ends with the words ‘For He cometh’, etc., and gives additional details of that day. Psalm 110 anticipates the coming of the Lord:

  • ‘The LORD said unto my Lord, Sit Thou at My right hand, until I make Thine enemies Thy footstool. The LORD shall send the rod of Thy strenght out of Zion … the Lord at Thy right hand shall strike through kings in the day of His wrath’ (Psa. 110:1-5).

This reflects upon the character of the Millennium. The closing words of Psalm 150, ‘Let everything that hath breath praise the LORD, Praise ye the LORD’, look forward to Revelation 5:13 for the time of their fulfillment.

Enoch’s prophecy, Job’s patience, Moses’ song and David’s prayer, all bear their testimony that the Lord is coming to this earth once again. Coming in judgment upon the ungodly (Enoch), coming with resurrection life for those who own Him as Redeemer (Job), coming to lead a mightier exodus that that through the Red Sea (Moses), coming to reign as the greater that Solomon, David’s Son and David’s Lord.

Daniel’s dream, given in chapter 7, shows that the setting up of this kingdom takes place at the second Coming of the Lord. Once more we adhere to the one theme before us, deferring the question as to whether the four beast are parallel with the metals of Nebuchadnezzar’s image, or whether they have a different time period both for commencement and for fulfillment. The theme of the Second Coming is found in verses 9-14. In these verses we have the Apocalypse of the Old Testament:

  • ‘I beheld till the thrones were cast done (set), and the Ancient of days did sit, Whose garment was white as snow and the hair of His head like the pure wool: His throne was like the fiery flame, and His wheels as burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened … I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of Man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and His kingdom that which shall not be destroyed’ (Dan. 7:9-14).

Daniel, desiring fuller information concerning the dream, asked one of them that stood by concerning it. He was told that the saints of the Most High would take the kingdom, and in answer to a yet closer questioning concerning the fourth beast and the ten horns, he was informed of the condition  of things that would obtain at the end, when the Beast would blaspheme God, and ‘wear out the saints of the Most High’. This, however, was for a time; oppression would at length give place to judgment.

  • ‘And the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High, Whose kingdom is an everlasting kingdom, and all dominion shall serve and obey Him’ (Dan. 7:27).

The sphere of the dream, as also of Nebuchadnezzar’s, is limited to the kingdoms of this world. It is ‘under the whole heaven’ (7:27), it fills ‘the whole earth’ (2:35), it takes the place of kingdoms ruled by man, and its dominion includes peoples, nations and languages. A reference to Daniel 3:4 will show that this was the language of Nebuchadnezzar’s proclamation when the herald called upon all in his dominion to bow down to the golden image in the plain of Dura. There is moreover a parallel with this in dominion of Babylon at the time of the end: ‘The waters which thou sawest … are peoples, and multitudes, and nations, and tongues’ (Rev. 17:15). It is also the description of the dominion of the Beast: ‘power was given him over all kindreds, and tongues, and nations’ (Rev. 13:7). At the sounding of the seventh trumpet ‘the kingdoms of this world become the kingdoms of our Lord, and of His Christ; and He shall reign unto the ages of the ages’ (Rev. 11:15). There is no necessity to labour the proof of the identity of the dreams of Daniel and the visions of John. Both refer to the Son of Man at His Coming to the earth to rule and reign.

The visions of Zechariah

There are allusions to the Second Coming in the minor prophets, such as Habakkuk 2:3,4 (with Heb. 10:37), Haggai 2:7-9, and Joel 3:13-16 (with Rev. 14:15-18), which the reader should search out in order to make full acquaintance with Old Testament testimony to this important aspect of truth. For the present, however, we will turn to the visions of Zechariah:

  • ‘Rejoice greatly, O daughter of Zion: shout, O daugther of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: He is just, and having salvation: lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass’ (Zech. 9:9).

There is a notable omission in the quotation of this prophecy in Matthew 21:5 (cf. John 12:15):

  • ‘Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass’.

The multitudes ‘shouted’, they cried ‘Hosannah’, which means ‘save now’, but not so the inspired writer. He omits the ‘shout’ and the ‘salvation’. Not until the Lord comes the second time will Zion cry out and shout, or salvation be brought to her.

Following the passage quoted from Zechariah 9:9 comes the resulting peace and dominion:

  • ‘And I will (He shall LXX) cut off the chariot from Ephraim, and the horse from Jerusalem, and the battle bow shall be cut off: and He shall speak peace unto the heathen: and His dominion shall be from sea even to sea, and from the river even to the ends of the earth’ (Zech. 9:10).

Our conception of ‘meekness’ does not fit in with the idea of triumph and conquest, and some may object to the application of this passage to Revelation 19 and the Rider on the white horse. Psalm 45:4,5 however, shows that there is no incongruity:

  • ‘And in Thy majesty ride prosperously because of truth and meekness … Thine arrows are sharp in the heart of the king’s enemies’.

Jerusalem is the centre of interest in Zechariah, and is prominent in the prophetic sections that speak of the Lord’s Coming. For example, chapter 12, verse 2, says: ‘Behold, I will make Jerusalem a cup of trembling unto all the people round about’. And it is in connection with the sore straits of the besiege city that Zechariah speaks of the Second coming:

  • ‘In that day shall the LORD defend the inhabitants of Jerusalem ,,, and it shall come to pass in that day, that I will seek to destroy all the nations that come against Jerusalem. And I will pour upon the house of David, and upon the inhabitants of Jerusalem, the spirit of grace and supplications: and they shall look upon Me Whom they have pierced, and they shall mourn for Him’ (Zech. 12:8-10).

John 19:34-37 leaves us in no doubt as the identity of Him Who was thus pierced, and Revelation 1:7 reveals with equal certainty that Zechariah 12 is future:

  • ‘Behold, He cometh with clouds; and every eye shall see Him, and they also which pierced Him: and all kindreds (tribes) of the land shall wail because of Him. Even so, Amen’.

There has never been a national mourning by Israël for the death of Christ, there has never been a destruction of the enemies of Jerusalem since New Testament times, and since the partial beginning at Pentecost there has never been poured out upon Israël the spirit of grace.

The Mount of Olives

Zechariah resumes the theme of Jerusalem’s trouble and the Lord’s deliverance:

  • ‘I will gather all nations against Jerusalem to battle … Then shall the LORD go forth, and fight against those nations … and His feet shall stand … upon the Mount of Olives, which is before Jerusalem on the east … and the LORD my God shall come, and all the saints with Thee’ (Zech. 14:2-5).

There can be no doubt as to the literality of the Mount of Olives. It is described geographically as being ‘before Jerusalem on the east’. Moreover, to question the identity of the place would be to introduce a serious problem into Acts 1:

  • ‘A cloud received Him out of their sight … This same Jesus, which is taken up from you into heaven, shall so come in like manner as ye have seen Him go into heaven. Then returned they unto Jerusalem from the mount called Olivet’ (Acts 1:9-12).

The direct association between the Second Coming of Acts 1 and Zechariah 14 established by the angels’ message, confirms the appropriateness of the apostles’ question as to the restoration of the kingdom to Israël (Acts 1:6), and leaves no room for ‘the church’ in this aspect of hope. It can be none other than ‘the hope of Israël’ mentioned by Paul as still obtaining in Acts 28:20.

The visions of Zechariah concerning the Second Coming can be summed up in his own words: ‘Jerusalem, thy King cometh‘.

From one end of his prophecy to the other, Jerusalem its deliverance and restoration are prominent, and the coming Lord is set forth as Israëli’s King when the reign of righteousness has commenced.

What is true of Zechariah is true of all the prophets:

  • ‘He shall send Jesus Christ … Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all His holy prophets since the world began’ (Acts 3:20,21).

The burden of Malachi

The last oft the prophets, Malachi, anticipates the duel ministry of the two forerunners of the Messiah, John the Baptist and Elijah. The name Malachi means ‘My messenger’:

  • ‘Behold, I will send My messenger, and he shall prepare the way before Me’ (Mal. 3:1).
  • ‘The beginning of the gospel of Jesus Christ, the Son of God; as it is written in the prophets, Behold, I send My messenger before Thy face, which shall prepare Thy way before Thee … John did baptize in the wilderness’ (Mark 1:1-4).
  • ‘John … sent two of his disciples … Jesus began to say … concerning John … this is he, of whom it is written, Behold, I send My messenger before Thy face, which shall prepare Thy way before Thee’ (Matt. 11:2-10).

With the purport of these passages before us, we cannot avoid seeing that in Malachi 3:1, John the Baptist is in view, yet when we read on we are conscious of the conflicting fact that verse 2 introduces a very different atmosphere from that of the four gospels and John’s day. Let us notice the language:

  • ‘But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? … He shall purify the sons of Levi … then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the LORD, as in the days of old, and as in former years’ (Mal. 3:2-4).

This passage most surely speaks of the Second Coming, yet it is closely associated with John the Baptist. In Malachi 4:1,2 we read:

  • ‘For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud … shall be stubble … but unto you that fear My name shall the Sun of righteousness arise with healing in His wings’.

Here there is close association with another messenger and forerunner, namely Elijah:

  • ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the LORD: and he shall turn the heart of the fathers to the children … lest I come and smite the earth with a curse’ (Mal. 4:5,6).

What, then, is the connection between these two personages and the two comings? Turning to the New Testament we shall find that the two messengers are intimately related. When the birth of John the Baptist was announced to his father, Zacharias, the angel said to John: ‘Many of the children of Israël shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elijah’ (Luk 1:16,17). When John was asked by the priests and Levites, ‘Art thou Elijah?’ he said, ‘I am not’ (John 1:21).

The Lord, however, when He had vindicated John the Baptist, as we have already seen in Matthew 11, spoke of the kingdom of heaven suffering violence and opposition. Then alluding to John, He says: ‘And if ye will receive it (i.e. the kingdom), this is Elijah, which was for to come’ (Matt. 11:14). That this was a cryptic, or parabolic, utterance seems certain by the added words, ‘He that hath ears to hear, let him hear’ (verse 15).

When the Lord descended from the mount of Transfiguration, the disciples raised the question of Elijah coming:

  • ‘Why then say the scribes that Elias (Elijah) must first come? And Jesus answered and said unto them, Elias (Elijah) truly shall first come, and restore all things’ (Matt. 17:10,11).

Here is a plain answer, endorsing the belief that Elijah himself must come before the restoration of all things can take place. But the Lord then proceeds to bring the spirit of the passage to bear upon the time then present, continuing:

  • ‘But I say unto you, That Elias (Elijah) is come already, and they knew him not, but have done unto him whatsoever they listed. Likewise shall also the Son of man suffer of them. Then the disciples understood that He spake unto them of John the Baptist’ (Matt. 17:12,13).

While there were, therefore, at the first Coming of the Lord, provisional arrangements sufficient to remove all idea that the non-repentance of Israël was destined and therefore without responsibility, He Who knew all things in a manner we cannot even imagine, knew that the Messiah would be rejected. John the Baptist was not Elijah, but he came in the spirit and power of Elijah. Except in a typical, anticipatory fashion the kingdom was not set up. The great work of redemption was accomplished, but the real coming and restoration of the kingdom await the day of days toward which all the prophets point.

It must be obvious to all that any system of interpretation that takes up the teaching of the Second Coming without due regard to this consistent and far-reaching line of witnesses, is of necessity liable to lead its exponents into tremendous mistakes.

The Coming of the Lord and The New Testament Fulfilment

The sunteleia. The times of refreshing. The presence of the Lord.

The passages we have looked at in Matthew’s Gospel, while adding their quota to the teaching of the New Testament concerning the Second Coming of the Lord, are nevertheless isolated and fragmentary in character.

Matthew 24, on the other hand, is a discourse wholly devoted to the subject. This notable discourse is introduce by the closing verses of Matthew 23:

  • ‘O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathered her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate. For I say unto you. Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord’ (Matt. 23:37-39).

We have here a quotation from Psalm 118:25,26:

  • ‘Save now (Hosannah), I beseech Thee, O LORD … Blessed be He that cometh in the name of the LORD: we have blessed you out of the house of the LORD’.

The Hosannah quotation is found in Matthew 21:9. It is important to notice that the cry, ‘Blessed be He that cometh’, is closely associated with ‘the house of the Lord’. This adds point to the Lord’s words ‘your house is left unto you desolate’, and also provides a reason for the disciples’ remarks concerning the building of the temple. When the Lord told them that there should not be left one stone upon another, it is evident by their threefold question that this desolation was connected in their minds with the Coming of the Lord.

The threefold question 

This threefold question and its answer occupies the whole of Matthew 24 from verse 3:

  • ‘And as He sat upon mount of Olives, the disciples came unto Him privately, saying, Tell us: —
  1. When shall these things be?
  2. And what shall be the sign of Thy Coming.
  3. And  the end of the world (age)?’

In answering the disciples’ question, the Lord deals with them in the reverse order:

  1. The end of the age (4-24).
  2. The sign of the coming (25-31).
  3. When these things shall be (32-42).

The answer of the Lord as to the end of the age is twofold. First, negative — ‘the is not yet’; –‘all these are the beginning of sorrows’. Second positively — ‘then shall the end come’. Before going further we must notice that there are two words here translated ‘end’. In verse 3 it is sunteleia. In verses 6,13, and 14 it is telos. The phrase ‘the sunteleia of the age’ occurs only in the Gospel of Matthew, whilst ‘the sunteleia of the ages’ occurs but once, viz., in Hebrews:

‘The harvest is the end of the age’ (Matt. 13:39). ‘So shall it be in (at) the end of this age’ (Matt. 13:40,49). ‘The end of the age’ (Matt. 24:3). ‘Even unto the end of the age’ (Matt. 28:20). ‘Once in the end of the ages’ (Heb. 9:26).

The first occurrence connects the term with the harvest, and in this lies the explanation of the word, for the first occurrence of the same word in the LXX of Exodus 23:16 refers to the same period:

  • ‘The feast of harvest, the firstfruits of thy labours, which thou hast sown in the field: and the feast of ingathering (sunteleia), which is in the end of the year, when thou hast gathered in thy labours out of the field’.

At first it seems that there is a discrepancy between the Lord’s words in Matthew 13:39 and the passage. The Lord said that the harvest was the sunteleia, whereas Exodus 23 speaks of a feast of harvest, as distinct from the feast of the sunteleia. The answer is suggested by the presence of the word ‘firstfruits’, and by this particular kind of harvest in view — ‘which thou hast sown in the field’. A reference to Exodus 34:22, however, makes all plain: ‘thou shalt observe the feast of weeks, of the firstfuits of wheat harvest, and the feast of ingathering at the year’s end’.

Now the disciples being Jews and taught in the law, knew the order of their feast and much of their typical nature. Unless the reader has definitely studied the feasts of Israël, he is at a disadvantage here, and before he can hope to appreciate the teaching of Matthew 24, he must supply the deficiency. There is one chapter in the law that sets out the feasts of Israël in their order, namely, Leviticus 23, and to that we must turn.

The feast of the Lord

The sabbaths (Lev. 23:1-3). The first of the feasts to be mentioned is the weekly sabbath. This underlies the whole of God’s dealings with Israël. There are the following sabbaths mentioned:

  • Sabbath of seven days (Lev. 23:3).
  • Sabbath of seven weeks (Lev. 23:15).
  • Sabbath of seven months (Lev. 23:34).
  • Sabbath of seven years (Lev. 25:2-7).
  • Sabbath of seven times seven years (Lev. 25:8-17).
  • Sabbath of seventy years (Dan. 9:2), and finally the
  • Sabbath of seventy times seven (Dan. 9:24), in which the whole purpose of God for Israel shall be accomplished.

This emphasis is too insistent to be avoided. Underlying the whole history of Israël is this sabbatic element. From verse 4 of Leviticus 23 feast ‘in their seasons’ are recorded, which also conform to the sabbatic character. We have, in verse 5, the feast of the first month detailed, and in verses 34 and 39 that the seventh month described. Between these two all the other feasts are found, so that while Israël’s year had twelve months, with an intercalary thirteenth month at intervals, its typical year took note only of seven of these months.

We must now tabulate the feasts in order to place the sunteleia:

  1. THE SABBATH — Impressing the character of Israel’s typical history (see Heb. 4:9 Greek)
  2. THE PASSOVER — Redemption, deliverance ‘out of’.
  3. THE UNLEAVENED BREAD — The sheaf waved (Lev. 23:10). A firstfruits.
  4. PENTECOST — TWO wave loaves. Fifty days. Jubilee anticipated.
  5. FEAST OF TRUMPETS — Joel 2:1,15; 1 Cor. 15:52.
  6. THE DAY OF ATONEMENT — Repentance (Lev. 23:28,29). Reconciliation and access.
  7. TABERNACLES — The sunteleia. Harvest and ingathering. The eighth day stressed (Lev. 23:39).

While, experimentally, we must all begin with redemption — Passover, the first month of the year to you‘ (Exod. 12:2), God begins with the Sabbath, and the purpose of the age is to restore that which is past.

Passover, Unleavened Bread, Pentecost and the Firstfruits have received their fulfillment (1 Cor. 5:7,8; Acts 2; 1 Cor. 15:20). Between Pentecost and Trumpets is an interval of some months, with no feast to mark it, only a reference to ‘the poor’, and to the stranger (Lev. 23:22). Here, in these silent months between Pentecost and Trumpets, is where the unrevealed dispensation of the Mystery finds its place.

The feast of Tabernacles, being the sunteleia, must be given a little closer attention. This feast celebrates both the harvest of ‘the corn and the wine’ (Deut. 16:13). At the return of the captivity under Ezra, and again under Nehemiah (Ezra 3:4 and Neh. 8:14) it was observed, and this is the feast picked out by God for annual observance by all the nations that are left after the coming of the Lord (Zech. 14:16-19). The association of ‘tabernacles’ and the Coming of the Lord explains Peter’s suggestion on the mount of Transfiguration, that he should make three tabernacles (Matt. 17:4).

After the detailed statement of Leviticus 23:34-36, the writer returns to the Feast of Tabernacles to give further particulars (verses 39-43), thus marking it as of great importance. Here we have the command to take boughs of trees and to dwell in booths or tabernacles. Here also is emphasized the ‘eighth day’ which is ‘the last day, that great day of the feast’ (John 7:2 and 37), when the Lord spake of the full outpouring of the Spirit — upon His own glorification — partially fulfilled at Pentecost, but awaiting His Second Coming for its complete fulfillment.

The ‘eight day’ brings us to Resurrection. The tabernacles speak of true ‘peace and safety’, and all these typical observances are covered by the word sunteleia used by the disciples when they came to the Lord with their question ‘What shall be the sign of Thy coming, and the end of the age? That ‘end’ they knew was harvest, ingathering, rejoicing, peace; all inseparable from the Coming of the Lord. Until He is ‘glorified’, that ‘consummation’, though devoutly to be wished, is as unattainable as utopia, a mirage, the will-o’-the-wisp of politicians and reformers who have not grasped the essential relation between ‘the times of refreshing’ and ‘the presence of the Lord’. That wholesome lesson it is hoped we have learned. And now, having some understanding of what the question of Matthew 24:3 includes and implies, we can give more earnest heed to the answer that follow.

The Lord’s threefold answer as to ‘When? and ‘What?’ (Matthew 24)

Having seen the Scriptural meaning of the ‘end’, and its type in the feast of tabernacles, we now proceed to the continuation of the Lord’s answers to His disciples’ questions. In verse 4 to 24 He takes up this question of the ‘end’. The first and last words in this section deal with deception:

  • ‘And Jesus answered and said unto them, Take heed that no man deceive you. For many shall come in My name … and shall deceive many’ (verses 4,5).
  • ‘For there shall arise false Christs, and false prophets, and shall shew great signs and wonders; insomuch that, if it were possible, they deceive the very elect’ (verse 24).

Following this opening warning concerning the false Christs, the Lord tells of the features indicative of the beginning of sorrows, but adds, ‘the end is not yet’. Verses 6 to 14 are occupied with the characteristic features that lead up to the ‘end’ (telos):

  • Negative — ‘The end is not yet’ (verse 6).
  • Explanatory — ‘All these things are the beginning of sorrows’ (verse 8).
  • Exhortative — ‘Endure unto the end … be saved’ (verse 13).
  • Positive — ‘Then shall the end come’ (verse 14).

As with the prophecies of the Old Testament, such as Isaiah, Daniel, and Zechariah, ‘the nations’ are involved in this period of the ‘end’. Wars and rumors of wars, with nation rising against nation, form part of the beginning of sorrows. Hatred by all nations for a witness, ushers in the end.

The ‘end’ is marked by ‘tribulation’ in two phases. Firstly, during the ‘beginning of sorrows’ the Lord says: ‘They shall deliver you up to be tribulated‘ (afflicted, as in verses 21 and 29). Secondly, there comes ‘great tribulation, such as was not since the beginning of the world till now, no, nor ever shall be’ (verse 21).

We may visualize the outstanding features of this first answer:

A 24:4,5. Warning against deception by false Christs.

B 6-14. The beginning of sorrows. ‘Endure’ ‘saved’.

B 15-22. The Tribulation in full course. ‘Shortened’ ‘saved’.

23,24. Warning against deception by false Christs.

Intermingled with the conflict of nations we have famines, pestilence and earthquakes, as signs of the beginning of sorrows. A gleam of hope is found in these passages of gloom in the word ‘sorrow’. Odin and odino speak, not of sorrow in general, but pains in particular, ‘pains that issue in birth’. There are altogether seven occurrences:

  • ‘Whom God hath raised up, having loosed the pains of death’ (Acts 2:24).
  • As travail upon a woman with child’ (1 Thess. 5:3),

(and in all the other references, viz., Matt. 24:8; Mark 13:8; Gal. 4:19,27 and Rev. 12:2).

This last references is illuminated by Matthew 24 and send back light in return. The birth pains of Revelation 12:2 are followed by the rise of the Beast and the False Prophet, and the war on the saints of chapter 13. There also, in Revelation 13, is the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet.

The sign of the Coming

Passing from the question of the ‘end’, the Lord comes to the related question of ‘the sign of the Coming’. This too, is introduced by warnings against deception. The two foci of this second answer are found in verses 24,30, and 31:

  • ‘Signs and wonders … if possible deceive the very elect’ (Matt. 24:24).
  • ‘The sign of the Son of man in heaven … gather together His elect’ (Matt. 24:30,31).

The false signs and wonders are described in Revelation 13 and 2 Thessalonians 2:

  • ‘And he doeth great wonders … and deceiveth them that dwell on the earth, by the means of those miracles’ (Rev. 13:13,14).
  • ‘And then shall that Wicked (one) be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of His mouth, and shall destroy with the brightness of His coming (parousia): even him, whose coming (parousia) is after the working of Satan … with all deceivableness of unrighteousness’ (2 Thess. 2:8-10).

By referring to Hebrews 2:4 we shall see how close is the parody of Satan:

  • ‘God also bearing them witness, both with signs and wonders, and with divers miracles, and gifts of holy spirit’ (Heb. 2:4 author’s translation).
  • ‘After the working of Satan with all power and signs and wonders of the lie’ (2 Thess. 2:9 author’s translation).

Moreover, both the Lord and the false christ are to have a parousia, as the word is for ‘coming’.

Not only are there these two signs, but there are also two gatherings:

  • ‘For wheresoever the carcase is, there will be eagles be gathered together (sunnago)’ (Matt. 24:28).
  • ‘He shall send His angels with a trumpet, and a great voice (margin), (a Hebraism possibly, but suggestive of 1 Thess. 4:16), and they shall gather together (episunago) His elect from the four winds, from one end of heaven to the other’ (Matt. 24:31).

None need be deceived. Look at the difference between pettifogging, ‘Behold, He is in the desert’ or ‘Behold, He is in the secret chambers’, and the worldwide, open, and manifest shining ‘from the east even unto the west’. Or again, the actual gathering together of the elect ‘from one end of heaven to the other’. Some have been deceived by being told that the Millennium has already dawned, and that Christ has already come in secret. The very sign of the times! There will be no true possibility of saying, ‘Lo, there’, for neither the Beast nor the False Prophet can cause the sun to be darkened, nor the moon to cease to give her light, neither can they cause the stars to fall from heaven nor the powers of heaven to be shaken. And these things are the immediate forerunners of the Lord: ‘And then shall appear the sign of the Son of man in heaven’ (Matt. 24:30).

The structure of the second answer concerning the ‘sign of His Coming’ may be set out as follows:

A 24:24. The false signs.

B 24:26,27. Not ‘In the secret place’ but like the lightning, etc.

C 24:28. The gathering. Eagles, carcase.

B 24:29. Sun, moon, stars.

A 24:30. The sign of the Son of man.

24:31 The gathering. Angels, elect.

As one considers the warnings given in this passage, one wonders what will be the outcome of much that goes by the name of Pentecostalism today. Believing men and women are agonizing in prayer for ‘signs and wonders’. What will they do when the signs suddenly appear? It is blessed to know that the very elect will not be finally deceived, but some will come perilously near to it.

The Second Coming ‘dated’!

The close of the answer to the question concerning the ‘sign’ merges into the third answer, which deals with the question: ‘when shall these things be?’. We say the Second Coming is dated, yet we would not be misunderstood. We feel called upon to repudiate all attempts to fix a date for the Coming of the Lord, whether by computations of dates from Scriptures, the year-day theory, or from the so-called divine chronology of the Great Pyramid:

  • ‘But of that day and hour knoweth no man, no, not the angels of heaven, but My Father only’ (Matt. 24:36).
  • ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power’ (Acts 1:7).

Such definite statements of Scripture are sufficient. Yet we can say, in one sense, that the Second Coming is dated. This the passage in Matthew 24:29 does for us: ‘Immediately after the tribulation of those days’. Those who ‘wait for God’s Son from heaven’, who wait for ‘the Lord Himself to descent from heaven with a shout, voice of trumpet’ (1 Thess. 1:10; 4:16 with Matt. 24:31 margin), who await ‘the gathering together unto Him’ (episunago, 2 Thess. 2:1,2 with Matt. 24:31) cannot Scriptually contemplate escaping the Great Tribulation if they should be ‘alive and remain unto the Coming of the Lord’. For in Matthew 24 and in 1 and 2 Thessalonians the same coming (parousia) is in view, with all its accompaniments.

A further hint as to time is given by the Lord in verses 32 and 33:

  • ‘Now learn a parable of the fig tree: When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that it (or He) is near, even at the doors’ (Matt. 24:32,33).

While we may not attempt to forecast the day and the hour, we should learn the parable of the fig tree. The fig stands for Israel in one of its aspects, as do the vine and olive in others. The key to prophecy has always been Israël and Jerusalem.

The Lord follows His word with regard to the time with a reference to Noah and the suddenness of the flood, saying:

  • ‘So shall also the coming of the Son of Man be’ (Matt. 24:39).

This note is again sounded in the reference to the two women grinding at the mill, and the two in the field. Luke’s addition: ‘In that night there shall be two men in one bed’ (Luke 17:34) completes the whole day and night. Working in the field represents the day time, grinding at the mill the early hours of the morning, and sleeping in a bed, the night. The parable of the virgins likewise speaks of this same thing, concluding as it does, with words almost identical with Matthew 24:42:

  • ‘Watch therefore, for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh’ (Matt. 25:13).

The one thing that appears from the various passages that deal with the question, ‘when shall these things be?’ is that the Lord did not tell them. What He did was to urge readiness because the day and the hour were unrevealed.

Before concluding this section on Matthew 24 we draw attention to some of the passages of the Old Testament Scriptures cited, or alluded to, by the Lord, which but confirm the growing conviction that the Second Coming, as revealed in Matthew 24 is entirely connected with Israël:

  • Matthew 24:7 — Citation Isaiah 19:2 — ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom’.

It is important to observe the connection made here with Egypt, for that land has a part to play.

Isaiah 19:3 says that as a result of this upheaval of kingdoms, ‘they shall seek to the idols, and to the charmers, and to them that have familiar spirits, and to the wizards’. These will introduce ‘the signs and wonders and miracles of the lie’, and lead the world into tragedy of the end. It behoves those who have eyes opened to see, to avoid the slightest approach to these things of darkness.

  • Matthew 24:15 — Citation Daniel 9:27 — ‘The abomination of desolation’.

This ‘desolation’ must be connected with 23:38, ‘Your house is left unto you desolate‘. It is most clearly associated with Israël — see the whole of Daniel 9.

  • Matthew 24:21 — Citation Daniel 12:1 — ‘Then shall be great tribulation’.

A comparison of these two passages will prove that they refer to one event.

  • ‘Matthew 24:24 — Reference Isaiah 8:18 — ‘Signs and wonders’.

There are false ‘signs and wonders’ that are spoken of in the Scriptures, and these will be fulfilled as surely as those signs that accompanied the Messiah’s first advent (Matt. 11:4-6). In Isaiah 8 there is the great contrast between the God-given signs and wonders, and the result of the efforts of wizards that peep and mutter and which seek unto the dead (see also Isa. 19:3).

  • ‘Matthew 24:29 — Citation Isaiah 13:10 and 34:4 — ‘Sun to be darkened. Moon not to give light. Stars shall fall’.

Isaiah 13:9-13 declares that this shall be in the day of the Lord, which shall be characterized by wrath and fierce anger. The passage connects it with the fall of Babylon in verse 19, and in Isaiah 34:5 it is connected with wrath upon Idumea.

  • ‘Matthew 24:30 — Citation Zechariah 12:10-12 — ‘The tribes of the earth (land) shall mourn’.

There shall be a national mourning for the death of Christ (Messias), the great fulfillment of the Day of Atonement, which will be followed by the blessed ingathering, or sunteleia.

  • ‘Matthew 24:30 — Citation Daniel 7:13 — ‘The Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory’.

To read this citation in its context in Daniel 7:9-14 is to see that the Coming of the Lord, as set forth in Matthew 24 has no reference to ‘the church’ but is essentially connected with the kingdom and its restoration to Israel, for it ‘shall be given to the people of the saints of the Most High’ (Dan. 7:27).

While much has been omitted in our survey, we hope that nothing that bears upon the point of our inquiry has been pass over, and sufficient has been set out to leave the reader in possession of the true import of this wonderful prophecy given by our Lord upon the Mount of Olives; fit place for such a revelation!

The Witness of Peter and James to the dispersion

As all that we have yet seen of our subject has been very definitely connected with Israël, it would seem wise to leave Paul’s testimony until we have completed our study of the remainder of the New Testament, and considered the testimony of James, Peter and John as ministers to the circumcision (Gal. 2:7-9). Accordingly we turn to the epistle of James.

The true rendering of the word ‘James’ is ‘Jacob’. That the translators of the King James’ Version should use this name is not surprising when we remember that followers of King James were called ‘Jacobites’. The opening verse of the epistle reads, therefore:

  • ‘Jacob, a servant of God and of the Lord Jesus Christ, to the TWELVE TRIBES which are scattered abroad’.

If any reader maintains that the ‘twelve tribes’ is an appropriate title of the church (ecclesia) which knows neither Greek nor Jew, we cannot approve of this logic, though we can readily admit his consistency if he takes to himself the whole epistle; but for those who have learned to distinguish things that differ, a letter addressed to the twelve tribes, though it may possess the full authority and blessing which belong to ‘all Scriptures’, must of necessity contain much that cannot strictly refer to the Church (ecclesia).

The theme of the epistle is that of patience in tribulation, with glory in prospect at the end. With this theme the first chapter opens, and with it the last chapter closes:

  • ‘Be patient therefore, brethren, unto the coming of the Lord. Behold, the husbandman waiteth for the precious fruit of the earth, and hath long patience for it, until he receive the early and latter rain. Be ye also patient; stablish your hearts: for the coming of the Lord draweth nigh … Ye have heard of the patience of Job …’ (James 5:7-11).
  • ‘After two days will He revive us: in the third day He will raise us up, and we shall live in His sight … He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth’ (Hosea 6:2,3).

Joel also, speaks of the former and latter rain in direct connection with the restoration and Pentecost (2:23-31). It is not by accident that, towards the close of chapter 5, James speaks again of the rain, this time of its being withheld from the earth for a period of three years and a half (5:17). As we have already seen, James writes to Israël, urging patience, and using the figure of the husbandman; and he includes the actual period of three and a half years that Revelation indicates to be the time of Israël’s greatest testing (Rev. 13:5). Moreover, in chapter 5, he speaks of the ‘Judge standing before the door’ (James 5:9).

We now pass on to the fuller testimony of Peter. In the opening greeting of the epistle of James the wording is literally, ‘To the twelve tribes, to those in the dispersion (en te diaspora). Peter follows the same course and addresses his epistle to the ‘sojourners of a dispersion (diasporas). The word diaspeiro implies the thought of sowing, as seed, the choice of the term being in harmony with the prophecy of Hosea 2:23 and the title of Jezreel.

James speaks of the need of patience during the time of tribulation; Peter also speaks of the need of patience and a similar time of fiery trial. In connection with this period of trial the apostle brings into prominence the Second coming of the Lord:

  • ‘That the trial of your faith, being much more precious than of gold that perisheth (though it — i.e. perishing gold — be tried with fire), might be found unto praise and honour and glory at the appearing (revelation) of Jesus Christ’ (1 Pet. 1:7).

It is necessary to keep distinct the two words, ‘appearing’ and ‘revelation’. The translators of the Authorized Version not having seen the dispensational distribution of terms dealing with the Lord’s Coming, have used the word ‘appearing’ here for ‘revelation’, but this is not sufficiently accurate. Apokalupsis should always be translated by the word ‘revelation’; the translators themselves have rendered its verbal form ‘revealed’ in 1 Peter 1:5 and 12, while in 1 Peter 1:13 the actual word is correctly rendered:

  • ‘Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end (or perfectly) for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ’.

The apostle reverts to the fiery trial and its connection with the Coming of the Lord in chapter 4:

  • ‘Beloved, think it not strange concerning the fiery trial which is to try you … but rejoice, inasmuch as ye are partakers of Christ’s sufferings; that, when His glory shall be revealed, ye may be glad also with exceeding joy’ (1 Pet. 4:12,13).

This perfect balance of teaching is the more strikingly emphasized when we remember that the true rendering of 1 Peter 1:11 is not, ‘the sufferings of Christ’, but the ‘sufferings for Christ, and the glories that should follow’. This does not, of course, by any means deny the truth that the one great basis of all glory is the suffering of Christ, and to this Peter refers before his epistle closes:

  • ‘The elders which are among you I exhort, who am also an elder, and a witness of the sufferings of Christ, and also a partaker of the glory that shall be revealed: feed the flock of God … And when the Chief Shepherd shall appear, ye shall receive a crown of glory that fadeth not away’ (1 Pet. 5:1-4).

In this passage we have portrayed the intimate connection between the sufferings of Christ, and the sufferings for Christ, for a ‘witness’ here, is not a mere spectator, but one who is willing, if need be, to seal his testimony by death. The word is translated ‘witness’ and ‘martyr’ in Revelation (1:5 and 2:13). Martyrdom was not faraway from those to whom Peter wrote, and in his closing words he still has this in mind:

  • ‘But the God of all grace, Who hath called us unto His eternal glory by Christ Jesus, after that ye have suffered a while, make you perfect … ‘ (1 Pet. 5:10).

The second epistle does not add materially to the teaching of the first on this subject, but is concerned with the denial of the Lord’s Coming and the problem of its apparent delay. ‘Knowing this first’ are the keywords:

  • Knowing this first, that no prophecy of the Scripture is of any private interpretation (its own unfolding)’ (2 Pet. 1:20).
  • Knowing this first, that there shall come in the last days scoffers’ (2 Pet. 3:3).

This first passage deals with the certainty of the fulfillment of the prophecy concerning the Lord’s Coming: the second deals with those who, by misunderstanding the results of certain dispensational changes, denied the fulfillment of the promise altogether. In both contexts there is, as we shall see, an appeal to Scripture:

‘For we have not followed cunningly devised fables, when we made known unto you the power and coming of our Lord Jesus Christ’ (2 Pet. 1:16).

This statement the apostle established in two ways: first, by introducing the type of the Mount of Transfiguration; and secondly, by the word of prophecy made more sure.

In chapter 3, Peter still holds most firmly to the truth, and will not for a moment admit that the Lord is slack concerning His promise. It is unwise, the apostle declares, even to measure length of time by our own understandings, for in some of God’s dealings a day may be as a thousand years, or a thousand years as a day. The Coming of the Lord for which Peter waited, however, was that Coming which is connected with the day of the Lord, the dissolving of the heavens, and the burning up of the elements, events that usher in the new heavens and the new earth. There is no uncertainty as to what Peter hoped for; the uncertainty comes in at the point where the subject passes from Peter’s province to Paul’s. Referring to the apparent delay in the fulfillment of the promise of the Lord’s return, Peter says:

  • ‘Account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; as also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other Scriptures, unto their own destruction’ (2 Pet. 3:15,16).

Several items of importance are contained in these words:

  1. Paul’s epistles are classed with ‘the other Scriptures’ and these Peter has already testified to be inspired (2 Pet. 1:16-21).
  2. Peter, though an apostle, confesses that some of Paul’s teaching is ‘hard to understood’.
  3. The fact that the coming of the Lord had not taken place as had been expected must not, says the apostle, be considered ‘slackness’, but  for a full and inspired explanation of the purpose of God during this interval, one man only had received a message, and that man was Paul.

Not one word has been added by either James or Peter that is not a legitimate expansion of Old Testament prophecy. The Second Coming of the Lord is rooted deep in the Scriptures of the old covenant.

Turning to Paul’s epistles, we find the hope of the Lord’s Coming occupying an important place in the two epistles to the Thessalonians. In the first chapter of first Thessalonians we read:

  • ‘Remembering without ceasing your work of faith, and labour of love, and patience of hope in our Lord Jesus Christ’ (1:3).

This is enlarged in verses 9 and 10:

  • ‘Ye turned to God from idols to serve the living and true God; and to wait for His Son from heaven … even Jesus, which delivered us from the wrath to come’ (1:9,10).

That verses 9 and 10 are an expansion of verse 3 seems to be clear from the structure:

1 Thessalonians 1:3-10

A 1:3. Work of faith. Labour of love. Patience of hope.

B 4,5 ‘For’ The gospel to Not only. But also. What manner.

C 6. Followers of us.

D 6. The word received.

7. Examples to others.

8,9. ‘For’ The word from Not only. e But also. f  What manner.

9,10. Turned to God. Serve God. Wait for His Son from heaven.

Let us look at the epistle as a whole.

1 Thessalonians

A 1:3. The patience of hope.

B 1:10. Waiting for God’s Son. ‘Wrath’.

C 2:19. Servant’s joy at Lord’s coming. ‘Our’.

D 3:13. Lord’s coming with holy ones (angels).

4:15,16. Lord’s coming with shout (archangel).

5:2,3. World’s sorrow at Lord’s coming. ‘They’.

B 5:8,9. The hope of salvation. ‘Wrath’.

5:23. Preserve blameless.

It will be seen by comparing 1:10 with 5:8,9 that deliverance from wrath by the coming of God’s Son from heaven constituted the believer’s helmet, ‘the hope of salvation’. The reader will remember that the aspect is changed in Ephesians 6 where the helmet is simply the helmet of salvation’. The wrath that hung over the Acts period was closely associated with the day of the Lord and with Israël, for we read in 1 Thessalonians 2:16, that ‘wrath is come upon them to the uttermost’. Those who look at 1 Thessalonians 4 as a revelation as to their hope should consider this association with ‘wrath’, and the archangel’s close link with Israël (Dan. 12:1).

The patience of hope in 1:3 is connected with the Thessalonians’ manifest ‘election’; the ‘preserving blameless’ in 5:23 is connected with their ‘calling’. The reference in verse 23 to the hope of being preserve in spirit, soul and body blameless at the Coming of the Lord has special reference to the hope of living and remaining on the earth at that time. Sanctification is stressed in 4:3-7, but the sanctification here seems to include the preservation of the individual, the word ‘wholly’ being oloteles — ‘completely whole’. It has reference to the preservation expressed in 4:17 as being ‘alive and remaining’ until the Coming of the Lord. This hope of living and remaining until the Coming of the Christ is characteristic of the Acts period; it is warranted by the testimony of Acts 3:19,20 as well as of Matthew 16:27,28 and other passages.

It has often been taught that chapter 5 indicates that ‘times and season’ did not belong to the Thessalonians as members of the church (ecclesia), and that the coming of the Lord for them was unrelated to the day of the Lord or to any time fulfillment of prophecy. We must remember this when we turn to the second epistle, but even in chapter 5 of this epistle we find a very different reason given by the apostle:

  • ‘But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you … ‘ (1 Thess. 5:1).

Why? Because the hope of the church (ecclesia) was unrelated to times and seasons? No; rather for the obvious reason given by the apostle:

  • ‘For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night’ (1 Thess. 5:2).

This does not teach that the Coming of the Lord is to be considered as a ‘secret rapture’. The passage simply states that, unlike the world, proclaiming ‘ peace and safety’ with sudden destruction imminent, the church (ecclesia) was so instructed as to know that the day of the Lord was to come like a thief in the night, and that, knowing this, it would not be ‘overtaken like a thief’. The church (ecclesia) is contrasted with the overtaken’ world just as children of light are contrasted with darkness. They are urged to vigilance and to put on the armour in view of the hope of salvation. This exhortation arises naturally out of the earlier verses as written, but it has no meaning if this church (ecclesia) expected to be taken away before that day had come.

There is an intimate connection which may be easily seen between the close of 1 Thessalonians 4 and the opening of 1 Thessalonians 5. 1 Thessalonians 4:13 opens with the words ‘I would not have you ignorant’, and in verse 2 of chapter 5 the apostle continues, ‘You yourselves know perfectly’. Both sections deal with ‘sleep’ and both end with the thought of ‘comfort’. In 1 Thessalonians 4:14 we read:

  • ‘For if we believe that Jesus died and rose again, even so them also which sleep in Jesus will God bring with Him’.

If we interpret this to mean that when the Lord Jesus returns He will bring the saints who have fallen asleep with Him from heaven, what can be the meaning of the next verses, which distinctly teach that the living shall take no precedence over the saints who have died, but that together they shall meet the Lord in the air, and thus only, be for ever ‘with the Lord’? The passage refers to the resurrection: ‘We believe that God will bring — ago — (from the dead) with Him’ (Who was also brought from the dead — anago — Hebrews 13:20). The apostle was ministering the comfort of the Scriptures to those who were sorrowing for the dead in Christ, and his comfort is resurrection at the Lord’s Coming. The actual return of the Lord is described in 1 Thessalonians 4:16:

  • ‘The Lord Himself shall descent from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God’.

We see no reason to teach that the ‘Lord Himself’ is the archangel’ here. We have already seen, in considering the teaching of Jude, that ‘Michael the archangel’ is closely linked with the Lord’s Coming. Moreover Daniel 12:1,2 is a passage which must not be lightly set aside:

  • ‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake’.

Now if the archangel of 1 Thessalonians be the Michael of Daniel 12, we have a strong link established between the hope of Israel and the hope of the church (ecclesia) during the Acts. Further links come to light in 2 Thessalonians, but our space is limited, and we may be able to look back to the epistle when dealing with the second letter to the same church (ecclesia).

If it should be asked how it has come about that so many errors have been introduced into the teaching of these epistles, we can only put it down to the fact that as a result of confusing the two dispensations divided by Acts 28, truth gathered from Paul’s later ministry has been brought back into this earlier period.

Unless it had been seriously urged upon us that the teaching of 1 Thessalonians deals with a secret phase of the Lord’s Coming, while that of 2 Thessalonians refers to an aspect very different from the hope of the church (ecclesia), we should not feel it necessary to draw attention to the obvious fact that these two  epistles were written to the same church (ecclesia) upon the same theme, and that there is not the slightest warrant for the strange teaching that they have been used to support.

We have already seen in 1 Thessalonians 1:3 that the apostle remembered the work of faith, labour of love, and patience of hope of this church (ecclesia). In 2 Thessalonians 1:3,4 he takes up this same theme:

  • ‘We are bound to thank God always for you, brethren, as it is meet, because that your faith groweth exceedingly, and the charity (love) of every one of you all toward each other aboundeth; so that we ourselves glory in you in the churches of God for your patience and faith in all your persecutions and tribulations that ye endure’.

This church (ecclesia) had received the word in tribulation (1 Thess. 1:6), and in every place their faith had gone forth. In 2 Thessalonians this tribulation had continued. And the churches of God had heard of the Thessalonians’ attitude through the apostle’s boasting concerning them. In each of the four qualities, faith, love, hope and patience, these saints had grown. Yet we are asked by some teachers to believe that a special secret rapture awaited 1 Thessalonians’ believers, while the believers of the second epistle were to pass through the tribulation of the day of the Lord and experience the sufferings of the reign of the beast!

While it may be easy at this distance to settle the hopes of the early saints, it would have proved more difficult to have persuaded the Thessalonians themselves by such illogical deduction. The process of reasoning seems to be somewhat as follows: 1 Thessalonians 4 must be a secret rapture, and so 1 Thessalonians 5 can have no connection with times and seasons, or with the day of the Lord. 2 Thessalonians, however, speaks of the coming of the Lord as not taking place until after the manifestation of the man of sin, and of the coming of the Lord in flaming fire. It is therefore assumed that the coming of 1 Thessalonians 4 takes place before the rise of the man of sin, and the coming of 2 Thessalonians after that manifestation.

The recognition that the true ‘secret rapture’ belongs to the prison ministry of the apostle (Col. 3:1-4), set us free from this vain attempt to find the hope of the One body in the earlier epistles. The saints, sorrowing for those who have fallen asleep, are comforted by the fact that they, together with those who have fallen asleep, and at the same time, shall meet the Lord in the air. The same saints in their sorrow on account of their own tribulation through which they are passing, are comforted by the fact that ‘rest’ shall be theirs:

  • ‘When the Lord Jesus shall be revealed from heaven with His mighty angels, in flaming fire taking vengeance on them that know not God’ (2 Thess. 1:7,8).

It was of this same event that the apostle had written in 1 Thessalonians 3:13:

  • ‘To the end He may established your hearts unblameable in holiness before God, even our Father, at the coming of our Lord Jesus Christ with all His holy ones (angels)’ (author’s translation).

And in verse 2 the apostle speaks of sending Timothy to comfort them — ‘that no man should be moved by these tribulations’ (3:3).

We have not to rest our faith merely upon deduction, comparison and inference, for in 2 Thessalonians 2:1,2 the apostle declares that those who were spreading abroad the teaching that the day of the Lord was at hand, were false teachers, speaking the doctrine of demons:

  • ‘Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto Him, that ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by SPIRIT, nor by WORD, nor by LETTER as from us, as that the day of Christ (or of the Lord) is at hand’ (2 Thess. 2:1,2).

This was a threefold attempt to deceive. The words ‘by spirit’ refer to the miraculous gifts in the church, which being travestied by Satan, required to be ‘tried’ to see that they were ‘of God’. The evil is countered in this chapter by that sanctification of ‘the Spirit’ that is associated with ‘belief of the truth’ (2:13).

‘By word’ refers to the method of passing on the instruction. The apostle, at the close of chapter 2, reminds them of the source of authority:

  • ‘Hold the traditions which ye have been taught, whether by word, or our epistle’ (2 Thess. 2:15).

And in 3:17 he pointedly refers to the false ‘epistle’:

  • ‘The salutation of Paul with mine own hand, which is the token in every epistle: so I write‘.

Returning to chapter 2, we find that the apostle declares that a series of prophetic events must taken place before the Lord’s Coming:

  1. The apostasy must come, for such is the word ‘falling away’.
  2. The man of sin must be revealed.
  3. The revelation of the wicked One must take place.
  4. This will be preceded by great Satanic signs, and wonders and lying miracles.

When these things have come to pass, then only will the Coming of the Lord take place:

  • ‘Whom the Lord shall consume with the spirit of His mouth, and shall destroy with the brightness of His coming’ (2 Thess. 2:8).

This takes us back to the first chapter, unless we are to understand that upon two separate occasions the Lord shall be revealed in flaming fire taking vengeance. As we have no warrant for this suggestion, we conclude that the ‘tribulation’ from which these believers should find ‘rest’ at the Coming of the Lord is the tribulation connected with the ‘man of sin’ of chapter 2. This tribulation is ‘such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be’ (Matt. 24:21). This unparalleled intensity of tribulation irresistible takes us back to Daniel 12, where Michael the archangel is linked with a time of trouble ‘such as never was since there was a nation even to that same time’. Unless we can believe the contradiction of two unprecedented times of trouble, 1 Thessalonians 4 and 2 Thessalonians 1 and 2 must be inseparable and refer to one event. This being so, the hope of 1 and 2 Thessalonians coincides with that of Matthew 24, for we have the same events foretold in each case:

  1. The desolation in the holy place (Matt. 24:15 and 2 Thess. 2:4).
  2. The great tribulation (Matt. 24:21 and 2 Thess. 1:6,7; Dan. 12:1).
  3. The false Christ and false prophets (Matt. 24:24 and 2 Thess. 2:3-8).
  4. The great signs and miracles (Matt. 24:24 and 2 Thess. 2:9,10).
  5. The brightness of His coming (Matt. 24:27 and 2 Thess. 1:8; 2:8).
  6. The Coming of the Lord after the tribulation, and the ‘gathering’ of His ‘elect’ (Matt. 24:29-31; 2 Thess. 2:1) (episunago).
  7. The angels and the trumpet (Matt. 24:31; 1 Thess. 4:16; 3:13; 2 Thess. 1:7).
  8. The parable of the fig tree ‘When ye see … it is near’ (Matt. 24:32,33; 2 Thess. 2:1-9).

The attempt to divorce the hope of Israel from that of the church of the Acts fails completely. No attempt to do so would have been made if it had been recognize that the church (ecclesia) of the One Body came into being after Acts 28. The church (ecclesia) at Thessalonica held the teaching of Matthew 24 and Daniel 12 as their own, and knew that their hope will find its setting amid the ‘blood and fire and pillars of smoke’ of the Pentecostal remnant. This leads us to the day of the Lord, the great unveiling, and the book of the Revelation of Jesus Christ.

We conclude this survey, omitting some epistles, the book of the Revelation, and Paul’s prison epistles, by considering the testimony of the epistle to the Romans. We shall not find in it the precision of 1 Thessalonians 4 because the hope was by time well taught and believed. Instead, we have references to the various accompaniments of the Lord’s Coming, these being necessary to complete the body of truth.

The seven passage in Romans

Seven passage in the epistle refer to the coming of the Lord, or to some event that necessitates it. These passages taken together form a complete whole:

A 2:1-16. Jew and Gentile. Reward and punishment.

B 8:17-25. Deliverance from bondage of the creature.

C 11:26. The Deliverer. Isa. 59:20 quoted.

D 13:11-14.  Salvation nearer than when we believed.

14:9-12. The Judge. Isa. 45:23 quoted.

15:12,,13. Jew and Gentile. The hope.

16:20. Satan bruised shortly.

Jew and Gentile

The first passage is one of judgment, and the judgment yet to come: ‘The day of wrath and revelation of the righteous judgment of God’ (Rom. 2:5). This judgment of God administered by the Lord Jesus Christ: ‘In the day when God shall judge the secrets of men by Jesus Christ, according to my gospel’ (Rom. 2:16). Jew and Gentile are in view in this passage, but there is appended the statement that ‘there is no respect of person with God’ (Rom. 2:11).

The parallel passage of Romans 15:12,13 brings Jew and Gentile together in hope. The force of this passage is blunted in the Authorized by the rendering of the word ‘hope’ in verse 12 by the word ‘trust’. The passage should read:

  • ‘There shall be a Root of Jesse, and He that shall rise to reign over the Gentiles: in Him shall the Gentiles HOPE (elpizo);now the God of HOPE (elpis) fill you with all joy and peace in believing, that ye may abound in the HOPE, through the power of the Holy Ghost’.

The argument of chapter 2 is that the Jew, equally with the Gentile, shall be judged; the argument of chapter 15 is that the Gentile, equally with the Jew, shares in the hope brought in by the ‘Root of Jesse’.

The creature (Romans 8)

Here we have Jew and Gentile, and deal with the creature as such. In Romans 5:12 Adam is introduced, and from that verse to the end of chapter 8 we are dealing with deeper issues than those connected with either Gentile or Jew, considered separately. Here we find suffering endured in view of glory:

  • ‘The glory that shall be revealed in us. For the earnest expectation of the creature waiteth for the revelation (apokalupsis) of the sons of God’ (Rom. 8:18,19 author’s translation).

This revelation of the sons of God awaits resurrection, when:

  • ‘The creature itself also shall be delivered from the bondage of corruption into the liberty of the glory of the children of God … waiting for the adoption, the redemption of our body’ (Rom. 8:21-23 author’s translation).

This ‘salvation by hope’ that looks forward to the complete emancipation of ‘the creature’ and the ‘redemption of the body’, demands such intimate acquaintance with the arguments of chapters 5,6 and 7 that we leave this passage also for closer study indue course. For the moment the one thing that concerns us is the gathering up of the varied items in Romans that illuminate the doctrine of the Lord’s Coming.

With this passage that goes back to Adam and Eden, it is only natural we should take Romans 16:20, that likewise goes back to the same occasion:

  • ‘The God of peace shall bruise Satan under your feet ‘shortly’ (Rom. 16:20).
  • ‘I will put enmity between thee and the woman, and between thy seed and her seed; it shall bruise thy head, and thou shalt bruise his heel’ (Gen. 3:15).

While in the first instance this prophecy looks to Christ Himself at Calvary, it also looks forward to the Second Coming when all the ‘seed’ shall have entered by ‘adoption’ into their glorious portion. Romans 8 and 16 deals with phases of the hope that transcend all limitations and dispensational boundaries, and make no difference to the most exclusive presentations of truth as given in the epistles written either before or since Acts 28.

Deliverer and Judge

Romans 11:26 is part of a large section, occupying chapters 9 to 11, which deals with the dispensational position of Israel and the Gentiles. Romans 14:9-12 is is part of a section, occupying the whole of chapter 14 and part of 15. which deals with the particular inter-relationship of Israel and the Gentile, the later being now received and saved by the same Christ. In Romans 11:26 Gentiles are warned that a limit is set to the period of Israël’s blindness: ‘And so all Israel shall be saved: as it is written, There shall come out of Sion the Deliverer, and shall turn away ungodliness from Jacob’. The hope of Israël can only be deferred to God’s good time: it can never fail.

A salutary word is given in Romans 14, possibly to the Gentile believer in his new-found liberty, wherein he was liable to despice the weaker scruples of his Hebrew brother:

  • ‘But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ’ (Rom. 14:10).

That judgment seat will be set up at the coming of the Lord, and is in view in 1 John 2:28 and other similar passages. It remains therefore to heed Romans 13:11-14:

  • ‘It is high time to awake out of sleep: for now is our salvation nearer than when we believed. The night is far spent, THE DAY is AT HAND: let us therefore cast off the works of darkness, and let us put on the armour of light’.

Whether it be Peter (2 Pet. 3:11), James (Jas. 5:7) John (1 John 3:1-3), or Paul (Rom. 13:11-14), all agree in the moral issue, the practical outcome of the doctrine of the Lord’s Coming, viz., ‘Be ye also ready‘.

We now briefly consider the teaching of the Epistles of the Mystery written after Acts 28, when Israël’s hope was suspended, and they became lo-ammi ‘not My people’.

One thing at least has been established by this study, that the doctrine of the Second Coming is not by any means peculiar to the New Testament. Indeed it has been forced upon us by the sheer weight of the available evidence that there is not one New Testament reference to the Second Coming yet noticed, that is not either a quotation from the Old Testament or an expansion of its teaching. The reader may find profitable study in traversing the ground already covered to discover the Old Testament links. They are manifestly on the surface in Matthew 24 and the Apocalypse. 1 Thessalonians 4:16,17 is not a new revelation; the mystery mentioned in 1 Corinthians 15:51 relates, not to the Coming of the Lord, but to the ‘change’ of the living believer at His Coming; and the mystery of Romans 11:25 refers, not to the Coming of the Deliverer, but to the duration of Israel’s blindness.

The one hope of your calling

If the prison epistles belong to the same dispensation as that which obtains throughout the rest of the New Testament, or even in that part of it which follows the Gospels, then the hope will be the same, and will be expressed in similar terms. It will take place at the same time, in similar circumstances, and in the same sphere. There need be no mystery about our quest here; we have but to ‘search and see’. While it is true that spiritual things can only be spiritually discerned, it is also true that the spirit of wisdom and revelation is not needed to count the number of times the parousia is mentioned in Ephesians, or to determine whether or not the archangel’s voice is said to arouse the members of the One Body.

In Ephesians 1:17-23 we have a wonderful prayer recorded. It was in the first instance the prayer of the apostle Paul for the Ephesians saints, and he prays for nothing less than the spirit of wisdom and revelation in the knowledge (or acknowledgment) of ‘Him’ — either of Him (the Lord) or of it (the mystery) or probably of both, for they are inseparable (Col. 2:2 R.V.). This spirit of revelation is, in the first instance, that ‘ye may know what is the hope of His calling’. Now if the hope before the Ephesians had been already expounded in Paul’s earlier epistles and public ministry, why should teaching cease at Ephesians 1:16 and prayer for revelation commence? The prayer includes three subjects, two of which are confessedly new:

  • ‘The riches of the glory of His inheritance in the saints’ and ‘The exceeding greatness of His power to us-ward who believe … when He raised Him from the dead … far above all’ (Eph. 1:18-21).

The hope of His calling forms one of the seven features in the unity of the Spirit given in Ephesians 4, where it is called ‘the hope of your calling’. This one hope cannot be severed from the ‘one body’ and the ‘one Spirit’, for they are linked by the words ‘even as ye are called — in one hope of your calling’. 

There is no actual mention of the Second Coming of the Lord in Ephesians, but one or two statements are given that look forward to the end, and we must consider the evidence which they provide. ‘The dispensation of the fulness of times’ when all things shall be gathered up in Christ, whether things in heaven or in earth, may refer to the great consummation towards which the purpose of the ages moves, but if it does, nothing is said as to the Lord’s Coming from heaven to earth.

The prior hope

In Ephesians 1:12 we read: ‘that we should be to the praise of His glory, who first trusted in Christ’. The word for ‘first trusted’ is, in the original, proelpizo, and does not occur elsewhere in either the New Testament, or the LXX — its literal meaning is ‘pre-hoped’, if we could tolerate so un-English a word. The passage is in correspondence with the words of verse 6 as shown in the structure:

Eph. 1:5,6.

A Predestinated as children.

B According to the good pleasure of his will.

C To the praise of the glory of His grace.

Highly favoured in the Beloved.

Eph. 1:11,12.

Predestinated as children.

According to purpose … will.

To praise of His glory.

D Who forehoped in Christ.

Pro in composition indicates either placetime, or preference. Instances of the third meaning are found in Romans 3:9 and 12:10: ‘are we better that they?’ and ‘in honour preferring one another’. And this meaning harmonizes with the parallel, ‘highly favoured’, of verse 6. The hope of Ephesians is ‘prior’ not only and not so much in the sense of time, although this is undoubtedly true, but rather in the sense of high favour and dignity — indeed, it is to be enjoyed ‘far above all principality’. ‘The exceeding riches of His grace’ follow closely upon the statement of our being ‘made to sit together in the heavenlies in Christ Jesus’ (Eph. 2:6,7).

It must be acknowledge that positive teaching concerning the Second Coming of the Lord does not enter into the revelation of the Mystery in this epistle. If, however, we believe that ‘the hope of Israël’ was entertained by the apostle up to the time of his visit to Rome and his all-day conference with the leaders of the Jews there, then we are faced with two alternatives: either we must believe that the one hope concerning which the apostle prayed so deeply in Ephesian 1 was a hope known to all familiar with those Old Testament passages consider in this series, or we must believe that with the revelation of the Mystery was made known a new and corresponding hope. If the latter of these alternatives is not true, then the character of our hope is not, after all, distinctive or unique, and our calling, associated with a Mystery hitherto unrevealed (Eph. 3) and a sphere and period hitherto unknown (Eph. 1:3,4) has no corresponding hope. But such is not the case; our hope and our calling are in harmony.

The Mystery that fills up the Word of God ‘The hope of glory’ (Colossians)

It will be remembered that in writing to both the Thessalonians and the Corinthians, the apostle brings together in very vital connection ‘faith, hope and love’. This blessed trio is found both in Ephesians and Colossians. In Ephesians we read:

  • ‘That we should be to the praise of His glory, who had a prior hope in Christ … after I heard of your faith in the Lord Jesus, and love unto all the saints’ (Eph. 1:12-15 author’s translation).

The passage in Colossians is somewhat similar, the order, however, being reversed and hope mentioned last:

  • ‘We give thanks … since we heard of your faith in Christ Jesus, and of the love which ye have unto all the saints, on account of the hope which is laid up for you in heaven, whereof ye heard before in the word of the truth of the gospel … in all the world’ (Col. 1:3-6 author’s translation).

The subject that receives the fullest attention in this passage is ‘the hope’. Let us note the various items in its definition:

  1. It is laid up in heaven.
  2. It formed part of the ‘word of the truth of the gospel’.
  3. Which had all the world in view.

A superficial reading has led some to make of this passage a close parallel with 1 Peter 1:4: ‘An inheritance … reserved in heaven for you’. The words ‘reserve’ and ‘lay up’ however, are different, and the occasion when this inheritance is entered is very different also. ‘To lay up’ is the translation of apokeimai, which occurs four times in the New Testament:

  • ‘Here is thy pound, which I have kept laid up in a napkin’ (Luke 19:20).
  • ‘The hope which is laid up for you in heaven’ (Col. 1:5).
  • ‘Henceforth there is laid up for me a crown of righteousness’ (2 Tim. 4:8).
  • ‘As it is appointed unto men once to die’ (Heb. 9:27).

The first occurrence, a non-doctrinal usage, gives the elementary meaning of the word, ‘laid up as in a napkin’. The parallel passage (Matt. 25:18) indicates that this man ‘went and digged in the earth, and hid (apokrupto) his lord’s money’.

We are already acquainted with the fact that the Mystery as revealed in Ephesians and Colossians is said to have been ‘hidden’ from ages and generations (Col. 1:26; Eph. 3:9), and that the very life of the members of the One Body is said to be ‘hid’ with Christ in God, so that a hope ‘laid up’ as a talent in a napkin is in harmony with a life ‘hid’ and a mystery hitherto unrevealed.

This hope is laid up ‘in heaven’. In one sense this is true of all blessings, for ‘every good and every perfect gift cometh from above’, but it is not true that every blessing will be enjoyed ‘in heaven’. Some will be enjoyed on earth, and some in the new Jerusalem. Those blessings that are not only heavenly in character, but which can only be enjoyed ‘in the heavenly places far above all’, are those which pertain to the high calling of the mystery.

This special hope was made known to the Colossians by ‘the word of the true of the gospel’, an expression so in line with Ephesians 1:13 as to be an ‘intentional reference to the same thing. Let us put them together:

  • ‘Who had a prior hope in Christ, in Whom, ye also, upon hearing THE WORD OF TRUTH, THE GOSPEL of your salvation … having believed, were sealed with the Holy Spirit of promise’ (Eph. 1:12,13 author’s translation).

‘For the hope which is laid up for you in heaven, whereof ye heard before in THE WORD OF THE TRUTH OF THE GOSPEL; which … bringeth forth fruit … your love in the spirit’ (Col. 1:5-8).

This gospel had come unto the Colossians and all the world. The word ‘come’ does not imply that when the apostle wrote these words the gospel referred to had actually been ‘preached’ in all the world. The word ‘come’ is parontos, a participle of the verb pareimi, ‘to be beside’, which also supplies us with the more familiar parousia, which means the actual, personal, presence of the Lord.

Peter, it will be remembered, emphasized that which he called ‘present truth’ in 2 Peter 1:12, which had in view the Coming of the Lord as the day-star of Old Testament prophecy (2 Pet. 1:16-21). That phase of truth was ‘present’ or, as we sometimes say, ‘obtained’, for those to whom Paul ministers in these prison epistles. This is ‘the present true’ for us, and just as Peter prayed that his hearers might be established in the present truth, so likewise Paul prayed (Col. 1:28). What we do well to remember is that a redeemed Israëlite, called under the dispensation ministered by Peter, could not be ‘established’ in truth that belonged to members of the One body; it would not be present truth to him. And just in the same way, the members of the One body cannot be established in truth outside that which is present to them, but only in that which has to do with the high calling of the Mystery.

The apostle expands this idea of ‘present truth’ in the same chapter. After claiming the ministry of the One Body as something very exclusively his own, by reason of a dispensation given to him by God, ‘even the mystery’ hitherto hidden from the ages and generations, he proceeds:

  • ‘But now is made manifest to His saints (see “all saints” in 1:4): to whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery (see Eph. 1:18: “The hope of His calling, the riches of the glory of His inheritance in the saints”), among the Gentiles (see Col. 1:6: “Unto you and all the world”); which is Christ in (among) you, the hope of glory’ (Col. 1:26,27).

The very fact that, in spite of the setting aside of Israel, and in spite of the cessation of supernatural gifts, Christ could be preached ‘among the Gentiles’ necessitated some basis other than that given in earlier Scriptures. For, where, apart from the Mystery epistles, can we find warrant for going with a message of supernatural grace and glory to Gentiles, independently of Israel, the New Covenant, and the promises made to Abraham? Neither Israël, the New Covenant, nor the promises to Abraham enter into the gospel and hope of the church (ecclesia) which is His body.

The third chapter contains a further statement concerning our hope:

  • ‘When Christ, Who is our life, shall be made manifest, then shall ye also be made manifest with Him IN GLORY’ (Col. 3:4 author’s translation).

With this passage we should read Titus 2:13.

His appearing (2 Timothy)

Colossians 3:4 and Titus 2:13 have two features in common which are specially connected with the hope of the Mystery.

The first is the word ‘appearing’; the second the word ‘glory’. In Colossians 3:4 ‘appear’ in the original is phaneroo, and in Titus 2:13 it is the cognate word epiphaneia. Before Acts 28 Paul uses the two words parousia and apokalupsis (‘coming’ and ‘revelation’) when speaking of the Lord’s Coming, using epiphaneia once when speaking of the ‘brightness’ of the parousia (2 Thess. 2:8). After Acts 28 he never again uses either of the words parousia or apokalupsis to define the Second Coming of the Lord, but takes up and uses the word epiphaneia. The very distinction of terms is eloquent. If the inspired apostle thus indicates a difference by the marked way he uses the terms, it is for us, if we really believe God’s Word, to acknowledge the difference and approve the things that are more excellent.

Epiphaneia occurs in Paul’s epistles after Acts 28 as follows:

  • ‘Keep … until the appearing of our Lord Jesus Christ’ (1 Tim. 6:4).
  • ‘The appearing of our Saviour Jesus Christ’ (2 Tim. 1:10).
  • ‘The Lord Jesus Christ, Who shall judge the quick and the dead at His appearing and His kingdom’ (2 Tim. 4:1).
  • ‘Them also that love His appearing‘ (2 Tim. 4:8).
  • ‘The glorious appearing of the great God’ (Titus 2:13).

The first reference in 2 Timothy does not relate to the Second Coming, which leaves us four passages. This ‘appearing’ was the object, not only of the apostle’s hope, but also of his love. He speaks of a crown of righteousness which shall be given not to himself only, but also to all those who have loved His appearing. That this love is most practical, is evident by reading the verses that follow. In direct contrast with those who ‘have loved His appearing’ is the pitiable example of Demas, who forsook the apostle — ‘having loved this present age’.

There are some who put the doctrine of the Second Coming aside as being most impracticable teaching, and likely to breed a company of mere dreamers. 2 Timothy 4 reveals that this is far from the true, and Titus 2 is most positive in its teaching concerning the practical value of the hope of the Church (ecclesia).

Titus 2 gives words of practical instruction to old and young; men and women. Servants, or more strictly speaking slaves, are exhorted to ‘adorn the doctrine of God our Saviour in all things’, and this practical exhortation is emphasized by the passage with the hope of the church (ecclesia):

  • ‘For the grace of God that bringeth salvation hath appeared to all men, teaching us that, denying ungodliness and worldly lusts, we should live soberly, righteously, and godly, in this present world; looking for that blessed hope, and the glorious appearing of the great God and our Saviour Jesus Christ; Who gave Himself for us, that He might redeem us from all iniquity, and purify unto Himself a peculiar people, zealous of good works’ (Titus 2:11-14).

The gist of this passage appears to be that the grace of God not only saves, but teaches us how to live subsequently, and that new life is expressed negatively by the denial of worldly lusts, and positively by righteousness, which, in its turn, is further expanded by placing in contrast ‘this present world’ and ‘the glorious appearing’, as in 2 Timothy 4:8-10.

The simple sentence shorn of all explanatory matter is — ‘the grace of God teaches us that we should live looking‘. This is in marked contrast with 2 Timothy 4 where Demas ‘loved this present age’. Here we are taught how to live ‘in this present age’. Demas is contrasted with those who ‘love His appearing’; here the true life in this present age is characterized by ‘looking for … the appearing’. The words ‘glorious appearing’ should read ‘the appearing of the glory’. It will be remembered that in Colossians 1:27 we found that the preaching of Christ among the Gentiles during this parenthetical period (‘to fill up the Word of God’, Col. 1:25) was pledge of their hope of glory, and that when Christ, Who is our life, shall be made manifest, then we also, shall be made manifest with Him in glory. So it it with Titus 2:13, ‘the Blessed Hope’ is the manifestation of the glory. When hope is realized, then that which has only seen partially enjoyed ‘by faith’ will be entered in reality. Even now ‘by faith’ we are raised together and made to sit together in the heavenlies: then, when hope is realized, we shall sit there in reality.

It would not be a realization of my calling to find myself in the millennial kingdom, however blessed and far beyond all merit such a lot would be. It would not be realization of my calling to find myself, for any possible reason, occupying one of the twelve thrones of the apostles. No, my faith has received the testimony of God concerning this dispensation of the Mystery, and the hope of that calling can only be realized ‘far above all’. At present the Lord Jesus waits until the time appointed shall come. Before He descends with all His angels, to take the kingdom and reign, He will be made manifest ‘in glory’.

There will be a moment which will be ‘the manifestation of the glory of the great God and our Saviour Jesus Christ’. When that takes place, every member of the blessed company that constitutes ‘the church (ecclesia) which is His Body’ shall be made manifest with Him in (that) glory’. How do they get there? We are not told, and some questions of a similar nature are not  answer (1 Cor. 15:35). No one, whatever be his calling, can enter into the realization of it apart from resurrection, but whatever the resurrection of this church (ecclesia) will be individual or collective, visible or invisible, is not revealed. The church (ecclesia) of the Mystery is not numbered among the denominations of Christendom. Its sudden cessation would have no effect upon the religious world. Its inception, its course, and its conclusion, are alike secret. Some will hear the archangel’s voice, some will hear the last trump; but not so the church (ecclesia) of the One Body. Before the archangel speaks, or that last trump shall have sounded, every member of this company shall have been manifested with Him in glory’.

We have not included Philippians 3:20 in our study, believing that there the apostle deals with the prize of the high calling and not its hope. We mention this in case our readers should think that it had been overlooked. This ‘blessed hope’ is unconnected with signs of the times, except that as we see on the horizon the gathering together of events prophesied in Scripture, we know that our own hope is nearer. If only we could just ‘live … looking’, this present age would have no hold upon us; we should indeed ‘love his appearing’.

We have now given the doctrine of the Lord’s Coming a survey, in which, though we have had to pass over many interesting details, we have not consciously omitted any item importance. Apart from the hope of the One Body, the whole doctrine of both Old and New Testaments on this subject is one and indivisible. While we dare not attempt to decide for others what constitutes their hope, it is plain to ourselves that 1 Thessalonians 4 is not the blessed hope of Titus or of Colossians 1 and 3.

Here we must take leave of the subject, and in closing return to the point from which we commenced. The Second coming of the Lord, as generally received, is not the theme of the prison epistles, and as their peculiar message is the basis of our testimony, the absence of that doctrine from the pages of The Berean Expositor in the past can be easily understood. We do, however, entirely endorse the teaching that the world can never grow better apart from the personal presence of the Lord, neither can the great and precious promises to Israël, the nations, or creation itself, be realized apart from his return. All this is true, without altering our own sphere of blessing and hope. Though different companies of the redeemed have as their respective hopes varying phases of the Lord’s manifestation, differing as greatly as the hope of those whose inheritance is found ‘above all principality’ differs from that of those meek ones who shall ‘inherit the earth’, nevertheless all — Kingdom, Church, Body or Bride — are united in the one blessed fact that the Lord Himself is their hope. Let us ‘live … looking’.

Out: An Alphabetical Analysis / Prophetic Truth / By Charles H. Welch

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON:

www.bereanonline.org

**********************

www.levendwater.org / Bediening van het Geheimenis … Efeze 3:9

www.everread.nl / Doe je graag Bijbelstudie?

**********************

Dagelijks nieuws uit het Midden-Oosten:

www.israeltoday.nl

www.wimjongman.nl

www.cidi.nl

www.franklinterhorst.nl

**********************

ISRAEL: / USA:

www.timesofisrael.com

www.ynetnews.com

www.israelnationalnews.com

www.iltv.tv

www.foxnews.com

www.breitbart.com

**********************

DE WEG:

www.hadderech.nl

**********************

Gerard J.C. Plas

 

 

 

 

 Posted by at 16:44
Aug 212018
 

Some of the subjects dealt with in this article have been given a fuller consideration under separate headings. We believe, however, that the presentation of the truth concerning a number of features that are peculiar to the Millennium in one article will be welcome, and that the preservation of the pamphlet called forth by the controversial points that had been raised in some quarters, justifies its place in this Analysis. In one or two places it has been revised.

We have doubtless heard of the little old lady who drew such comfort from ‘that blessed word MESOPOTAMIA’, and have passed it over with an indulgent smile. Yet we all seem to have been bewitched by the word Millennium, for no such term is found in Scripture. The word has passed beyond the confines of Scriptural exegesis, to the world outside, so that a Member of Parliament may dismiss a suggestion as ‘thinking we can bring about the Millennium!’

‘All engineering commences on the drawing board’. A moment’s reflection will show how sane this observation really is. If only expositors of the Scriptures would get the overall plan of Prophecy before them, and then see how far their theories fit or fail, what a deal of trouble, misunderstanding and false teaching would have been spared.

The reader will perceive that this principle is before our mental vision in all the attempts in this analysis to piece the intricate subjects of Prophecy together. For example, we were at first attracted by the teaching known as ‘The Pre-Millennium Kingdom’ but before committing ourselves we took it to the Drawing Board, in other words, looked at the overall picture of Gentile dominion in Daniel 2. We defy anyone to find a loophole for any such kingdom in verses 44,45 and so, in spite of the claims of friendship and sincere admiration, that pleasant vision had to be set aside. We hope that every of our readers will do the same with every suggestion made in this Analysis, for it is, alas, only too possible that we have a clearer view of the errors of others than of our own.

The Key Passage

It is time we rubbed our eyes, took off the spectacles that prophetic students have supplied, and exercised the Berean spirit, which is so highly commended in the Word of God. All that is positively stated in the Scriptures on the subject will be found in TEN VERSES of Revelation 20; all other descriptions, promises, characteristics, are introduced into this period by inference, rightly or wrongly, but by inference only. Books of the Millennium pay little attention to the actual wording of Revelation 20:1-10, but expatiate and enlarge upon peace and prosperity, with superlatives that find no warrant in the key passage of Revelation 20.

We have moreover, by continually speaking of ‘The Millennial kingdom’, unwittingly limited the Reign of Christ to a thousand years; whereas a true statement would speak of that period as ‘the first thousand years of a kingdom, which commencing with the coming of Christ and the end of Gentile dominion, goes unbroken (it shall never be destroyed, and shall never pass away, Dan. 2:44; 7:14,27) until the Son having put all things under His feet (for He must reign” until this is accomplished 1 Cor. 15:25,26 which reaches to the Great White Throne judgment and beyond), delivers up the kingdom to God, even the Father, that God may be all in all’. This is the reign of Christ, the Millennial reign being but a portion of it, and possibly a small portion at  that. All that the Scriptures SAY in Revelation 20 about a Millennium are the words ta chilia ete, ‘the thousand years’.

The Thousand Years

These words are in themselves no more ‘blessed’ than the word ‘Mesopotamia’. They may be a thousand years of misery for all that this term ‘Millennium’ teaches. Some of us have come to our conclusion as to the character of this Millennial kingdom only by ignoring what is actually written in the Apocalypse. The prophetic clock does not automatically stop at the end of the thousand years; what does come to an end is the reign of the OVERCOMERS. ‘The King of kings’ does not abdicate. The day of the Lord is to be succeeded by the day of God, just as the Davidic kingdom, characterized by the presence of the enemy of war, was succeeded by the Solomonic kingdom of Peace. It is too much to ask the reader, with these challenging statements before him, to lay aside for the time being at least, whatever he may have held and taught, and approach this important subject afresh? We turn therefore to the key passage:

  • ‘And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, and cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, an they sat upon them. and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the Beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived  and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years. And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, and shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever’  (Revelation 20:1-10).

The Three R’s

Three features stand out in this record:

  1. The Restraint of Satan.
  2. The Reign of the overcomer.
  3. The Rebellion at the close.

Here are three R’s that are fundamental and ignored at our peril. Satan is only loosed for ‘a little season’ yet the response to his deception is immediate: ‘they went up’. The objection, that this is beyond the Millennium, is invalid. What takes place in 1968 is intimately connected with what was done and thought in 1967. The nations who are thus deceived are differentiated from the people of Israël. The nations are called Gog and Magog, and inhabit the four quarters or corners of the earth, whereas Israël, we must assume, occupy the beloved city and form the camp of the saints (Rev. 20:9). The anti-christian character of this rebellion in spite of the intervening thousand years, is indicated by the titles Gog and Magog. The writer of the Apocalypse assumes acquaintance with Ezekiel.

Gog and Magog, Used With Intention

  • ‘Son of Man, set thy face against Gog, the land of Magog, the chief prince of Meshech and Tubal, and prophesy against him’ (Ezek. 38:2).

In association with Gog and Magog, are Persia, Ethiopia, Libya, Gomer and all his bands, the house of Togarmah of the north quarters and all his bands; and many people with thee (Ezek. 38:5,6). This invasion by these hordes will be met by the Lord Himself.

  • ‘I will turn thee back, and put hooks into thy jaws’ (Ezek. 38:4).
  • ‘It shall come to pass at the same time when Gog shall come against the land of Israël, saith the Lord GOD, that My fury shall come up in My face’ (Ezek. 38:18).
  • ‘Thou shalt fall upon the mountains of Israël, thou, and all thy bands, and the people that is with thee: I will give thee unto the ravenous birds of every sort, and to the beast of the field to be devoured … And I will send a fire on Magog’ (Ezek. 39:4,6).
  • ‘I will give unto Gog a place there of graves in Israël … and seven months shall the house of Israël be burying of them’ (Ezek. 39:11,12).
  • ‘Speak unto every feathered fowl, and to every beast of the field, Assemble yourselves, and come … ye shall eat the flesh of the mighty, and drink the blood of the princes’ (Ezek. 39:17,18).

The parallel of this passage with Revelation 19:17-21 is INESCAPABLE. There again we have the call to the fowls to eat the flesh of captains and kings. Here the warring hosts are gathered by the Beast who is cast into the lake of fire.

The ‘Millennium’ is bounded on each side by an invading army, led either by the Beast or deceived by Satan, either gathered against ‘Him that sat on the horse’ or ‘against the beloved city and camp of the saints’ and both end in fire, being destroyed as were the cities of Sodom and Gomorra. If only a handful of rebels were discovered at the close of the thousand years, it would cause us to question the idea of universal peace or righteousness, but this is no ‘handful’. The number is said to be ‘as the sand of the sea’, nothing but the overriding desire to hold to a personal pre-conception could ever lead a child of God to belittle this description.

Sand of the Sea – Numberless

From the blessing of Abraham in Genesis 22:17 to Hosea 1:10 this figure is used consistently:

  • ‘Yet the number of the children of Israël shall be as the sand of the sea, which cannot be MEASURED nor NUMBERED’ (Hos. 1:10).

This unnumbered host with anti-christian intent go up ‘on the breath of the earth’ and even though this could be limited to the ‘land’ of Israël the implication is obviously the same as in Isaiah 8:8 and Habakkuk 1:8 where the overwhelming nature of the invasion is thereby depicted.

No rhapsody, no poetic phrase, no private interpretation, no wishful thinking can alter the fact, that the ‘Millennium Reign’ ends, as it began, with a terrible rebellion. The Millennium is not the FIRST of a new series, but the LAST of an old one, in which man has been tested under different forms of government, and in every case been found wanting. This Millennial kingdom is the LAST OF DELEGATED authority. David may have reigned on earth as vice-regent, the twelve apostles may have sat on twelve thrones judging the twelve tribes of Israël, the over-comers may have reigned as priests of God and of Christ, but all in vain. Christ must put down ALL authority, whether good or bad, and reign alone an supreme if ever the goal of the ages is to be reached.

Characteristics Features

We turn our attention to a fuller series of features that characterize the Millennium, this closing period of man’s probation.

  1. The restraining of Satan.
  2. The restraining of transgression.
  3. The sealing up of sin.
  4. The rule of the rod of iron.
  5. The willing obedience of Israël.
  6. The feigned obedience of many of the nations.

The final weeks of the seventy weeks of Daniel 9 immediately precede the thousand-year reign, and carry into that period the blessings indicated in verse 24. The first thing that will be accomplished when the Seventy Weeks attain their goal is said to be ‘to finish the transgression’ (Dan. 9:24). This translation, however, leaves much to be explained.

Will transgression be ‘finished’ in the sense that it is so completely accounted for by Atonement and Forgiveness, that it will never again raise its head? (Heb. kalah). Will transgression be ‘finished’ in the sense of the Hebrew word shalam? The answer is no, the Hebrew word being kala, which though it resembles the Hebrew kalah must not be confounded with it. Kala is translated as follows:

forbid 1, keep 1, keep back 1, refrain 2, retain 1, shut up 4, withhold 2, be stayed 2, be restrained 2, be stayed 1, and finish 1.

This is not mere opinion but evidence, and evidence which cannot be neglected or denied without spiritual disaster. Be it noted, that the only reference in the Authorized Version that contains the translation ‘finish’ is Daniel 9:24, which the margin corrects by saying ‘or restrain’. The word is used of the imprisonment of Zedekiah and of Jeremiah and the noun forms kele, and beth kele are translated ‘prison’. Daniel 9 does not teach us that when that prophecy is fulfilled transgression will be finished, it will be RESTRAINED or IMPRISONED. This will be also the condition of Satan through the Millennium kingdom, he will be ‘bound’ for a thousand years, but he will by no means be ‘finished’. In like manner, sins will be SEALED UP, as the margin indicates against the reading, ‘to make an end of ‘sins’. The Hebrew word chatham is translated as follows:

seal 16, seal up 6, be sealed 2, mark 1, be stopped 1 and the Chaldaic word in Daniel 6:17 seal.

Proof of Feigned Obedience

We gather from the marginal references in the Authorized Version, that some of the nations will yield ‘feigned obedience’. Is this translation justified? Let us see. The passage under review are Psalms 18:44; 66:3; and 81:15. In the margin, the Authorized Version and the Revised Version read ‘yield feigned obedience’, and the note ‘Hebrew lie‘. Is this marginal interpretation correct? We could refer to such expositors as Perowne, Hengstenberg, Young’s Literal  translation and Rotherham. Rotherham reads, ‘Come CRINGING unto me’. Of course this unanimity among scholars may be but the blind leading the blind, on the other hand they may express the mind of God. There is only one authoritative test, the consistent usage of the word and a frank exhibition of its occurrences. The Hebrew word kachash occurs twenty-eight times, and in no passage other than the three Psalms quoted, and in 2 Samuel 22:45, is it translated ‘submit’. The remaining references are translated as follows:

fail 1, be found liars 1, belie 1, deal falsely 1, deceive 1, deny 5, dissemble 1, fail 2, lie 5, lies 4, lying 1 and leanness 1.

In no passage is it possibly to substitute ‘obedience’ or ‘submit’ in any one of these twenty-four occurrences. If ‘usage’ has any weight, then ‘feigned obedience’ must stand. To deny it is to defy the testimony of Scripture. Deuteronomy 33:29 which employs the Hebrew kachash reads:

  • ‘And thine enemies shall be found liars unto thee’.

The scholarly Lexicon of Brown, Driver and Briggs gives the meaning of kachash:

  • ‘Be disappointing, deceive, fail, grown lean’.

and in reference to the Psalms in question, their note reads:

  • ‘Cringe, come cringing, make a show of obedience’.

The Hebrew Word Kachash is Very Rigid

We cannot sweep aside this unanimous testimony without betraying that ulterior motives are prompting our decision. Further, although the LXX is not infallible, yet surely we must allow Hebrews of that early age to understand their own tongue, at least as well as the best of us today. The LXX uses epseusanto (pseudesthai), ‘they lied’ in Psalm 18:44 and Psalm 81:15 exactly as they do in Deuteronomy 33:29. We believe the candid student will be convinced that the Hebrew kachash is very rigid in its meaning, and cannot be made to favour a period of universal peace and righteousness. To accept the rendering ‘to yield feigned obedience’ shatters the unscriptural dream of The Millennium. That thousand-year reign is not the perfect kingdom on earth.

Psalm 18:44,45 places in correspondence these features:

  • ‘ The strangers shall yield feigned obedience unto me. The strangers shall fade away, and come trembling’ (Author’s translation).

Their submission is false.

Psalm 66:3. The  immediate context refers to the Exodus from Egypt:

  • ‘How terrible art Thou in Thy works! Through the greatness of Thy power shall thine enemies submit themselves unto Thee … .(wether willingly or unwillingly is not revealed here) He is terrible in His doing toward the children of men. He turned the sea into dry land … . Let not the rebellious exalt themselves’ (Psa. 66:3-7).

Pharaoh is an example of such forced submission.

We learn from Zechariah 14:16-19 that some of the nations will rebel against the command to go up to Jerusalem to keep the feast of tabernacles, yet at the selfsame time and period Israël will be so soundly converted and blessed, that the sacred words, originally limited to the Mitre of the High Priest, namely ‘Holiness unto the Lord’, shall be on the bells of the horses and on the very pots in the kitchen of this blessed kingdom of priests, yet their holy presence does not prevent disobedience rearing its head among the surrounding nations.

The Rule of the Rod of Iron

Another revealing feature is the use of the rod of IRON. It is beside the point to dwell on the meaning of the Greek word rhabdos or its Hebrew equivalent, the word that clamours for consideration is the word IRON. No tender shepherd uses a rod of IRON for the shepherding of his flock, he uses that as a weapon of defence against their enemies, the robber, the lion and the wolf.

Psalm 2:9; Revelation 2:27; 12:5 and 19:15 speak of ‘breaking’ or ‘ruling’ with a rod of IRON, and it is this quality of IRON that demands attention, and if ignored leads to untruth and bondage (2 Tim. 2:25,26). When the prophet would impress us with the terrible nature of the fourth beast of Daniel 7, he speaks of its ‘great IRON teeth’ (Dan. 7:7). In the same way, when the image that symbolizes Gentile dominion is described, it deteriorates from gold to iron, with this comment:

  • ‘Forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise‘ (Dan. 2:40).

That is the inspired comment on iron; ‘it breaks in pieces’, it ‘bruises’, and shall we object to or attempt to correct the language of Holy Writ, without coming under the charge of yielding feigned obedience? Iron is mentioned in the Psalms five times. Apart from Psalm 2 iron is used of fetters and likened to affliction, and the bars of a prison (Psa. 105:18; 107:10,16; 149:8). Iron is introduced into the Scriptures as one of the attempts of the line of Cain to alleviate the curse that had come on the earth (Gen. 4:22). Egypt is likened to ‘an iron furnace’ (Deut. 4:20), and no tool made of iron was permitted to fashion the stones used in building an altar (Deut. 27:5), and a heaven above and an earth beneath likened to iron was a disciplinary judgment (Lev. 26:19; Deut. 28:23). Several times we read of the ‘chariots of iron’ employed by the Canaanites (Josh. 17:16,18; Judg. 1:19; 4:3,13). The question of Jeremiah, ‘Shall iron break the northern iron and the steel?’ (Jer. 15:12) is answered in the Millennium. The rod of iron will do this. The devouring great iron teeth of the Beast, the down treading feet of iron and clay of the image will be met and more than met by the rule of the rod of IRON. The Hebrew word raa to break, is used in Psalm 2:9; Jeremiah 15:12, and its equivalent Chaldaic word in Daniel 2:40. These are facts which no amount of special pleading can set aside. Again let us note the testimony of Psalm 110:

  • ‘The LORD said unto my Lord, Sit Thou at My right hand, until I make Thine enemies Thy footstool. The LORD shall send the ROD OF THY STRENGTH out of Zion: rule Thou in the midst of Thine enemies’ (Psa. 110:1,2).

Blessing Radiates from Jerusalem

If the words ‘The LORD said unto My Lord’ undoubtedly refer to Christ (Matt. 22:44), then the objection that the proximity of ‘the Lord’ and ‘His Anointed’ rules out Christ from Psalm 2 is shown to be invalid. Here the Lord is seen ruling not in a world of universal peace, but ‘out of Zion’ and ‘in the midst’ of enemies. At the same time, and at the very same period in which many of the nations will yield feigned obedience, we read:

  • ‘Thy people shall be willing in the day of Thy power’ (Psa. 110:3). ‘Thy people offer themselves willingly’ (margin ‘are freewill offerings’ Revised Version).

Here we have inspired comparison. The nations yielding feigned obedience; Israël, at last, offering willing obedience. This leads on to another feature associated with the fact, namely that the blessing of this Millennial kingdom and afterwards is first of all focused in Jerusalem as a radiating centre, and from that centre light and truth will be spread until the knowledge of the Lord fills the earth, as the waters cover the sea.

  • ‘They shall not hurt nor destroy in all My holy mountain’,

that is the first statement.

  • ‘For the earth (land) shall be full of the knowledge of the LORD, as the waters cover the sea’ (Isa. 11:9).

that is the sequel. The answer to the rebellion of the kings of the earth is found in Psalm 2:6:

  • ‘Yet have I set My King upon My holy hill of Zion’.

Beyond this holy hill the heathen in the uttermost parts are to be disciplined with a rod of iron, and the rebellious kings and judges of the earth are given counsel and warning.

  • ‘Lest He be angry, and ye perish from the way, when His wrath is kindled but a little’ (Psa. 2:12).

This divinely appointed centre is the theme of Isaiah 2:

  • ‘And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the LORD’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the LORD, to the house of the God of Jacob; and He will teach us of His ways, and we will walk in His paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the LORD from Jerusalem’ (Isa. 2:2,3).

First the rod of His strength shall be sent ‘out of Zionwhere the Lord will rule in the midst of His enemies (Psa. 110:2). He will, as Psalm 2:12 threatened, ‘strike through kings in the day of His wrath’ (Psa. 110:5). After the Lord returns unto Zion, and Jerusalem becomes ‘a city of truth’ (Zech. 8:3), ‘many people and strong nations shall come to seek the LORD of host in Jerusalem, and to pray before the LORD … In those days it shall come to pass, that ten men shall take hold out of all languages of the nations, even shall take hold of the skirt of him that is a Jew, saying, ‘We will go with you: for we have heard that God is with you’ (Zech. 8:22,23). When the glory returns to Jerusalem and the temple is built according to the specifications given in the closing chapters of Ezekiel, then the title of the Lord will be indeed Jehovah Shammah, ‘The LORD is there’ (Ezek. 48:35).

Rebellion at Close of Millennium

The Millennial kingdom ends as we have seen with a rebellious rising of the nations which are in the four quarters of the earth, the number of which is so great as to justify the figure ‘the number of whom is as the sand of the sea’ (Rev. 20:8). Rebellion therefore was incipient during the 1,000 years. No such rebellion will mar the day when 1 Corinthians 15:28 is fulfilled, but that lies beyond the limits of Millennial kingdom and is not spoken of in the Book of the Revelation. We may discover, that much that we have imagined belonged to the Millennium, will prove to belong to the period that follows. The day of the Lord is followed by the day of God, the Sabbath followed by ‘the first or eight day’.

If we keep strictly to the record of Revelation 20 we shall see that the so-called Millennial kingdom is the period when the suffering overcomer who has refused to recognized the Beast or his authority, will ‘live and reign with Christ, a thousand years’, but nothing is said of the bulk of the nation of Israël, except to reveal that there was also on earth at the same time ‘the camp of the saints’ and the ‘beloved city’. To a large extent this phase of the kingdom is God’s answer to the only Pre-Millennial kingdom known in the Apocalypse, namely The Pre-Millennial kingdom of the Beast! When Jerusalem is created a rejoicing and her people a joy, it is then that ‘The wolf and the lamb shall feed together, and the lion shall eat straw like the bullock: and (yet, at the selfsame time) dust shall be the serpent’s meat. They shall not hurt nor destroy in all My holy mountain, saith the LORD’ (Isa. 65:18,19,25).

The reference to the serpent here suggest that the perfect kingdom has not yet arrived, and in line with this, in the midst of this section when ‘as the days of a tree’ shall be the days of His elect (Isa. 65:22), we learn that a ‘child shall die an hundred years old; but the sinner being an hundred years old shall be accursed’ (Isa. 65:20). While the age of Methuselah is proverbial, and the age of many of the patriarchs of Genesis 1 to 11 approached to the 1,000-year limit, not one ever reached it. ‘The days of a tree’ may mean a thousand years, and for any one in that day to die at a hundred years of age would be like a child dying. The fact, however, that it can be contemplated that a ‘sinner’ should ‘die’ at a hundred years of age or be ‘accursed’ (however difficult may be the true exposition of Isaiah 65:20), makes one thing certain, that the commencement of that period, namely, ‘The new heaven and the new earth’, death will not have been eradicated. It is there in Isaiah 65:20, in Isaiah 66:24 and in Revelation 21:7,8. In addition 1 Corinthians 15:24-28 shows that death persists to the end.

A Summary of Millennial Features

  1. Positive teaching concerning the Millennium is limited to ten verses in Revelation 20. All else is a matter of inference, legitimate possibly, but to be treated with necessary reserve.
  2. The term ‘the Millennium’ is a title chosen by man for the period covered by Revelation 20:1-10, for the word is simply Latin 1,000 years and that is the number of years covered by this prophecy, and expressed six times over, in verses 2,3,4,5,6 and 7. The term however must not be invested with meanings and characteristics that belie or ignore what is written in Revelation 20.
  3. It is correct to speak of this period as a ‘kingdom’, for the overcomers not only ‘live’ but ‘reign’ with Christ a thousand years (Rev. 20:4,6). The Greek word for kingdom is basileia, the Greek word for reign is basileuo.
  4. Strictly speaking the overcomer (Rev. 2:7,11,17,26; 3:5,12,21; 15:2 and 21:7) is the thread that links all the prodigious events of this Prophecy together, and unites both passages under Revelation 3:21 thus:
  • ‘To him that overcometh will I grant to sit with Me in My throne, even as I also overcame, and am set down with My Father in His throne’ (Rev. 3:21).
  • ‘And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had be gotten the victory over the BEAST, and over his IMAGE, and over his MARK, and over the NUMBER of his NAME, stand on the sea of glass, having the harps of God’ (Rev. 15:2).
  • ‘And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the BEAST, neither his IMAGE, neither had received his MARK upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years’ (Rev. 20:4).

The words of Revelation 20:4, ‘for the witness of Jesus, and for the word of God’, form a link with the opening statement of Revelation 1:9,10 when John was taken in spirit to the day of the Lord from the isle called Patmos where he shared the tribulation of these overcomers, before their time ‘for the word of God, and for the witness of Jesus’.

The Pre-eminent Feature

‘The Millennial kingdom’ seems to have been used by writers on prophecy as a convenient period in which to place passages that are somewhat difficult to fit into the overall scheme, and this has blunted the edge of the testimony of Revelation 20, which places as a pre-eminent feature, the reward for the overcomer, and hardly refers to any other company, people or calling. Regarding the statement ‘This is the first resurrection’, it cannot mean the first that has ever was, but the former of two. The reference to the beloved city brings with it the numerous passages of Old Testament prophecy which speak in glowing terms of the restoration of Israël and Jerusalem. Isaiah 54:6-17 reveals a city of jewelled splendour, echoing the glories on earth of the heavenly Jerusalem itself. Even so, the chapter ends with a reference to those who will gather together against Jerusalem, with the comforting words:

  • ‘No weapon that is formed against thee shall prosper’ (Isa. 54:17).

even as we have read in Revelation 20:8,9. If the inhabitants of the land during the Millennium are those of Israël who looked upon the Lord Whom they had pierced and repented, if the nations are those who were ‘alive and remained’ at the Second Coming, we have no ‘problem’ about Isaiah 65:18-25, for there we read of the possibility of dying and being accursed, and of the length of life being ‘as the days of a tree’, which however extended, cannot be a synonym for life eternal and certainly not of immortality.

The Overcomer

Let us observe how these ‘overcomers’ of Revelation 20:4 are intertwined with the prophetic revelation of the last days. The rewards held out to the overcomers in the seven churches are:

  1. To eat of the tree of life which is in the midst of the paradise of God (Rev. 2:7).
  2. Not to fear, he shall not be hurt of the second death (Rev. 2:10,11).
  3. He will eat of the hidden manna, have a white stone and a new name (Rev. 2:17, see Rev. 19:12).
  4. He shall rule the nations with a rod of iron (Rev. 2:27).
  5. He shall be clothed in white, and his name shall not be blotted out of the book of life (Rev. 3:5).
  6. He will be made a pillar in the temple, and have the name of the new Jerusalem written upon him (Rev. 3:12).
  7. He will be granted to sit with Christ on His throne, even as Christ also overcame, and is set down with His Father in His throne (Rev. 3:21).

All is linked with the book of the Revelation itself, even as we see that in Revelation 20:4, none live and reign except those who were martyred under the Beast of Revelation 13 to 18.

‘The Millennium kingdom’ is a very exclusive kingdom. We are not told in so many words that Israël is a restored people, we can only infer that from the reference to the beloved city and the camp of the saints. If Abraham, Isaac, Jacob and David, have been raised from the dead at this time, they do not enter into the picture drawn in Revelation 20. They have no place in the ‘first resurrection’. The inspired qualification limits this resurrection to martyrs of the last three-and-a-half years of anti-christian Dominion. Two resurrections, and two only, are envisaged here and they form a pair!

  1. The overcomers, every one a martyr. This is ‘the first’ resurrection.
  2. The rest of the dead. No other resurrection takes place until that of the Great White Throne at the end of the thousand years. And these two resurrections complement one another and make a pair – ‘overcomers’ v. ‘the rest’ not ‘saints’ v. ‘the wicked dead’, as is usually taught.

It will be seen, we trust, that so far as the record of Revelation 20 is concerned, the Millennial kingdom is pre-eminently the sphere of reward for those who have suffered unto death during the persecution instituted by the anti-christian Beast of the time of the end. We only learn from that passage that there are ‘nations’ on the earth at the same time, by the reference to the rebellion at the end. We learn as well that the beloved city and the camp of the saints have a place there too, but these are not the theme of the Apocalypse.

Only one resurrection is recorded as taking place in this kingdom, and the names of Abraham, Isaac, Jacob and David are not even mentioned. We realize that inasmuch as the Millennium is the immediate outcome of the Second Coming of Christ to the earth, all other prophetic features associated with that phase of the coming must find a place here. We learn from other passages that there will be a resurrection of Israël (Dan. 12:1-3 and Ezek. 37:1-4). The too must find a place. It is possible that some prophetic passages refer to the period that follows the Millennium, when the Heavenly Jerusalem shall descend to the earth and be the glorious administrative centre of the earth, for we read that:

  • ‘The nations of them which are saved shall walk in the light of it: and the kings of the earth do bring their glory and honour into it … they which are written in the Lamb’s book of life’ (Rev. 21:24-27).

The period immediately following the Millennium is marked by five outstanding features:

  1. The rise of Gog and Magog like the sand of the sea, and their destruction.
  2. The casting of the Devil into the lake of fire.
  3. The Great White Throne.
  4. The New Heavens and the New Earth.
  5. The descent of the New Jerusalem.

The former of Two

The resurrection of the overcomers is said to be the ‘first’. ‘When two ordinal numbers are used in such a connection as this, they are used relatively … hence in English we always say, in such cases, former and later‘ (Dr. E.W. Bullinger). The resurrection of the overcomers is the former of two, the resurrection at the Great White Throne being the second or concluding member of the pair. But whoever has heard this Scriptural association even hinted at? We have been too ready to look at the Great White Throne as the judgment of the wicked dead or of the untold millions who never heard of Christ, and by so doing we have separated what God has joined together. However, merely saying this proves nothing; ‘to the law’ and the ‘testimony’. Here is the sequel to the statement of Revelation 20:4.

  • ‘Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection (i.e. the former of the two): on such the SECOND DEATH (i.e. connected with the second resurrection of the two) hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years’ (Rev. 20:6).

Whoever heard of any one comparing and contrasting the being ‘Priests’ of God, with the character and fate of those who stand before the Great White Throne? What congruity is there in saying:

  • ‘Either they will be overcomers, and reigning Priests’ or they will be ‘the countless millions of wicked dead, multitudes of whom never heard the name of Christ?’

Yet John, writing Revelation 20:6, does not appear to have any qualms. If the Great White Throne judgments deals with the mass of mankind, what need was there to assure these overcomers that the second death had no power over them? The second death as generally interpreted can have no power over any saved sinner, let alone over an OVERCOMER. What this passage actually does is to put in opposition:

The second death, and reigning with Christ.

The apostle writing to Timothy said:

  • ‘It is a faithful saying: For:

A ‘If we be dead (died) with Him, we shall also LIVE with Him:

B ‘If we suffer, we shall also REIGN with Him: If we deny Him, He also will deny us:

A ‘If we believe not, yet He abideth faithful: He cannot deny Himself’ (2 Tim. 2:11-13).

A similar discrimination is found in 1 Corinthians 3:12-15. A believer can ‘suffer loss’ but he himself cannot be LOST.

The seven Churches

Let us turn to the exhortation given to the churches of Revelation 2 and 3. Look at the Church of Smyrna. Not one word of rebuke or censure is given, but an exhortation to remain faithful until death with the promise ‘I will give thee a crown of life’. An in addition to the overcomer, the Saviour adds:

  • ‘He that overcometh shall not be hurt of the second death’ (Rev. 2:10,11).

Can anyone who holds the generally accepted view of the Great White Throne, explain how it is possible to bring together the assurance of the CROWN of life, an exemption from the SECOND DEATH? They have no common ground. The writer of these lines is a believer in Christ. He is saved  and knows it, and even though his Christian life and witness be of the poorest quality, he can say as before the Lord, that he needs no assurance that he will not be hurt of the second death. The question does not arise. This being so, we are forced to believe that the second death here has been misunderstood.

The book of Life

Let us look at the church of Sardis (Rev. 3:1-6). Here there was ground for reproof, their works were not found ‘perfect before God’. However, to those who were undefiled, promises were made, and we read:

  • ‘He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I WILL NOT BLOT HIS NAME out the Book of Live, but I will confess His name before My Father, and before His angels’ (Rev. 3:5).

Again, if the accepted view of the Great White Throne is true, then this promise is gratuitous, the second death could never happen any way, while Romans 8:38,39 remains. However difficult it may be to harmonize with the rest of Scripture, one fact emerges from these considerations, namely, that the Millennial kingdom and the Great White Throne are two parts of one whole. The Book of Life figures in the Revelation, six times, thus:

A 3:5. Promise to the overcomer ‘I will not blot his name out of the book of life’.

B 13:8. These shall worship the beast. 17:8. These shall wonder at the beast.

20:12. The book of life opened. 20:15. Those not in the book of life.

A 22:19. Threat to take the name out of the book of life.

To this list we might add Revelation 22:18 where the plagues recorded in this book will be added to any who add to the things written, thus rounding off the intimate connection that exists with the earlier and closing sections of this prophecy.

A list of Evils Related to Apostasy

Another challenging passage is Revelation 21:7,8. Over against the overcomer, who is to inherit all things, is placed a list of evils, that at first glance belongs only to the wicked, the ungodly, and the unsaved. Yet remembering what we have already seen, and observing once more that it is in contrast with the OVERCOMER, not with the average believer, that this list is presented, perhaps the reader will hesitate to pronounce judgment until the Scriptures are permitted to speak for themselves. Here is the list:

  • ‘The fearful, and unbelieving, and the abominable, and murderers, and whoremongers, and sorcerers, and idolaters, and all liars, shall have their part in the lake which burneth with fire and brimstone: which is the second death’ (Rev. 21:8).

Can such a list have any relation with a professed believer? Before this study we might have pronounced an unhesitating ‘no’ but perhaps we are not quite so sure now. Let us ‘search and see’.

  • ‘The ‘fearful’ Greek deilos. This word occurs only three times in the New Testament.
  • ‘Why are ye fearful, O ye of little faith?’ (Matt. 8:26; cf. Mark. 4:40).

These words are addressed to the DISCIPLES. Deilia occurs but once, and it is used by Paul in his letter to Timothy in view of the perilous position Timothy was about to step into:

  • ‘God hath not given us the spirit of FEAR … be not … ashamed’ (2 Tim. 1:7,8).

Deiliao occurs but once, namely in John 14:27:

  • ‘Let not your heart be troubled, neither let it be afraid’.

The LXX uses deilos of Rehoboam who was young and ‘tender hearted’ and so understood not ‘the children of Belial’ (2 Chron. 13:7). In like manner, and connected with the overcoming character, Deuteronomium 20:8 uses deiliao for the soldier who is ‘fearful and faint-hearted’. Here therefore is proof, that the ‘fearful’ can and does include many of those who are nevertheless saved, disciples or servants of the Lord.

‘The unbelieving’, apistos. That it is possible for a believer to have ‘an evil heart of unbelief in departing from the living God’ Hebrews 3:12 makes clear, and the context likens this attitude to the character of those who, though redeemed from Egypt, nevertheless ‘fell in the wilderness’ (Heb. 3:17) and in contrast with the two ‘overcomers’ Caleb and Joshua (Heb. 3:16). 2 Timothy 2:13 has already been quoted as showing that though the words, ‘if we believe not’ can alas at times apply to those who nevertheless ‘shall live’, they cannot be said of those who both ‘live and reign’.

‘The abominable’, bdelussomai. This word is used with reference to ‘the Abomination of Desolation’ spoken of by Daniel the prophet (Matt. 24:15; Mark. 13:14; Rev. 17:4,5; 21:27). The fearful, the unbelieving, the abominable, are all related to the state of mind that the terrible persecution of the Beast at the time of the end will induce.

‘The murderer’, phoneus. The reader may with some reluctance have followed so far, but at the word ‘murder’ will probably draw back. Yet Peter did not feel it necessary to explain and excuse the introduction of so dreadful a term, when he wrote:

  • ‘Let none of you suffer as a murderer, or as a thief, or as an evildoer, or as a busybody in other men’s matters, Yet if any man suffer as a Christian … ‘ (1 Pet. 4:15,16)

To us, it seems odd to link ‘murder’ with ‘being busy-body’ or of using such an exhortation to ‘Christians’, but Peter did not feel that way evidently. Paul likewise, when writing to the Galatians puts together ’emulations, envyings, drunkenness and revellings’ with ‘murder’ (Gal. 5:19-21), and adds to all such, not to murderers only, ‘such … shall not inherit the kingdom of God’. That self-righteous Pharisee, who became the beloved apostle of the Gentiles, could say of his early life ‘touching the righteousness which is in the law’ that he was ‘BLAMELESS’ yet he had set out on a mission breathing out threatenings and MURDER (phonos) against the disciples of the Lord (Acts 9:1).

When the Man of Sin is in the ascendant, when no one will be permitted to either buy or sell that has not the mark of the Beast, then many shall ‘betray one another’ and deliver up the true believer to be ‘killed’ (Mattt. 24:9,10). To those thus betrayed will come the promise:

  • ‘Fear none of those things which thou shalt suffer … be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life … He that overcometh shall not be hurt of the second death’ (Rev. 2:10,11).

‘The whoremongers’, pornos. This word and its variants refer to any allegiance, in the day of the Lord, to that evil system associated with ‘The mother of Harlots’ (Rev. 17:5).

‘The sorcerers’, pharmakeus. These sorcerers are mentioned in Revelation 9:21 and 18:23 and reveal the Satanic powers that will be at work in the day of the Lord. In the list already quoted from Galatians 5, Paul includes ‘witchcraft’ (pharmakeia). These awful powers are seen at work in Revelation 16:13,14:

  • ‘And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of the great day of God almighty’.

‘Idolaters and all liars’ conclude this dreadful list. The apostle did not hesitate to say when writing to the church at Corinth, ‘If any man that is called a BROTHER be … an idolater’ (1 Cor. 5:11), neither did he feel it unnecessary to say, ‘neither be ye idolaters as were some of them’ (who did not overcome like Caleb and Joshua) (1 Cor. 10:7). See 1 Corinthians 9:24 where this passage is introduced, not with salvation, but with prize and crown, and with the possibility of being a ‘castaway’ or disapproved’.

The worship of the image of the Beast (Rev. 13:15) when resisted led to martyrdom and the crown of those who reign during the thousand years (Rev. 20:4). Finally ‘all liars’ is extended in Revelation 21:27 as ‘whatsoever worketh abomination, or maketh a lie’ and in Revelation 22:15 is further expanded to ‘whosoever loveth and maketh a lie’. ‘The lie’ is of the Devil, it is ‘his own’ (Joh. 8:44). ‘The lie’ is associated with the Man of Sin and the working of Satan, together with those who received not the love of the TRUTH and have pleasure in unrighteousness (2 Thess. 2:9-12). In the Church, (ecclesias=uitgeroepenen) those who posed as apostles were found ‘liars’ (Rev. 2:2), and the liar is definitely associated with anti-christian denial (1 John. 2:22). This list of dreadful sins are all related to the time of stress which comes upon the world under the domination of the Beast and the False Prophet. To lean towards that blasphemous teaching, to submit rather than suffer, becomes an act of treachery on a field of battle, and the treatment of all such offenders must be drastic in the extreme.

There remains to be considered one more feature, and one that may cause considerable feeling; that is the bringing into the realm  of the Church (ecclesia=uitgeroepenen) (Rev. 2-3) the possibility of ending up in the Lake of Fire. Traditional theology in the past has entertained few qualms as it contemplated the countless millions of un-evangelized heathen being consigned to that dreadful place, but it may be the nearer approach will stimulate a keener interest. The Lake of Fire is implicit in the two references to the churches, the second death, and the Book of Life already considered (Rev. 2:11; 3:5). In the first place, this dreadful doom was not prepared for the sons of men, it was ‘prepared for the Devil and his angels’ (Matt. 25:41) and in the Revelation, the first to enter are the Beast, The False Prophet and the Devil (Rev. 19:20; 20:10).

In times of peace, the punishment for some act directed against a government might be several years’ imprisonment, but the selfsame act in time of war might be punishment by death. Into the churches of Revelation 2 and 3 we can perceive the infiltration of the fifth columnists, false apostles, liars, Nicolaitanes, the blasphemy of those pretending to be Jews, but who are the synagogue of Satan; Satan’s throne, the doctrine of Balaam, the woman Jezebel, the threat to ‘kill her children with death’, the depths of Satan, a name to live yet dead. These constitute the associations of some of those who, having sold themselves to Satan, received the mark of the Beast, and so will be counted worthy of ‘tasting’ the same fate as that infernal trinity, the Beast, the False Prophet and the Devil. The Psalms, many of which are prophetic, are full of complaints and prayers concerning the enemy, the deceitful man, the persecutor, the betrayer.

Where Abraham, Isaac, Jacob, David, the believing remnant of Israel, and of ‘all Israël’ that will ultimately be saved come in this period and sphere, must be gathered from other Scriptures. Abraham, we know from Hebrews 11, which find his place in the heavenly Jerusalem but this does not descend to the earth until the thousand years are finished. The one positive teaching of Revelation 20:1-6 is that the martyrs of the final three and a half years of Gentile dominion shall ‘reign’ and be ‘priests’ of God and Christ.

Three Days

Before we consider the teaching of Revelation 20, concerning the Great White Throne, let us gather what we may from the testimony of 2 Peter, chapter 3. He speaks of:

  1. The day of the Lord (2 Pet. 3:10).
  2. The day of God (2 Pet. 3:12).
  3. The new heavens and a new earth (2 Pet. 3:13).
  4. The day of the age (aioon) (2 Pet. 3:18).

The wording of the Authorized Version obscures the relation of the day of the Lord, the Revised Version is nearer to the original:

  • ‘But the day of the Lord will come as a thief; IN THE WHICH the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall be dissolved with fervent heat, and the earth and the works that are therein shall be burned up’.
  • ‘Looking for and earnestly desiring the coming of the day of God, BY REASON OF WHICH the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat?’ (2 Pet. 3:10,12 R.V.).

‘In the which’, ‘by reason of which’ clearly distinguishes the one from the other. The day of God succeeds the day of the Lord and is beyond the dissolution of heaven and earth. For that day, said Peter, we look, and that day of God is explained further to be:

  1. The news heavens and new earth.
  2. The Day (pre-eminently) of the age hemeran aionos (2 Pet. 3:18). The Millennium is not the goal, the goal is the Day of the Age, the Day of God, symbolized in the typical Scriptures as ‘the eighth day’ the first day of the week.

When we consider the opening of the seals, we find that the sixth seal (Rev. 6:12-17) takes us to the frontier of the Millennium. The sun becomes black, the moon like blood, the heavens depart as a scroll, the day of His wrath is come. There can be no more than one occasion when the heavens depart as a scroll. Psalm 2 speaks of the gathering of the kings and rulers of the earth and is quoted in Acts 4:26,27 of Christ. The kindling of the wrath of the Son is parallel with the passage quoted from Revelation 6.

The Great White Throne

Let us now turn our attention to the Great White Throne. We observe that this judgment is twofold. First there is a judgment of works, and this is followed by the judgment that issues in life or the second death. The judgment that will be more tolerable for Sodom and Gomorrah can scarcely be made to fit in here, neither can the judgment of the un-evangelized Gentile world be easily aligned here as it is described in Romans 2:6-16. The latter at least is a judgment according to ‘deeds’ (Rom. 2:6), and of course may be all one and the same as this judgment of Revelation 20, but for the moment the decision is not vital to our quest. The Gospel preacher often refers to the Great White Throne in language that exceeds anything written in Revelation 20. Instead of this chapter telling us that ‘whoever stands before the Great White Throne is necessarily damned’, the reverse is the truth. John ceases to speak of multitudes, he descends to the singular kai ei tis … eblelthe, ‘If ANYONE … HE was cast’.

The Great White Throne resurrection and judgment is the complement of the overcomer’s resurrection and judgment and, being so, may have no reference to the millions of un-evangelized dead. It will be one of the sessions, ‘the Judgment Seat of  Christ’.

Here for the moment we stay. Much re-adjustment will be necessary and this requires time, care and prayerful study. We believe sufficient has been brought forward in this analysis to justify a re-examination of many existing theories, and if it only calls a halt, and sends us all back to the neglected yet central portion of Scripture in this connection, namely Revelation 20:1-10, enough will have been achieved to justify publication. By speaking of the ‘Millennial’ kingdom we have blinded our eyes. We ought to speak of the first thousand years of a kingdom that shall have no end until the Son of God delivers up a perfected kingdom to God the Father, that God may be all in all.

Delegated Authority

The ‘Millennium’ is the last of the rule of God upon earth that employs DELEGATED authority. David, in resurrection, will be the Saviour’s Viceroy. The twelve apostles will sit upon the twelve thrones judging the twelve tribes of Israël, the martyrs of the anti-christian persecutions will reign with Christ, and even then, the 1,000 years ends in rebellion. The age that follows is the reign of the Son of Man alone, and this ushers in the day of glory. We are conscious that much that we have written in this article is rather disconcerting, but we ask only one thing of our readers. Have we built squarely upon the revealed Word of God? Have we introduced any private interpretations of our own? We earnestly desire to be corrected if we have unconsciously done the latter, but we make no apology for any of our teaching that is in harmony with the Scriptures.

Whose Works Will be Judge?

  1. At the Great White Throne there will be a judgment of WORKS. If those judge are the wicked dead, why differentiate between sins and works? Commentators seem to be unanimous that this judgment refers to the teeming millions of un-evangelized heathen. But, seeing that Revelation 2:11 and 3:5 and 20:6 tie the whole of the Apocalypse together and must not exclude 20:12-15, and seeing that ‘works’ are definitely a subject of ‘judgment’ in Revelation 2:2,5,9,13,19,26; 3:1,2,8,15 and the rewards of these same chapters all point forward to the same closing scenes of the Apocalypse, does it not cry out for recognition that ‘the works’ of Revelation 20:12,13 are NOT the works of the un-evangelized millions but of those who could not be include in the FORMER resurrection of the overcomers, both characters being found in the seven churches?
  2. Again, the Book of Life is defined in Revelation 21:27 as ‘The Lamb’s book of life’, even as it is in Revelation 13:8 in direct reference to the worship of the Beast. Hebrews 12:23 will help us here. Hebrews 12:5-7 deals with sons, the theme of Hebrews 12:18-29 is the especial blessing of the ‘firstborn’ in connection with ‘Mount Sion … the heavenly Jerusalem’. The names of those firstborn  are ‘WRITTEN IN HEAVEN’ and the threat or the exemption concerning the ‘blotting out of the name from the book of life’ has reference to those who during the three years and a half of the great tribulation, become either ‘overcomers’ or wait for the resurrection at the Great White Throne.

We particularly ask every reader – Do you, or will you START all your investigations of this great subject of prophecy with the key passage – Revelation 20:1-10? Dr. Bullinger used to say: ‘Some use the Scriptures as a BUTTRESS, to support their convictions. Others go to the Scriptures as a BUCKET let down into the well of truth, and come up full of the water of life’ Which kind are you?

We had thought to head this article ‘Beyond the Millennial Reign’ but we have done little else than clear away some of the accumulated rubbish that has prevented genuine building (Neh. 3:1-32; 4:10). We doubt not but that we shall have to build not only with trowel, but as Nehemiah did with a sword near at hand (Neh. 4:18) but it will be a well worth fight (2 Tim. 4:7). The ages that follow the thousand years must be the theme of future studies.

The following study may help us to recognize the place that the overcomer plays in prophecy.

Readers overseas may be pardoned for thinking of London as one great city, but in reality there are two Londons. The one a square mile, with place names still indicating the gates of the city, such as Bishop’s Gate, Aldgate, Cripplegate, etc. and odd remnants of the old city wall. This is ‘The city of London’ with its ancient history, its city policy, its city giants, and its valued citizenship. Greater London is governed by the London County Council and differs in many essential respects from the city.

So, it is easy for the reader to think of Jerusalem as of one undivided city, but closer examination of the Scriptures will lead to a discrimination between the city Jerusalem and the stronghold of Zion. As certain aspects of truth are especially related to Zion, this distinction must be kept in mind. The first reference to Jerusalem is in Joshua 10:1 where we find it ruled by the Amorite king Adoni-zedek, ‘the Lord of righteousness’, Satan’s substitute for Melchizedek, ‘King of Righteousness’ (Gen. 14:18). Although Jerusalem was taken by Joshua we read:

  • ‘As for the Jebusites the inhabitants of Jerusalem, the children of Judah could not drive them out: but the Jebusites dwell with the children of Judah at Jerusalem unto this day’ (Josh. 15:63).

Zion and the Overcomer

Coming to the days of David we find the first reference to Zion. David reigned first over Judah in Hebron, and then over all Israël in Jerusalem (2 Sam. 5:5), but we learn that there was a ‘stronghold’ held by the Jebusites that defied him. So confident were they in the impregnability of Zion that they named the walls with the halt and the blind in derision. A secret entrance called ‘the gutter’ became known to David, and he announced that whoever could get up this gutter and capture the stronghold of Zion should be made Chief Captain. This Joab accomplished, climbing up a shaft that connected what is now called ‘the Virgin’s Fount’ with the interior of Zion (2 Sam. 5:6-9). In 1 Chronicles 11:4-6 this exploit is recorded, and there we have not only the added note, ‘So Joab the son of Zeruiah went first up, and was chief’ but the remainder of the chapter is significantly devoted to enumerating the names and the exploits of ‘the first three’, ‘the thirty’ and a list of ‘valiant men’ all market out for conspicuous bravery. The first reference to Zion links it with the ‘overcomer’.

Sion is Equivalent to the Heavenly Jerusalem

When we turn to the New Testament we find this association preserved. ‘Ye are come to mount Sion, and unto the city of the living God, the heavenly Jerusalem … the church (ecclesia=uitgeroepenen) of the firstborn, which are written in heaven’ (Heb. 12:22,23). Sion is mentioned also in the book of the Revelation where we see the 144,000 overcomers stand on mount Sion with the Lamb (Rev. 14:14). Hebrews 12 and Galatians 4 place mount Sinai in contrast with mount Sion, and in Galatians 4 the apostle speaks of ‘Jerusalem which is above’ (Gal. 4:25,26). Paul would be familiar with the fact noted by Josephus that Sion was referred to as ‘The upper city’ (he ano agora), using the same word ano as is found in Galatians 4:26, he ano Ierousalem. Putting these references together, we perceive that Sion differs from Jerusalem in that it is associated with overcoming, it is the Upper City, it is the alternative title to the heavenly Jerusalem. In the Old Testament this heavenly city is unrevealed, and Zion refers there to the centre of the Lord’s administration not in the days of perfect peace, but in the midst of enemies:

  • ‘The LORD shall send the rod of Thy strength out of Zion: rule Thou IN THE MIDST OF THINE ENEMIES
  • ‘The Lord at Thy right hand shall STRIKE THROUGH KINGS in the day of His WRATH’ (Psa. 110:2,5).

This passage is comparable with Psalm 2. There we have the kings of the earth setting themselves against the Lord, and against His anointed, but He that sitteth in the heavens shall have them in derision, and when He speaks to them, it is in His WRATH, saying:

  • ‘Yet have I set MY King upon MY holy hill of Zion’ (Psa. 2:6).

This King whose dominion includes ‘the uttermost parts of the earth’ shall ‘break them with a rod of iron’ and these kings are enjoined to ‘Kiss the Son, lest He be angry, and ye perish from the way, When His WRATH is kindled but a little’ (Psa. 2:6,8,9,12).

The Millennium follows immediately upon the Coming of Christ (Rev. 19:21; 20:1,2,). There is no interval for a PreMillennium kingdom in the records of the Apocalypse except it be the kingdom of the Beast. When Christ come He comes to Zion,

  • ‘The Redeemer shall come to Zion … Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the LORD is risen upon thee’ (Isa. 59:20; 60:1).

At the selfsame time, namely at the coming of the Lord to Zion, ‘darkness shall cover the earth, and gross darkness the people … and Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising … the nation and kingdom that will not serve thee shall perish; yea, those nations shall be utterly wasted’ (Isa. 59:20; 60:1,2,3,12). Again we read in the prophecy Joel:

  • ‘Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in My holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the LORD cometh, for it is nigh at hand … The LORD also shall roar out of Zion … and the heavens and the earth shall shake: but the LORD will be the hope of His people, and the strenght of the children of Israël … for the LORD dwelleth in Zion’ (Joel 2:1; 3:16,21).

The Millennium opens (1) with the Lord reigning in Zion, or (2) it does not. If it does, then the Millennium cannot be a kingdom of universal peace; to say so denies the testimony of Scripture. When the Lord reigns in Zion it is in the midst of enemies. Wrath is to be feared. Rule will be severe – a rod of IRON. Nations are in danger of perishing and so are kings, and the nation and the kingdom that refuse to serve Israël shall perish, ‘Yea, those nations shall be utterly wasted’ (Isa. 60:12). This will be the day when Israël shall be named ‘The Priest of the Lord’ and ‘Ministers of our God’, the day when those that mourn ‘in Zion’ shall have beauty for ashes (Isa. 61:3,6).

So we could continue. We must either believe that when the LORD reigns in Zion, it will be on earth where enemies still exist, or we can believe one or other of the theories with which the Millennium kingdom has been invested, but it is impossible to believe both.

The last Test

The Millennium is man’s last opportunity and test. Here, when sin is restrained and the Devil bound, man still proves utterly unable to stand, and the Millennium is the last of a series that commenced with Eden, and which continued under patriarchal rule, the dominion of law, and the reign of David, even to the advent of the Son of Man in His humiliation on earth.

Right Division Obtains Here

We have evidently placed in the Millennium, prophecies that belong to a succeeding age, and not to the reign of the overcomer. A day follows the Millennium when the heavenly Jerusalem descends to the earth, to be the jewelled centre of a new earth, and Peter tells us that the day of God follows the day of the Lord.

Out: Prophetic Truth / Charles H. Welch

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK /LONDON

www.bereanonline.org

**********************

Bediening van het geheimenis – Efeze 3:9

zie/ Audio – o.a. dhr. D. van Zuijlekom 

www.levendwater.org

**********************

Het nieuws vanuit Israël dat anderen niet brengen …

www.israeltoday.nl

**********************

Een dagelijkse uitgave van het Midden-Oosten nieuws!

www.wimjongman.nl

www.franklinterhorst.nl

**********************

Sjabbat viering vanuit de State Washington / Livestream /zaterdag 19.00 -21.30 u.

 www.elshaddaiministries.us

**********************

U.S.A.

Fox News channelwww.foxnews.com

Breitbart News Networkwww.breitbart.com

**********************

Gerard J.C. Plas

 Posted by at 09:11
Aug 162018
 

With the one exception of 1 Timothy 4:1, which uses the Greek word husteros, every reference to the last days in the New Testament employs the Greek word eschatos. Writing to the Hebrews the apostle contrast the earlier times, when God spoke ‘unto the fathers by the prophets’ with ‘these last days’ in which He has spoken ‘to us by (or in) His Son’ (Heb. 1:1,2). Had Israël repented at the call of John the Baptist and of the Lord, the long expected Kingdom would have been set up, and all that is said of the ‘last days’ of Old Testament prophecy would have been fulfilled, but as Israël did not repent, and as the King was rejected, those last days, like John the Baptist were only ‘in the spirit and power’ of those wondrous prophecies and not their fulfillment, and ‘the mysteries’ of the kingdom of heaven operate, and a mystery always indicates a previous failure.

The six references in John’s Gospel to the last day speak of ‘resurrection’ (John 6:39,40,44,54; 11:24) or of ‘judgment’ (John 12:48). The reference in John 7:37 is to ‘the last day, that great day of the feast’ (Lev. 23:39-44). Although John 7:38 says ‘As the Scripture hath said’, no passage of the Old Testament can be found that contains the words that follow, any more than any single passage of Scripture can be found for Matthew 2:23. However, the sense and prophetic import of many Scriptures justify the Lord’s assertion, among them such prophecies as Isaiah 12:3; 55:1; 58:11; Ezekiel 47:1-12 and Zechariah 14:8. Moreover, there is a division of opinion as to who is referred to in the words: ‘Out of his belly shall flow rivers of living water’. Some see in these words an exclusive reference to Christ, that from Him the Giver shall flow rivers of living water, and justify the reading by the words of explanation that follow, ‘This He spake of the Spirit’. We cannot, however, ignore such a closely similar passage as that found in John 4:14:

  • ‘But whosoever drinketh of the water that I shall give him shall never thirst; but the water what I shall give him shall BE IN HIM A WELL OF WATER SPRINGING UP into everlasting life’.

The sentiment of 7:38 is not dissimilar to this.

We must not, in this chapter, fail to give full weight to the Rabbinical teaching which had so moulded the language and the thoughts of those that heard the Lord’s utterance. Here is one example, quoted by Bloomfield:

  • ‘When a man turns to the Lord, he is like a fountain filled with living water, AND RIVERS FLOW FROM HIM to men of all nations and tribes’ (Sohar. Chadesch).

Modern usage looks somewhat askance at the free use of the word ‘belly’, even as the seven references to ‘bowels’ found in Paul’s epistles are not acceptable reading to the so-called ‘refined’ today. The Greek koilia, like the Hebrew beten and qereb, often denotes the most inward part of man, and is almost synonymous with the use of ‘heart’ among us today.

It is very characteristic of John to slip in a word of explanation as the narrative proceeds, and this is he has done here:

  • ‘But this spake He of the Spirit, which they that believe on Him should receive: for the Holy Ghost was not yet given; because that Jesus was not yet glorified’ (John 7:39).

This tendency to help the reader with an explanatory word is seen in such passages as 2:25; 6:64; 9:22; 11:13; etc. Most textual critics agree that the word dedomenon ‘given’ is an addition to the original text, ‘The Spirit was not yet, because Jesus was not yet glorified’ (7:39). The evident meaning is that the dispensation of the Spirit was contingent upon the glorifying and ascension of Christ, and this is implied in John (14:16,17 and 16:7, and stated with clearness by Peter on the day of Pentecost:

  • ‘Therefore being by the right hand of God exalted, and having received of the Father the promised of the Holy Ghost, He hath shed fort this, which ye now see and hear’ (Acts 2:3).

Pentecost was a germinant fulfillment, and the yet future day, as a terminant fulfillment, seems to be necessary to completely fill out the Saviour’s intention. Whenever ‘the last day’ shall come, this outpouring of the Spirit among other things will be a great and blessed characteristic. We have given consideration to the references in Acts 2:17 separately in the article entitled JOEL and the last days of Acts 2 (p. 400), which should be consulted. We therefore pass on to other references.

James 5:3 looks upon the last days as a time of judgment. ‘Ye have heaped treasure together for the last days’, and in verse 9 he seems to return to the subject saying:

  • ‘Grudge not one against another, brethren, lest ye be condemned: behold, the Judge standeth before the door’ (James 5:9).

Peter uses the words ‘the last time’ or ‘times’ or ‘days’ in each case translating the one word eschatos. In the first epistle he speaks of salvation and of the precious blood of Christ:

  • ‘Who are kept by the power of God through faith unto salvation ready to be revealed in the last time’ (1 Pet. 1:5).
  • ‘Who verily was foreordained before the foundation of the world, but was manifest in these last times for you’ (1 Pet. 1:20).

Here in the same chapter, the expression ‘the last time’ refers to the future ‘appearing of Jesus Christ’ (1 Pet. 1:7), and ‘these last times’ refer, as does Hebrews 1:2, to the period of His first Advent. It should be noted that in 1 Peter 1:5 the word translated ‘time’ is kairos, ‘season’, and in 1 Peter 1:20 the word ‘times’ is the plural of chronos. In 2 Peter 3:3 the apostle reveals that:

  • ‘There shall come in the last days scoffers’,

who shall ridicule the idea that Christ will ever come again. Jude echoes this in verse 18. This leaves us with two references in the first epistle of John.

  • ‘Little children, it is the last time:’,

and if we ask how do we know that, or what is the outstanding feature that denotes that, he continues:

  • ‘and as ye have heard that antichrist shall come, even now are there many antichrists; whereby we know that it is the last time’ (1 John 2:18).

This is evidently an outstanding feature of the last time, whether anticipatory ‘even now’ or at length, in the final years of Daniel’s prophecy of the seventy weeks. It will be perceived that the expression ‘the last days’ speaks of the first and second Advents, and of those events, some glad, some sad, that accompany these appearings of the Saviour.

We have now only two passages left for us to consider namely 2 Timothy 3:1-9 and 1 Timothy 4:1-3, the only prophecies that belong to the dispensation of the Mystery. Let us turn to 2 Timothy 3:1-9. The opening words of this section are prophetic in tone and deal particularly with the characteristics of the last days. This feature is very prominent in chapter 4 and it is this light upon the last days of the dispensation of the Mystery that makes Paul’s final word so important to us. Let us first of all acquaint ourselves with the structure of this section.

2 Timothy 3:1-9

Disapproved concerning the faith

A    1,2.       MEN (antropoi) of the last days.

B            Characteristics of the last days – misplaced love.

a    2. Love of self (philautoi). Love of money (philarguroi)

b    3.  Haters of good (aphilagathoi).

a .  4.  Love of pleasure (philedonoi) more than Love of God (philotheoi)

C  5-.         Form without power.

D  -5.         From these turn away.

A    6.       WOMEN (gunaikaria) of the last days.

B           Characteristics of last days – inordinate desires.

    6.  Led captive.

b     6.  Laden with sins.

a     6.  Led away by lusts.

C     7.        Ever learning.     Disapproved.

D .   9.       They shall proceed no further.

Just as the keynote of the balancing member 2 Timothy 2:14-26 is the word ‘approved’, dokimos (2 Tim. 2:15), so the keynote of the present section is ‘disapproved’ or ‘reprobate’, adokimos (2 Tim. 3:8). The apostle opens this section with a forecast of the character of the last days.

We must exercise care when meeting this expression lest we confuse things that differ. Peter quoting from Joel refers to the ‘last days’, but a reading of the context shows that these days immediately precede ‘the great and dreadful day of the Lord‘ and are associated with Israël’s restoration. The Lord speaks of ‘the last days’ six times in the Gospel according to John, and the day HE refers to is the day of resurrection and judgment. From the standpoint of the epistle to the Hebrews, ‘these last days’ refer to the days of Christ’s first Advent (Heb. 1:2), even as John in his first epistle said: ‘it is the last time’ (2:18).

It is manifest that each writer views the subject from his own point of view, Peter’s ‘last days’ would be the last days of the dispensation associated with the Kingdom and Israël, whereas Paul’s ‘last days’ would be the closing days of the dispensation of the Mystery. We are concerned when we read in 2 Peter 3:3, that in the last days shall come scoffers who shall walk after their own lusts and deny the Second Coming of the Lord; but we should be still more concerned to learn that the closing days of this most favoured dispensation will end in apostasy parallel to the conditions of ancient paganism (for proof of this statement see later exposition), and characterized by the same dreadful motive ‘after their own lusts’ (2 Tim. 4:3). With such passages of Scripture written for our learning, and with the consciousness that the end of the present dispensation cannot be far off, the reader will not be easily moved to believe that a great spiritual revival is on its way, even though such should be ‘a consummation devoutly to be wished’.

In the first epistle to Timothy, the apostle had been led to speak of the outstanding character of the ‘latter times’, husterois kairois, ‘latter seasons’. Not only is there the change of word ‘days’ in 2 Timothy 3 and ‘seasons’ in 1 Timothy 4, but also the second epistle speaks of the ‘last’, eschatos, ‘the extreme end’, whereas 1 Timothy speaks of the period that is ‘left over’, husteros, of the season. Consequently, the state of affairs described in the first epistle must be understood as leading up to the crisis of the second epistle. The apostasy starts in 1 Timothy 4, for the word ‘depart’ is the Greek word aphistemi from which our word ‘apostasy’ is derived, it marks the beginning of the movement that ends with the awful reprobation of 2 Timothy 3.

This departure from the faith is the outcome of ‘giving heed to seducing spirits and doctrines of demons’ which, while including antagonism against the essentials of the Gospel, point markedly to ‘spiritism’, a cult that is developing with alarming rapidity and captivating millions. While ‘seducing spirits’ are not named in 2 Timothy 3, there fell [fell=cruel, fierce, barbarous, savage or inhuman] work is to be seen in the word ‘perilous’ times or seasons. This word ‘perilous’ is the Greek word chalepos, the word employed in Matthew 8:28 to described two demon-possessed men who lived among tombs, exceeding ‘fierce’.

Such is the prophetic picture of the last days of this dispensation. The truth forsaken, those who hold it despised or persecuted, the whole dominated by the doctrine of demons; no wonder the apostle spoke of a day that should come when men would turn away their ears from the truth and be turned unto fables. We said earlier that the characteristics of these days of 2 Timothy 3 were like those of the early days of paganism. We gather this from a comparison of 2 Timothy 3:1-4 with Romans 1:28-32.

Romans 1:28-32                                                                  2 Timothy 3:1-8

‘Boasters’ alazon (30).                                                              ‘Boasters’ alazon (2).

‘Proud’ huperephanos (30).                                                     ‘Proud’ huperephanos (2).

‘Disobedient to parents’ goneusin apeitheis (30).               ‘Disobedient to parents’ goneusin apeitheis (2).

‘Without natural affection’ astorgos (31).                             ‘Without natural affection’ astorgos (3).

‘Implacable’ aspondos (31, in the Received Text).              ‘Truce breakers’ aspondos (3).

‘Reprobate’ adokimos (28).                                                      ‘Reprobate’ adokimos (8).

In addition to thess six words that are repeated from Romans 1, we read: ‘lovers of their own selves, lovers of money (covetous), blasphemers, unthankful (which finds an echo in Romans 1:21, neither were thankful), unholy, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God’. Standing out prominently in this dreadful list is one word ‘love’. We have indicated it in the structure, but must draw attention to it again:

  • ‘Lovers of their own selves’ philautoi.
  • ‘Lovers of silver, or money (covetous)’ philarguroi.
  • ‘Not loving those that are good’ aphilagathoi.
  • ‘Lovers of pleasure’ philedonoi.
  • ‘Lovers of God’ philotheoi.

We see there had been erring from the ‘truth’ (2 Tim. 2:18) and resisting the ‘truth’ (2 Tim. 3:8) and turning away from the ‘truth’ (2 Tim. 4:4); there were also some who had made shipwreck concerning ‘faith’ (1 Tim. 1:19); there was to be a departure from the ‘faith’ (1 Tim. 4:1); some had erred from the ‘faith’ (1 Tim. 6:10, 21); others were reprobate concerning the ‘faith’ (2 Tim. 3:8).

When, however, the apostle comes to the outstanding characteristic of ‘the last days’, he does not speak of faith or truth, but goes deeper, and speaks of love. It was his constant practice to associate faith with love. To the Galatians he spoke of ‘faith which worketh by love’ (Gal. 5:6). To the Colossians he wrote, linking their ‘faith in the Lord Jesus’ with their ‘love unto all the saints’ (Col. 1:4).

Did he speak to the Thessalonians of that ‘work of faith’? then he coupled it immediately with their ‘labour of love’ (1 Thess. 1:3). The good tidings that rejoiced his heart were concerning their ‘faith and love’ (1 Thess. 3:6), and the very breastplate was dual, it was a ‘breastplate of faith and love’ (1 Thess. 5:8). So also when writing to Timothy the apostle spoke of his own commission as being ‘with faith and love which is in Christ Jesus’ (1 Tim. 1:14), and when he would exhort Timothy, he links ‘faith and love’ together (1 Tim. 6:11), and points to his own life as an example of ‘faith, longsuffering, love’ (2 Tim. 3:10).

It may be that some reader has expected a fuller analysis of the dreadful times that are ahead of us, and is disappointed because we have not pursued the blasphemy, incontinence and treachery of the last days with all their harrowing effects upon heart and mind. We believe, however, that the judicious will realize that the time and space occupied by the preceding exposition of the fundamental character of love is more than justified, for it is just there that we are most vulnerable and where the best of us break down.

However many the hindrances and the countermoves of the Enemy, the last days will come, and their shadows already are visible on the horizon. We however rejoice in spite of all the dark prospect that looms ahead, for

  • ‘Weeping may endure for a night, but joy cometh in the morning’ (Psa. 30:5).

(3) The beginning of apostasy in the dispensation of the Mystery

The fact that the church (ecclesia) of the One Body is called under the dispensation of the Mystery; the fact that this Mystery is in the nature of a parenthesis in the revealed outworking of the purpose of the ages; the fact that this parenthesis is but an alternative to saying that Israël as a nation is set aside in the years 63-64 AD (Acts 28:26-29) and become for the time being lo-ammi (‘not My people’); the fact that while Israël as a nation is lo-ammi, prophetic times are not computable, prove that it is utterly unscriptural, as it is futile, to attempt to forecast ‘the time of the end’, to envisage the year of the Lord’s return, or to introduce into the present time the signs of the end referred to in Matthew 24, such as ‘wars and rumors of wars’.

While all this is true, it is nevertheless equally true that the great world goes on around us. Nations are pursuing their policies; changes that plainly herald a crisis are everywhere apparent, and therefore it seems that some notes upon the present aspects of things with a brief summary of what ‘must shortly come to pass’ may be of service.

In the first place we must turn to those epistles which contain the revelation of the Mystery, and note anything that is said concerning the trend of affairs that mark the apostasy and the character of the days at the close of the dispensation of the Mystery. Though found in the epistles of the Mystery, the apostasy is antagonistic to it, and will run on and develop into the great prophetic era known as ‘the last days’, when the church (ecclesia) of the One Body is complete.

Turning first to the epistle to the Ephesians, we naturally find that its contents are devoted mostly to making known the basic truth of the new dispensation. It contains, nevertheless, the germ of apostasy with which this dispensation closes.

Firstlythis church (ecclesia) was ‘chosen in Him before the overthrow of the world’ (Eph. 1:4), and this fact shows that the antagonism which brought about the ‘overthrow’, and which is associated with the fall of the principalities and powers, together with one originally called ‘the anointed cherub’ (Ezek. 28:14) must of necessity be at the root of the spiritual opposition that is expressed in the pages of Scripture, and in the experience of all who have stood for the truth of the Mystery.

SecondlyEphesians 2:2 makes it very clear that there is a mighty spiritual antagonist whose energy (‘the spirit that now worketh in the children of disobedience’) is so great that it is placed in contrast with the energy (‘the working of the mighty power which He wrought in Christ’) that raised Christ from the dead and seated Him far above all. The mighty antagonist is called ‘The prince of the power of the air’.

Thirdly, the methods adopted by these evil powers are indicated in Ephesians 4:14 where it speaks of ‘every wind of doctrine, by the cunning craftiness, whereby there lie in wait to deceive’; and again in Ephesians 5:11 and 18: ‘Have no fellowship with the unfruitful works of darkness’; Be not drunk with wine, wherein is excess’.

Fourtly, the last chapter of Ephesians reveals most definitely the nature of the foe.

  • ‘For we wrestle not against flesh and blood in heavenly places, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness’ (Eph. 6:12 author’s translation).

and the whole armour of God is provided in view of ‘the evil day’ (6:13).

We have not put forward any justification for our revised translation in these four phases of truth; this we have done in the series on Ephesians which runs through The Berean Expositor, volumes 35 to 42. We press on for the moment in our quest to discover what is indicated in these later epistles of Paul concerning the character of the age as the dispensation of the Mystery nears its close.

The references in Philippians are of a general character. They indicate the dangers that lurk within the church (ecclesia) and which necessarily contribute to the failure at the end. Such passages as the following give an indication of the leaven that works the mischief:

  • ‘Only let your conversation be as it becometh the gospel of Christ … that ye stand fast in one spirit, with one mind striving together for the faith of the gospel’ (Phil. 1:27).
  • ‘All seek their own, not the things which are in Jesus Christ’s (2:21).
  • ‘Beware of dogs, beware of evil workers, beware of the concision’ (3:2).
  • ‘Brethren, be followers together of me, and mark them which walk so as ye have us for an example. For many walk, of whom I have told you often, and now tell you even weeping, that they are the enemies of the cross of Christ’ (3:17,18).

It will be observed that whereas Ephesians reveals the spiritual foes that attack the church (ecclesia) from without, Philippians draws attention to the evils that are within, which will help that outside attack. These two aspects are naturally in perfect harmony with the distinctive objects of these two related epistles.

Turning to Colossians, we have an epistle which traverses much the same ground as is covered by Ephesians, but which also introduces the note of warning and the reference to the prize (Col. 2:18), which links it on to Philippians as well. We are warned against enticing words, philosophy, tradition, rudiments, shadows, voluntary humility and worshipping of angels, ordinances and the neglecting of the body found in chapter 2, which ‘beguile of the reward’ (verse 18). There is not so much revealed in Colossians concerning other forms of attack by spiritual foes, the revelation being rather the assurance of their overthrow.

  • ‘Who hath delivered us from the authority of darkness’ (Col. 1:13 author’s translation).
  • Having spoiled principalities and powers, He made a shew of them openly, triumphing over them in it’ (2:15).

After writing these three prison epistles and the short epistle to Philemon, the apostle was liberated for a time, and occupied his freedom in establishing the church (ecclesia) as far as that was possible. The church (ecclesia) at Phillipi had ‘bishops’ and deacons’ (Phil. 1:1), and there is no reason why the church (ecclesia) of the One Body should not be ruled ‘decently and in order’. Consequently we find both in 1 Timothy and Titus a concern regarding the character and appointment of bishops and deacons.

The evils exposed in 1 Timothy are complicated; we therefore tabulate them, and leave the analysis for private study. There is ‘other doctrine’ (1:3; 6:3) and ‘the doctrines of demons’ (4:1). There are ‘fables and endless genealogies’, vain jangling’, teachers of the law who understand neither what they say, nor whereof they affirm’, and in regard to faith and a good conscience, there are some who have ‘made shipwreck’ (1:7,19). There is the warning concerning the abuse of prayer, the vanity of outward adornment and the usurpation of authority by woman over man in the matter of teaching, indicated as a contributive cause of failure (2:8, 9-12). The moral and spiritual qualifications for bishops and deacons are pointed in their suggestiveness. Take, for example, one qualification of the bishops:

  • ‘One that ruleth well his own house, having his children in subjection with all gravity; (For if a man know not how to rule his own house, how shall he take care of the church of God?’) (1 Tim. 3:4,5).

Other statements such as ‘not given to wine’, ‘not greedy of filthy lucre’, ‘not a novice, lest being lifted up with pride he fall into condemnation of the devil’ (3:3,6) indicate contributory causes to the failure of the testimony.

In 1 Timothy 4, however, the Spirit ‘speaketh expressly’ and definitely reveals that ‘in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of demons … forbidding to marry and commanding to abstain from meats, which God hath created to be received with thanksgiving of them which believe and know the truth’ (4:1-3). ‘Profane and old wives’ fables’ and the over-emphasis upon ‘bodily exercise’ follow these solemn utterances (4:7,8), showing how interrelated the doctrines of demons may be with matters of everyday life. Provisions for young widows against Satan’s snares is made in 1Timothy 5:11-15, and an undue abstemiousness on the part of Timothy is corrected in 1 Timothy 5:23. Timothy is told to withdraw himself from those who teach ‘other doctrine’ (6:3-5), and is warned against the ‘love of money’, the ‘trust in uncertain riches’, and the ‘vain babblings, and oppositions of science falsely so called’ (6:10,17,20).

Finally, in 2 Timothy we have the warning concerning a ‘spirit of cowardice’ that would be ashamed of the testimony of the Lord or of Paul His prisoner, and also the necessity to hold fast a form of sound words received from Paul (2 Tim. 1:7,8,13). In chapter 2 we have the many hindrances that are found in the path of him who would run for the crown. There are the ‘entangling affairs of this life’ and ‘the denying of the Lord’ (2:4,12). Great emphasis is placed upon the principle of ‘right division’ so that the workman shall have no need for shame (2:15); ‘profane and vain babblings’ are once more mentioned (2:16), and the figure of the great house is introduced to urge the believer to ‘purge himself’ so that he may be a vessel unto honour (2:19-21). The avoidance of youthful lusts, foolish and unlearned questions, and strife are enjoined (2:22-24). 2 Timothy 3 adds to the Spirit’s ‘express’ statement of 1 Timothy 4 by saying:

  • ‘This know also, that in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, trucebreakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away’ (2 Tim. 3:1-5).
  • ‘Evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived’ (3:13).

This awful revelation is supplemented in chapter 4 by the words:

  • ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables’ (4:3,4).

The forsaking of Paul by Demas because he ‘loved this present world’ (verse 10) must be included as a warning and a symptom in this dreadful foreshadowing of the perilous times that must surely come.

Here, as contributory causes to this one dreadful end, we have such widely divergent agencies as spiritual wickednesses and the matter of woman’s dress, and usurpation of authority over the man. We have doctrines of demons closely associated with the matter of diet. We have bodily exercise, young widows, water drinking, neglecting the body, ruling the house well, all closely allied with rightly dividing the word of truth, and being unashamed of the testimony of the Lord’s prisoner.

A survey of the causes that lead to such an end is surely humbling to us all, and we realize that we all have shared in the downward movement. The only reference to ‘repentance’ in Paul’s later ministry occurs in 2 Timothy 2:25, and possibly none can read this article without feeling cause for repentance in many particulars.

We do not intend to dwell on these passages; they have been assembled so that we shall see what the age will be like when the church (ecclesia) of the One body is complete, the dispensation closes, and when prophetic times once more begin to run their destined course.

Joel and the last days of Acts 2

A Brief Note on the Prophet Joel, with particular reference to Peter’s quotation as recorded in Acts 2

The Prophecy of Joel is undated, and we have purposely limited ourselves to the date prophecies in the Analysis, but it contains references to the future that impinge upon New Testament times, and must be given a consideration here. Its outstanding thoughts are REPENTANCE and RESTORATION, both of which form the groundwork of Peter’s ministry in the early chapters of the Acts of the Apostles:

  • ‘Rend your heart, and not your garments, and turn unto the LORD your God … Who knoweth if He will return and repent, and leave a blessing behind Him?’ (Joel 2:13,14).
  • ‘And I will restore to you the years that the locust hath eaten, the cankerworm, and the caterpillar, and the palmerworm, My great army which I sent among you’ (Joel 2:25).

The passage that demands our attention is that which follows this promise of restoration:

‘And it shall come to pass afterward’ (Joel 2:28).

The word ‘afterward’ cannot stand alone, we must supply mentally the answer to ‘after what?’ and here the answer is ‘after the promised restoration, after the day comes when Israël as the people of God shall never be ashamed’. It is obvious to any student of Prophecy that this happy day of Israël’s restoration has not yet come, and that consequently some Scriptural and logical reason must have justified Peter’s quotation of Joel 2:28-32, in Acts 2:17-21. A few variations are observable in Peter’s quotation, that depart both from the Septuagint and from the Hebrew original, but these do not constitute a problem.

What does constitute a problem of interpretation is the reason for quoting Joel 2:28-32 on the day of Pentecost. Peter most certainly called the people to repentance, and linked repentance with the time of restoration which had been the burden of prophecy since the world began, but if Pentecost was the restoration long hoped for, Peter could not have said what he did in Acts 3:19-26. When we examine his quotation more closely we discover that he made a most important alteration. He DID NOT because he COULD NOT say ‘It shall come to pass AFTERWARD‘ for the promised restoration was yet future, he could only say:

  • ‘It shall come to pass in the last days’ (Acts 2:17).

It is an exegetical mistake of the first magnitude to assume that Peter is providing us with a basic text upon which we may erect a structure of ‘the last days’ here, he is simply accommodating the passage to answer a most simple and somewhat trivial objection. Upon twelve men had come the ‘power from on high’ with the result that the Jews who had come from the twelve specified nations (Acts 2:9-11) heard them speak the words of God in the tongue in which they had been born. Some were amazed and said ‘what meaneth this?’ Others mocking said ‘these men are full of new wine’, but Peter said ‘these are not drunken … this is that which was spoken by the prophet Joel‘ and proceeds to quote the whole passage. His answer amounted to this: ‘If you are going to attribute this initial outpouring of the Spirit which has endued these twelve men with power for their ministry, to the effects of wine and drunkenness, what will you say when the great outpouring of the Spirit takes place AFTER the restoration actually comes?’ For this reason, if for no other, Acts 2:16-21 is the last passage to refer to in the construction of any scheme of the prophetic period known as the ‘last days’; any other reference is preferable to this, for the simple reason that Peter was accommodating this passage to rebuke those that mocked.

We do not attempt an examination of the prophetic period known as the ‘last days’ here, but the subject is considered in the article LAST DAYS, but a word to the wise we trust will be sufficient. ‘In those days’, i.e. the days of which Joel was speaking, God said:

  • For, behold in those days, and in that time, when I shall bring again the captivity of Judah and Jerusalem, I will also gather all nations‘ (Joel 3:1,2).

If any are at all doubtful as to the fact that ‘blood and fire and pillars of smoke’, the darkening of the sun, and the turning of the moon into blood are judgments and not blessings, [It has actually been expressed, that however strange it may appear, these dreadful occurrences must somehow be ‘blessings’; such is the condition of mind into which a false interpretation of Peter’s quotation can lead the most earnest seeker after truth] let him read Joel 3:15,16

Out: ‘Prophetic Truth’ / Charles H. Welch

**********************

www.israeltoday.nl / Het nieuws vanuit Israël dat anderen niet brengen … … … …

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON

www.bereanonline.org

**********************

Doe je graag aan Bijbelstudie?

www.everread.nl

**********************

Bediening van het geheimenis – Efeze 3:9

www.levendwater.orgzie: Audio o.a. dhr. D. van Zuijlekom

**********************

Gerard J.C. Plas

 

 Posted by at 09:04
Aug 122018
 

We preface our study of the ‘Last days’ with quotations from the writings of the Rev. Nathaniel West, D.D. Speaking of the vision of Daniel 8, he says:

  • ‘These great world movements like those afterwards between the north and the south are mirrors, of like collisions, yet to occur in the last days, marking the ‘Time of the End’ – The East seeking to control the West, the West to control the East. [Dr. West wrote these words about the year 1900].
  • ‘The great world movement of history is planetary motion. “It returneth again according to its circuits”. The End-Time will renew the Old-Time, though under new conditions.
  • ‘It is with some providential intent the labours of a Curtino and Grote, a Stanley and Rawlinson, a Mueller and Weltzhofer, a Mayer and Brandis, have drawn attention to the “Laws of historical development” and show how the destiny of the Jews affects the destiny of all nations, and that “in the near future, the world may expect to see the operation of the law, more powerfully than ever”‘.

Inasmuch as prophecy deals with ‘things to come’, it must have much to say about ‘The End’, ‘The Time of the End’, ‘The Last Days’ and ‘The Latter Times’ as well as the great periods called ‘The Day of the Lord’ and ‘The Day of God’.

The Hebrew Old Testament employs the word acharith; the Greek New Testament uses the words eschatos and once only the word husteros. The verb achar means ‘to tarry, to remain behind’, and the adjective achar means ‘other’ (properly one coming behind). Other forms of the word are the adverb ‘behind’, the preposition ‘after’. The words acharith and acheron are the two that concern us here, and particularly acharith, the feminine form. It can refer to the end of a year (Deut. 11:12) or the end or ultimate issue of a course of action (Jer. 5:31). ‘In the end of the days’ looks to the closing days of prophetic import, including the outcome, or as Dr. Nathaniel West has put it ‘The Afterness’, whether of Messianic hope, or the calamitous nature of the close of history.

The book of Job sets fort the Enigma of the Ages and its solution ‘Ye have seen the end of the Lord’ (Jas. 5:11).

‘So the LORD blessed the latter end of Job more than his beginning’ (Job 42:12).

The Goal of the Ages foreshadowed

The book of Job contains in dramatized form the problem of the ages, and in the opening and closing chapters, the key to the enigma is supplied. We who read the complete book have the advantage of Job and his friends, for we see that Job’s trouble arose, not so much from his own doings or circumstances, but from the enmity that is inherent between the two seeds. Satan is seen attacking Job, whose name actually means ‘The Attacked’ or ‘One at Enmity’. God’s permission of the evil endured by Job was, as we learn, limited. His life could not be touched. We have also seen that there are two essential features in this great outworking of the Divine purpose. Patience, ‘Ye have heard of the patience of Job’, and End, ‘and have seen the end of the Lord’. The fact that Job received ‘double’ for all his sufferings and loss is stressed at the close of the book. In the first chapter his is said to have had ‘seven sons and three daughters’, he also possessed 7,000 sheep, 3,000 camels, 500 yoke of oxen and 500 she asses. In chapter 42 we learn that the Lord turned the captivity of Job, and gave him twice as much as he had before. The Lord blessed the latter end of Job more than his beginning, for he had 14,000 sheep, 6,000 camels, 1,000 yoke of oxen, and 1,000 she asses (42:12). The number of his children was not doubled, but he was given seven sons and three daughters as at the beginning. The names given to the three daughters suggest that Job had been entirely delivered from the loathsome disease that had been inflicted upon him, for Jemima probably means ‘as the day’, betokening Job’s emergence from the shadow of death. Kezia means ‘fragrant as cassia’ (Psa. 45:8) and Keren-happuch ‘horn for paint’, indicating rare beauty. The comment is added:

‘And in all the land were no women found so fair as the daughters of Job’ (Job 42:15).

The name of Job’s third daughter is prophetic, for the Hebrew word puk, meaning ‘paint’, is found in Isaiah 54:11, where we read ‘I will lay thy stones with fair colours’. The same word is used in 1 Chronicles 29:2, for the ‘glistering’ stones there described, anticipating as it does the splendour of the New Jerusalem, even as the ‘painted’ face of Jezebel anticipates the evil parody described in Revelation 17:1-6.

Moreover Job is said to have lived ‘after this’ another hundred and forty years. If this age was doubled, as the number of his cattle had been, then Job’s total age would have been 280 years. If, on the other hand, his age was repeated as the number of his children had been, then he would have been 70 at the time of his affliction and 70 + 140, namely 210, at the time of his death.

At the time of Job’s experiences, Israel had not come into being, but the God of Job was also the God of Israel and of the ages. It is therefore entirely in harmony with the teaching of Scripture that the experiences of Job should be echoed by those of Israël. Thus we notice in the first chapter of Isaiah that Israël, like Job, is seen covered with incurable sores, and that in Isaiah 61, in the acceptable year of the Lord, we find this promise:

‘For your shame ye shall have double’ … ‘In their land they shall possess the double’ (Isa. 61:7).

In Job 42:10 we read the words ‘the LORD turned the captivity of Job’, and the reader will recognize in this phrase a recurring promise made to Israël through Moses and the later prophets. Over and over again we read the words ‘bring into captivity’, turn again, turn away or turn back captivity’ all of which go back to Job’s experience as their original. If it is true, that Moses is the one into whose hands the story of Job came, it is impossible to believe that he could write of Israël’s future ‘The LORD thy God will turn thy captivity’ (Deut. 30:3) without associating Israël’s age-time experiences with those of Job. This ‘turning again of the captivity’ of Israël is the burden of the Psalmist, ‘Oh that the salvation of Israel were come out of Zion! When the LORD bringeth back the captivity of His people, Jacob shall rejoice, and Israël shall be glad’ (Psa. 14:7; cf. 53:6; 85:1 and 126:4). Jeremiah uses the phrase twelve times over, a number suggestive of Israël. Hosea 6:11, Joel 3:1 and Zephaniah 3:20 also should be read. In the strictly literal sense of the term Job was never in ‘captivity’, and in the prophetic references to the captivity of Israël, much more than physical bondage or exile is intended.

Did Balaam know the story of Job? We cannot tell, but he could easily have been acquainted with the life of this great man of the East, and might even have had him in mind when he said, ‘Let me die the death of the righteous, and let my last end be like his’ (Num. 23:10), for it is the same word that is translated ‘latter end’ in Job 42:12. Prophecy concerning Israel has much to say concerning ‘the last days’, ‘the latter days’ and ‘the latter end’. Deuteronomy 8 opens with a reference to trials and chastenings, but is has in view ‘good at thy latter end’ (8:16). ‘There is hope in thine end’ said Jeremiah to the captivity of his day (Jer. 31:17). In every way the book of job is seen to take its rightful place in the forefront of revealed truth.

By the time that Moses had been raised up to be the deliverer and lawgiver of the chosen people, the testimony of tradition had become distorted and valueless as may be seen in the vain endeavour of Job’s three friends to solve his problem by appeals to that source. The testimony associated with the stars had become corrupted, the day was drawing near when a great prophet should be raised up to give to Israël, and through them to the world, a written revelation of Truth. Moses opens the book of Genesis with the sublime words ‘In the beginning God created the heavens and the earth’. If his own mind and that of others in Israël to whom he had shown the book of Job upon his return from the land of Midian had been prepared by the lengthy appeal to the wonders of creation that occupy the closing chapters of the book of Job, the epitome of Genesis 1:1 would come with even greater force. To us who read the book of Genesis and have not the knowledge supplied by the book of Job, the entry of the serpent in Genesis 3 is an enigma. Moses and those who had read the book of Job would have been prepared for such initial intrusion and would have seen the attack upon Adam and Eve in the light of the subsequent attack upon one of the woman’s seed.

The lesson for us who are teachers or students, seems to be that where possible, students and teachers should make themselves acquainted with the book of Job as a necessary preparation for the greater study of all Scripture. Let us rejoice that we not only hear of the patience of Job, but also that we have ‘seen the end of the LORD’ wherein we find the solution not only of Job’s problems, but also of the age-long problem concerning all who pass through the wilderness of this world, and the way which leads to the goal of the ages, when all tears shall be wiped away, Satan and his seed destroyed, and God All in all. Job’s experience provides the pattern of all prophecy. Even the name ‘Job’ means ‘enmity’ or one ‘attacked’, and occurs for the first time in Genesis 3:15.

The earliest recorded forecast of the last days is found in Genesis 49, uttered by Jacob on his deathbed. When Jacob gathered his sons together to tell them what should befall them in the last days, those sons concerning whom most is said, and who include in their forecast references to either Christ or Antichrist, are Judah, Dan and Joseph; this will be most readily seen if we present the outline of Jacob’s prophecy as follows:

Genesis 49:3-27

A 3-7.            a Reuben           Water.  Simeon           Scattered.  Levi          Divided.

B 8-12.           Judah            The LION.  THE SCEPTRE            SHILOH.

A 13-15.         a Zebulon          Ships.  Issachar             Rest.

B 16-18.         Dan           The Serpent and Adder.  e SALVATION.

A 19-21.          a Gad           Troop.  Asher           Bread.  c Naphtali              Hind.

B 22-26.         Joseph          Fruitful bough.  e THE SHEPHERD           THE STONE.

A 27. Benjamin          Wolf.

Judah is the tribe whose latter day prophecy links it with the prevailing Lion, and with the sceptre, lawgiver and Shiloh. The One who had prevailed to open the scroll was, moreover, ‘The root of David’. This title, taken together with that of Revelation 22:16, ‘I am the root and the offspring of David’ is often explained, by saying that Christ was not only the son of David (the offspring), but also as the root whence David sprang. We rejoice to know that He who was David’s son was also David’s Lord, but in what special way David sprang from Christ we fail to see in Scripture; neither is there any need for such an idea. The ‘root’ of David seems to be an allusion, if not a reference back to Isaiah 11:1, ‘And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots’; the stem really means the stump of a tree after it has been cut down, and the figure exactly fits the apparent destruction of the royal line of David in our Lord’s day. Christ is the Branch that grows out of his roots, for, in verse 10, the prophet continues, ‘And in that day there shall be a root of Jesse … to it shall the Gentiles seek’. If the title ‘root of David’ denotes the source from whence David sprang, and not the same as the offspring of David, then ‘the root of Jesse’ indicates the same. All are agreed, however, that ‘the root of Jesse’ is but another way of speaking of Him Who should ‘grow out of his roots’. Malachi 4:1 shows that ‘root’ as well as ‘branch’ is used to indicate posterity. The prophecy of the Apocalypse is far more concerned to show the fulfilment of the promise concerning the Seed of David, than it is to prove the deity of Christ.

The Lord is seen as the great King, prevailing as the Lion of Judah, concerning Whom alone a sceptre is mentioned, and as the root of David, Who, being raised from the dead, sits on David’s throne.

One further and all-important truth is revealed in the vision concerning this kingly overcomer. The Lion of Judah and the root of David is the Lamb of God. When He first came amongst men as the sent One of God, He came not as a Lion, but was pointed out as the ‘Lamb of God which taketh away the sin of the world’. When John beholds Him in His risen glory, he still sees Him not as a Lion, but as a Lamb; when the day of His wrath comes, and strikes terror in the breast of all, we read of the wrath of the Lamb, not the Lion; when the marriage of heaven’s King is announced, it is the marriage of the Lamb, not of the Lion. More pointedly, perhaps, is Revelation 6:1, where it is the Lamb Who opens the seals, although the elder said it was the Lion that he saw. We are not to understand that He Who once was the Lamb has now become the Lion. No, the Lamb it is that is seen right through the prophecy, the Lion never. Christ as the Lamb fulfills all the prophecies that speak of Him as Lion and King, for the Lamb bears the marks of sacrifice, ‘standing as having been slain’. Without the redemption concerning which the slain Lamb speaks, the throne of David would remain vacant, and the Lion of Judah would never be known. Heaven is about to burst forth in a new song, and it is to the Lamb they sing, and of His redemption, not to the Lion and of His strength.

Throughout the Scriptures there runs the teaching that is summed up in this vision of the enthroned Lamb. Man by nature would give the battle tot the strong. God has throughout glorified humility and meekness, everything in fact that goes with a lamblike character. Those who suffer, overcome; while those who appear before their fellows as the greatest conquerors have suffered the greatest of defeats.

Three features are emphasized in this prophecy:

The sceptre and Shiloh.     Salvation.     The Shepherd and the Stone.

Up to this prophetic utterance of Jacob there is no hint that Royal dignity was to be associated with Judah. The words ‘until Shilo come’, while being interpreted in a number of ways, must refer to a person. John seized upon the meaning of the word ‘Siloam’ in John 9:7, namely ‘sent’ and ‘The Sent One’ is a dominant title of Christ in that Gospel.

Previous to the coming of Christ, Judah enjoyed the pre-eminence, but after that event, the crown and the natural pre-eminence passed.

We find too that Simeon was indeed ‘divided in Jacob, and scattered in Israël’, the inheritance of Simeon falling within the bounds of Judah. Reuben the firstborn also, instead of enjoying a central position, finds his inheritance on the other side of Jordan.

The value of this initial prophecy of the last days is that we can see that some if not all of the forecasts have had a primary fulfillment, anticipating the fuller realization and the end of the days. Balaam also, even though unwillingly, looked down the ages and said, ‘I will advertise thee what this people shall do to thy people in the latter days … there shall come a STAR … and a SCEPTRE’ (Num. 24:14,17).

The Prophetic Song of Moses is recorded in Deuteronomy 32, and references to the last days are also found in Deuteronomy 4:30; 8:16 and 31:29.

Coming to the Prophets themselves, Isaiah 2:2-5 opens the record, and Micah 4:1-4 closes that list with almost identical words. The references to the later days and the last end that intervene, are of secondary interest as an examination of the passages in Isaiah, Jeremiah and Ezekiel will show, leaving the references in the book of Daniel, and the one reference in Hosea to fill up the story of restoring grace thus:

A     Isaiah 2:2-5.

  • The last days. The Mountain of the Lord’s house. Many nations will go. The law shall go forth of Zion. Nation shall not lift up a sword against nation, neither learn war any more.
  • The house of Jacob is called upon to ‘walk in the light of the Lord’.

B    The last end and latter times of Daniel.

B     The return of Israel after their long lo-ammi estrangement (Hosea 3:5).

  • The words quoted above repeated in Micah, until we come to verse 4. Then it adds the peaceful figure of sitting under vine and fig tree, and instead of the call to Jacob to walk in the light of the Lord, Micah says:

A    ‘For all people will walk every one in the name of his god, and we will walk in the name of the LORD our God for ever and ever (Micah 4:5).

This closing portion of Micah 4:1-5 suggest a very great difference between Israël in Jerusalem, a kingdom of Priests, and the rest of the nations at that time still walking in the name of false gods. As this appears to be a prophecy embracing the Millennium, we must allow for this reference to ‘his god’ among other such features as ‘feigned obedience’ and the warlike rebellion at the end.

Let us examine Isaiah 2:2-5 a little closely. This precious glimpse of the days of restoration and blessing is fully expanded in the second part of the prophecy (Isa. 40-66) and therefore, as our space is limited, we will be content with the following outline.

Isaiah 2:2-5

A    2:2.          The true exaltation (Heb. nasa) ‘The Lord’s house’.

B    2:3.

a     Many people.

b      Come ye, let us go … to the … God of Jacob.

c      We will walk in His paths.

C    2:3.        

d      Out of Zion.

e      Shall go forth the law.

e      And the word of the Lord.

d      From Jerusalem.

A    2:4.         False exaltation (Heb. nasa) ‘Not lift up sword’.

B    2:5

a    House of Jacob.

b     Come ye, let us walk.

c     In the light of the Lord.

Here, in these few sentences, we have compressed the glorious future that awaits the nations of the earth when Israël shall at last enter into their inheritance and become a kingdom of priests. Not until the nations cease to ‘learn’ war, will peace be more than an illusion.

Isaiah 2:2 is one of several prophecies that indicate that Jerusalem will be the centre of God’s dealings with the earth, which will anticipate and manifest to the surrounding nations what the New Heavens and New Earth will be like when the time arrives. So we read:

  • ‘For, behold, I create new heavens and a new earth: and the former shall not be remembered, nor come into mind’.

BUT

  • ‘Be ye glad and rejoice for ever in that which I create: for, behold, I create Jerusalem a rejoicing, and her people a joy’ (Isa. 65:17,18). ‘They shall not hurt nor destroy IN ALL MY HOLY MOUNTAIN:

FOR

  • ‘The earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea’ (Isa. 11:9). ‘And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek’ (Isa. 11:10).

So far as the oceans of the world are concerned, the waters do not coverthe sea, the sea covers the ocean bed of earth. The explanation of this figure is found in Ezekiel 47. From under the threshold of the house of the Lord, Ezekiel saw waters flowing eastward. When these waters were measured they were first to the ankles, then to the loins, and finally were too deep to be passed over:

  • ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed … from En-gedi’ (Ezek. 47:8-10).

This fixes the ‘waters’ and ‘the sea’ of Isaiah’s prophecy, for En-gedi is on the banks of the Dead Sea. The miraculous healing of this symbolic sea of death comes from a restored and blessed Israël while the rest of the world is still in darkness, the prophetic future follows the pattern that is expressed in the words: ‘Among all nations, BEGINNING at Jerusalem‘ (Luke 24:47). At the same time that the Redeemer comes to Zion darkness will cover the earth, and to the glory that will be seen upon Israël, the Gentiles shall come (Isa. 59:20; 60:1-3).

When the Lord reigns in Zion, He will rule in the midst of ENEMIES, and while ISRAËL will offer themselves willingly, the Lord will have to strike through kings in the day of His wrath, judging among the heathen, and filling the places with the dead bodies. These words ‘strike through’, ‘wrath’ and ‘dead bodies’ cannot be construed into terms of universal peace, for that does not come until after Israël are restored and blessed. If at the close of the Millennium (1000 years) THAT kingdom which ends with the rising of Gog and Magog, and during which feigned obedience has been rendered, was all that the Redeemer could deliver up to the Father, then the goal of the ages, ‘that God may be all in all’ will never be reached, and we are indeed of all men ‘most miserable’.

The Prophecy of Daniel contains a series of questions concerning the character of ‘the last days’, there translated ‘the last end’, ‘the latter time’, ‘the latter’ days, and ‘the end of’ these things. Associated with these words are ‘the indignation’ (Dan. 8:19) and ‘kingdom’ (Dan. 8:23) where the subdivision of Alexander’s Empire into four, foreshadows a similar subdivision in the last days, either SYRIA, EGYPT, MACEDONIA or ASIA MINOR, out of one of which the last dictator shall arise (Daniel 8). Hence the rising important of ‘The Middel East’ from 1897 – 2018!

In Daniel 10:14 Gabriel announced to Daniel that he had come to make him understand ‘what shall befall thy people in the latter days’, and this is the theme of Daniel 11 and 12. At the end there shall be ‘a time of trouble such as never was’, and a deliverance and a resurrection of all ‘found written in the book’ (Dan. 12:1-3). Daniel was then told to shut up the words and seal the book ‘even unto the time of the end’, and it is the office of the book of the REVELATION to open up the prophecies of Daniel, and neither book can be understood without the other.

Two strange and unexplained periods of time are found at the close, namely the one thousand two hundred and ninety days and the one thousand three hundred and thirty-five days. These days date ‘from the time the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination of desolation set up’ and so run on after the close of the three and a half years’ tribulation. Some commentators think that the extra thirty days will cover the period of national repentance (Zech. 12:10-14; 13:1), when a fountain shall be opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness, and that the further forty-five days will be occupied by regathering the dispersed and outcast of Israël, but it must be confessed that this is largely a matter of conjecture.

Out: ‘Prophetic Truth’ / Charles H. Welch

*********************

www.israeltoday.nl / Het nieuws vanuit Israel dat anderen niet brengen … … … …

*********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON

www.bereanonline.org

*********************

Doe je graag aan Bijbelstudie?

www.everread.nl

*********************

Bediening van het geheimenis – Efeze 3:9

www.levendwater.org / zie: Audio o.a. dhr. D. van Zuijlekom

*********************

Gerard J.C. Plas

 

 Posted by at 16:56
Jul 022018
 

DE LEER VAN DEUTERONOMIUM

Om aan de wereld te laten zien wat Gods bedoeling was, verkoos God als model een klein, onaanzienlijk en zeker niet hoogstaand volk. (Deut. 7:7). Grote cultuurmonumenten heeft het niet opgeleverd, grote kunst- of wetenschapsprestaties evenmin. God gaf de voorkeur aan een trage, doch zekere ontplooiing van Zijn voornemen, zodat velen het innerlijk zouden kunnen verwerken. Dit boven een rechtstreekse onweerlegbare intellectuele logica, die de massa niet kan volgen en dus langs zich heen laat gaan. (Bij alle oude volken was de beschaving grotendeels beperkt tot de bovenlaag; de massa was dom en arm. Bij slechts enkele volken, met name de Grieken, werd getracht de bovenlaag wat groter te maken). Dit onaanzienlijke en trage kan men beschouwen als de dienst-knechtgestalte van de openbaring. Hetgeen later nog verder gaat als de Messias geboren wordt in een onaanzienlijke kribbe in een onaanzienlijk stadje van een onaanzienlijk land.

Dit alles ter voorbereiding van Israëls eigenlijke taak, straks in het Messiaanse Rijk, als de berg des Heren zo verheven zal zijn boven alle bergen, dat alle volken daarheen zullen opgaan om de wegen des Heren te verstaan. (Jes. 2:3). Alleen een volk dat zelf ootmoed kent, kan dat andere volken leren.

Wanneer men reeds nu, in de boze aioon, het verschil tussen Israël en de volken uit het oog gaat verliezen en vooral als men als kerk of christenheid meent zélf “Israël” te zijn, dan ligt hier een oorzaak van de grootst mogelijke fouten, misverstanden, ketterijen en uitwassen. Als men de Schrift, met zijn boodschap en getuigenis van Israël, zonder meer gaat toepassen op de mens buiten Israël, ontstaat er incongruentie (er blijkt van alles niet te passen), met kortsluiting door teleurgestelde verwachting. Men rekent dan op allerlei verhoring van gebeden, op voorspoed voor de vrome, op genezing door gebed, op bewaring voor vijanden en natuurrampen voor het volk dat God dient, kortom: men rekent op een voortdurend ingrijpen van God ten behoeve van de Zijnen.

Het kost weinig moeite om uit tal van Bijbelboeken teksten aan te halen die deze verwachting schijnen te bevestigen. We hebben in vele Psalmen en vaker nog in psalmgedeelten opgemerkt, dat God zwijgt, maar er zijn veel meer Psalmen die spreken over Gods grote daden, over Zijn ingrijpen. En niet alleen de Psalmen, ook andere Bijbelboeken spreken vaak zo. Bijv. Deuteronomium 28-32: “Als gij de stem van de Heer uw God zult gehoorzamen, zo zullen allerlei zegeningen over u komen. Daarentegen zal het geschieden als gij de stem van de HEER uw God niet gehoorzaam zult zijn, zo zullen vele vloeken over u komen en u treffen. Ik, (Mozes) neem de hemel en de aarde tot getuigen; het leven en de dood heb ik u voorgehouden, de zegen en de vloek; kies dan het leven, opdat gij blijft in het Land dat de HEER aan uw vaderen Abraham, Izaak en Jakob gezworen heeft hun te geven:

Wie Deuteronomium 28-31 naleest, zal het opvallen dat Mozes over de dreigende bestraffing veel uitvoeriger is dan over de beloofde zegeningen. Daarom ligt de nadruk heel wat meer op de waarschuwing om de weg van God niet te verlaten dan op de beloften van welvaart en voorspoed.

In de zg. tien geboden komen we deze gedachte tegen in het tweede gebod (misdaden werken door tot in het vierde geslacht, maar barmhartigheid over hen die God liefhebben en Zijn geboden betrachten), en in het vijfde gebod (eert uw ouders, opdat uw dagen verlengd worden en opdat het u welga in het Land dat de HEER uw God u geven zal).

Dit patroon vinden we uitgewerkt in het boek Richteren, waar we in hfdst. 2 dit thema letterlijk vinden: “Toen Jozua gestorven was, en ook zijn geslacht, zo stond een ander geslacht op dat de HEER niet kende, noch het werk dat Hij aan Israël had gedaan; toen deden de kinderen Israëls wat kwaad was in de ogen des HEREN. Zo ontstak de toorn des HEREN en Hij verkocht hen in de hand van hun vijanden. En de HEER verwekte richters die hen verlosten al de dagen van de richter. Maar het geschiedde met het sterven van de richter, dat zij omkeerden en verdierven het meer dan hun vaderen; daarom ontstak de toorn des HEREN opnieuw tegen Israël en Hij verdreef de heidenen niet uit hun bezitting.” Hetzelfde komen we tegen in het boek Koningen: bij koningen, die God dienden ging alles naar wens, maar de meeste koningen dienden God niet, althans niet met hun gehele hart en dan ging alles verkeerd. Zo wordt de ondergang van het noordelijk Israël niet toegeschreven aan politieke of economische omstandigheden, maar aan het feit dat Israël aan de HEER ontrouw was geworden. (2 Kon. 17:7-23).

Ook in de Psalmen vinden we dit thema, bijv. Ps. 1: “De HEER kent de weg der rechtvaardigen, maar de weg der goddelozen vergaat”. Of Ps. 91: “Gij zult vergelding der goddelozen zien, maar tot u zal het niet genaken; u zal geen kwaad wedervaren, want Hij zal Zijn engelen bevelen aangaande u, om u te behoeden op al uw wegen; zij zullen u op de handen dragen, opdat gij uw voet niet aan een steen stoot.”

Tenslotte de profeten, zoals Jesaja 1:19-20: “Indien gij gewillig zijt en hoort, zo zult gij het goede van dit land eten, maar als gij weigert en weerspannig zijt, zo zult gij door het zwaard gegeten worden.” Verder in Joel 2:12-13: “Nu dan, spreekt de HEER, bekeert u tot Mij, want Hij is genadig en barmhartig, berouw hebbend over het kwaad.” Laatste voorbeeld in Mal. 3:10: “Breng tienden in Mijn huis en beproef Mij, of Ik u niet zal opendoen de vensters van de hemel en u zegenen, zodat er geen schuren genoeg zijn!” (Jes. 57:1a schijnt een uitzondering te zijn: De rechtvaardige komt om en er is niemand die het ter harte neemt. Doch als we verder lezen staat er dat die rechtvaardige daardoor bewaard bleef voor veel rampen. Maar de goddelozen hebben geen vrede (aldus het slotvers)).

Deze opvatting betreffende een rechtstreekse samenhang tussen het dienen van God en zijn ingrijpen ten goede, dan wel het niet-dienen van God en Zijn ingrijpen ten kwade (of Zijn niet-ingrijpen ten kwade), noemt men wel deuteronomistische theologie. Deze benaming hangt samen met een schrift-kritische beschouwing, die eigenlijk het openbaringskarakter aan vele Schriftgedeelten ontzegt. De critici voelen terecht dat het denken over God op bovengeschetste wijze, die men zou kunnen karakteriseren met: “Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe”, in het algemeen niet het rechte denken over God kan zijn. Daarom heeft men het boek Deuteronomium en de gehele Israëlitische geschiedschrijving die op hetzelfde thema voortborduurt wel eens genoemd een filosofie van het succes. De latere ontwikkeling heeft de gevaren van de “deuteronomistische theologie” ook wel aangetoond.

Het volk ging God dienen om daarmee de beloofde zegeningen te gaan verdienen. Bleef de verwachte voorspoed uit, dan was Israël al spoedig geneigd weer de afgoden te gaan dienen. Later heeft het Farizeïsme er zelfs een compleet systeem van gemaakt; de nadruk, die in deze theologie werd gelegd op het houden van de geboden en het bestuderen van de leer, leidde tot een sterke ont-geestelijking (De Romeinen noemden zoiets ‘fraus legis’ (bedrog van de wet) d.w.z. door je aan de letter van de wet te houden de bedoeling van de wet ontduiken) van hetgeen het O.T. eigenlijk bedoelde. In het N.T. vinden we dit terug in de felle twistgesprekken tussen Jezus, Petrus, Johannes en Paulus tegenover de toonaangevende Schriftgeleerden. Zo sterk zelfs dat men hieruit een volstrekte tegenstelling tussen O.T. en N.T. heeft afgeleid, hetgeen een volkomen uit elkaar groeien van “Joden” en “christenen” veroorzaakte. Maar waarbij de “kerk” over het hoofd zag, dat Jezus en Paulus (de laatste in de Handelingen-tijd) in hun prediking niet veel anders deden dan een verkeerde uitleg van “Deuteronomium” rechtzetten, doch geen nieuwe anti-deuteronomistische theologie ontwikkelden.

Wij gaan dit alles thans niet verder uitwerken, doch volstaan met die opmerkingen die nodig zijn voor onze beschouwing over het zwijgen van God. Want dit is wel duidelijk: in de deuteronomistische theologie gaat het over een sprekende God, een God die daden verricht en op gezette tijden ingrijpt. En als men nu in de praktijk van het leven en in de ontwikkeling der geschiedenis steeds ziet dat dit niet klopt, komt men er al gauw toe om te zeggen: Die deuteronomistische theologie is fout; ze is in strijd met de werkelijkheid en ze maakt het geloof in God tot het geloof in Sinterklaas. Deze theologie is dus mensen bedenksel en geen openbaring van God. Aldus de kritiek.

Dit neemt niet weg dat deze theologie ook bij de christenen rijkelijk school heeft gemaakt. Hoeveel christenen verwachten eigenlijk niet dat hun-dienen-van-God allerlei zegen tot gevolg heeft? Goed, men spreekt graag van “verbeurde zegeningen”, maar daarbij gaat men er al stilzwijgend vanuit dat als de mens nu eens niet zondigde, God verplicht was Zijn zegen te schenken. Omgekeerd worden rampen en tegenspoeden uitgelegd als bewijzen van de toorn van God, Die ons straft om onze zonden en het van tijd tot tijd nuttig vindt om ons weer eens bij onze kleinheid en vergankelijkheid te bepalen.

En als dan de bewijzen zich opstapelen dat God niet ingrijpt ten goede, of dat rampen juist de besten treffen en de slechten de dans ontspringen, dan is men zo behept met die leer van: “Doe uw voordeel met onze succesrijke religie”, dat men niets meer gelooft en alle dienen van God overboord gooit. Ziedaar het probleem van de moderne mens: Hij gelooft niet meer in de deuteronomistische godsopvatting, en omdat hij meent dat dát de Bijbelse opvatting is, blijft van het geloof niet veel meer over dan een vaag religieus gevoel, verbonden met de medemenselijkheid. Men aanvaardt desnoods wel datgene uit de Bijbel dat over die medemenselijkheid handelt, maar meer ook niet. M.a.w. vanuit een bepaalde vooropgezette overtuiging (in dit geval de medemenselijkheid) gaat men de Bijbel lezen, net zo als de Farizeeërs deden met hun vooropgezette overtuiging, al was die dan een andere, nl. de vergelding van goed en kwaad. Zoals er ook christenen zijn die alles benaderen vanuit de vooropgezette overtuiging van de vergeving der zonden (bijv. Luther), wat dan te pas en te onpas overal op toegepast wordt.

Al deze – overigens tegenstrijdige – vooropgezette overtuigingen hebben dit gemeen, dat ze geen oog hebben voor de “insnijdingen” in het Woord Gods. Men onderscheidt niet de “tijden en gelegenheden”, de aioonen en bedélingen die men moet maken om te komen tot een recht verstaan van de Schrift. Om ook hier ons te beperken tot die opmerkingen die vallen binnen ons onderwerp, stellen wij dit (aan de Schrift ontleend) uitgangspunt voorop:

De deuteronomistische theologie is op zichzelf juist, maar ze is alleen geldig voor Israël, in zijn functie van uitverkoren volk. Ze is niet geldig voor andere volken en evenmin voor Israël als terzijde gesteld volk. (Met terzijdestelling wordt bedoeld de tijdelijke toestand als in Hosea 1: de lo-ammitijd ( = niet-Mijn-volk). Die tijd is voorbijgaand. Gods genadegaven en roeping betreffende Israël zijn onberouwelijk, doch kunnen wel onderbroken worden. Immers, Israël is sinds de Handelingentijd niet in staat aan de volken te verkondigen dat Jezus de Messias is, Die het Messiaanse Rijk zal brengen). Ze is bedoeld als opvoeding tot het heil en niet de samenvatting of hoofdzaak van het geloof. Kortom: deze theologie is voluit openbaring van God, maar alleen op de rechte plaats en tijd.

In het boek JOB zagen we reeds de juistheid van onze stelling. De deuteronomistische theologie is niet zo diep, dat ze niet in het hart van een mens zou kunnen opkomen. Niet alleen hebben vele christenen daarom deze theologie, zij het in verbasterde vorm, overgenomen of bedacht; ook de vrienden van Job dachten min of meer in deze denktrant. Het is blijkbaar mogelijk dat dit denken over God (Die de goeden zegent en de bozen straft, en hiertoe voortdurend in de geschiedenis ingrijpt), ook buiten Israël, in het heidendom kan ontstaan. (Ook de godsdienst van Egypte kende dergelijke gedachten).

Op zichzelf is dit niet eens helemaal verkeerd, het is wél primitief, d.w.z. simpel en kinderlijk; ook onze kinderen worden door ons opgevoed vanuit dit gedragspatroon. Het is niet zo erg als men aanvankelijk zo over God denkt; Hebr. 11:6, handelend  over de vóór-Israëlitische tijd, zegt, dat wie tot God komt moet geloven dat Hij is én een Beloner is degenen die Hem zoeken. De fout ontstaat als men dit primitieve, dit eerste denken over God gaat houden voor het voltooide, het laatste denken over God; als men het kinderlijke stadium houdt voor de volwassenheid. Dat is voor het geloof levensgevaarlijk.

Een foutieve toepassing van de deuteronomistische theologie is bijv. het God-Nederland-en-Oranje-geloof als verklaring voor Nederlands welvaart. Of de waan der zg. Duitse christenen uit de dagen van Hitler, die van Gods bijzondere bemoeienis met Duitsland zo stellig overtuigd waren. Of de Engelse leus over “Gods own country”; al deze opvattingen gaan er vanuit dat het eigen volk Israëls taak overgenomen en daarom op dezelfde beloften mag rekenen.

We hebben gezien dat het in JOB gaat over voor-Israëlitisch denken, dat echter bóven het denken van Israël uitstijgt. Hetgeen niet wil zeggen dat er in Israël niemand was die tot gelijkwaardige hoogte gestegen is. Naast de genoemde Psalmen en gedeelten der Profeten zouden we bijv. kunnen wijzen op het cynische van Prediker en de geloofszang van Habakuk (3:17-19). In al deze plaatsen uit het O.T. treedt niet het specifieke Israëlitische, maar het algemeen menselijke naar voren. Ze wijzen heen naar een geloofsvertouwen en heilsverwachting die ver uitgaat boven het deuteronomistische schema. Daarmee aangevend dat ook in het O.T. het heil in wezen ver uitgaat boven zijn schijnbare beperking tot Israël. Deze uitschieters komen we vooral tegen bij enkelingen of kleine groepen ten tijde dat het volk als geheel afdwaalde, doch zij stand hielden in hun Godsvertrouwen.

Het is een misvatting te menen, dat de deuteronomistische theologie, met zijn rechtstreekse verband tussen God-dienen en voorspoed (resp. God niet-dienen en tegenspoed) de natuurlijke scheppingsorde is; in tegendeel, het is juist de doorbreking daarvan.

De roeping van Israël is een invoeging in het heilsplan Gods. Vóór de roeping van Abraham hield Gods openbaring zich met de wereld bezig (hoewel dit slechts ten dele, maar dat laten we rusten). Nadien beperkte God Zich tot Abraham, Izaak en Jacob en het volk Israël, daaruit voortgekomen (ook al waren er uitzonderingen, zoals Melchizedek en vooral Job). Langs deze weg wilde God evenwel de gehele wereld bereiken; Israël moest getuige van God zijn bij alle volken. Zo is ook de deuteronomistische theologie een invoeging in de heilsleer, bedoeld om later het inzicht in het wezenlijke van het heil mogelijk te maken.

Het moet ons daarom niet verwonderen dat ook in het N.T. enkele duidelijke aanwijzingen liggen voor het recht verstaan van de deuteronomistische theologie, naar de ware bedoeling van God in Zijn openbaring aan Mozes en de Profeten. We zien dit bij Johannes de Doper, die oproept tot bekering om het oordeel te ontvlieden. We zien het in de Bergrede, bijv. “zalig de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid geschieden”. “Uw vader, Die in het verborgene ziet, zal het u vergelden.” “Zoekt eerst het koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid en al deze dingen (voedsel en kleding) zullen U toegeworpen worden.” “Wie bidt, ontvangt en wie zoekt die vindt.” Verderop wijzen vermaningen op het verband tussen ziekte en zonde: “Ga heen en zondigt niet meer.”

Dergelijke getuigenissen komen we ook tegen in het tijdvak van de Handelingen der Apostelen. (Een sprekend voorbeeld is het verhaal van Ananias en Saffira in Hand. 5. Er is een duidelijk verband tussen zonde en straf, met een rechtstreeks ingrijpen van God. Als dezelfde geestelijke toestanden in de kerken nog zouden bestaan, zouden er na korte tijd niet veel kerkleden meer over zijn). Dat is de tijd dat Israël nógmaals de kans krijgt om werkelijk het heilsvolk te worden, overeenkomstig Gods beloften. Als Israël zich bekeert, dan zal het Messiaanse Rijk komen (Hand. 3:19). Dat rijk komt niet wanneer Israël, zowel in het Land als daarbuiten als volk NEEN zegt tegen God en een eigengerechtigde weg gaat zoeken door de wereld. Als het de verbasterde deuteronomistische theologie in Farizese uitvoering gaat houden voor Gods openbaring en tegelijk daarmee zijn wereldroeping verzaakt, zich terugtrekkend in getto en eigen synagoge.

Maar als Israël ophoudt, houdt óók de deuteronomistische heilsorde op. Gods beloften blijven wel bestaan, maar hebben voorlopig geen uitwerking meer. Het wacht alles op Israëls herstel, op het Messiaanse Rijk. Dán grijpt God weer in, dán spreekt Hij weer. Tot zolang werkt Hij in het verborgene, is Hij de zwijgende God. Het Jobs-probleem krijt weer volle actualiteit: er is geen rechtstreeks verband meer tussen het dienen van God en de stoffelijke zegeningen. Ook niet een onmiddellijke straf op de zonde. Gods rechtvaardigheid en Zijn wereldbestuur worden onzichtbaar, verborgen.

Wie zich nu beroept op deuteronomistische beloften, komt bedrogen uit. Als de moderne mens iets van God verwacht waarvoor het nu niet de tijd is, zal hij, om zich uit de verlegenheid te redden, schrifkritiek gaan beoefenen. Hij gaat de Bijbel niet meer als goddelijke openbaring zien; hij zal zelfs alle geloof in God verliezen.

Het zijn Israëls profeten geweest, die er oog voor hadden dat de deuteronomistische theologie eigenlijk een vooruitgrijpen was op de Messiaanse tijd (waarbij we reeds nu moeten bedenken dat dit rijk op zijn beurt niet meer is dan een voorloper van het uiteindelijke Koninkrijk Gods). Zeer kort samengevat is hun boodschap een belichting van het gebeuren in hun eigen tijd vanuit hun visie op de ‘eindtijd’ en verder. Hoezeer ze zich ook bezig hielden met het (wan)-gedrag van hun tijdsgenoten en de politiek van hun koningen, ze waren geen zedenmeesters. Ze waren evenmin voorspellers van de toekomst, als religieuze koffiedik-kijkers. Wie zich niet beperkt tot een korte bloemlezing (bijv. een tiental teksten die ‘precies’ uitkwamen met de komst van de Messias), doch hun héle boodschap willen overdenken, zal die band tussen eigen tijd en latere tijden steeds zien.

Met ‘eindtijd’ wordt hier bedoeld het einde van deze (boze) aioon (Gal. 1:4), dat gekenmerkt zal zijn door grote oordelen en God over de wereld, die tevens de zg. barensweeën zijn van de Messiaanse tijd die daarop volgt. Dit is het grote thema van het O.T. -Israël, als volk van de geschiedenis, weet dat het daar op aan gaat.

Wanneer nu God door Mozes’ tussenkomst aan Zijn volk Zijn Wet geeft, is dat niet bedoeld als een statisch gebeuren. Het is geen handleiding om in het beloofde Land lang en gelukkig te wonen en verder niets. De waarschuwingen van de profeten betroffen niet de afwijkingen van de handleiding om dat statische leven in het Land niet te verstoren. Ze gingen net zo hard te keer tegen die volksgenoten (vooral de priesters) die geen hoger doel hadden dan door middel van pijnlijk nauwkeurige betrachting van alle wetsbepalingen verzekerd te zijn van de gunst van de Allerhoogste.

De leer van Deuterononium wil dus in wezen vooruitwijzen. Niet voor niets worden zowel Abraham als Mozes profeten genoemd. (Gen. 20:7, resp.Deut. 34:10). De wet van Israël, met zijn beloften en dreigingen, is op de toekomst gericht. Immers: er is een verborgen samenhang tussen het doel van de schepping en het goede en schone. En het heil der wereld omvat niets anders dan dat deze samenhang zichtbaar en bovendien onaantastbaar wordt.

Verhelderend in dit opzicht is het al meer genoemde Jesaja 45. De profeet voorzag dat een heidens koning, Kores, de komst van het Messiaanse Rijk zou bevorderen, door Israël gelegenheid te geven uit de Babylonische ballingschap terug te keren. Hij geeft aan Kores de eretitel “Messias”, een benaming die geen enkele O.T.-figuur buiten Israël ooit kreeg. (Jes. 45:1, zowel hier als elders met gezalfde vertaald, waardoor het onzichtbaar wordt waar het eigenlijk om gaat). Kores was een bevrijder van het volk, hetgeen – op veel grootser wijze – de komende Messias eens wezen zal. Israël wordt dan bevrijd “met een verlossing der aioonen”, d.w.z. alle verdere aioonen door. De afgodendienaars zullen dan voorgoed beschaamd staan (aldus vs. 16/7), iets wat voordien zelfs bij Israël niet altijd het geval was.

God geeft wel regels en wetten, maar is daaraan Zelf niet gebonden. Niet uit willekeur, maar terwille van Zijn heilsplan. Zo heeft ook de orde van Deuteronomium haar begin en haar einde en … haar terugkeer! Vandaar het Zelfgetuigenis: “Ik, Jahweh, Ik schep het licht en de duisternis, de vrede en het onheil.” Waar licht en vrede zijn, moeten aanvankelijk ook hun tegenhangers zijn, niet als vrijbrief voor de zonde, maar om de gelovigen te leren daar bovenuit te komen.

Dit nu is het verband, waarin de profeet spreekt: “Voorwaar, Gij zijt een God, Die Zich verborgen houdt, de God van Israël, de Heilbrenger! Omdat Hij de Verborgene is, kan Hij het heil, de verlossing, de bevrijding brengen. Het is niet toevallig dat juist Kores Messias genoemd wordt. Hij was de eerste koning van groot formaat die een universalistisch geloof bezat. Alle goden der volken zag hij als dienaren van de ene “God des hemels.” Zo mochten van hem alle volken ruimte hebben voor hun eigen god in hun eigen land, ook de god van de Joden. Dat die God des hemels én de God van Israël dezelfde waren, kon Kores nog niet weten. Daarvoor was het inzicht van de profeet nodig. En nog later het inzicht van de apostel, die zag dat eens alle volkeren onder Israëls Messias als onder één Hoofd zouden worden gebracht. (Efz. 1:10).

Het voorgaande is ook van betekenis voor de zg. bevrijdingstheologie. Deze kwam op bij de onderdrukten in Midden- en Zuid-Amerika, waar vooral grootgrondbezit, gesteund door een corrupt militaritistisch apparaat, de massa in zijn greep houdt. In Noord-Amerika kwam daarbij de achteruitstelling van de zwarte bevolking, met een variant in Zuid-Afrika (ook wel genoemd zwarte theologie). Hun godsdienstig besef, gevoed door de geestelijkheid, was vroeger vooral gericht op een gelukkig hiernamaals (“I want to go to heaven when I die”). Totdat men onweerstaanbaar geboeid werd door het verhaal uit de Uittocht uit Egypte. Zo zou God ook hen uitleiden uit de slavernij van onze huidige samenleving.

Nu is de bevrijdingstheologie, net als andere deel-theologieen, nog al eenzijdig. Voor zover deze theologie een oproep is tot de kerken dat zij recht en gerechtigheid dient te leren, met allerlei sociale en politieke consequenties die dat meebrengt, dan wordt een leegte rechtmatig opgevuld. Maar overigens wordt opnieuw een oude dwaalleer verkondigd en bezongen, dat deze groep een soort Israël is, dat eveneens aanspraak kan maken op Gods uitredding uit de nood. De leer van Deuteronomium vindt dan de zoveelste onjuiste toepassing: het dienen van God móet wel zegen opleveren. Afgezien van deze verkeerde toe-eigening van beloften voor Israël ziet men over het hoofd dat profetie menigmaal ingesneden is. Ter vergelijking: men ziet wel de toppen van achter elkaar liggende bergen als één geheel, maar niet de ingesneden dalen daar tussenin. Dit moet op een teleurstelling uitlopen.

Zolang we de Heilige Schrift van Israël (ons O.T.) annexeren, gaan we met de Bijbel verkeerd om. Net als de doorsnee kerkleer leggen we beslag op Israëls zegeningen (de vloeken mogen ze houden!). Terwijl het niet waar is dat God de onderdrukten helpt omdat ze onderdrukt worden; de geschiedenis leert anders. Wel hielp God Israël uit de nood (niet eens altijd!) omdat Hij met dit volk een bijzondere bedoeling had (wat uiteindelijk zou gelden tot zegen voor de hele wereld), maar verder niet.

De bevrijdingstheologie kan dus niet meer doen dan profetische kritiek uitoefenen op onze (westerse) samenleving; voor het overige kan ze niets beloven.

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolg!

[Personalia: K.A. den Breejen (10-01-1917 / 04-09-1998), van beroep rijksaccountant, maakte in zijn jeugd een kerkscheuring mee (1926), hetgeen hem leerde dat men niet aan kon op de juistheid van wat theologen beweren; zij spreken elkaar vaak op het hevigst tegen. Reeds in zijn ouderlijk huis werd ernst gemaakt met zelfstandig Bijbelonderzoek. Dit alles, en de kennismaking met enkele leermeesters, bracht hem geleidelijk tot de inzichten in dit boek weergegeven. Hierbij werd gebruik gemaakt van hetgeen door hem als eindredacteur in het ruim 25-jarige bestaan van het “Studieblad ter begeleiding van BIJBELS DENKEN” werd gepubliceerd. De schrijver wil dit boek opdragen aan de nagedachtenis van zijn ouders, zijn leermeesters Heere Heeresma sr., C.H. Welch, S. van Mierlo, G.J. Pauptit, Frits Kuiper en van zijn vriend W. Hoving

**********************

JOB, DE GELOVIGE BUITEN ISRAËL

Als we in de Schrift de geschiedenis op de voet volgen, komen we na de zondvloed al spoedig terecht bij de aartsvaders en wat later bij Mozes en het volk Israël. Voordat we ons daarmee bezig houden, willen we eerst de achtergrond belichten tegen welke we het geloof van Abraham en de Wet van Mozes moeten verstaan. Zij vormen namelijk de oplossing van de vraag, hoe God de wereld tot Zijn doel voert. Israël heeft daarvan veel (zij het niet alles) verstaan; de volken buiten Israël niet. Daarom noemen we die ook wel ‘heidenen’; dat zijn mensen die op de ‘heide’ (een afgelegen, eenzaam gebied, “van God en elk goed mens verlaten”) wonen, buiten de openbaring die Israël mocht ontvangen. Voor hen is God de zwijgende, verborgen God; (voor Israël trouwens in tijden van geestelijke neergang ook, waarover later). Het is Gods verborgen weg om de mens door de diepten der godverlatenheid heen te voeren naar Zijn aanwezigheid. Door het duister naar Zijn licht, omdat we eerst op die wijze zouden verstaan wat liefde eigenlijk is.

Zien we naar de wereld en haar geschiedenis, dan is (kwantitatief) Gods zwijgen normaler dan Zijn spreken. De Bijbel daarentegen is het boek waarin (kwalitatief) het spreken van God veel meer aandacht krijgt. Deze verhouding uit het oog verliezen is de ongelukkige fout van sommige (vroeger zelfs vele) uitleggers om er van uit te gaan dat Gods spreken en / of ingrijpen het normale is; dit is echter niet het geval. Integendeel: ook de Bijbel zelf vermeldt op belangrijke plaatsen het zwijgen Gods. Daarom is de Bijbel het boek bij uitstek dat de mens in zijn godsverduistering of god-is-dood-aanvechting kan verder helpen.

Want hoewel de hele Bijbel dóór Israël tot stand is gekomen en grotendeels in de eerste plaats vóór Israël bestemd, zo zijn er toch enkele belangrijke uitzonderingen. Dat zijn, wat het N.T. betreft, de latere brieven van de apostel Paulus; hierop komen we nader terug. Dan zal blijken de samenhang tussen de tijd waarin de brieven functioneren (de zg. bedéling der verborgenheid) en de tijd waarin een tweetal  O.T.-figuren verkeren, nl. Job en Prediker. Dit alles betreft in wezen onze tijd. Daarom laten we Prediker voorlopig onbesproken, totdat we het over de latere Paulus hebben gehad. Eerst houden we ons met Job bezig, als gelovige uit zeer oude tijden.

Vermoedelijk is JOB het oudste Bijbelboek. (Met ‘Job’ wordt de persoon bedoeld, met JOB het gelijknamig boek). In elk geval handelt dit boek in een tijd en een geestelijk klimaat waarin Israël nog geen volk was; waarschijnlijk was hij een tijdgenoot van de aartsvaders. Job is de man die buiten Israël reeds veel wist van God en Zijn werk. Wat hij naar voren brengt en tegen alles in vasthoudt, is zelfs algemener en wezenlijker dan het geloof van Israël.

De wijze waarop in JOB gesproken wordt over God, over de mens en over de verhouding tussen beiden, verschilt principieel van de wijze waarop  daarover elders in het O.T. wordt gehandeld, afgezien dan van Prediker. Met enige goede wil zou men de drie vrienden van Job kunnen beschouwen als Israëlitische Schriftgeleerden (al is dit historisch niet zo, en gaat dit theologisch niet helemaal op), maar juist hun theologie wordt afgewezen! Dit alles is temeer merkwaardig omdat allerlei belangrijke onderwerpen, zoals de schepping, de zondeval van Adam, de vloek die op de aarde rust, de vergankelijkheid, de opstanding, de verzoening en rechtvaardiging door het geloof in dit boek aan de orde komen, vaak zelfs scherper dan verder in het O.T. Dit merkwaardige behoeft echter niets bijzonders te zijn als inderdaad het ontstaan, d.w.z. de kern van JOB ouder zou zijn dan het volk Israël (ook al heeft iemand uit Israël later de eindredactie verzorgd. (In Ezech. 14:14 worden drie mannen uit de tijd voor Abraham genoemd: Noach, Job, en een zekere Daniel (een oude wijze Kanaanitische koning, bekend uit Oegaristische teksten, hij was enigszins bekend met het geloof in Jahweh. (De schrijfwijze is iets anders dan die van Daniel uit het gelijknamige boek)).

Als de moderne mens de Bijbel gaat lezen en zonder enige inleiding of voorbereiding bij GENESIS gaat beginnen, vindt hij dit begin tamelijk raadselachtig. De openbaringsverklaring van de Schrift komt tot ons zonder aanbeveling of teken uit de hemel. Maar als de moderne mens, met de mannen der wetenschap en de wijsbegeerte gaat zitten naast Elifaz, Bildad en Zofar, dan wordt ook hun trots geknakt bij het spreken van de Almachtige. Het is dit spreken Gods, dat vooraf dient te gaan om ons de noodzakelijke instelling van hart en geest te geven om de heilige openbaring te ontvangen. Niet alleen de openbaring door de geschiedenis, die het verslag is van Gods grote daden. Zonder dit spreken vooraf is de geschiedenis een raadsel. Wie dit spreken vooraf verstaat, kan het zwijgen van God dat daarop volgt verduren, in het geloof dat God, Die de hemelen en de aarde gemaakt heeft, trouw houdt tot in alle aioonen en niet laat varen de werken Zijner handen.

Gods handelen doortrekt wel de werkelijkheid, maar is daaruit niet te destilleren. Dit laatste doet Job protesteren: het lukt hem niet om Gods doen en laten uit “het bittere raadsel van de goede schepping” te halen. Maar hij houdt het eerste vast: God mag dan zwijgen, Hij is er bij! De drie vrienden zijn met hun destillatie klaar: ze weten precies hoe het allemaal in elkaar zit, maar Job doorziet dat God uit de “werkelijkheid” die de vrienden overhouden, verdwenen is. Zoals ook bij ons het beschut-zijn is weggevallen (1:10). De belofte van zegen wanneer men God dient blijkt vaker niet te worden vervuld dan wel. De drie vrienden zouden ten dele gelijk hebben gehad als ze in de bedéling van Israël hadden geleefd. Buiten Israël was hun mening dwaalleer. En ook nu zijn er vrome “vrienden”, die aan de slachtoffers gebrek aan geloof verwijten. Ze zien niet het verschil in bedéling en wat erger is: ze begrijpen niet dat de gelovige tot een waarachtig “betrouwbare” wordt als hij, tegen de omstandigheden in, zijn geloofsvertrouwen en -gehoorzaamheid bewaart. Dát moest Satan zien in het leven van Job en dat moeten de hemelingen zien bij ons.

Job lijkt in sommige opzichten op Paulus. Ook deze stond voor raadsels, met name hoe Gods werk kon doorgaan wanneer Israël als heilskanaal onbruikbaar werd. Wij werken dat hier niet verder uit, behalve dan dat Job en Paulus het zijn die ons leren wat GELOOF is.

En om dat geloof gaat het ons. Men heeft wel eens gezegd dat het boek JOB als thema heeft: “het probleem van het bestaan en de zin van het lijden.” Dat is niet onjuist, maar dat is toch niet het wezenlijke. JOB geeft voor het lijdensprobleem hoogstens een opluchting, geen oplossing. Maar Job overwint door zijn geloof en daarom is zijn boek zo uitermate belangrijk voor de gehele wereld van alle tijden, óók voor de moderne mens. De provo’s mochten destijds zingen: “We shall overcome”, Johannes zegt: Dit is de overwinning die de wereld overwint: ons geloof! (1 Joh. 5:4).

Het geloof van Job is het geloof in de zwijgende God. Zeker, de Here antwoordt Job vanuit het onweer, maar Zijn antwoord is in feite niets anders dan een welsprekende manier om in Zijn zwijgen te blijven volharden. Daarom zullen we ook tegenover hen die God als afwezig ervaren geen ander antwoord hebben dan het geloof in een zwijgende God. Een geloof dat nochtans de wereld overwint.

Maar dit geloof is bepaald geen goedkoop antwoord op de vragen van de moderne mens. Het betekent een loslaten van alle andere zekerheden. Het was de verdienste van de God-is-dood-theologie dat het vele valse zekerheden heeft ontmaskerd, vele vrome constructies heeft verbrijzeld, vele christelijke gesneden beelden heeft vernietigd. Maar deze theologie gaf er geen betere zekerheid voor in de plaats. Ook geen betere oplossing naar de zin van het leven en daarmee onlosmakelijk verbonden: de zin van het lijden. Het stuurt ons weerloos de ruimte in; we kunnen alle kanten uit, maar geen enkele richting heeft voorkeur boven de andere: de willekeur der zinloosheid. Maar het geloof dat de Onzienlijke ziet, en de Zwijgende verstaat geeft ons kracht in onze zwakheid, hoop in uitzichtloosheid en liefde voor een liefdeloze wereld.

Er zijn geleerden die menen dat de twee eerste hoofdstukken (alsmede het slot van het laatste hoofdstuk) niet bij het boek JOB behoren, doch later zijn toegevoegd. Ook al houden wij vast aan de kanoniciteit van het gehele boek, toch is het wel eens goed om die eerste hoofdstukken maar eens een poosje te vergeten. Wie Job wil verstaan moet naast hem gaan zitten en niet van te voren weten dat God met Satan een weddenschap heeft lopen. Want als wij in ons leven en in het wereldleven met talrijke “waaroms” zitten, weten we evenmin wat er achter zit. Het bovennatuurlijke, dat voor de moderne mens zo’n struikelblok is, moeten we voorlopig buiten beschouwen laten.

Job doet dat ook in die zin dat hij geen bovennatuurlijke oplossing aanvaardt voor het probleem van het natuurlijke leed. Als God wérkelijk de Schepper is van de aarde en niet laat varen de werken Zijner handen, dan moet Hij hier recht doen. Het hiernamaals is voor Job geen troost; zelfs de opstanding is voor hem niet doorslaggevend. Als onlangs een pastoor in een dorp in China verklaarde, geen contact met de communisten te zoeken, omdat die het paradijs hier op aarde willen en hij slechts een hemels paradijs heeft te prediken, dan mag men van die communisten geen enkele waardering voor dit “christendom” verwachten. Dat is geen geloof, maar verstandsgodsdienst, uitgaande van het rekensommetje dat de ‘eeuwigheid’ langer duurt dan ons aardse bestaan en dat de hemel gezelliger is dan de hel. Dat is niet het dienen van God om niet (Job 1:9); als Job net was als die pastoor had Satan gelijk. En omdat teveel christenen veel te lang deze “god” hebben gediend en verkondigd, heeft hun god aan de moderne mens niets meer te zeggen. Deze “god” is alleen geschikt om de secularisatie te verklaren!

Zo zit dan Job, berooid van alles, doodziek, door zijn vrouw en zakenrelaties in de steek gelaten, op de puinhopen van zijn bestaan. Maar … hij heeft gelukkig nog vrienden en we mogen die mannen toch wel even prijzen voor de moeite die ze voor Job overgehad hebben. Wie breekt zo lang uit zijn werk om een vriend te troosten?

Het grote verschil tussen Job en z’n vrienden is, dat Job geen oplossing weet voor het ‘waarom’ van zijn leed en de drie vrienden wel. Hun voornaamste motief is dat lijden een straf is voor de zonde. Immers, aldus Elifaz, een mens is niet rechtvaardiger en reiner dan God; als God een mens kastijdt is dat te zien als een tuchtiging uit de hand des Heren. Bildad en Zofar bevestigen dit door te wijzen op de ervaring: de goddeloze komt om en God beloont de goede. Want God is de god van het Recht en de vergelding is een eeuwig beginsel.

Job ontkent niet dat hij ook wel eens gezondigd heeft, maar zeker niet in meerdere mate dan andere mensen; er is dus geen reden voor een bijzondere straf. Job was er helemaal niet van overtuigd dat hij geneigd is tot alle kwaad en onbekwaam tot enig goed. En daarom niet anders verdiend heeft dan alle tijdelijke en eeuwige straffen. Ook deze calvinistische leerstelling heeft slechts beperkte geldigheid, hetgeen de nuchtere calvinisten in de praktijk des levens gelukkig zeer goed weten. Immers: de praktijk is anders dan de leer. Job kan een indrukwekkende lijst van goede werken opsommen (Job 29:12 vv.), niet terwille van eigen verdienste tegenover God, maar om te tonen dat hij voorheen in dankbare gehoorzaamheid had geleefd; voor een bijzonder straf was geen aanleiding. Integendeel: Job constateert dat het de goddeloze vaak zo goed gaat en dat rampen de goeden en kwaden gelijkelijk treffen.

Het probleem is dus dat God zwijgt tegenover de boosheid der mensen. Hij grijpt niet in. Zeker, het kwaad straft vaak zichzelf en het welbegrepen eigenbelang doet de mens dikwijls het goede kiezen. Doch het is ook vaak anders; juist omdat veel kwaad ongestoord zijn gang kan gaan, neemt de goddeloosheid toe. Omdat niet aanstonds het oordeel over de boze daad plaats vindt, dáárom is het hart der mensenkinderen in hen vol om kwaad te doen. (Pred, 8:11).

We zijn er niet door te spreken van een toelating Gods inplaats van de uitdrukkelijke wil van God. Immers: degene die het kwaad rustig op zijn beloop laat, hoewel hij bevoegd en in staat is dat kwaad te beeindigen of minstens te beteugelen, is mede-schuldig, in elk geval mede-verantwoordelijk. En de verantwoordelijke wordt tot verantwoording geroepen: ‘Waarom liet ge dit toe, hoewel ge wist dat het niet goed was? Waarom deed ge het niet anders, niet beter? Is het U soms uit de hand gelopen?’

Er is geen redelijke verklaring voor het zinloze wereldleed. Nu moet men niet kijken naar de verhalen in de andere boeken van het O.T., want daar gaat het over Israël. Bij Israël was er wel een duidelijke samenhang tussen zonde en straf. De Wet en de Profeten laten dit duidelijk zien. Dit verband tussen het al of niet dienen van God en voorspoed, respectievelijk tegenspoed maakte deel uit van Gods bijzondere bemoeienis met Zijn volk. Maar zo deed Hij aan geen enkel ander volk. (Ps. 105:44-45, 147:20). Die ander volken hadden Gods Wet, Zijn leidraad voor het leven, niet ontvangen. Ze moesten uit de natuur of hun redelijk verstand maar uitmaken wat goed was en wat slecht. En als hun een ramp trof, was er geen profeet om hun te verklaren wat daarmee Gods bedoeling was. Als Gód hier strafte, deed Hij dit toch wel bijzonder stompzinnig. En als het redelijk verstand in zijn voortgaande ontwikkeling sommige rampen wist af te wenden, werd er weer een stukje op die “stompzinnige God” veroverd; dan werd Hij teruggedrongen naar het niets waaruit Hij voortkwam. Hier zien we al het verband, nl. dat veel onjuiste theologie slechts kan ontstaan waar men het O.T. niet kent. En tevens dat áls de kerk de plaatsvervanger of opvolger van Israël zou zijn, daaruit voortvloeit dat dan al het leed uit onze aanwijsbare zonden voortkomt, zodat de vrienden van Job tóch gelijk hadden. En hoe vaak hebben christenen dat niet beweerd! Dit misverstaan van de eigen plaats in Gods plan is mede een reden waarom zovelen niet meer in God kunnen geloven.

Iets soortgelijks geldt van andere “verklaringen” van het lijden. Preventie, d.w.z het voorkomen van nog groter leed? Maar dan is het middel vaak erger dan de kwaal, vooral bij hen die geen reserves hebben. Opvoeding? Dat betekent dan dat het doel de middelen heiligt. Nog daargelaten dat het lijden vaak verhardt en verbittert; daardoor zullen de onheilige middelen het doel niet doen bereiken en blijft slechts de onheiligheid over. Noodzakelijk onderdeel van de vooruitgang? Maar kan Gods geest ons dan niet zo verlichten, dat we tenminste wéten welke putten gedempt moeten worden om de kalveren niet te laten verdrinken? Is een ongeluk dan een offer van God voor de vooruitgang?

Maar zal men vragen, is dit nu niet anders in het licht van het N.T.? Zegt Paulus niet dat degenen, die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede? En dat daarom het lijden van deze tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons geopenbaard zal worden? (Rom. 8:18, 28). Inderdaad, maar dat is niet hetzelfde als waarover Job spreekt. Paulus wéét, dat het lijden van de gelovige(n), net als het lijden van Israël (Rom. 8:36, vgl. Ps. 44:23) zinvol is. Zinvol lijden is niet minder pijnlijk dan zinloos lijden, doch het is wel veel beter te dragen. Bij Paulus gaat het over een heerlijkheid die geopenbaard zal worden; bij Job wordt niets geopenbaard. Job moest de aarde trouw blijven; daar had Paulus ook weet van, maar dat staat buiten het onderwerp van Romeinen 8. Kortom: Romeinen 8 is niet het antwoord op Jobs probleem.

En Golgotha dan?

Maar wat is Golgotha anders dan het zwijgen van God? Jezus hangt daar, net als Job, berooid van alles, met een zekere dood voor ogen, in de steek gelaten door al Zijn vrienden. Met de wetenschap dat Israël zijn Messias heeft verworpen en dat daarmee het Messiaanse Rijk van de baan is; kortom: alles een volslagen mislukking! Ook bij Hem de vraag: Waartoe? En er komt geen antwoord: God zwijgt.

Nu niet te snel zeggen dat Hij wist van een opstanding na drie dagen, of dat Hij God was. Dan neemt men Golgotha niet ernstig, doch maakt er een spelletje van. Ongeloofwaardig voor de moderne mens, onwaarachtig voor de levende God. Juist zoals men het begin van het Job-verhaal moet vergeten, zo moet men op Golgotha ook de Paasmorgen voorlopig vergeten. Immers: we hebben het over de wereld. De Heer nu heeft Zich nimmer aan de wereld vertoond als de Opgestane. Voor de wereld is Hij dood, dan wel is Zijn opstanding zonder kracht. Zoals onlangs een Joodse hoogleraar in Jeruzalem zei: “De opstanding van Jezus behoeft geen twistpunt voor de Jood te zijn. De God van Israël, die de doden levend maakt en die in de dagen van Elia de zoon van de weduwe van Sarfath weer in het leven kon brengen, was zeker in staat Jezus van Nazareth uit de doden op te wekken. Maar dat Jezus de Messias zou zijn, is uit niets gebleken, want er is na zijn opstanding niets veranderd …” (P. Lapide, “Auferstehung”).

God zwijgt zelfs op de Paasmorgen!

Wie dit zwijgen van God niet verstaat (let op de tegenstelling in deze woorden), brengt zowel Israël als de wereld der volken in verwarring en verraadt Gods verborgenheid. Toch is dit maar al te vaak gedaan. Dit geschiedt als de “kerk” de plaats van Israël gaat innemen en het feit van haar bestaan als de komst van het koninkrijk Gods gaat beschouwen. En dat terwijl de wereld onverlost verder doorgaat en al het zinloze leed onverminderd blijft bestaan. Men verraadt dan de aarde en maakt daarbij de toekomst des Heren tot een zinloze gebeurtenis. Laat men het de moderne mens toch niet kwalijk nemen als hij daar niets van gelooft. Die god van de “kerk” is niet de God van Israël en de hoop op de persoonlijke zaligheid is niet het heil des Heren. Van deze god is geen verlossing te verwachten.

Is het dan zo onbegrijpelijk als Job de Almachtige gaat aanklagen?

Let goed op: het gaat Job niet slechts om zichzelf, maar ook om de wereld. “Waarom geeft Hij aan de ellendige het licht en het leven aan hen die alleen maar bitterheid zullen ondervinden?” – “Heeft niet de mens een strijd op aarde en zijn zijn dagen niet als een dagloner die hijgt naar schaduw?” (Job 3:20, resp. 7:1). De vrienden zagen slechts wijsgerige stelsels, dogma’s, theologische leerstellingen; daarin moest elk mens en elke gebeurtenis passen of anders passend gemaakt worden. Laten we ons er voor wachten om vanuit een christelijke overtuiging Job te gaan betuttelen. Want laten we eerlijk zijn: zou óns antwoord op Jobs aanklacht niet méér lijken op de redeneringen der vrienden, aangevuld met enkele argumenten aan ons N.T. ontleend, dan op het antwoord dat God geeft?

Nee, het gaat Job niet om zichzelf; uiteindelijk ook niet om de wereld, maar om God Zélf. “De Almachtige heeft mij onrecht aangedaan” (Job 27:2) en dát is nu net het laatste wat een mens kan verdragen. God, Die ons geleerd heeft wat goed en recht is, houdt Zichzelf niet aan Zijn eigen maatstaven. Dát is onverdraaglijk! Dáárom gaat hij mét God tégen God in beroep; Job strijdt met God tegen God.

Hier zijn we bij de kern van het boek JOB. Jobs geloof heeft hem behouden. Het geloof, dat God ondanks alles toch vasthoudt. Het geloof dat een zo groot vertrouwen is, dat het uitgroeit tot zekerheid, temidden van alle onzekerheden die blijven.

Job krijgt het antwoord uit een onweer. Dat is geen helder geluid, hoe luid het ook klink. Het maakt niet zo heel veel duidelijk. “God is groot en wij begrijpen Hem niet; Hij dondert met Zijn stem zeer wonderbaar; Hij doet grote dingen en wij begrijpen ze niet”. (Job 36:26, 37:5). Maar als God werkelijk God is en niet het product van onze gedachten of het beeld dat wij van Hem hebben gemaakt, dan gaat Hij ons begrip bij voorbaat te boven.

In dit verband moet gewezen worden op de gelijkenis van het onkruid tussen de tarwe. Het goede en het kwade moeten voorlopig naast elkaar blijven bestaan; straks komt de scheiding. (Matth. 13:24-30, 36-43). Dat is wel een moedgevende gedachte voor het heden en de toekomst, maar geeft geen oplossing van de vraag hoe het kon bestaan, dat die vijand dat slechte zaad zaaide, blijkbaar met medeweten van de heer van de akker.

Daarom blijven de vragen, ook bij Job. “Ik wil U ondervragen, opdat Gij mij onderricht” (Job 42:4). We mogen vragen zoveel als we willen, als we maar aanvaarden dat we vaak geen antwoord krijgen en nochtans het geloof vasthouden.

Dat is ook bij Paulus het geval. Na Israëls terzijdestelling hoopten ook bij hem de vragen zich op. Het antwoord kwam in de gevangenis; maar is de gevangenis niet even donker als die onweersbui bij Job? Ook hier is het antwoord niet duidelijk. Bij Job een eenzijdige schildering van Gods macht, bij Paulus een eenzijdige schildering van Gods liefde. Maar het Wezen Gods blijft zowel bij Job als bij Paulus verborgen en hoe het in de wereld verder moet, wordt er niet bij gezegd. Maar het is genoeg. Om het te zeggen met Jurgen Moltmann (de moderne theoloog van de hoop): “God is niet zo tegenwoordig dat alles in ons zwijgt, maar wel reeds zo, dat alles in ons vraagt.”

Toen Job zijn antwoord kreeg, had God nog veel te zeggen en Hij deed dit tot Israël, opdat zo alle volken Zijn wegen zouden vernemen. Toen God veel later aan Paulus, buiten Israël om, de grote verborgenheid bekendmaakte, had Hij alles gezegd wat te zeggen viel.

JOB geeft geen oplossing voor de vragen die het oproept; ook wij zullen niet alle raadselen van het leven kunnen oplossen.

Het slot van JOB is een toegift; zo’n goede afloop komt bij ons ook wel eens voor, maar we mogen er niet op rekenen. Dat slot is de schakel van Job via Mozes met Israël. Voor óns is de Israël-bedéling geen tussenfase; de bedéling na Handelingen 28 sluit in zekere zin weer aan bij JOB 42:9, als getoond is dat Jobs volharding zijn geloof tot volwassenheid heeft doen uitgroeien.

Daarom mogen we het leven doorgaan onder een zwijgende hemel, met een God die niet ingrijpt en geen antwoord geeft op onze waaroms. Het zinloze blijft zinloos, maar kan voor ons nochtans medewerken ten goede, dat is ten Gode. Niet alle leed komt ván God, maar de gelovige betrekt het alles op God.

De sprekende god van sommige welbespraakte geestelijke leidslieden of religieuze bewegingen is een waanbeeld; wat we horen is slechts de echo van hetgeen de mensen hem in de mond legdgen. Maar de zwijgende God van Job en Paulus is de levende God. In Hem zijn wij geborgen. Dit moeten wij eerst beseffen voordat we gaan overwegen hoe God Zich aan Israël bekend maakt.

Uit: Gods verborgenheid – van dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolg!

**********************

DE GROTE VERBORGENHEID

In Handelingen 28 de verzen 27, 28 vinden we de grote breuk tussen de apostel Paulus en het officiële Jodendom, omdat Israël als geheel – zowel in als buiten het Land – Jezus als de gekomen Messias afwees. Waarschijnlijk vond dit plaats omstreeks het jaar 62 A.D. Het is zeer wel mogelijk dat door zijn twee jaar durende gevangenschap Paulus ontkomen is aan de korte doch hevige christenvervolging door de keizer Nero in 64 A.D. In elk geval is hij toen niet terechtgesteld (zoals gemeenlijk wordt beweerd) doch pas enkele jaren later, na nog verschillende reizen te hebben gemaakt en nog enkele brieven te hebben geschreven.

Van wat er met de plaatselijke gemeenten, in de Handelingentijd ontstaan, ná het plotseling afbreken van Lukas’ verhaal gebeurde, weten we tot ongeveer het jaar 100 vrijwel niets, behoudens hetgeen we uit Paulus’ brieven uit die tijd kunnen afleiden. Er is echter wel een groot verschil. Men heeft deze tijd wel de tunnelperiode genoemd. Aan de ene kant gaan een aantal niet of nauwelijks georganiseerde gemeenten er in en aan de andere kant komt er een katholieke kerk uit, compleet met gezaghebbende bisschoppen, de eucharistie (avondmaal) als centraal punt van de  eredienst, een nieuwe wettische levensstijl en een niet meer verstaan van het Oude Testament. Wat óók de tunnel inging was een hevige strijd over de verhouding Jood-heiden, en Paulus inspanning om Israël en de heiden-christenen in de Messias Jezus bijeen te houden; bij wat er uit kwam zien we van dit alles niets meer. Aantal en betekenis van de Joden-christenen is verdwijnend klein, Jeruzalem is verwoest en het Land voor Israël verloren. Het Farizeïsme zocht zijn heil in toenemende afzondering en verstarrende wetspraktijk; Joden en christenen zijn volkomen gescheiden groepen geworden, op elkaar scheldend zonder elkaar te kennen. Pas in de loop van de 20e eeuw begint hierin verandering te komen.

Het is niet onze bedoeling hier de verdere geschiedenis van het Jodendom en kerk te bespreken. Beide hebben Paulus niet begrepen en juist om zijn boodschap is het ons te doen. Men kan het keerpunt in de geschiedenis rond het gebeuren in Hand. 28:27/8 moeilijk overschatten. Hier houdt de “Bijbelse geschiedenis” op, en bijna tegelijk houdt Israëls zelfstandig bestaan op. (Het voorspel van de val van Jeruzalem in het jaar 70 A.D. zette vrijwel gelijktijdig in). Daarmee begon een ballingschap, met allerlei vervolging, die al de vorige overtrof. Had Israël profeten als Jeremia mishandeld, doch later met schuldbelijdenis herkend en erkend, ten aanzien van Jezus Messias duurde het tot na 1948 voordat een (aarzelend) eerherstel begon. Dit betekende een volslagen breuk tussen de Messias en het messiaanse volk. Israël was als heilskanaal, tot zegen der volken, onbruikbaar geworden. Integendeel: ter wille van Israëls falen wordt Gods Naam onder de volken gelasterd (Jes. 52:5, Ezech. 36:22-23, Rom. 2:24) ten gevolge van onbegrip en kwaadaardigheid. Wat het christendom hier tegenover heeft gesteld in de loop der geschiedenis, weegt toch niet op tegen het heil dat gekomen zou zijn, indien Israël niet had gefaald. Men mag gerust spreken van een wereldramp, die slechts door de wereldramp ten gevolge van Adams falen in de Hof van Eden werd overtroffen.

De grote vraag is nu: hoe moeten de profetieën vervuld worden, waarin de beloften aangaande Israëls grote toekomst ten bate van de volken worden voorzegd?

Het antwoord hierop is dat ze voorlopig niet vervuld worden, doch dat eerst een geheel nieuwe en onverwachte gang van zaken zijn beslag gaat krijgen. Anders gezegd: er komt opnieuw een insnijding in de profetie; een nieuwe bedeling (huishouding, geheel van regels) wordt ingevoegd. Dit laten ons de brieven, die Paulus heeft geschreven na de Handelingentijd, duidelijk zien. Het duidelijkst en ook het meest vergaand op dit gebied zijn de brieven aan Efeze en Kolosse. De brief aan Filippi vormt de overgang. De breuk met Israël betekende voor allen, die Jezus als Messias aannamen, een heroriëntering.

Het eerste wat aandacht vroeg was: wat betekenen de komst en de boodschap van Jezus, los van Zijn betekenis voor Israël, los van het Koninkrijk, dat aan Israël zou worden opgericht? En het tweede daaruit voortvloeiend was: waar vinden de gelovigen geestelijke steun en leiding, als de synagoge voor hen gesloten en onbruikbaar was? Het antwoord op de tweede vraag vinden we in de zg. pastorale brieven (1 Timotheus en Titus); daarop komen we in ons laatste hoofdstuk nog even terug.

Het antwoord op de eerste vraag vinden we in de Filippenzenbrief. Daar is sprake van een verdieping van het geloof in de gekruisigde en opgestane Heer, boven Zijn betekenis voor Israël uit. Jezus Messias is niet Israëls koning in ballingschap, maar de Heer, voor Wie allen in de hemelen en op aarde, ja zelfs alle “onderaardsen” eenmaal de knie zullen buigen in vrijwillige erkentenis. En verder ziet Paulus iets van een zeer bijzondere opstanding, die eerder zal plaats vinden dan alle andere opstandingen, ook al kent hij hiervan geen bijzonderheden en weet hij niet zeker of deze hem zelf ook te beurt zal vallen. (Fil. 3:10-12; in vs. 14 noemt hij dit een prijs, waarnaar gejaagd moeten worden. Het Griekse woord ‘exanastasis’ (lett. uit-opstanding) komt alleen hier voor. Paulus komt hier later niet meer op terug).

Hoewel de Filippenzenbrief wel spreekt van een radicale breuk met het Jodendom (Fil. 3:2, waar woorden als ‘honden’ en ‘versnijding’ toch wel heel anders klinken dan Paulus’ oproep tot eenheid in de Romeinenbrief), wordt daarin nog niet gesproken over een nieuwe openbaring die aan hem ten deel was gevallen. Het is zelfs de vraag of Paulus daar na het twistgesprek in Rome dadelijk al aan toe geweest was. De verdieping van zijn geloof was zelfs een voorwaarde om een nieuwe openbaring te ontvangen. Zonder de innigheid van Godsvertrouwen en de daaruit voortvloeiende blijdschap zou het spreken over hogere dingen slechts een stuk dorre dogmatiek hebben opgeleverd. Zo is dan de Filippenzenbrief een voorbereiding voor de openbaring van de grote verborgenheid, waar Paulus in de Efeze- en Kolossenzenbrief over schrijft. Ook voor iedere andere gelovige (jood of niet-jood) is de Filippenzenbrief een inleiding tot verdere geestelijke ontwikkeling.

Nadat Israël in Handelingen 28 (voorlopig) terzijde gesteld is, waardoor er tussen Jood en heiden geen onderscheid gemaakt wordt, zou men verwachten dat de toestanden van vóór Abrahams roeping weer terugkeren. In zekere zin is dat ook zo. Gods spreken tot Israël is opgehouden en voor de volken heeft Hij altijd gezwegen. Dit wil niet zeggen, dat God niet werkt. Maar Hij werkt in het verborgene. En er is geen Profeet om Zijn werken te verklaren. Menselijke verklaringen over Gods doen en laten zijn oncontroleerbaar. Er genezen zieken na gebed, maar soms gaan ze ondanks de vurigste gebeden toch dood. Achteraf blijkt dan soms, dat het een voor de hand liggende medische kleinigheid was geweest om levens te behouden! Men heeft watersnoden willen verklaren als een uiting van Gods toorn, maar plaatsen die als “poelen des verderfs” gebrandmerkt zijn blijven gespaard. Kortom, het werk van God is op geen enkele manier na te rekenen, nog veel minder dan in de dagen van Israël, toen er ook al Psalmdichters en Profeten waren, die daarmee de grootste moeite hadden. De situatie van nu is te vergelijken met die van het boek JOB, maar dan zonder het gelukkige slot en zonder dat we weten wat zich vooraf in de hemel afspeelt (JOB 1 en 2).

Maar in die hemel gebeurt ondertussen heel wat!

Daarover spreekt Paulus in de Efeze- en Kolossenzenbrieven. Het was Job’s taak, aan de hemelingen duidelijk te maken, dat het ware geloof God vasthoudt, als van Zijn aanwezigheid en handelen niets meer te bespeuren valt. Ditzelfde is eveneens de taak, waartoe wij thans geroepen worden.

Paulus zegt dat aan hem deze genade is gegeven om onder de heidenen (waarmee Joden nu op één lijn staan) door het evangelie (d.w.z. zijn bijzondere boodschap) te verkondigen de onnaspeurlijke rijkdom van Christus. (Efz. 3:8). Dus een rijkdom anders dan die van Israël, welke wel na te speuren was, dank zij de openbaring door middel van Mozes en de Profeten. En het doel van dit alles toont ons Efeze 3:10: opdat nu (d.w.z. na Hand. 28 en voortgaande tot Israëls herstel in zijn heilstaak) bekend gemaakt worden aan de overheden en machten in de hemel (lett. het overhemelse) de veelvoudige wijsheid van God. (‘veelvoudige wijsheid’ = een met veel schakeringen of aspecten, gevarieerde vaardigheid, verworven door bedrevenheid). Dat geschiedt dan “door de gemeente” (ekklesia = uitgeroepenen), waaronder we hier niet hebben te verstaan een plaatselijke gemeente (zoals in 1 Timotheus en Titus) of het geheel der christelijke kerk (die in Paulus’ dagen nog niet bestond en zelfs helemaal buiten zijn denksfeer lag). Met “gemeente” in vs. 10 bedoelt hij hetzelfde als in Efz. 1:22, waar eveneens gesproken wordt over deze overheden en machten (vs. 21), nl. die gemeente waarvan de Messias het Hoofd is en die het middel is om alle dingen, ja de gehele kosmos, aan God te onderwerpen. Déze gemeente is per definitie onzichtbaar, zoals Christus’ Hoofd-zijn-boven-alle-dingen onzichtbaar is, en Gods werk onzichtbaar is, zoals Christus’ opstanding onzichtbaar was (Niemand was getuige van Jezus’ opstaan uit het graf; het lege graf en enkele verschijningen in kleine kring (niet voor het oog van de wereld) vormen de enige zekerheid) en Zijn zitten in de hemel eveneens (vs. 20). God zet Zijn werk onzichtbaar, onnaspeurlijk voort door die gelovigen, die tezamen die onzichtbare gemeente vormen, die “Zijn Lichaam” genoemd wordt. Het gaat dus niet over de (zichtbare) Kerk.

Dit alles klinkt nogal hoogdravend, ongrijpbaar en op het eerste gezicht rijkelijk over-geestelijk. Er zou een volledig commentaar op de Efezebrief nodig zijn om te laten zien dat dit zeer beslist niet het geval is (Zij die voor zichzelf en voor de samenleving behoefte hebben aan meer spiritualiteit, kunnen uit de Efeze en Kolossenzen brieven veel halen wat voor hen van nut kan zijn); we moeten het hier bij enkele opmerkingen laten.

Voorop deze: de Efezebrief is gericht “aan de heiligen (d.w.z. allen die tot geloof geroepen zijn, dus zeer ruim) die óók betrouwbaren zijn” (Efz. 1:1). Het Griekse woord “kai” wordt gewoonlijk door én vertaald; de vertaling ‘ook’ maakt veel doorzichtig en verdient daarom de voorkeur. De vertaling betrouwbaren i.p.v. ‘gelovigen’ wil aangeven dat het niet gaat over mensen met een bepaalde godsdienstige opvatting, maar over hén die trachten hun hoge roeping waar te maken. Dit houdt in dat ze op de meest intieme wijze met de Messias verbonden zijn (= lid van Zijn lichaam) en als geestelijk volwassenen willen leven. Om zo mede te werken aan de uitvoering van het meest wezenlijke van Gods heilsvoornemen.

Paulus gaat er van uit dat deze ‘betrouwbaren’ bekend zijn met de bedéling van de genade van God. (Efz. 3:2). Gods handelen is altijd genadig; immers genade is de ruimte waarin God de mens stelt om voor Zijn aangezicht te leven. Ook de Wet was genade (voor Israël) en zál dat zijn (eenmaal voor alle volken). Maar die “ruimte” kan groter worden; zo komt er een nieuwe genade in plaats van de vroegere. (Ook Joh. 1:17 maakt van de Wet en genade geen echte tegenstelling; vs. 16 zegt dat we ontvangen hebben genade in plaats van (Grieks: anti) genade; want de Wet is door Mozes gegeven, de genade en waarheid zijn door Jezus Messias geworden, d.w.z. uit Zijn volheid komt een grotere en nieuwere genade en waarheid in plaats van de vroegere genade. Ook worden genade en waarheid tezamen genoemd, niet omdat de Wet een leugen was, maar omdat ze beperkt en eenzijdig was. Jezus Christus is de Waarheid en gaat daarom de Wet (= onderwijs over de waarheid) te boven). Israël heeft dit altijd geweten; de heidenen kwamen eerst in de Handelingentijd hiermee in aanraking; de prediking van Paulus uit die tijd wordt dus als bekend verondersteld. Met deze kennis hadden deze hoorders een voorsprong gekregen (zoals Israël altijd al een voorsprong had gehad) op de overigen uit de volken. Pas veel later zullen alle volken die achterstand hebben ingehaald.

De grote verborgenheid, een aan Paulus geopenbaard geheim, is datgene wat voor de wereld eerst bereikt wordt aan uiterste volheid van genade in verre toekomst en, na verschillende fasen van het goddelijk voornemen, voor de ‘betrouwbaren’ in de geest reeds nu kan worden bereikt. En dat onverschillig of men uit de Joden of uit de heidenen is. Anders gezegd: de verborgenheid van de Messias (door het diepste lijden heen tot de volle heerlijkheid) betreft niet alleen de Messias Zelf, maar ook een aantal mensen, hiertoe op een bijzondere wijze uitverkoren. De Heer deelt Zijn lijden én Zijn heerlijkheid met hen die tot Zijn lichaam behoren.

Efeze 3:5 zegt nadrukkelijk dat het om een nieuwe openbaring gaat. Het is niet zo dat heidenen eerst nu toegang zouden krijgen tot het heil. Die toegang was bekend; zelfs Abraham wist dit al. (Gen. 12:3, Gal. 3:8. Het is onbegrijpelijk dat de meeste theologen elkaar napraten alsof er pas sinds de Handelingentijd heil voor heidenen zou zijn).

De nieuw-geopenbaarde verborgenheid was niet verborgen in de Schrift (zoals de verborgenheid van de Messias, hetgeen de Messias Zelf aan de hand van de Schrift aan de Emmausgangers kon uitleggen), maar verborgen in God en dus voordien niet-kenbaar. De nieuwe, hogere eenheid van (sommigen uit) Israël en (sommigen uit) de volken was nimmer geprofeteerd; ook de evangeliën en de andere apostelen zwijgen daarover. Het hoogste wat een heiden voordien kon bereiken was bij Israël ingelijfd worden. Maar ook Israëls grote toekomst is niet het einddoel van Gods heilsplan. Eenmaal zal God zijn alles (kwalitatief) in allen (kwantitatief); het vreugdevolle is dat dit kwalitatieve nu reeds bereikbaar is voor de ‘betrouwbaren’.

Met deze nieuwe openbaring woord het Woord vervolledigd. (Kol. 1:25). Niet dat er niets meer te zeggen zou zijn over de schepping of de geschiedenis van Israël of het leven van Jezus, om maar enkele voorbeelden te noemen. Maar iets hogers of meer wezenlijks toevoegen aan het nu geopenbaarde is niet wel mogelijk.

Zoals de Heer na Zijn opstanding alleen verschenen is aan een kleine groep van Zijn volgelingen, zo is ook deze nieuwe openbaring slechts bekend gemaakt aan een kleine groep ‘betrouwbaren’. Daarom is hun eigenlijke leven, het samen-met-Christus-zijn, verborgen in God. (Kol. 3:3). Dat is geen kloosterleven, maar de inzet van een nieuwe wandel, als geestelijk volwassenen temidden van een wereld waarin verder van Gods aanwezigheid niets duidelijk aanwijsbaar valt te zien. Het heeft mystieke trekken, maar is veel meer dan mystiek alleen.

Dat het slechts gaat om een kleine groep moet ons niet verbazen noch verdrieten. Het eigenlijke doel van de nieuwe openbaring is niet de wereld, maar de hemel: “Opdat nu bekend gemaakt worde aan de overheden en gezaghebbers in het overhemelse de veelkleurige wijsheid van God, overeenkomstig het voornemen der aioonen, dat Hij aan het uitvoeren is in Messias Jezus, onze Heer”. (Efz. 3:10-11). Zoals Abraham en Israël uitverkoren werden, niet ter wille van zichzelf maar ter wille van de volken, zijn ook deze ‘betrouwbaren’ dat. Maar om het volle heil van die volken te bereiken (een heil, groter dan het Messiaanse Rijk, dat toch nog veel voorlopigs heeft), moet ook in de hemel het een en ander gebeuren. Dáár moet getoond worden aan de machthebbers aldaar, dat het uiteindelijk niet om de macht, maar om de Liefde gaat. Zoals God destijds aan de hemelingen wilde laten zien wat Hij kon bereiken met iemand die Hem onvoorwaardelijk vasthield (we bedoelen Job), zo wil Hij nu tonen wat Hij kan bereiken in de omstandigheden nú, als iemand onvoorwaardelijk vertrouwt.

Paulus moest de boodschap van de onnaspeurlijke rijkdom van de Messias overbrengen. Mozes en de Profeten hadden veel openbaring doorgegeven en ook aangaande de Messias geprofeteerd. Dat was weliswaar geen blauwdruk van de toekomst, zodat iedereen nauwkeurig kon weten hoe de Messias er uit zou zien. Het waren niet meer dan herkenningspunten voor de oprechten van hart. Dit alles is de naspeurlijke rijkdom van de Messias en daarover valt veel te zeggen. Maar dat er nog veel meer was, sterker: dat God het komen van het onvoorstelbare (nl. dat Israël de Messias niet als Koning zou aanvaarden) gepaard zou laten gaan met een andere onvoorstelbaarheid (nl. dat de heidenen deel zouden krijgen aan het Hoofd-zijn van de Messias), dat was onnaspeurlijk. Daarover had het O.T. niets gezegd; daarover had zelfs de Heer niet gesproken toen Hij op aarde rondwandelde.

Vóór de nederwerping der wereld, d.w.z. vóór de aioonen waren, had God al het plan uitgewerkt hoe Hij de schepping tot Zijn einddoel zou voeren. Niet alleen om van de natuur naar cultuur te komen (“vervult de aarde en onderwerpt haar!”), maar bovenal van de schepping tot de herschepping. Niet alleen moest de natuur geordend en bewerkt worden, ja eigenlijk door de techniek overwonnen worden, ook het kwade (dat ouder was dan de natuur) moest nog door de geest overwonnen worden. God had eertijds het kwade en het lijden gewild (althans niet niet-gewild) (Jes. 45:7. Zie ook Gen. 1:5; God heeft de duisternis niet verdreven, doch een naam gegeven (nacht), d.w.z. een plaats aangewezen).

Dat is een verborgenheid. Maar omdat Hij dit in Zijn plan opnam, heeft Hij er ook de oplossing voor gegeven. Daarom is Hij de Heiland, juist als de God Die Zich verborgen houdt. Dit beoogt het plan der aioonen.

Dat alles zou niet rechtlijnig gebeuren, maar in haast grillige voortgang, met veel vallen en opstaan. Maar deze uitschieter, dit vooruit-grijpen naar het overhemelse en dat na-aioonische, dat was toch wel een onverwachte verrassing.

Daarmee weet Paulus zijn verder taak: deze schaalvergroting van Gods heilsplan bekend te maken, al het eerder geopenbaarde te stellen in dit nieuwe raam. Het vroeger geopenbaarde valt niet weg, maar verbleekt in het nieuwe licht. Paulus’ leer heft niet op, maar verheft zich. Tot onze troost en bemoediging, in een wereld waarin God zwijgt en we het met de beloften moeten doen; ook tot onze kracht en wijsheid als we als volwassen gelovigen moeten leven.

We willen het voorgaande samenvatten. Boven hetgeen reeds bekend was inzake Gods genadig handelen wordt nu een verdergaande, nieuwe openbaring gegeven. Hiervan is de Messias Jezus het Middelpunt. Het verband tussen Zijn lijden en Zijn heerlijkheid was op zeer verborgen wijze in de Schrift aangegeven en kon pas achteraf worden herkend. Hieraan wordt nu toegevoegd, dat er een nieuwe groepering uit de gelovigen wordt gevormd, onzichtbaar, ongeacht Joodse of heidense afkomst. Deze nieuwe eenheid deelt nu ten volle in hetgeen aan de Messias was beloofd. Ze is er allereerst ter wille van de hemelingen. (Efz. 3:10-11).

Aan de apostel Paulus werd de taak opgedragen deze nieuwe boodschap over de onnaspeurlijke rijkdom van de Messias Jezus verder bekend te maken, om zo Gods heilsvoornemen in een groter raam te plaatsen.

Uit: Gods verborgenheid – van dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

GEESTELIJKE VOLWASSENHEID

In het voorgaande hoofdstuk was herhaaldelijk sprake van een aantal ‘betrouwbaren’, die tezamen een bijzondere gemeente (letterlijk vertaald ‘ecclesia=uitroepsel’) vormen: het Lichaam van Christus. De vraag rijst: wie behoren tot die gemeente? Dat zijn in het algemeen die gelovigen die tot de geestelijke volwassenheid zijn gekomen. (Efz. 4:12-16). Het grote is dat juist hierin Paulus de moderne mens volkomen serieus neemt, en de weg wijst die heden meer dan ooit actueel is. Was soms dit unieke van Paulus’ boodschap daarom zo lang onbekend en onbegrepen, omdat deze eerst in een moderne tijd tot zijn recht kon komen?

Een goede omschrijving van geestelijke volwassenheid vinden we in Hebr. 5:12-14, die we hier in de Petrus Canisius vertaling weergeven: “Is het soms nog nodig dat men u de eerste beginselen van Gods worden gaat leren, terwijl ge toch, de tijd in aanmerking genomen, reeds leermeesters moest zijn? Hebt ge soms nog behoefde aan melk, niet aan vaste spijs? Want wie nog melk behoeft, is onbekwaam voor her woord der gerechtigheid, want hij is nog een kind. Maar vaste spijs is voor de volwassenen, voor hen die door oefening de zintuigen hebben afgericht, om goed en kwaad te onderscheiden.”

In de puberteit weet men nog niet wat men wil; een volwassene weet dat wel. In het verband met ons onderwerp gaat het om het maken van de goede keus in allerlei kritische momenten van het leven. De volwassene staat in de vrijheid, maar dat belaadt hem met de verantwoordelijkheid voor zijn daden. Adam had stellig op Gods tijd goed en kwaad moeten kunnen onderscheiden, maar hij was er op dat moment toen de “slang” hem verleidde, nog niet rijp voor; tóen was de enige veilige weg om te gaan: gehoorzaamheid! Alleen de volwassene is waarlijk vrij van de Wet.

Dat neemt niet weg dat de volwassene toch nog graag van het advies van Vader gebruik maakt. Ook de Vader blijft de zoon waarschuwen, ondanks diens zelfstandigheid. Maar dit gebeurt op afstand; uiteindelijk moet de zoon door schade en schande wijs worden. Dat geeft uiteraard wel vaak spanningen. Indien men nu die spanningen te snel gaat opheffen, hetzij door spanningsverschil weg te nemen, hetzij door kortsluiting, dan is dat in feite een terugschrikken voor de verantwoordelijkheid die de volwassene moet (leren) dragen. Als echter de spanning vanzelf verdwijnt door het opgaan der tegendelen in een nieuwe eenheid, dan heeft de spanning een nuttige bate, een hoger goed opgeleverd. Dit kan echter alleen geschieden in de weg der verzoening, die zelfs vijanden tot vrienden maakt en ook een nieuwe eenheid schept tussen God en de mens, die Gods volwaardige medearbeider wordt.

God is er niet om ons van onze verantwoordelijkheid te verlossen. Als beelddrager Gods moet we dit zelf op ons nemen. Daarbij zal de volwassen mens vaak tekort schieten, omdat hij als begrensd schepsel beperkt is in zijn mogelijkheden en bovendien belaagd wordt door de Boze van buiten en het Boze van binnen. Hij zal zelfs vaak in situaties verkeren dat hij het alleen fout kan doen: hij moet kiezen tussen kwaden, terwijl het ontlopen van zo’n keus ook een kwaad is. Daarom moet ook de volwassene in de Messias Jezus leven vanuit de vergeving; juist hij heeft er weet van dat het kwaad niet de optelsom is van allerlei afzonderlijke (vaak vermijdbare) zonden, maar onze hele samenleving heeft doortrokken, terwijl we ons aan die samenleving niet kunnen en mogen onttrekken. De vergeving der zonder komt hiermee op een hoger plan: niet slechts de bedekking van allerlei banaliteiten, maar een alles doortrekkende verzoening, die de volkomen verlossing der schepping voorbereidt.

Volwassenheid houdt ook in een nieuwe houding t.o.v. de traditie. De volwassene moet hier nl. vrij tegenover staan; traditie heeft geen gezag uit zichzelf. Ook al zijn in de traditie wel een aantal verworvenheden verwerkt, die ons van nut kunnen zijn. Juist de volwassene zal moeten oordelen over hetgeen als waardevol dient te worden behouden en hetgeen moet worden afgestoten omdat het slechts een voorbijgaande waarde had. Zowel het handhaven van het oude omdat het oud is en de vaderen het ook zo zeiden of deden, alswel het oude geheel over boord werpen, omdat men reeds tevoren van mening is dat er toch niets van deugt, zijn tekenen van onvolwassenheid.

De moderne mens, die zo graag mondig wil zijn, moet zijn volwassenheid niet verloochenen door een provo-achtige kwajongenshouding ten opzichte van het verleden.

Over de geestelijke volwassenheid spreekt Paulus uitvoerig in Efeze 4. In vs. 1 begint hij de lezers te herinneren aan de roeping waarmee ze geroepen zijn en vermaant hen dienovereenkomstig te wandelen. In dit verband zouden we het een roeping tot volwassenheid kunnen noemen. Dit blijkt uit het (nog te bespreken) vervolg, als uit het (reeds kort aangeduide) voorafgaande. Er zijn tussen Israël en de bijzondere gemeente uit Efz. 1:22 en 3:10 enkele punten van overeenkomst. In beide gevallen gaat het om een roeping, of als men wil: een uitverkiezing.

Uitverkiezing is geen roeping tot een heilsbestemming maar tot een heilstaak. Door dit te verwarren zijn ontzettende fouten gemaakt, waarvan we er nu twee willen noemen: de farizese en de calvinistische.

De Farizeeën (althans de meesten van hen) achten Israël verkoren tot een heilsbestemming, waardoor het een volk werd van hoger orde dan de heidenen. Ze waren daar dankbaar voor (Luk.18:11), maar verhieven zich er ook op als ware die uitverkiezing een verdienste. Het ergste was dat ze helemaal niet meer zagen dat ze juist tegenover de heidenen een taak hadden. Ze zagen Gods tijdelijke bijzondere bemoeiing met Israël als Zijn voltooide, tot zijn bestemming gekomen werk. Maar juist door die gedachte werd hun roeping, hun uitverkiezing waarde loos, hetgeen een andere bedéling, een andere heilsorde noodzakelijk maakte.

De Calvinisten, zagen de uitverkiezing in het licht van het oneindige hiernamaals (gewoonlijk ten onrechte ‘eeuwigheid’ genoemd); er zijn daarbij twee mogelijkheden: eindeloos heil of eindeloos verderf. Tot het heil komen slechts zij die hiervoor van vóór de schepping in Gods wijze raad en voorzienigheid zijn uitverkoren, en dus blijft voor alle anderen slechts de ‘hel’ over. Ondanks de ontelbare pogingen om te ontkomen aan het feit dat dit een noodlotsleer is, die alle oproep tot bekering tot een schijnvertoning maakt (of hoogstens slechts wezenlijk bestemd voor de uitverkorenen en niet voor de rest), zijn de calvinisten daarin nimmer en nergens geslaagd. Gegeven het uitgangspunt van slechts twee bestemmingen is dat ook niet mogelijk.

Ziet men de uitverkiezing niet als een (farizese) verdienste of als een (calvinistisch) noodlot, maar als een roeping ten bate van anderen, dan zijn Gods uitverkiezingen heilshandelingen bij uitstek. Zo spreekt Efz. 1:4 over de uitverkiezing als een grote geestelijke zegen en een daad van liefde, en geeft tevens het doel aan van die verkiezing: heilig en onberispelijk zijn voor Hem. (Hiermee wordt geen aansporing tot werkheiligheid bedoeld. ‘Heilig’ wil zeggen: afgezonderd van de wereld en aan Hem toegewijd. ‘ Onberispelijk’ wil zeggen: geschikt voor het doel, hoe gewoon op zichzelf; vgl. een onberispelijk schaap (geschikt voor de offerdienst) was een schaap met vier poten, dus geen drie (= mank), maar ook geen vijf (= superschaap).

Waar het nu voor ons als doel op aankomt is, dat die roeping (uitverkiezing) uit Efz. 1:4 en 4:1 (evenals Efz. 1:11, 17-21, 2:6-7 en vooral 3:16-19), een roeping is tot volwassenheid. Het kind-stadium ligt achter ons. Toen wij kinderen waren hadden wij de Wet nodig, de leer die regels gaf en welker opvolging een goede uitkomst waarborgde. Zo ging het tenminste Israël, want dat volk had de Wet. (Rom. 9:4). De andere volken wisten helemaal niet wat goed en slecht was voor zover hun logica hun dat niet redelijk voorkwam. Maar goed: al wie de Wet op de juiste wijze hield of desnoods de wetten der natuur en rede eerbiedigde, kan als een kind beschouwt worden. Een kind moet handelen op aanwijzingen van hogerhand. Het kan niet de draagwijdte overzien van de gevolgen van eigen beslissingen. Als het kind oud en wijs genoeg wordt om de gevolgen van eigen handelen te beseffen, dan moet het de verantwoordelijkheid gaan dragen. Dit moet geleerd worden, met vergissingen en fouten, met vallen en opstaan. Daarom noemt Paulus de Wet een pedagoog, een leermeester en begeleider die zichzelf overbodig moet maken, opdat de leerling ook zonder allerlei regels en bepalingen zal weten waar het eigenlijk om gaat. (Gal. 3:24). De leerling aan wie de opvoeding wel besteed is geweest, komt tot de ware vrijheid en mondigheid, dus tot datgene waaraan de moderne mens zoveel waarde hecht.

Bij sommige gelovigen ontstond – door de werking van Gods Geest – een zodanig inzicht in het werk Gods (méér geestelijk, minder formeel), dat ze boven het kind-stadium uitgroeiden en het stadium bereikten van “zoon Gods”. Alle grote mannen uit Israël kunnen hiertoe gerekend worden. Abraham (na Gen. 15), Jakob (na Pniel), Mozes (na het brandende braambos), enz. (Hebreeën 11 geeft in dit opzicht een weliswaar niet volledige, maar wel inzicht gevende opsomming).

We laten hierbij in het midden of het tijdstip waarop hun groei zichtbaar werd altijd duidelijk aan te wijzen is. Mede daarom is de grens niet altijd aan te geven en een indeling (A wel en B niet) door ons niet te maken. Die aanwijzing is ook niet zo belangrijk; het gaat niet om de persoon maar om de roeping. Inzicht in het werk Gods is niet slechts een kwestie van verstand – dat ook! – maar tevens een kwestie van inzicht omtrent Gods ware bedoelingen. En waar die bedoelingen steeds het heil van de wereld inhouden, spreekt hier het besef een taak te hebben reeds een flink woord mee. De gelovigen zijn op weg naar de volwassenheid en dat houdt tevens in een zekere mate van zelfstandigheid. Ze hebben niet meer voor al hun handelen een of ander goddelijk voorschrift. Er wordt veel overgelaten aan hun eigen inzicht omtrent Gods bedoelingen en niet elke fout wordt aanstonds gecorrigeerd. Ze moeten – veel meer dan hen die onder de Wet leven – leren te leven met het zwijgen van God.

Vinden we in Israël van deze “zonen Gods” een beperkt aantal, onder de bekeerlingen van Paulus in zijn optreden gedurende de Handelingentijd zijn er veel meer. En in later dagen mogen we die christenen die hun geloofskracht vooral putten uit de brief van de Romeinen c.s. daartoe rekenen. Het gaat er niet om of Augustinus, Luther, Calvijn en Barth altijd het juiste inzicht over de Romeinenbrief hadden, maar wel dat ze deze zelfstandigheid opbrachten die nodig is om eigen weg te gaan, zonder dat God hun weg van tevoren duidelijk had uitgestippeld. Ook zij wezen het moralisme af, als onjuiste toepassing van een deuteronomistische theologie (al was het niet steeds op de juiste gronden). En zij hadden, meer dan hun tijdgenoten, inzicht in het zwijgen van God. Dat wil zeggen: wandelen in geloofsvertrouwen, als ziende de Onzienlijke.

Nu is Paulus niet bij zijn Romeinenbrief en de daarin ontwikkelde “zoons-stand” blijven staan. Efeze gaat verder en zegt in 1:5, dat God in liefde ons tevoren tot zonen had gesteld. Hierop bouwt Paulus voort. De rechtvaardiging door het geloof alleen is geen eindpunt van het goddelijk onderwijs, maar een tussenstation.

Er zijn christenen, die dit ook zo zien en na Paulus’ leer in Romeinen willen voortvaren naar wat zij noemen “volle evangelie”, hetwelk volgens hen gepaard moet gaan met het genezen van zieken, het spreken in tongen en het verkrijgen van velerlei gebedsverhoring, waaronder het liefst een aantal van spectaculaire aard. Naar onze mening is dit geen geestelijke vooruitgang, doch een terugkeer, en wel tot de deuteronomistische theologie. Dit is uiteraard alleen mogelijk door zichzelf de uitverkiezing van Israël toe te eigenen, iets wat (zij het op enigszins andere wijze) de meeste kerken ook doen. Kenmerk van dit zg. volle-evangelie is het geloof in talloze directe leidingen van God, tot in de meest gewone dingen toe (bijv. een koopje in de uitverkoop). Men heeft geen geloof in een zwijgende God, alleen maar in een sprekende God. Dat dit “spreken van God” meestal, zo niet altijd, slechts een echo is van eigen spreken, ziet men niet.

Bepaald weerzinwekkend wordt deze fundamentalistische opvatting, wanneer het uitblijven van genezing dit wordt geweten aan gebrek aan geloof van de zieke. (Genezingen worden bij Jezus en de apostelen vermeld als tekenen van het Koninkrijk der hemelen, dat nabij was. Toen door Israël Jezus als Messias werd afgewezen, kwam het Messiaanse Rijk niet, en zien we ook de tekenen ophouden. (vgl. 1 Tim. 5:23, 2 Tim. 4:20).

Als men bij serieuzer en minder-geruchtmakende pinksterbroeders terecht komt en zich in het gesprek met hen beperken kan tot de kern van het geloof, dan komt men in het gunstigste geval toch niet verder dan Paulus’ onderwijs in de Romeinenbrief. Dit is stellig al heel wat, vergeleken bij het geloof van vele eenvoudigen, die steeds maar deuteronomistisch blijven denken, maar toch nog niet de volheid van het Woord dat de apostel Paulus brengt.

Er is ook een ander gevaar, wanneer men de Romeinenbrief als eindstation beschouwt. En wel dit, dat men van de onderscheidingen tussen de gelovigen in kinderen, opgroeienden en volwassenen drie klassen (om niet te zeggen kasten) gaat maken, waarbij dan die volwassenen een soort super-christendom, elite-gelovigen zouden vormen. Hoe strenger men de onderscheidingen gaat doorvoeren, hoe meer ze tot scheidingen gaan worden. Deze foute denkwijze heeft twee oorzaken:

  1. ook dan ziet men de uitverkiezing tot volwassenheid meer als heilsbestemming dan als heilstaak; van een taak op aarde komt niet zo veel terecht;
  2. men ziet het heil teveel juridisch: de Wet van Israëli als wetboek in plaats van onderwijzing, en de rechtvaardiging (door het geloof) als een vrijspraak of vernietiging van schuld, in plaats van het stellen in de rechte verhouding (tussen God en mens).

In een overeenkomstige lijn hiermee ziet men het “gezet zijn in het overhemelse”. (Efz. 2:6 (Het woord ‘gewesten’, dat aan een plaats doet denken, staat niet in de grondtekst) dan ook als iets juridisch).

Maar van dit juridische standpunt moeten we áf, niet alleen omdat de moderne mens zegt daarmee niets te kunnen beginnen (wat geen wonder is!), maar omdat het juridisch denken Romeins (d.w.z. heidens denken) is en het Bijbels denken Hebreeuws denken is. Het gaat om geestelijke werkelijkheden, die niet in juridische schema’s of posities zijn onder te brengen. De juridische onderscheidingen zijn altijd scheidingen, beheerst door tegenstellingen; de geestelijke onderscheidingen zijn kleuren, tinten, nuances, gedragen door de eenheid, want God is EEN.

Het verschil tussen hetgeen de Romeinen- en de Efezebrief bespreken wat de positie van de mens betreft, is vooral hierin gelegen dat Romeinen de gelovige ziet als ‘zoon Gods’ en Efeze als ‘volwassene’. (In 1 Tim. 6:11 en 2 Tim. 3:17, brieven uit dezelfde tijd, spreekt Paulus van ‘mens Gods’). Legt de Romeinenbrief nog veel nadruk op de (nieuwe) gehoorzaamheid (Rom. 1:5, 6:17, 15:18, 16:19, 26), in de Efezebrief wordt de volmaaktheid beklemtoond. (Efz. 4:12-13; zie ook Kol. 1:28, 3:14, 4:12). Geen volmaaktheid in de zin van een bereikte of bereikbare onfeilbaarheid, maar (volgens de grondtekst) doelgerichtheid naar de volwassenheid toe. (Men zou Matth. 5:48 daarom ook wel kunnen vertalen met: Weest volwassen, gelijk uw Hemelse Vader volwassen is).

Romeinen 8:14,15 zegt dat zij die door de Geest geleid worden, zonen Gods zijn; dat zijn zij die in de zoonsstand worden verheven (In Rome moest elke zoon door de vader officieel worden erkend, om als wettige zoon te kunnen gelden, dus niet alleen bij adoptie; ook bij de eigen kinderen was daar een aanneming tot zoon), die daarom zeggen: “Abba”, het beste te vertalen met “pappie”, een troetelnaam die kleine kinderen in de vertrouwelijke omgang bezigen. Hier wordt de vertrouwelijke omgang met God verduidelijkt met een beeld, aan aardse verhoudingen ontleend. In Efz. 3:15 staat het tegenovergestelde: aan God als Vader is alle vaderschap ontleend. Deze teksten vormen geen absolute tegenstelling, maar Efeze gaat wel duidelijk boven Romeinen uit. Immers de geestelijk volwassene zal verstaan dat het aardse vaderschap beelddrager, een min of meer gebrekkige weergave is van Gods hemels vaderschap; dit laatste is het echte.

Het is dus net andersom als sommige moderne theologen ons willen doen geloven, alsof de hemel, ja God Zelf slechts een projectie zouden zijn van ons denken. Ons aardse vaderschap zou als model staan om enigszins uit te beelden hoe wij God eigenlijk hadden gedacht. Het gaat niet om projectie (van ons uit) maar om openbaring (van God uit).

Nu is het niet zo erg als we het eerst  andersom zien en God, Zijn spreken en werken “vanuit ons” trachten te begrijpen. Dit is een denkwijze, die nog onvolwassen is en in het volwassen-worden wordt gecorrigeerd. Als dat dan ook maar gebeurt en we niet bij God als “pappie” blijven staan, of – nog erger – welbewust ons een “god” gaan maken naar ons beeld en onze gelijkenis.

Nog een laatste verschilpunt tussen Romeinen en Efeze (hetgeen we ook in het vorige hoofdstuk hadden kunnen behandelen). Rom. 8:19 zegt dat de schepping met reikhalzend verlangen in afwachting is van de openbaring der zonen Gods. Dit ‘reikhalzen’ is een vermoeiende bezigheid, die men niet lang kan volhouden. Dat was ook niet Paulus bedoeling, daar hij een spoedige Wederkomst van de Messias verwachtte (zie bijv. Rom. 13:11-12, 15:8-13, 16:20) en daarmee een spoedige openbaring van de zonen Gods. Als na Handelingen 28 die Wederkomst iets wordt op lange termijn, blijft wel veel van de Romeinenbrief behouden, maar het eschatologische daarvan blijft onvervuld. Wie daarna blijft reikhalzen, krijgt een stijve nek, d.w.z. een of andere verstarring.

De Efezebrief leert ons dat er eerst in de hemel veel moet gebeuren en dat de ‘betrouwbaren’ daarop invloed uitoefenen. Dat de aarde op de hemel wacht, komt omdat de hemel op de aarde wacht. Weliswaar niet op de aarde als zodanig, maar op een groep uitverkorenen, die zodanig volgens hun roeping wandelen, dat ze een getuigenis vormen voor de hemelingen, wát God met mensen kan bereiken. Eerst als daardoor in de hemel het nodige is gebeurt, kan God op aarde verder gaan. Daarom is er zoveel raadselachtigs op aarde.

Vandaar dat de apostel Paulus in die latere brieven over de Wederkomst niet meer spreekt. Deze is uitgesteld (net als het herstel van Israel; ofschoon God daar nu mee bezig is na 1948 en 1967), maar niet afgesteld. Wie Efeze 3 verstaat, gaat Romeinen 8 breder verstaan, zonder krampachtig te worden van het reikhalzen.

Zo zien we ook hier, dat Gods verborgenheid uiteindelijk de mens verder wil brengen tot volwassenheid, om beter beelddrager Gods te kunnen en te mogen zijn.

Uit: Gods verborgenheid – van dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

DE NIEUWE MENS

In het voorgaande hebben we getracht aan te tonen het grote verschil tussen de Handelingentijd en de tijd daarna. De grote verwarring in theologie en kerk is grotendeels daaraan toe te schrijven (of te wijten), dan men dit verschil niet ziet. Het sterkst komt dit tot uiting daar, waar de kerk meent in de plaats van Israël te zijn gekomen. (Het sterkst zien we dit bij de roomse kerk. Haar liturgie, de hiërarchie, de Gregoriaanse zang, enz. (en het Vaticaan als staat) zijn rechtstreeks van Israël afgeleid. Dit geldt ook van de (protestantse) leer dat de kinderdoop in de plaats van de besnijdenis zou zijn gekomen). Dit denken moet wel leiden tot een kunstmatige uitleg der profetieën (die over de betekenis van Israël heel wat duidelijker zijn dan over de komst van de Messias); men mag gerust van een vervalsing van het O.T. spreken.

Ook voor de praktijk van het geloofsleven is het voorkomen van de verwarring van groot belang. Maar al te vaak ontleent men de richtlijnen voor het handelen aan hetgeen voor andere tijden en omstandigheden is bedoeld. Wie gaat fotograferen in het donker en ontwikkelen in het licht, krijgt geen goede resultaten.

Merkwaardig is dat zelfs die weinigen, die het onderscheidt tussen voor en na Handelingen 28 wel zien, het meestal laten bij enkele (op zichzelf waardevolle) opmerkingen over “het Lichaam van de Messias Jezus”, het “gezet zijn in het overhemelse” en “de Messias als Hoofd”, zonder daaraan gevolgtrekkingen te ontlenen voor de praktijk. Hetgeen mede oorzaak is om genoemd onderscheid in het gunstigste geval te zien als een theoretische aangelegenheid voor geestelijke fijnproevers.

Maar dat kan natuurlijk niet. Het gaat niet over een theorie, maar om Gods heilshandelen, en dat handelen heeft alles te maken met ons handelen. Daarom brengt een nieuwe dogmatiek ook een nieuwe ethiek met zich mee; een nieuwe bedéling moet noodzakelijkerwijze leiden tot een nieuwe wandel. Telkens bij een nieuwe tijd geeft God nieuwe voorschriften, aangepast aan de nieuwe omstandigheden: aan Adam in de hof van Eden, aan Noach na de zondvloed, aan Abraham bij zijn roeping, aan Israël na de Uittocht, idem bij het binnenkomen van het Land, enz. Ook voor de toekomst is dit voorzegd: in het Messiaanse Rijk zal eveneens veel anders zijn dan nu, zowel voor Israël als voor de volken. We hebben in de vorige hoofdstukken onze tijd gekenschetst als de tijd waarin de klachten van Prediker ten volle gelden; dit heeft allerlei gevolgen voor onze levenshouding, die anders zal zijn dan in de dagen dat de deuteronomistische leer volop geldigheid had, of eenmaal weer zal hebben.

Er is een wellicht niet opvallend, maar bij nader inzien duidelijk aanwijsbaar verschil tussen de vermaningen uit Efeze 4 en 5 en die uit Romeinen 12 en 13. De Romeinenbrief, geschreven in de Handelingentijd, spreekt ‘zonen’ aan. (zie: hoofdstuk ‘Geestelijke Volwassenheid’, over het verschil in positie der gelovigen in Rom. en Efz. – Rom. 12 is grotendeels aan een Joodse catechismus ontleend, als onderricht voor de ‘zonen van Israel’ en allen die daarmee op een lijn staan; Efz. 4 en 5 gaat verder). De Efezebrief, later geschreven, richt zich tot geestelijk volwassenen. Hier worden de oude en de nieuwe mens tegenover elkaar gezet. (Efz. 4:16-17, 22-24).

Op het eerste gezicht lijkt dit een zwart-wit tekening: van de heiden niets dan slechts en de christen helemaal anders. Het is echter niet Paulus’ bedoeling die heidenen zo zwart mogelijk te maken. Als hij zou beweren dat de volken allemaal en altijd gevoelloos, losbandig, hebzuchtig en onrein leven, daartegenover alleen de ware christenen het beter zouden weten, dan moet Paulus nodig verbeterd worden. Doch het gaat hier over de tegenstelling tussen de oude mens, d.w.z. de oermens, beheerst door de natuur en het eigenbelang enerzijds, en de nieuwe mens, d.w.z. de mens zoals God hem uiteindelijk hebben wil, anderzijds. Machtsstructuur tegenover liefdesstructuur.

Na Adam zijn de eisen aan de mens steeds hoger gesteld, na Noach nog hoger. De wet voor Israël gaf vele richtlijnen; de profeten lieten zien dat het niet ging om de uitwendige opvolging van die richtlijnen, maar om de geest die de Wet veronderstelt. In de Bergrede wordt dit alles tot haast onbereikbare hoogte opgevoerd. Paulus doet er zo mogelijk nog een schepje bovenop: leven in volkomen gerechtigheid, heiligheid en waarheid. Wie brengt dat op?

Men moet echter deze apostolische vermaningen niet zien als een nieuwe wet, of kenmerk van de ware ‘betrouwbare’, doch als een ideaal, waarop de geestelijke volwassene zich moet richten. Prediker houdt ons voor hoe onze wereld er uit ziet; welnu: sinds Handelingen 28 en de daaruit voortvloeiende verborgenheid van God kan alleen Gods einddoel de vuurtoren zijn waarop we kunnen koersen. Nóch Israel, nóch de Kerk of het Humanisme geven ons steun.

De wereld ligt in het boze. Kenmerkend daarvoor is dat dit gemeenschapsverstorend werkt. Eerst wil men los van God, dan ook nog los van de naasten. Niet alleen blijft de wereld in het boze liggen, doch wat daar tegenover gesteld zou kunnen worden, krijgt ook geen kans. Na de ondergang van Jeruzalem was Israël geen gemeenschap meer (alleen Joodse groepen en individuen). De Joods-christelijke gemeenten uit de Handelingentijd (voor wier eenheid Paulus zich zozeer had ingezet/Rom. 15:6-8), vielen uit elkaar. En de kerk uit de heidenen die daarna kwam heeft de eenheid evenmin kunnen bewaren. Als nu zij, die nog iets verstaan van Paulus’ bijzondere boodschap, ook nog gemeenschapsontbindend (sektarisch of individualistisch) worden, wat blijft er dan nog over? De Boze laat ons vrij genoeg om er elke gewenste dogmatiek op na te houden, doch als onze leer niet gemeenschapsvormend werkt, heeft het boze gewonnen.

Daartegenover worden we opgeroepen tot goede werken. Efeze 2:10 zegt zelfs dat we daartoe geschapen zijn. Dit behoeven niet heel bijzondere werken te zijn; goede werken zijn in de eerste plaatst gewone werken die goed worden gedaan. Al wat waardig, rechtvaardig, liefelijk en welluidend is, moeten we betrachten, nu, niet eerst wanneer er een betere wereld komt.

Daarom mag men Kolossenzen 3:1,2 niet uitleggen, alsof de geestelijk volwassene alsmaar aan ‘boven’ moet denken en niet aan de dingen van de aarde. Hoe doe je dat? De hemel, daar weten we immers niets van! Maar het vervolg (vs. 5-17) leert zeer duidelijk wat bedoeld wordt met die aardse dingen die we niet moeten bedenken. En als Paulus meent de ‘heren’ te moeten vermanen tegenover slaven recht en billijkheid te betrachten (4:1), dan is  het in onze tijd zeker niet verboden sommigen ‘heren’ bij ons hieraan krachtig te herinneren. De tijd na Handelingen 28 mag dan gekenmerkt zijn door het zwijgen van God, Hij blijft spreken door Zijn vermaningen en geboden.

Hoe onze levenshouding volgens de nieuwe ethiek zou moeten zijn, vinden we zeer karakteristiek aangegeven in de beschrijving van de geestelijke wapenrusting (Efz. 6:10-18). Het is de strijd tegen naamloze machten. We kennen ze eigenlijk niet zelf, doch des te meer hun invloed. Om slechts enkele hiervan te noemen: kapitalisme, consumptiemaatschappij, communisme, rassenwaan, nationalisme, enz. Het zijn alle ontsporingen van op zichzelf goede ordeningen of verhoudingen. Ze hebben gemeen hun schone schijn, maar het zijn in werkelijkheid voorbereidingen van de anti-christ. Het is onze taak ze te ontmaskeren, niet ze blijvend te overwinnen. Dat lukt toch niet; dat zou er op neer komen de methoden van de tegenstander over te nemen. Geen kruistochten of heilige oorlogen. De wapens die genoemd worden dienen uitsluitend de verdediging. De eindstrijd moeten we aan God overlaten. Van ons wordt niet meer gevraagd dan met vrijmoedigheid op onze post te blijven.

De polemiek die Paulus in de Romeinenbrief met het Jodendom voerde, bedoelde niet de goede werken tot een vijand van het geloof te bestempelen. De boze werken zijn vijandschap jegens God en daar hoort in dit verband de zelfrechtvaardiging ook bij (dat is het wat Paulus bestrijdt). Onze goede werken zijn op zichzelf niet verdienstelijk voor God; ze moeten verdienstelijk zijn jegens de naaste.

In dit verband moet gewezen worden op Efz. 1:7. De vergeving is aan de ‘betrouwbaren’ bij voorbaat toegezegd! Niet als vrijbrief, maar omdat ze die vergeving zo hard nodig hebben. Het ideaal van de geestelijke volwassenheid en van de nieuwe mens is zo hoog, dat niemand dat permanent volhoudt. Men ontkomt er niet aan in deze wereld vuile handen te maken. Dit te weten bepaalt ook onze houding inzake vergevingsgezindheid jegens anderen die falen, en óns tekort doen. Liever een zondaar die zijn verantwoordelijkheid voor de wereld en de samenleving aanvaardt, met inbegrip van het moeten kiezen tussen kleiner en groter kwaad als het goede onmogelijk is, dan iemand die zich aan zijn verantwoordelijkheid onttrekt uit vrees te zondigen. Dit is geen ontsnappingsclausule, terwille van de handhaving van eigen bezit, vrijheid of eer; veeleer gaat het om het heil van de naaste, of om een kale bestaansmogelijkheid. Bijv. wie onderduikers herbergt, moet soms onwaarheid spreken om geen verrader te worden, resp. elke arbeidsmogelijkheid heeft bedenkelijke kanten.

Omdat dit het dichts bij ons eigenlijke onderwerp komt, nog enkele opmerkingen over het huwelijk. Wie Efz. 5:22 leest: “Gij vrouwen weest aan uw eigen mannen onderdanig, gelijk aan de Heer”, mag dit niet zien als een vermaning op zichzelf, maar als een nadere uitwerking van vs. 21: “weest elkander onderdanig in de eerbied die God vraagt”.

Het met ‘onderdanigheid’ vertaalde woord betekent: zich onder orde stellen. In dit verband wordt er mee bedoeld: het in de praktijk brengen van de orde van de heerschappij Gods. Men kan die onderdanigheid van anderen niet eisen ten eigen bate; de wederkerigheid wordt uitdrukkelijk geleerd. Daardoor is deze eis van onderdanigheid veel zwaarder voor hen die van nature (mannen, vaders) of door de (vaak verkeerde) omstandigheden (meesters) macht bezitten, dan voor de niet-machthebbers (vrouwen, kinderen, dienstknechten). En de eis tot onderdanigheid geldt nimmer als iemand ons onderwerpen wil aan een orde die duidelijk de heerschappij van God niet is. Helaas: het is vaak niet duidelijk. In dat geval moet de nieuwe mens zich vaak schikken in de bestaande orde, inbegrepen die van een veeleisende echtgenoot, een hardhandige vader of een weinig ideale werkgever, aan hen het voordeel van de twijfel gevend.

Ons beperkend tot het huwelijk: de veel gehoorde opvatting dat de onderdanigheid van de vrouw niet meer past, is een misvatting (en niet eens een kleine!). Dit komt omdat men die onderdanigheid niet ziet als een onderdeel van de wederkerige onderdanigheid, die van alle ‘betrouwbaren’ wordt gevraagd en bovendien omdat men ten onrechte onderdanigheid en gehoorzaamheid gelijk stelt.

De onderdanigheid van de vrouw is voor haar eerder een roeping en eer dan een vernedering. De vrouwen zijn door hun aanleg meer op het Koninkrijk Gods afgestemd dan de mannen. Moge die onderdanigheid voor de vrouw moeilijk zijn, voor de man is het een volslagen onmogelijkheid zo iets zelfs maar te vragen! Vandaar dat die man een hulp nodig heeft “tegenover hem” (Gen. 2:18), zonder haar hulp gaat de wereld ten onder aan gevoelloze machtsuitleving.

Aan de man wordt “slechts” opgedragen zijn vrouw lief te hebben; voor de vrouwen staat er zo iets er niet bij (dat spreekt blijkbaar vanzelf!). De onderdanigheid van de vrouw veronderstelt niet het regeren van de mens, maar zijn liefde, als beelddrager Gods.

Daarom wordt de man ook hoofd van zijn vrouw genoemd. Hoofd-zijn is een Hebreeuwse uitdrukking, die wil zeggen: dat wat voorop gaat. De eerste maand is het “hoofd der maanden” (Exod. 12:2, Num. 28:11. De nieuwjaarsdag heet rosj-hasjana = hoofd van het jaar), de toppen der bergen heten “hoofden” (Gen. 8:5, lett.).

Hoofd-zijn betekent: de weg banen en de eerste klappen opvangen, terwille van wat komen gaat. Men lette er op dat het hier gaat om een vergelijking met de Messias: Hij wordt (in de Efezebrief voor het eerst) “Hoofd” genoemd. Dat is een nieuwe titel; het gaat boven het ‘heer’ -zijn (dat was een oudere titel en belijdenis). Als Hoofd is Hij de Behouder van het Lichaam (de bijzondere, onzichtbare gemeente der ‘betrouwbaren’); in deze orde moet die gemeente zich schikken en het Hoofd niet voor de voeten lopen als Hij het karwei gaat klaren.

Zo ook is het ideale huwelijk: hoofd-zijn is een vorm van dienen, geen gezagsfunctie. De gezagsfunctie wordt uitgedrukt in de benaming ‘heer’, maar dat woord wordt hier opzettelijk niet gebruikt.

Deze ethiek gaat die van Israël en ook van de Handelingentijd te boven. Zo schreef Petrus (1 Petr. 3:1,6) dat de vrouw gehoorzaam moest zijn. Hij wijst daarbij op Sarah, die haar man “heer” noemde. Nu moet men ook dat niet al te tragisch opvatten. Wie de geschiedenis van Sarah er nog eens op naleest, zal zien dat het met die onderworpenheid van Sarah nogal meevalt! En Spreuken 31, waar de lof van de deugdelijke huisvrouw bezongen wordt, die tevens zelfstandig zaken deed, zal aan Petrus ook niet onbekend geweest zijn. Desondanks komt Petrus niet verder dan de natuur op z’n best: de man moet ridderlijk zijn en zijn verstand gebruiken. Over liefde spreekt hij niet, terwijl Paulus de liefde centraal stelt.

Zonder dit nu verder te gaan uitwerken, mogen we toch wel zeggen dat Paulus zijn tijd ver vooruit was. Pas sinds de dagen van de romantiek is men de liefde gaan zien als voorwaarde voor het huwelijk; voordien was de liefde hoogstens een (begerenswaardige) bijkomstigheid. Afgezien van Paulus’ hogere ethiek in zijn laatste brieven kan men zeggen, dat de Bijbel niet de liefde, maar de trouw als het wezenlijke van de huwelijksverhouding stelt. Hetzelfde geldt trouwens voor de God-mens-verhouding; Job en Prediker waren trouw tot het uiterste; maar hadden ze ook God lief en blijkt Gods liefde jegens hen? De liefde Gods komt eerst goed tot uiting in het leven van Jezus Messias, maar in nog sterker mate als Jezus ons wordt geopenbaard als ons Hoofd, zoals Paulus dat in de Efezebrief doet. Met recht mag hier van een nieuwe, voordien verborgen openbaring worden gesproken!

Als Paulus de vergelijking Messias Jezus-gemeente (ecclesia=uitgeroepen) met die man-vrouw in het huwelijk doortrekt tot en met de geslachtsgemeenschap, kan wel helemaal van een verborgenheid of geheimenis (lett. mysterie) worden gesproken (Efz. 5:31-32). Er is een groot verschil tussen een geheimenis en een raadsel. Een raadsel is er om opgelost te worden en dan is het geen raadsel meer. Een geheimenis is iets wat we wel kunnen ervaren, maar niet doorgronden. De grote openheid op seksueel gebied in onze tijd is een gezonde zaak voor zover het gaat om de oplossing van raadsels, en het noemen of tonen van dingen die iedereen mag of zelfs moet weten. Maar wie het onzegbare, wat slechts intiem beleefd kan worden, gaat uitschreeuwen, heeft het geheimenis verraden. Misplaatst “realisme” werkt ontheiligend en ontluisterend.

Kenmerk van het huwelijk en geslachtsgemeenschap is het bestaan van een onlosmakelijke band tussen twee dingen, die niets met elkaar te maken hebben: het natuurlijke en het geestelijke. Dáár komen in wezen de spanningen in huwelijk en seksualiteit uit voort: de verhouding tussen twee onaangepaste grootheden. Deze spanning moet ons leiden tot God, Schepper van natuur én geest, de God, die EEN is. Van deze eenheid is de geslachtsgemeenschap het sacrament (Grieks: musterion), nl. het teken hoe God in het verborgene, in het niet-waarneembare, in het onzegbare, Zijn EENheid doet verstaan. (De stelling: ‘Wat God heeft samengevoegd, scheidde de mens niet’ (Matth. 19:6) staat bovenal op de band tussen de trouw (geestelijk) en het een vlees zijn (natuurlijke). M.a.w.: huwelijken worden in bed gesloten en hebben daardoor geldigheid in de hemel).

Paulus verklaart deze verborgenheid niet, noch die van de geslachtsgemeenschap, noch die van de hoogste gemeenschap tussen God en mens, net zomin als hij het geheimenis van de zg. twee naturen van de Messias verklaart: God en mens. We mogen het wel als een genadegift aannemen, om Gods heilsplan, Zijn bedoeling met de mens beter te verstaan. Al gaat de werkelijke betekenis van huwelijk en geslachtsgemeenschap boven onze pet, we moeten er toch maar zo goed mogelijk aan meedoen, bedenkend de dingen die boven zijn. Laat de man zijn vrouw liefhebben; meer kun je niet van hem vragen, met minder mag hij niet volstaan. En laat de vrouw, die wellicht door haar aanleg en gevoelens iets meer van Gods liefde begrijpen dan de man, toch die man hoogachten. (Efz. 5:33). Want het natuurlijk komt eerst, het hoofd gaat voorop. De schepping moet eerst overwonnen worden voor het Rijk Gods komt.

De oude kerk had zo weinig idee voor de betekenis van het ware vrouw-zijn, dat volgens haar levensstijl en sommige uitspraken de vrouw eerst man moest worden om de zaligheid te kunnen beërven, tot zelfs Maria toe. (Evangelie van Thomas, uitspraak 114: Jezus sprak: “Zie, Ik zal haar (Maria) leiden en haar mannelijk maken, opdat ook zij levende geest worde, u mannen gelijk. Want iedere vrouw, die zich tot man zal maken, zal in het koninkrijk der hemelen binnengaan.”). Doch Paulus leert hetzelfde wat Genesis 1 leert, dat de mens als man en vrouw beeld Gods is. God is niet alleen mannelijk maar ook vrouwelijk. (Jes. 66:13 spreekt over God, Die als een moeder troost. Jes. 46:3 spreekt over Gods baarmoeder. Jes. 49:15 vergelijkt God met een jonge moeder in haar zorg voor de zuigeling. Verder moet op alle plaatsen waar van Gods erbarmen gesproken wordt bedacht worden, dat dit woord (Hebr. rachamaim) is afgeleid van moederschoot (Hebr. rachem).

In de nieuwe mens is de mens als man én vrouw eerst waarlijk EEN. (Voor zover het feminisme zich verzet tegen geringschatting en onderdrukking van de vrouw, doet ze noodzakelijk goed werk. Een afzonderlijke feministische theologie is, evenals andere theologieen, eenzijdig en slaat gemakkelijk door (“God onze moeder” en dergelijke.) Een goede uitleg van de tekst laat de vrouw in haar volle waarde; zich houden aan die tekst betekent niet dat we verplicht zouden zijn het cultuurpatroon uit de tijd dat die tekst ontstond over te nemen. – Bij het vraagstuk “de vrouw en het ambt” is niet de vrouw het probleem, maar dat ambt (een woord dat niet in de Bijbel voorkomt).

Hetgeen Paulus na Handelingen 28 heeft geschreven, blijft actueel tot het eind van deze (boze) aioon. (Gal. 1:4). Vergeleken hiermee blijven alle geestelijke stromingen onder de maat, vanaf destijds de gnostiek, tot in onze tijd de zg. New Age-beweging of de Nieuwe Wereld-orde. Of dit een modeverschijnsel is of blijvende waarde heeft (eventueel onder een andere naam), zal de toekomst moeten leren.

Onder deze verzamelnaam vinden we protesterenden tegen de vermaterialisering, bureaucratisering en vertechnisering van de samenleving. Men wil daartegenover de mensen brengen op een hoger plan van persoonsvorming. Daar moet ruimte zijn voor fantasie, emoties, intuïtie, spiritualiteit, een vernieuwd leven na loutering; dit alles werkt heel makend en bevrijdend.

De New Age-beweging/Nieuwe Wereldorde is geen eenheid. Sommigen geloven in reïncarnatie, anderen doen aan astrologie of occultisme (een geheimleer slechts voor ingewijden die tot dieper inzicht van de goddelijkheid zou moeten leiden). Hier valt niets goeds over te zeggen; in de Torah wordt het reeds bestreden. Van meer waarde is waar deze beweging opkomt tegen het al te rationeel-zakelijk en vóór waarachtige humaniteit. Maar wat er dan door de New Age-beweging en anderen aan goeds naar voren wordt gebracht, is reeds door de Profeten van Israël gezegd, en vaak beter. En wil men opgaan in mystiek en/of spiritualiteit, dan kan men nergens beter terecht dan bij de apostel Paulus, wanneer hij spreekt van ‘met de Messias mede-gekruisigd, mede-begraven en mede-opgestaan zijn (Rom. 6:3,4), een veréénzelviging met Christus dus. Alsof dat mogelijk ware, gaat Paulus in zijn laatste brieven nog iets verder. Hij bidt dat de gelovigen overvloedig worden in helder inzicht en alle fijngevoeligheid om te onderscheiden waar het op aan komt. (Filip. 1:9-10). Verder: De Messias als Hoofd gegeven aan de gemeente (ecclesia = uitgeroepen) in het overhemelse (lett.), die Zijn Lichaam is. (Dit is niet de feitelijke kerk op aarde. Een wereldkerk komt in het N.T. niet voor, wel plaatselijke gemeenten. In 1 Kor. 12:12-27 wordt die gemeente aangesproken als (een lichaam) van Christus (het bepalend lidwoord staat niet in de grondtekst). Dit is een Grieks beeld: lichaam als samenwerking van delen, waarbij het hoofd (oog, oor) geen meerwaarde heeft over andere lichaamsdelen. In de Efeze en Kolossenzen brieven is hoofd een Hebreeuws beeld: datgene wat voorop gaat (de weg baant en de klappen opvangt). En om niet meer te noemen: De Messias Jezus is de eerstgeborene van de ganse-schepping; de gehele zichtbare en onzichtbare kosmos is in Hem begrepen. (Kol. 1:15-18).

Paulus grijpt hier en daar boven het denkbare uit. Dat maakt hem moeilijk te verstaan. Nochtans blijft hij blijkens zijn vermaningen vast op de grond staan. Daarbij schrijft hij voor allen die het willen lezen en overdenken; nergens beperkt hij zich tot een kring van ingewijden.

Bij de moderne bewegingen van deze 21e eeuw blijft alles steken in vaagheid, waarmee we zeker niet uitkomen boven hetgeen aan Paulus is geopenbaard. Erger: van een Messiaans Rijk, zoals vooral de profeet Jesaja heeft geschilderd, is bij de New Age-bewegingen/Nieuwe Wereld orde vrijwel niets te vinden. De New Age valt niet samen met de toekomende aioon!

Al komt er nog een openbaring over het einde van deze aioon (met iets wat daarna volgt), met Paulus is de openbaring kwalitatief afgesloten. Hier zullen we het mee moeten doen. Maar dat kan ook. Zoals Mozes iets van Gods heerlijkheid zag (Exod. 34:6-7, 29), ziet Paulus iets van Gods heerlijkheid in de Messias Jezus, Die het Al vervult. (Efz. 1:3,10; Filip. 2:10-11; Kol. 1:16-17, 3:4).

Uit: Gods verborgenheid dhr. KA. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

DE ONTHULLING

God is niet verborgen om dat altijd te blijven. Al is in God meer begrepen dan we ooit zullen kunnen bevatten en waarover we niet één verstandige opmerking kunnen maken, toch is Zijn eigenlijke verborgenheid iets dat duidelijk op openbaring, onthulling wacht.

We komen nog eenmaal terug op Jesaja 45. We lezen hier van een heidense koning, die “messias” genoemd wordt. (Jes. 45:1. De vertaling ‘gezalfde’ maakt niet duidelijk dat hier messias (lett.) staat). Kores is type van Hem, Die alle volken verlossen (bevrijden) zal, ook al gaat die bevrijding ver uit boven hetgeen aan Kores voor ogen heeft gestaan. Zelfs meer dan Jesaja kon bevroeden. Vandaar dat de profeet zijn profetieën onderbreekt met een lofzang. Het is de God Die Zich verborgen houdt, Die de Verlosser is!

Dit alles moeten we bedenken, als we het laatste Bijbelboek lezen. Het is niet de bedoeling aan de vele verklaringen van dit boek er nog een aan toe te voegen. Hoe nuttig dat misschien ook zou zijn, omdat de meeste verklaringen te “kerkelijk” zijn. Zonder de sleutel Israël is het boek Openbaring niet te lezen. Niet slechts omdat er zo veel heen wijzingen naar het O.T. in voorkomen, maar omdat het in dat boek over Israël (én de wereld) gaat, dus niet over de kerk of het christendom. Daarom gaat het ook niet over de tijd van de kerk, doch over de zg. eindtijd: het einde van deze aioon (wereldtijdperk). Het lijkt wel alsof dit boek ongeveer aansluit bij het plotseling afbreken van de Bijbelse geschiedenis in Handelingen 28. De tussentijd van nu reeds bijna 2000 jaren wordt gewoon overgeslagen. In de Handelingentijd leefde de verwachting van een spoedige Wederkomst van de Messias, hetgeen ook uit de brieven van die tijd duidelijk blijkt. (Matth. 26:24, Hand. 17:31, Rom. 13:11-12, 16:20, 1 Kor. 7:26, 16:51-52, 1 Thess. 4:15-17, Jak. 5:8-9, 1 Petr. 4:5 en 7, 1 Joh. 2:18. Men ziet dat de verwachting van een spoedige Wederkomst bijna overal in het N.T. voorkomt. Alleen in de latere brieven van Paulus niet). Hiermee gaat het boek Openbaring gewoon verder. (Ook de gemengde Joods/niet Joodse gemeenten uit de Handelingentijd, die na de zg. tunnelperiode verdwenen waren, zijn er opeens weer, in Openb. 2 en 3 zien we er zeven (let met name op 2:9 en 3:9)).

Dit blijkt uit het roepingsvisioen. Johannes was op het eiland Patmos, mogelijk een zendingsreis. (Of Johannes naar Patmos was verbannen is allerminst zeker. Het kleine eiland was toen belangrijk als doorreis station. Volgens de traditie heeft Johannes ook ander plaatsen in de omgeving bezocht, o.a. Efeze (Asia) en Phillippi (Macedonie). Hoe dan ook, hier krijgt hij een visioen, Hij bevond zich in geest in de Dag des Heren (aldus 1:10 letterlijk vertaald).

Met “Dag des Heren” wordt in het N.T. nergens de Zondag bedoeld, zijnde een uitvinding van latere tijd. (Het is onbegrijpelijk dat de kerkelijke uitleggers elkaar allemaal klakkeloos napraten door van de “Dag des Heren” een Zondag te maken. Ook het tekstverband is eschatologisch). Integendeel, het is de kenmerkende uitdrukking voor de eindtijd. (Vgl. Hand. 2:20, 1 Thess. 5:2, 2 Thess. 2:2, 2 Petr. 3:10; in aansluiting op het O.T. : o.a. Jes. 2:12, 13:6, Jer. 46:10, Ezech. 13:5, Joel 2:1, Amos 5:18, Zef. 1:14, Mal. 4:5. Het is een dag van afrekening). God gaat de wereld oordelen. Dit wordt ingeleid met het blazen van de sjófar. Er wordt een gewichtig document met zegels geopend. (Openb. 5:1 tot 8:1). Daarna komen zeven engelen met de bazuinen (sjófar) van het gericht; deze gerichten hebben opvallend veel overeenkomst met de plagen van Egypte, die toen (net als in Openbaring) aan de bevrijding vooraf gingen.

Als nu de zevende engel gebazuind heeft, dan zal de verborgenheid van God teneinde gebracht zijn, zoals Hij aan Zijn dienstknechten, de profeten, heeft verkondigd (aldus 10:7). Het zwijgen van God is voorbij, Hij zal opstaan tot de strijd en op bovennatuurlijke wijze ingrijpen in de voortgang der geschiedenis.

Ten tijd van Israëls ongehoorzaamheid gingen de profeten in beelden spreken (Ezechiel, Daniël, Zacharjah); dit hield altijd een oordeel in, opdat alleen de getrouwen Gods weg en werk zouden verstaan; de rest werd versterkt in hun horende-doof en ziende-blind zijn. Zo ook Jezus Messias in de gelijkenissen van het Koninkrijk. In de tweede gelijkenis groeien het goede zaad en het onkruid (door JOB stinkkruid genoemd) tezamen op; dit naast elkaar opgroeien is eigenlijk het raadsel van de wereldgeschiedenis.

Maar nu is de oogst daar, het raadsel wordt opgelost. Hiervan hadden de profeten gesproken (o.a. Amos 3:7), ook al hadden ze er niet alles van begrepen. Ze wisten dat de wereldgeschiedenis op een crisis zou uitlopen, als de ongerechtigheid der wereld haar hoogtepunt had bereikt.

Johannes moet een boekje, van de engel ontvangen, opeten. (Openb. 10:10-11). Dit is beeld-taal voor het in zich opnemen en verwerken van de boodschap op de meest radicale wijze. Het is eerst zoet (om tot deze taak geroepen te worden en te weten dat het uiteindelijk goed zal aflopen), maar daarna bitter (in zijn uitwerking vanwege alle gevolgen). Daarna wordt Johannes geroepen om nog meer te profeteren tegen volken en koningen. Want al zijn de verborgenheden Gods geopenbaard, er moet nog veel meer gebeuren, meer dan de profeten hadden verkondigd.

Niet alleen is het de verborgenheid Gods, die hier geopenbaard wordt, ook de verborgenheid van het kwaad komt aan het licht. Dat kwaad is als het ware samengetrokken in Babel, de grote tegenhanger van Jeruzalem. (Openb. 17:5 en 7). Het is het beestrijk uit de afgrond, de tegenhanger van het Koninkrijk der hemelen. Het is het rijk van de Anti-christ (de onbekeerde mens), de tegenhanger van het Rijk van de Messias, de Zoon des mensen (= de mens naar Gods beeld). De verborgenheid van Babel is de schone schijn, zo tegengesteld aan haar wezen, waardoor het altijd veel aanhangers heeft getrokken; ook Johannes verwondert zich daarover. Het kan bogen op schitterende cultuurprestaties, klinkende wapenfeiten, zelfs alle maatschappelijke hervormingen ten bate van velen.

En het heeft een godsdienst die veel belooft en weinig van de mens vraagt. Behalve dan dat het, net als dictaturen, in korte tijd ontaardt. In naam van het goede wordt het een toenemend dwangstelsel: één mensheid, één rijk, één leider, één religie, wie niet meedoet wordt terzijde geschoven of vernietigd.

Het rijk van Babel en de Anti-christ geeft alles, behalve de ware bevrijding tot het waarachtig mens-zijn. Want het is gegrond op het machtsbeginsel, niet op het liefdesbeginsel. Het is alleen maar mannelijk; alles wat vrouw of vrouwelijk is moet in dienst komen van het mannelijke voortbestaan: kracht en heerszucht. (We wezen reeds hierop bij het begin van Babel onder Nimrod).

In tegenstelling tot de andere wereldrijken, die alle na korte of langere tijd verdwenen, is Babel “eeuwig” (vgl. Jes. 47:1 en 7), d.w.z. de gehele duur van de huidige aioon uit. Althans bijna. Het komt op dadelijk na de zondvloed (het begin van deze aioon) en zou zichzelf eindeloos willen voortzetten, een status-quo zonder einde, alsof er geen volgende aioon nodig ware. Dat het tussen Handelingen 28 en de eindtijd waarmee Openbaring 1 begint lange tijd volslagen onbelangrijk is geweest, doet niet ter zake.

Wat is nu Babel?

In de eerste plaats is Babel de stad van die naam, zoals in het O.T. omschreven en die in de N.T.-tijd nog een belangrijke plaats was. Ook Petrus is daar geweest (1 Petr. 5:13. Er is geen doorslaggevend argument aan te voeren dat hiermee Rome zou zijn bedoeld. Het verzet van het Jodendom te Babel was nog groter dan te Jeruzalem. En ondanks de prediking van Petrus heeft het geloof in Jezus als Messias er geen voet aan de grond gekregen. Integendeel: aldaar is de Talmoed ontstaan, die enerzijds het voortbestaan van het Jodendom bewerkstelligde, doch anderzijds datzelfde Jodendom al die tijd ontoegankelijk maakte voor het aanvaarden van Jezus als Messias). Joden hebben er altijd gewoond. Hoewel als stad nog onbelangrijk in onze dagen, is de streek als oliewinplaats thans voor de hele wereld van belang. Het is geenszins onmogelijk dat die belangrijkheid binnen afzienbare tijd nog toeneemt, zolang we het gouden kalf door een voertuig van blik als voorwerp van aanbidding blijven vervangen.

In de tweede plaats is Babel een stelsel: dat van de macht. Daarmee is Babel het symbool van het principiele verzet tegen God. Weliswaar niet van alle zonden (met name die in het persoonlijke vlak; men moet niet teveel willen systematiseren); wel van dat verzet dat niet het Messiaanse Rijk naar Gods bestel wil, doch een ander “heilsrijk”: volgens door de mens ontworpen wetten, iets wat het doel van Satan, Gods tegenstander is. Dat was de reden, dat hij die stad liet bouwen.

In de derde plaats kan met Babel ook in overdrachtelijke zin Jeruzalem bedoeld worden, voorzover daar door een vervalsing van het ware God-dienen in wezen het babylonische stelsel wordt bevorderd en dus het tegendeel van hetgeen het moet zijn. Het heeft zich maar al te vaak schuldig gemaakt aan wat Babel ook deed: het doden van de profeten. (vgl. Openb. 17:6).

Als een stad zijn rechtvaardigen verdrijft, kan zelfs God er niets goeds meer van maken; daarom wordt Jeruzalem [in de eindtijd] ook wel Sodom genoemd. (Openb. 11:8, vgl. Jes. 3:9). In elk geval wordt Jeruzalems tempel de zetel van de Anti-christ (Dan. 8:11, 11:31-36, Matth. 24:15, 2 Thess. 2:4, Openb. 13:7) en als het beest uit de afgrond valt, wordt tegelijk gezegd dat Babel valt. (Openb. 14:8. Dat de gelovigen op tijd de stad moeten verlaten, wijst ook meer op Jeruzalem dan op Babel, al moet men dit laatste als mee-ingesloten beschouwen (Openb. 18:4)). Er is nu eenmaal een grote samenhang tussen Babel (het anti-rijk van de ongehoorzame wereld) en het ongehoorzame Israël (waar de anti-messias zal zijn). Deze samenhang van Babel en het valse Jeruzalem als tegenhanger van het ware Jeruzalem is ook de verborgenheid van Babel, de moeder van alles wat kwaad is op aarde. (Openb. 17:5).

Zelfs Johannes verbaast zich hierover, hoewel ook hij had geweten dat de anti-christ altijd werkte. (1 Joh. 2:18).

Wat Babel in elk geval niet is, is de valse kerk of dergelijke (net zomin als met Jeruzalem in de Bijbel de ware kerk wordt bedoeld). Ook al heeft de kerk vaak getracht de afgebroken toren uit Genesis 11 te voltooien, met allerlei machtsstreven en hemel bestorming, door de zodoende ontstane grenzeloze spraakverwarring is ze niet verder gekomen dan allerlei verspreid stukwerk. In feite is de kerk te klein en niet slecht genoeg om ooit Babel te kunnen wezen. Zo is de Roomse kerk hoogstens bevrucht door een stroom uit Babel, maar zelfs in haar zwartste dagen niet “de moeder van alle hoerenrijen (= afgodendienst) op aarde”.

De val van Babel wordt vooral beschreven met het oog op de volken (met haar stelsel behept), die in haar val worden meegesleept. (Openb. 18:9, Jer. 51:7, Jes. 13:11 (tijdens de Dag des Heren, vs.9). De ondergang geschiedt snel en volledig. (snel: Openb. 18:10, vgl. Jer. 51:8. volledig: Jer. 51:60-64; de ondergang tijdens Belsazar (Dan. 5) was er een voorbeeld van (Jer. 51:1-14).

Babel wilde de boze aioon (Gal. 1:4) eindeloos laten voortduren, maar met haar gáát die aioon, om voor een betere plaats te maken. In die nieuwe aioon [die van het Messiaanse Rijk] zal Babel woest blijven. (Jer. 51:62, lett. tot woestheden der aioon).

Hoe het met de Kerk [als instituut= met verschillende opvattingen] zal aflopen, vinden we in het laatste Bijbelboek niet beschreven. Voor de tijd tussen Handelingen 28 en Openbaring 1 vinden we in 1 Timotheus en Titus enkele eenvoudige regels voor de  organisatie van niet-Joodse gemeenten, welk een eenvoudige boodschap aangaande Gods heil moeten doorgeven aan eenvoudige mensen. Die gemeenten doen dat als zaak-waarnemer voor Israël, zolang Israël niet in staat is het heil in Messias Jezus te verkondigen.

Alles wat daar bovenuit gaat aan organisatie en leerconstructies is mensenwerk en zal reeds daarom met de volken delen in Babels val. Doch ook die gemeenten zelf zullen de aangekondigde zware tijden niet overleven. (1 Tim. 4:1-2, 6:7, 2 Tim. 3:1-5, 4:3-4). Het hoeft ook niet, al is het voor ons gevoel jammer dat veel goeds dat de kerken ondanks alles toch nog wel hebben verricht, door de ontrouw van haar laatste generaties zal verdwijnen. Want als de kerk verdwijnt gaat God met Israël verder en zal Hij door hen de volken zegenen. (Gen. 12:1-3). En al wat intussen gedaan was uit liefde tot Jezus Messias, dat houdt zijn waarde en zal blijven bestaan. Hoe dan ook!

Het is in een boek, dat na 1948 en 1967 geschreven is, niet meer nodig om aan te tonen, dat het verstrooide Israël naar zijn Land zal terugkeren, zoals de profeten van Israël hebben voorzien. Het is opmerkelijk dat hiermee in Israël ook een zeer verhevigde belangstelling is ontstaan voor de persoon en de prediking van Jezus. Men moet dit niet zien alsof wat de profeten hebben gesproken, daarmee in vervulling is gegaan. Israël zoals het nu is, is nog niet wat het naar Gods bedoeling moet zijn. Dat kan men trouwens ook onmogelijk verwachten; de profetieën veronderstellen in de eindtijd nog veel ongeloof en verzet binnen het uitverkoren volk. In het voorafgaande zagen we reeds hoe een deel van Israël eigenlijk Babel binnen de muren van Jeruzalem is. Er moet weer een tempel komen, maar daarin vindt (naderhand) de Anti-christ en diens beeld een plaats (Openb. 13:14; ook Paulus spreekt hierover in 2 Thess. 2:4), totdat de Heer Zelf naar Zijn tempel zal komen. (Mal. 3:1). Dan zal Israël zien, Wie ze hebben doorstoken. (Zach. 12:10; zo ook Openb. 1:7, dat tevens toont dat Openbaring niet op de kerk slaat. Men kan ‘alle geslachten der aarde’ beter vertalen met ‘alle geslachten (of stammen) van het Land’ (evenals in Hand. 1:8). Dan zal het (in zeer korte tijd) gereed zijn voor zijn taak, dan breekt de nieuwe aioon aan!

Al wat we nu zien, is voorbereiding. Hetgeen we aanschouwen met blijdschap en vrezen. Want Israël zal het nog zeer moeilijk krijgen. Tijdens de Jom-Kippoer-oorlog in oktober 1973 tekenden zich al de omtrekken af van de grote eindstrijd der volken, met de slag van Armageddon en de inname van Jeruzalem. (Dan. 11:40, Ezech. 38:14-16, Zach. 14:2, Joel 3:12, Openb. 16:14-16). Tot zolang zal de vrede in het Midden-Oosten een illusie blijken te zijn. Jammer, maar het is niet anders!

Behalve het herstel van de tempel met de Levietische eredienst (die niet nodig is voor christenen uit de heidenen, wel voor Israël zelf en verder tot onderricht der volken) moeten ook nog de 144.000 verzegelden op de een of andere manier tevoorschijn komen. (Openb. 7:4, 14:1, vgl. Ezech. 9:4). Hoe dit zal zijn is nog een verborgenheid op zichzelf. Wel kunnen we met zekerheid zeggen dat deze (bijzonder uitverkoren) groep uit Israël komt, dus niet uit de kerk. Dat heeft men er (uiteraard) wel van gemaakt, maar hoe het dan zat met de verdeling van die twaalf x 12000 over de stammen Israëls (met weglating van de stam Dan en de toevoeging van Efraim naast Jozef) is buiten Israël om volslagen onverklaarbaar. Hetzelfde moet gezegd worden over Jehovah’s-getuigen, die – net als de kerk – zichzelf tot Israël maken, maar voor dit voor hen zo belangrijke punt hun toevlucht nemen tot geheel willekeurige allegores.

De aanhef van het boek Openbaringen is op zichzelf al een knelpunt. De Heer gaat tonen de dingen die ‘weldra’ (of ‘met haast’) geschieden moeten. Als dit boek zou slaan op de kerk, die al bijna 20 eeuwen er op heeft zitten, dan is dit wel een vermoeiende en krampachtige zaak. Gaat het echter over Israël, dat tussen Handelingen 28 en Openbaring 1 terzijde staat, d.w.z. leeft met een stilstaande profetische klok (ofschoon in de 20e eeuw weer is gaan lopen), dan wordt dit ‘weldra’ begrijpelijk en is het juist in onze tijd weer in staat het geloofsleven onder spanning te zetten.

Niet de kerk of de christenheid is de sleutel van het laatste Bijbelboek. Ze worden met “dienstknechten” en “koninkrijk en priesters” aangesproken (Openb. 1:1; vgl. Paulus die in Gal. 4:7 de gelovigen als zonen ziet en geen dienstknechten. Openb. 1:7; vgl. Exod. 19:5-6), benamingen die op de kerk niet van toepassing zijn. Na Israël herstel heeft de kerk zich overbodig gemaakt.

Maar ook Israël is bestemd om overbodig te worden, nl. wanneer het zijn taak heeft verricht. Dat zal geschieden in de loop van de volgende aioon, het Messiaanse Rijk. Als daarna de nieuwe hemel en de nieuwe aarde komen, het nieuwe Jeruzalem vanuit die nieuwe hemel neerdaalt, zijn er nog wel herinneringen aan Israël: de twaalf poorten met de namen van de twaalf stammen, maar die poorten doen geen dienst meer: ze staan dag en nacht open. Ook de tempel zal zijn verdwenen als overbodig. (Openb. 21:12,25). Dat houdt in dat God dan niet meer woont in het verborgene van het Heilige der Heiligen, maar te midden van de mensen.

We komen aan het slot nog even terug op de grote verborgenheid, zoals die in de Efezebrief is geopenbaard en uitgewerkt. Hoewel deze verborgenheid pas geopenbaard was na Israëls terzijdestelling, is ze krachtens haar wezen niet beperkt tot de genoemde tussentijd tussen Handelingen 28 en Openbaring 1. Weliswaar is het de taak van het Lichaam van de Messias (kort na Hand. 28 geopenbaard) om Gods veelkleurige wijsheid bekend te maken aan de hemelmachten (Efz. 3:10) – iets dat stellig op die tussentijd slaat – wezen en taak van die gemeente omvat veel meer. Dat Lichaam van de Messias Jezus is eigenlijk een onderbreking van de gang der aioonen, die onze tijd verbindt met het overhemelse, daardoor tevens met het na-aioonische (de tijd dat God alles is in allen). Daar gaat het uiteindelijk om: de volledige voltooiing van Gods heilsplan. Of, zoals Efz. 1:10 het zegt: het alles (of het al) brengen onder het Hoofdschap van de Messias Jezus. In Hem worden hemel en aarde verenigd.

Het Messiaanse Rijk gaat nog lang niet zo ver, daar wordt enerzijds het kwaad wel gestraft (vergeleken met deze aioon een grote vooruitgang); ondertussen is dat kwaad er dus nog wel. Zelfs tijdens de daarop volgende nieuwe hemel en nieuwe aarde is er nog vuur waarin de vijanden moeten verblijven. Dat wil dus zeggen, dat het visioen wat Openbaring ons uiteindelijk geeft, minder ver reikt dan Efeze 1:10 laat zien.

Zo hebben we een beknopt overzicht gegeven van het heilsplan van God Die Zich verborgen houdt, om zo de volle verlossing van de schepping te bewerken. Een verborgenheid, die allereerst de verborgenheid van het boze moest ontmaskeren, opdat de mens bevrijdt zou worden van alle zonde (doelmissing) en beperktheid. Een verborgenheid die daarom een eervolle taak inhoudt, zoals we in het begin reeds opmerkten. Mogen de gemaakte opmerkingen ertoe bijdragen, dat de lezer de Bijbel op de rechte wijze leert lezen en verstaan, en aanvaarden dat het geloofsvertrouwen in die God van Israël ons tot het ware heil brengt. En opdat we ons leven zullen inrichten naar het ons geschonken beeld van de nieuwe Mens voor ons omschreven door de apostel Paulus, ons voorgeleefd in Jezus Messias.

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON

www.bereanonline.org

**********************

International Christian Zionist Center / A Crucial Message / Jan Willem van der  Hoeven

https://vimeo.com/282173282

https://vimeo.com/283347990

**********************

Doe je graag aan Bijbelstudie?

www.everread.nl

**********************

Bediening van het geheimenis – Efeze 3:9

www.levendwater.org / zie: Audio o.a. dhr. D. van Zuijlekom

**********************

Het nieuws vanuit Israël dat anderen niet brengen … … … … 

www.israeltoday.nl 

**********************

www.elshaddaiministries.us (Sjabbat vieringLiveStream met Mark Biltz / zaterdags van 19.00 – 20.30 u.)

‘The Time Is Now’ Prophecy Conference 2018 / 28th – 29th July with Mark Biltz and others … 

**********************

Gerard J.C. Plas

 Posted by at 15:39
Jun 082018
 

In hoofdstuk VI hebben we iets gezegd over het boek JOB, als zijnde een boek uit de tijd (waarschijnlijk) en omstandigheden (in elk geval) buiten Gods openbaring aan Israël. God heeft eigenlijk alleen maar tot Israël gesproken; daarbuiten is Hij de zwijgende God. Maar omdat God ook niet altijd tot Israël sprak, hebben enkelen uit hen dit als zeer drukkend ervaren. Zo kon de boodschap van de verborgen God ook via hen ons bereiken. Zeer karakteristiek in dit opzicht is het boek PredikerHierover willen we thans iets zeggen.

Het zou ook (principieel gezien) mogelijk geweest zijn om de besprekingen van JOB en PREDIKER om te wisselen. Onze volgorde heeft slechts een praktische betekenis, omdat de toestanden die Prediker beschrijft verbazingwekkend veel lijken op die van onze tijd: de tijd tussen Handelingen 28 en de Wederkomst van de Messias en het daarbij behorende ingrijpen van God in de geschiedenis.

Wie de schrijver van dit boek was, weten we niet. Misschien Salomo in zijn nadagen, toen hij zag dat de heerlijkheid van Israëls gouden eeuw aan het tanen was (Prediker 1:2); misschien iemand die leefde in de dagen van de Babylonische ballingschap en die zich in Salomo’s toestand verplaatste. Het maakt niet zoveel uit, want in beide gevallen komt met het verval van Israëls grootheid de grote ijdelheid, waaraan alle volken deelhebben. Als Israël “lo-ammi” is (d.w.z. niet-Mijn-volk), is het net als de andere volken aan de ijdelheid onderworpen. Dat is, na Handelingen 28, de normale toestand, [… ofschoon daar vanaf 1897 en zeker ná 1948 en 1967 een omwenteling in het land Israël plaatsvindt, of anders gezegd: de vervulling van Profetieën! – GJCP].

Met dat al is Prediker geen “christelijk” boek geworden. Voor ons vroom gemoed is de schrijver een onuitstaanbare kerel. Hij strijkt tegen alle christelijke haren in en ontmaskert alle godsdienstige zekerheden en dierbaar heden. Hij heeft op alles kritiek, altijd een ja-maar… De natuur is een eindeloze kringloop; alles herhaalt zich en dat is oervervelend. (Prediker 1:5-8).

Wijsheid en wetenschap zijn prachtig, maar ze brengen veel verdriet en smart (Prediker 1:18), worden niet gewaardeerd (Prediker 9:16) en uiteindelijk sterf de wijze net als de zot (Prediker 2:16). Men mag best van het leven genieten, maar tenslotte blijft er niets van over. (Prediker 2:1-11). En nou kun je wel gaan wanhopen, maar ook dat is waardeloos (Prediker 2:20). Laat ons niet verbaasd zijn dat de mensen zich gedragen als beesten; als ze dood zijn worden ze allebei onder de grond gestopt. (Prediker 2:19). Men moet maar niet al te vroom zijn en veel beloften aan God doen; de kans is groot dat er niets van terecht komt. (Prediker 5:3- 4).

Er is veel scheef in deze wereld, maar wat wil men als God alle dingen krom gemaakt heeft? (Prediker 7:13). Daarom moet je maar niet al te rechtvaardig zijn, dat geeft toch niets; uiteraard ook niet al te goddeloos, anders loop je tegen de lamp. (Prediker 7:16). Omdat het kwaad niet of veel te laat gestraft wordt, is er geen eind aan het beramen en uitvoeren van boosheden. (Prediker 8:11).  Daardoor vergaat het de rechtvaardige vaak als de boze en omgekeerd. (Prediker 8:14). Waaruit Prediker de conclusie trekt dat eten, drinken en pret maken het beste is dat we kunnen doen. (Prediker 8:15). En de klap op de vuurpijl is wel dat tijd en toeval aan alle dingen wedervaart (Prediker 9:11); van een God Die alles keurig en liefderijk op z’n pootjes laat terechtkomen wenst Prediker niet te horen. “‘t Is wijsheid wat Hij doet, zo zal Hij alles maken, dat g’u verwonderen moet”, is een gezang dat Prediker niet meezingt.

Maar… de apostel Paulus ook niet! Paulus zegt wel dat voor hen die God liefhebben alle dingen doet meewerken ten goede, doch dat is iets anders. (Romeinen 8:28). Dat werkt achteraf. Achteraf is Job geestelijk gegroeid door zijn lijden, tegen Satans bedoeling in. En Prediker weet ook, dat met de door hem zo danig radicaal beschreven ijdelheid van het leven niet alles gezegd is. Hij weet van een gericht (=verantwoordelijkheid) (Prediker 11:9) en van het voornemen der aioonen, waarop het hart van de mens is aangelegd. (Prediker 3:11). Daarvan is hij rotsvast overtuigd (Prediker 3:14), daarom bij hem die oproep tot geloof, ook al lijkt alles zinloos.

“Vanuit de rest van de Bijbel ziet Prediker er vreemd uit. Maar men kan ook vanuit Prediker naar de rest kijken. Dan past alles in elkaar. Wie bang is voor de klachten van Prediker, weet nog niet waar we het in het geloof over hebben” (Van Ruler).

Hetgeen hij dan doet door herhaaldelijk er op aan te dringen om het er zo goed mogelijk van te nemen zolang we leven, en dat ziet als een gave van God. (Prediker 3:13, 8:15, 9:7). Een merkwaardige overeenkomst met Paulus, die ons aanraadt de tijd uit te kopen omdat de dagen boos zijn. (Efeze 5:16).

Zijn Hebreeuwse naam zegt het al: Qohelet, man van de qahal = gemeente. Hij is degene die tot allen en tegelijk namens allen spreekt. Hij durft te zeggen hetgeen bij allen leeft, maar wat men niet hardop durft te zeggen. Hij laat zich daarbij niets wijsmaken door voorbarige stichtelijkheid en vrome speculaties. Hij doorgrondt de dingen tot op het ondoorgrondelijke, erkent ook dat hij tot die grens gekomen is. Het is zelfs Gods opdracht zover te gaan (Prediker 1:13) en ons bezig te houden met de raadsel waarvoor de schepping ons plaatst.

En als we er dan niet uitkomen, mogen we weten, dat God met ons meelijdt en mee klaagt over die schepping. Daarom staat Prediker in de Heilige Schrift. Als Paulus spreekt over de zuchtende schepping (Romeinen 8:22) en we willen weten wat hij daarmee bedoelt, zou hij ons naar Prediker kunnen verwijzen als afdoende, overtuigende toelichting.

Er is wel een groot Goddelijk plan der aioonen, maar dat geeft veel speelruimte. Daarbinnen is van alles mogelijk, ook allerlei stompzinnig wereldleed en verdrukking. (Romeinen 8:36). Om geestelijk volwassen te zijn moet men met Prediker alles kritisch onderzoeken, maar tevens met hem en Paulus blijven vertrouwen en gehoorzamen.

Over dat gehoorzamen willen we in het volgende hoofdstuk nog iets verder uitweiden. Eerst iets over dat vertrouwen. Dat is bepaald niet goedkoop. Het waarachtig geloof laat zich bijna altijd samenvatten in het ene woord NOCHTANS.

Vermoedelijk is Dietrich Bonhoeffer wel de man geweest, die dit in de 20e eeuw het diepst heeft doordacht. Moeten doordenken: opgesloten in de gevangenis stormden alle vragen, waar Job en Prediker zich mee bezighielden, op hem af. Omdat we leven in een wereld waarin God Zich verborgen houdt, moeten we leven op eigen verantwoordelijkheid. Bonhoeffer zegt het uiterst scherp: We moeten leven alsof er geen God zou zijn. We moeten de problemen zelf oplossen.

Want sinds het neen-zeggen tegen de Messias door Israël, ons beschreven in het boek Handelingen, leven we in een beslist niet-deuteronomistische tijd. Dat wil zeggen: er is geen verband tussen God-dienen en welvaart, of tussen God niet-dienen en rampspoed. Kon de Psalmist nog zeggen, dat hij in zijn lange leven nog nooit een rechtvaardige had gezien die verlaten was of broodgebrek had (Psalm 37:25), wij weten maar al te goed dat dit niet meer opgaat.

God vraagt vertrouwen en gehoorzaamheid, maar er verandert niets in de wereld als men zijn eigen gang gaat. Of moeten we misschien zeggen: er verandert niets omdat de wereld leeft zonder met God en Zijn gebod rekening te houden? Prediker zegt het reeds: Omdat niet aanstonds het oordeel over de boze daad geschiedt, daarom is het hart der mensenkinderen vol om kwaad te doen. (Prediker 8:11).

Wat God nu vraagt is niet om met het kwaad mee te doen, omdat het toch niets zou uitmaken. Wat ook niet gevraagd wordt is een grootscheeps opgezette poging deze wereld grondig te verbeteren. Want of men moet dit doen door middel van geweld en dat levert wel een andere, maar geen betere wereld op. Of men tracht dit te doen door middel van de “zachte krachten”, doch die halen alleen iets uit op kleine schaal en in beperkte kring. In de grote wereld worden die zachte krachten verdrongen, vervalst of vernietigd.

Wat God nu vraagt is te staan in een wereld zonder zichtbare tekenen van Zijn aanwezigheid en in elk geval zonder Zijn ingrijpen. Nochthans vertrouwende dat het messiaanse Rijk eens op aarde komt door middel van een veranderd Israël [… tekenen daarvan voor die uiteindelijke vervulling, worden thans manifest in het Midden-Oosten – GJCP].

Dat daar bovenuit God met Zijn wereld toch verder gaat naar Zijn heilsdoel. Anders gezegd: te vertrouwen met woord en daad op de God Die Zich verborgen houdt en, ondanks dat, toch de Verlosser is.

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd! 

[Personalia: K.A. den Breejen (10-01-1917 / 04-09-1998), van beroep rijksaccountant, maakte in zijn jeugd een kerkscheuring mee (1926), hetgeen hem leerde dat men niet aan kon op de juistheid van wat theologen beweren; zij spreken elkaar vaak op het hevigst tegen. Reeds in zijn ouderlijk huis werd ernst gemaakt met zelfstandig Bijbelonderzoek. Dit alles, en de kennismaking met enkele leermeesters, bracht hem geleidelijk tot de inzichten in dit boek weergegeven. Hierbij werd gebruik gemaakt van hetgeen door hem als eindredacteur in het ruim 25-jarige bestaan van het “Studieblad ter begeleiding van BIJBELS DENKEN” werd gepubliceerd. De schrijver wil dit boek opdragen aan de nagedachtenis van zijn ouders, zijn leermeesters Heere Heeresma sr., C.H. Welch, S. van Mierlo, G.J. Pauptit, Frits Kuiper en van zijn vriend W. Hoving]

**********************

DE AIOON IN HET HART

Israël is niet uitverkoren omdat het een beter of meer hoogstaand volk zou zijn dan de andere volken. Dat had Mozes hun wel goed duidelijk gemaakt (Deut. 7:7), al hebben ze dat wel eens vergeten, vooral in de dagen waarover het N.T. handelt. Ze zijn wel anders en ook dat hebben ze wel eens vergeten: in de O.T.-tijd door de goden der volken te dienen en in de 19e eeuw door de zg. assimilatie (= poging in de volken op te gaan). Deze tegenstrijdigheid komt hieruit voort dat er tussen Israël en de volken zowel overeenkomst als verschil is. Overeenkomst door hun menselijkheid: niet menselijks is hun vreemd, inbegrepen de innerlijke afkeer die elk mens van nature heeft om Gods weg naar Zijn niet-natuurlijk doel te gaan. Verschil door het betere dat God aan de mens wil geven en waarvan Israël weet heeft en de andere volken niet (tenzij ze het van Israël hebben vernomen, maar hierover later).

De volken of heidenen hebben de schepping op verschillende manieren beschouwd:

  1. Als kringloopde afwikkeling van dagen en seizoenen, opbloeien en verzinken. Ook de dood behoort daar gewoon bij als iets natuurlijks. Het waren vooral de Kanaänieten, de oorspronkelijke bewoners van het beloofde Land, in wier gedachtegang deze kringloop in het midden stond en dit (als tegenhanger van de dood) in combinatie met de vruchtbaarheid. Vandaar de verering van het stierkalf, het ritueel onder grote bomen en de tempelprostitutie (stierkalf: Ex. 32:4, 1 Kon. 12:29. diensten onder bomen: Deut. 12:2, 1 Kon. 13:23. tempelprostitutie: Ex. 34:15-16, Num. 25:1-2). Omdat dit alles zo voor de hand ligt, was dit de hele O.T.-tijd een grote verleiding voor Israël. Overigens niet groter dan ons modern zich vergapen en verslingerd- zijn aan het materialisme dat aan alle kanten uit onze samenleving straalt.
  2. Als vaagheid: door het speculeren over allerlei ongecontroleerde abstracte grootheden, met name de scheiding van lichaam en ‘ziel’, waarbij dan de ziel het blijvende zou zijn. Het waren vooral de Grieken, die hierover filosofeerden. In andere vorm vinden we dit in het boeddhisme. Bij Israël vinden we deze dwaling in de tijd na die waarover het O.T. handelt: het hellenisme; dit heeft op de Farizeeën uit de N.T.-tijd een grote invloed gehad. Bij de christenheid heeft de leer van de onsterfelijke ziel een enorme opgang gemaakt; eerst in onze eeuw is dit door de hernieuwde belangstelling voor het O.T. enigszins teruggedrongen.
  3. Als noodlotalles ligt van te voren vast, hetzij in de astrologie (met name de Egyptenaren; modern “het staat in de sterren geschreven”), hetzij in hemelse boeken (met name bij de Essenen in Qumran, later op grote schaal overgenomen door de islam). Ook aan de noodlotsgedachte kan de christenheid zich maar moeilijk onttrekken; in de vorm van een of andere voorzienigheidsleer heeft men maar al te vaak God en het lot verwisseld. En ook Calvijn’s uitverkiezingsleer kan zich onmogelijk van noodlotselementen geheel vrijmaken, hoe ijverig dat ook is geprobeerd.

De kringloopmet zijn eindeloze herhaling is op den duur onuitsprekelijk vermoeiend (aldus ook Pred. 1:1,8) en in wezen ijdelheid. Er is alleen een hoop op korte termijn, niet op lange termijn. Achter de wolken schijnt de zon, jawel, maar de zon gaat straks onder en er komen toch weer nieuwe wolken; dat blijft eindeloos doorgaan. Dat de vrouw hier tekort komt, is zonder meer duidelijk: gewaardeerd als verbindingsschakel met de godheid (tempelprostitutie!) en om kinderen voort te brengen als stuk van de natuur en meer niet. Ook het vereren van de macht ligt voor de hand; het stierkalf en de zon zijn symbolen van kracht en die moet men, in zijn eigen belang, te vrind houden. In de vorm van vele goden wordt in werkelijkheid slechts geloofd in een godheid als onpersoonlijke kracht.

De leer van de onsterfelijke ziel miskent in wezen de heerlijkheid van de schepping. Wie het lichaam ziet als kerker (zoals de Grieken) of als noodwoning (zoals vele christenen) verlangen erna deze te verlaten. Immers slechts de ziel is van goddelijke oorsprong en kan met God verenigd worden; het lichaam is het lagere, uit de aarde en bestemd om te vergaan.

Ook het boeddhisme, eveneens een geloof met veel vaagheid, streeft naar onthechting: een verlossing uit het lichaam en het stoffelijke, niet een verlossing van het lichaam en het verder geschapene. Boeddha wil alles oplossen in het Nirwana, het zalige en volstrekte niets, geen heiliging van de schepping.

De Griekse filosofie heeft weinig belangstelling voor het verschil tussen goed en kwaad (behalve kwaad dat in strijd is met het eigenbelang). Op enigszins andere wijze is dat ook het geval met de leer van de onsterfelijke ziel, althans met de gevolgen daarvan: bij de aanhangers ontbreekt ook veelal de drang naar een andere wereld of de vurige hoop op een nieuwe aioon; men heeft geen wezenlijke belangstelling voor de huidige boze wereld, want die gaat toch voorbij en men verlangt slechts naar “het vaderhuis”. Van het boeddhisme kan ongeveer het zelfde worden gezegd, al keren deze zich consequenter tegen het vereren en toepassen van macht en geweld.

Ook de leer der voorbeschikking (determinisme) is weinig hoopvol. Van de liefde van een almachtig, allesbeslissende God tot Zijn schepselen kan nauwelijks sprake wezen. Calvijn heeft met zijn leer nooit duidelijk kunnen maken dat de verkiezende en tevens verwerpende God Liefde is; Hij is alleen maar lief voor Zijn uitverkorenen. Voor de anderen is Zijn almacht tevens recht en daarmee uit!

Alleen Israël als volk van de geschiedenis heeft geweten van een God, Die met Zijn schepping voortgaat naar een vastgesteld einddoel. Dat doel (de volstrekte heerschappij van God) staat vast, maar de weg daarheen laat allerlei mogelijkheden tot verandering open. Ook God Zelf kan veranderen. Hij kan ‘berouw’ hebben (beter te spreken van ‘spijt’) over hetgeen Hij deed of sprak. Hij had berouw en smart over de gang van zaken bij de adamieten (Gen. 6:6); Hij vaagde hen weg met de zondvloed. Hij had berouw over de aangekondigde ondergang van Nineveh; toen Hij hun bekering zag deed Hij het niet (Jona 3:10). Bij Israël is Gods berouw een duurzaam element van Zijn verbond. (Ps. 106:45 St. Vert.).

Dit veranderen is noodzakelijk om ten alle tijden de mogelijkheid te behouden Zijn doel te bereiken, ondanks de zelfstandigheid en vrijheid die Hij aan de mensen heeft gegeven. Een duidelijk voorbeeld is Gods gang met Israël als Trekgod door de woestijn naar het beloofde Land: Hij laat Zich voortdurend door Mozes bepraten (Ex. 32:11-14, Deut. 32:36), om met Israël (of desnoods met een overblijfsel daarvan) verder te gaan.

Dit voortgaan berust hierop, dat niet alleen (zoals we reeds bespraken) de schepping als zodanig het koninkrijk Gods tot einddoel heeft, maar ook dat elk mens de aioon in zijn hart heeft. (Pred. 3:11a). D.w.z. dat de mens het verlangen naar zo’n rijk met de geboorte heeft meegekregen: het komen van een andere, betere tijd dan nu.

De vraag is natuurlijk, welke voorstelling men van zo’n heilsrijk maakt en hoe men dat denkt te bereiken. Zoals de mens zich goden kan maken, naar zijn eigen beeld, zo maakt hij zich heilsrijken naar eigen lust. Het Walhalla met bier drinken uit de schedels der verslagen vijanden, het heilsrijk van Hitler zonder Joden en zwakkelingen zijn daar voorbeelden van. Ook de vele christelijke fantasieën over een hemel met gouden straten en met palmtakken wuivende scharen, liggen op dit vlak.

Al laat de Bijbel vele vragen over de toekomst onbeantwoord, wat betreft dat heilsrijk is hij toch bepaald niet onduidelijk. Grote delen van het O.T. spreken van een Messiaans Rijk. En hoe verschillend die getuigenissen en beelden hierover ook zijn, een ding is zonder meer duidelijk: dat rijk is op aarde en Israël heeft daarin een belangrijk taak. En nu moge het N.T. aan dit aardse rijk een hemelse dimensie toevoegen, de belofte van en de hoop op dat aardse heilsrijk blijven. Alleen als men de volwaardigheid van het O.T. loslaat, omdat dit achterhaald zou zijn (dus onder invloed van de hellenistische filosofie), zal de aioon in het hart plaats maken voor hemelverlangen. En dit ligt bedenkelijk dicht in de buurt van de hoop die het boeddhisme geeft.

Het verlangen naar een heilsrijk is dus op zichzelf een rechtmatige zaak (Elke sabbat wordt Israël hieraan herinnerd door het zingen van Ps. 92. Dit is een lied “voor de sabbatdag”, maar het gaat daar eigenlijk helemaal niet over, doch over het Messiaanse Rijk). Maar deze belofte is gegeven door een God Die Zich verborgen houdt. Dit ligt reeds opgesloten in het woord zelf. Het Hebreeuwse woord voor aioon is olam, dat is afgeleid van alam = verbergen. Gods plan der aioonen is een verborgen plan. Het wordt geopenbaard, telkens bij gedeelten, voor zover dit voor de voortgang der wereld of het inzicht der gelovigen noodzakelijk is. Het vereist Bijbels inzicht en vertrouwen in de voortgaande God, om dit plan te overzien.

In dit verband is het niet ondienstig om nog een andere afleiding van ‘alam’ te vermelden, nl. ‘almah’ – jonge vrouw. Een vrouw heeft uit- en inwendig veelal de neiging zich min of meer verborgen te houden; ze heeft altijd iets raadselachtigs over zich, voor zichzelf en voor anderen. Psychologen kunnen dat enigszins toelichten; voor ons is het voldoende te herinneren aan het vrouwelijk karakter van het Koninkrijk Gods: het is niet op kracht maar op liefde gebaseerd. De verborgenheid van dat Rijk heeft te maken met het kwetsbare ervan,

Vandaar dat Prediker, als hij zegt dat God de aioon in het hart van de mens heeft gelegd, er aan toevoegt: zonder dat de mens het werk van God, van begin to het einde, kan uitvinden. (Pred. 3:11b). Om daar althans iets van te zien, is openbaring nodig, d.w.z. inzicht van Hogerhand aangereikt, plus gehoorzaamheid de aangewezen weg te gaan.

Platvoerse, op macht en zingenot gerichte geesten zullen Gods plan, dat tegelijk geopenbaard en verborgen is, niet begrijpen. Israel heeft, als het enige volk ter wereld, het aangedurfd op weg te gaan met die verborgen en desondanks persoonlijk God. De andere volken kunnen zeggen dat ze die kans niet hebben gekregen; maar men kan bepaald niet zeggen dat ze er blijk van hebben gegeven jaloers te zijn op Israël. Hetgeen wel de bedoeling is en in het Messiaanse Rijk zal dat ook inderdaad gebeuren! (Zach. 8:21-23).

Ondanks het feit dat ook Israël dat op-weg-gaan en die gehoorzaamheid vaak en langdurig niet heeft opgebracht. Begrijpelijk en onbegrijpelijk tegelijk: een verborgenheid op zichzelf!

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

ABRAHAM, GODS ANTWOORD OP BABEL

Na de zondvloed stak al spoedig de zonde als opstand tegen God en Zijn bedoelingen weer de kop op. Ze bereikte een voorlopig hoogtepunt in Nimrod, nakomeling van Cham, die een opjager tegen het aangezicht van Jahweh genoemd wordt (Gen. 10:9). Deze bouwde Babel, een stad die in de gehele Bijbel het symbool is van het verzet tegen God, en de tegenhanger van Jeruzalem (Openb. 18.). Dan wendt God Zich van de volken af; ze worden ‘heidenen’ (letterlijk: mensen die verre zijn). Ten bewijze dat dit slechts tijdelijk is, ja dat deze handelwijze de enige weg is, waarin God de volken kan bereiken, worden ze (voor zover toen bekend) in Genesis 10 nog eenmaal alle 70 opgenoemd; dit is de plaats van de volkeren tafel in de heilsgeschiedenis. (Gen. 10:1-32).

 

Dat het machtsbeginsel, dat in de schepping zo sterk heeft doorgewerkt, uiteindelijk de schepping moet vernietigen, zien we reeds bij de torenbouw in het Babel van Nimrod en de daarop volgende spraakverwarring. (Gen. 11:1-9). God, die EEN is, (aldus de belijdenis van Israël) wil ook hier de waarachtige eenheid der mensen, maar dan naar Zijn orde, waarop de schepping structureel is aangelegd. Hoewel Satan ook een eenheid wil, maar dan van een andere aard, kan hij hierin niet slagen. Immers hij heeft niet een eigen wereld geschapen, doch een bestaande wereld uit haar voegen gelicht, na er eerst op geparasiteerd te hebben. Daarom kan Babel niet blijven bestaan, al verschijnt het telkens in andere gedaante opnieuw. Totdat aan het einde van deze aioon Babel definitief verdwijnt. (Openb. 18:2 vv.).

Gods antwoord op Babel is Abraham. Niet Job, hoe groot hij ook was. In JOB lezen we de grondslagen waarop Gods schepping rust, maar niet Gods bedoeling met de schepping. Nog minder de weg waarlangs God dit doel wil bereiken. De gelovige volhardende Job moet het, evenals alle heidenen, doen met het geloofsvertrouwen, dat Gods wegen hoger zijn dan onze wegen. Maar met Abraham gaat God om als met Zijn vriend en vertelt hem van Zijn verborgen voornemen.

Babel betekent verwarring (lett. babbelen; de wereld klets in de ruimte). Deze aioon zal eindigen met het bereiken van de EEN-heid. (Zach. 14:9). Op weg daarheen slaat God als het ware een omweg in. Een omweg is niet de kortste weg; ze kan wel de vlugste zijn als de kortste weg geblokkeerd is. Daarom beperkt God tijdelijk Zijn bijzondere bemoeienis met de mensheid tot één volk, om via dit volk de gehele wereld te behouden door het Zijn wegen te leren. Daartoe wordt Abraham en in hem Israël uitverkoren.

De Bijbel kent verschillende uitverkiezingen. Ze hebben alle het doel de uitverkorenen voor anderen ten zegen te zijn. Dat was reeds eerder het geval geweest met Adam, uitverkoren om de toenmalige mensheid tot zegen te zijn. Uitverkiezing is dus een werkwijze van God om tot Zijn doel te komen. Binnen het éne heilsplan, dat alle mensen omvat (Efz. 1:10, 1 Kor. 15:28) zijn er vele verkiezingen om dat plan uit te voeren. Waarom Hij de aarde heeft uitverkoren, weet niemand; er bestaan veel grotere planeten, maar alleen de aarde heeft Hij tot een bewoonbaar oord willen scheppen.

Waarom God Adam heeft uitverkoren te midden van andere schepselen, is onbekend. Waarom Hij later Abraham nam, een afgodendienaar uit Ur (Deut. 26:5) en niet bijv. Melchitsedeq, blijft Zijn geheim. Waarom bijv. Mozes, Jeremia, Maria en Paulus geroepen werden tot een taak waar ze niet om hadden gevraagd, God heeft het er niet bij gezegd. Maar al die uitverkorenen hadden één gemeenschappelijk kenmerk: ze moesten anderen tot zegen zijn. Dit geldt ook van twee belangrijke uitverkoren groepen: Israël als volk en de bijzondere groep, die het Lichaam van de Messias wordt genoemd.

Dit houdt in dat de uitverkiezing niet de verwerping als keerzijde heeft. Dat met name Calvijn dit er van heeft gemaakt kwam voort uit een ontoelaatbare vereenvoudiging van Gods heilsplan. Bij hem, (maar ook bij vele anderen) zijn er na het sterven voor de mens slechts twee mogelijkheden: de hemel of de hel, beide eindeloos. Omdat God vrijmachtig is, kan Hij naar eigen verkiezing Zijn schepselen bij voorbaat tot het één of het andere bestemmen. Dit wordt soms wel iets afgezwakt door de keus aan de mens te laten, maar omdat God alwetend is, staat bij Hem het lot van de mens al bij zijn geboorte vast. Zodoende wordt uitverkiezing een kwestie van heilsbestemming in plaats van een (soms hardhandige) roeping tot heilstaak.

In deze gedachtegang ziet en slechts enkelingen als voorwerp van de uitverkiezing; dat Israël als volk de voornaamste drager van het heil zou zijn, ziet men geheel over het hoofd. Trouwens, eigenlijk ziet men Israël helemaal niet; dat ze een heilstaak hadden, was slechts tijdelijk, want ze waren de kerk van het oude verbond, zoals de kerk het Israël van het nieuwe verbond is. En om dit laatste zou het dan te doen zijn. Dat heeft dan weer tot gevolg, dat men het Messiaanse Rijk (het zg. duizendjarig Rijk als voorlopige aardse heilstijd) ontkent of terugbrengt tot de “heilsdagen” die met de komst van de kerk zouden zijn aangebroken. Al deze misvattingen hangen met elkaar samen. Ze zijn geenszins onschuldig zoals de geschiedenis duidelijk leert: de noodlotsleer der verwerping, die velen tot wanhoop en sommigen zelfs tot zelfmoord bracht; het anti-semitisme en de pogroms, en het verwaarlozen van de aardse taak der christenheid komen – met nog andere hier niet genoemde euvelen – alle voort uit het niet willen verstaan en aanvaarden van de uitverkiezing van Israël.

Verwerping is slechts daar, waar men willens en wetens Gods geboden overtreedt en zichzelf zodoende maakt tot verklaarde vijand van God. Daarmee is tegelijk gezegd, dat er behalve de gelovigen (zowel de geestelijk-volwassenen als de kleingelovigen) en die vijanden nog een brede schare is, die noch het een noch het ander is. Zij komen eerst na het Messiaanse Rijk tot opstanding en zullen dan geoordeeld worden naar hun werken. Zij, wier gemeenschap met God ontoereikend was om deel te hebben aan de eerste opstanding kunnen, op grond van hun goede werken (d.w.z. goed voor zover men die van hen in hun omstandigheden mocht verwachten) toegang krijgen tot de nieuwe aarde alwaar het geboomte des levens maandelijks vrucht draagt en welker bladeren zijn tot genezing (lett. therapie = méér dan genezing) der heidenen. Deze ‘middenweg’ willen we geenszins als aantrekkelijk aanprijzen; haar bestaan is op zichzelf reeds voldoende om aan Calvijn’s uitverkiezings- en verwerpingsleer haar noodlotskarakter te ontnemen.

Keren we terug naar Abraham. Zijn roeping hield in, dat hij God op Zijn woord moest gaan vertrouwen, ook al is van de verwerkelijking der belofte niets te zien. Allereerst de belofte, dat zijn nakomelingen zouden uitgroeien tot een groot volk, dat in het beloofde Land mocht wonen. Daarenboven dat ze zouden lichten als de sterren aan de hemel.

Abrahams geloof werd telkens beproefd: hij moest afstand doen van zijn familie en hun goden (vertrek uit Ur); afstand van de wereldgelijkvormigheid (afscheid van Lot); afstand van de vrome zelfhulp (wegzenden van Ismaël); ja zelfs afstand van de goddelijke gaven (bereid om de zoon der verwachting te offeren). Daardoor groeit zijn geloof; Abraham leert dat het ware leven door lijden wordt verkregen. (Gen. 22:1-9, Hebr. 11:8-19).

Zo wordt Abraham de vader van alle gelovigen, óók voor die buiten Israel. In hem beginnen twee lijnen. De eigenlijke Israëlitische lijn begint bij het verbond der besnijdenis; hierbij zijn alle beloften afhankelijk van voorwaarden! Van hieruit loopt een rechte lijn naar de Wet van Mozes. Doch reeds eerder (Gen. 15:6 [besnijdenis in Gen. 17:4; dus later]) wordt een boven-Israëlitische lijn aangegeven, nl. dat God het vertrouwen op Zijn woord als gerechtigheid toerekent. D.w.z. dat het geloof (maar dan niet als het aannemen van een léér, doch als een vertrouwensverhouding, met alle consequenties van dien) ons in de rechte verhouding tot God stelt. Deze lijn blijft evenwel grotendeels verborgen gedurende de tijd van het O.T. en de evangeliën.

Eerst in de prediking van de apostel Paulus komt zij (met het oog op niet-Joden) opnieuw naar voren. (m.n. in Rom. 4). De ware betekenis van de rechtvaardiging door het geloofsvertrouwen is pas goed te begrijpen als men eerst de massalitiet en de gruwelijkheid van de zonde leert doorzien. Vandaar dat reeds in Gen. 15 gesproken wordt van de verdrukking van Israël in Egypte én de bevrijding daaruit, terwijl Paulus dit alles plaatst tegen de achtergrond van de moord op de Messias. Vandaar ook dat het geloof van de eenling Abraham (of dat van Izaak, Jakob en Jozef inbegrepen) geen blijvend hoogtepunt was.

Wil dat geloof voor de gehele wereld doorwerking hebben, dan moet eerst een heel volk met God leren omgaan en daartoe door God onderricht worden. Daartoe werd Mozes geroepen, die Gods Wet (Torah, d.w.z leer, onderwijzing [vgl. Spr. 1:8, Jes. 42:4, waar Torah met leer is vertaald]) mocht doorgeven. Sterk vereenvoudigd gezegd: het geloof van Abraham beperkte zich tot het eerste grote gebod: de liefde tot God; daarin kan een welgestelde eenling het misschien ver brengen. Israël moest ook het tweede gebod leren kennen en beoefenen: de naastenliefde. Daarvoor komt heel wat meer kijken, vooral als men ook te maken heeft met moeilijke levensomstandigheden. Daarom is de weg van Israël zo lang.

Was Abraham ten opzichte van Job een omweg, Mozes was dat ten opzichte van Abraham opnieuw. En later zouden de ballingschappen nieuwe omwegen blijken te zijn. Zo werd Israël het volk van de geschiedenis (d.w.z. het volk aan wie wij de voortgang van Gods handelen kunnen afzien).

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolg!

**********************

JEZUS VAN NAZARETH

Als er één manier was, waarop God in het verborgen heeft willen werken, dan was het wel in de komst van Jezus van Nazareth. Geboren in een kleine stad, weliswaar met een eervolle traditie, maar waar verder in het N.T. nooit meer op gezinspeeld wordt. Tijdens doorreis, op een onbekende datum, met ouders wier verhouding in elk geval vragen oproept die het N.T. onbeantwoord laat. Verder dertig jaar volslagen incognito, behoudens een kort verhaal uit de tijd dat Hij twaalf jaar werd. Noch het getuigenis van de herders over de engelenzang, noch het bezoek van de wijzen uit het Oosten hadden bij Zijn optreden een blijvende herinnering overgelaten.

We beginnen de christelijke jaartelling met de geboorte van Jezus, doch erg gelukkig is dat niet. Daargelaten dat niemand dat toen wist en afgezien van een rekenfout, kan men onmogelijk zeggen dat Jezus kwam in het jaar 0, alsof de wereld eerst met Hem begon. Hij kondigde wel een nieuwe, messiaanse tijd aan, maar die is toch niet gekomen. Men zegt wel dat met Hem “de laatste dagen” aanvingen, maar dat kan alleen als men gaat beweren dat het Rijk reeds op onzichtbare wijze (of in de kerk) begonnen is.

Men kan ook niet zeggen, dat Hij kwam om alles te veranderen, of dat er Zijns ondanks veel veranderde. Hij heeft Zich veel moeite gegeven te laten zien dat Hij een wets getrouwe Jood was. En het merkwaardige is dat Hij nu juist daarop gestruikeld is. Al kan men achteraf beter zeggen, dat God Hem weer opgericht heeft, doch dat Israël over Hem en de Wet gestruikeld is.

Hij kwam in een tijd dat er veel corruptie was, politiek, financieel en religieus. En als men, zoals Hij, daar tegenin gaat wordt dit nooit in dank afgenomen. We raken hier het grote raadsel in de heilsgeschiedenis, hoe Israël er toe kwam Hem als Messias niet te herkennen en te erkennen. Een raadsel dat we in het volgende hoofdstuk nog iets verder willen overdenken, zonder het bevredigend te kunnen oplossen.

Als christenen moeten we dit vooral niet al te dogmatisch bekijken. Men kan Jezus tijdens Zijn rondwandeling op aarde slechts beoordelen vanuit de Wet en de Profeten; hierop heeft Hij zich beroepen. Een beoordeling vanuit een andere grondslag maakt van Hem iets wat Hij niet was. Dit mag in het “gesprek met Israël” nooit worden vergeten.

Bij ons ligt zo sterk de nadruk op Zijn godheid, dat we zijn mens-zijn meestal als niet zo belangrijk terzijde schuiven. Men meent dan dat slechts als men een rechtzinnige mening over Jezus heeft, d.w.z. erkent dat Hij de tweede persoon is in de goddelijke drie-eenheid, men in aanmerking kan komen voor het binnengaan van de hemel (wat tevens het eindpunt van het heil zou zijn). Immers wie dat niet erkent, geeft Jezus te weinig eer en dat is de grootste zonde, die men kan bedenken. Zulks gemotiveerd met een aantal teksten, zoals Joh. 14:6 “Niemand komt tot de Vader dan door mij!”; (zoals de Heidelbergse Catechismus beweert (vraag 7).

Nu lijkt het zo vanzelfsprekend, dat Hij mens was, als onze één. Toch zit nu net dáár het bijzondere. Want Hij was niet zomaar een mens, maar de Mens zoals God hem hebben wil. Zitten we onlosmakelijk vast aan de natuurwetten en de macht structuren, Hij was daar innerlijk los van, ook al was er een uiterlijk verbintenis. Als Paulus later de (uit Israël afkomstige) leer van de oude mens tegenover de nieuwe mens verder gaat ontwikkelen, dan hebben we in Jezus de nieuwe Mens als model voor ons. En het is heel wat gemakkelijker om er een stelling op na te houden dat Jezus God was (hetgeen we alleen maar kunnen zeggen, maar nooit begrijpen; want wie weet Wie of Wat God nu eigenlijk is??), dan om te zeggen: O, is dat nu de nieuwe mens, die als navolgenswaard ons wordt aangeboden, nou dat zullen we dan in vreugdevolle gehoorzaamheid gaan doen!

Dat er van de christenheid zo weinig is terechtgekomen, in elk geval geen heilstaat, komt niet omdat er onvoldoende mensen zijn die Jezus’ godheid belijden, maar omdat er te weinig zijn die Hem als Mens in geloofsvertrouwen aanvaarden en navolgen.

Wat kwam Hij doen?

In elk geval geen wereldkerk stichten; er is niets in het N.T. dat daarop wijst. (Ook de apostelen hebben geen wereldkerk gesticht.) Wat dan wel?

We zeiden al dat Hij een Wetsgetrouwe Jood was. Hij wist Zich door God geroepen de Messias van Israël te zijn en zag het als Zijn taak het Messiaanse Rijk aan Israël te brengen. Daarvoor was het nodig dat Israël zich bekeerde van alle corruptie en verdere boze daden. En dat met name allerlei soorten machthebbers bereid zouden zijn hun macht slechts op de juiste wijze te gebruiken. Anders gezegd: Israël moest de Wet houden!

Laat men nu niet zeggen dat dit niet kan. Dat heeft het christendom (aan wie de Wet overigens nooit gegeven is) er van gemaakt, door gebrek aan kennis van het O.T. en beïnvloed door een rationalistisch perfectionisme. De Wet is nooit gegeven aan een zondeloze Adam in het paradijs, maar aan een volk van zondaren, waar God iets mee bereiken wilde voor het oog van de gehele wereld. We zien dit kort samengevat in Mozes’ afscheidsrede (Deut. 30:11-14): het doen van Gods wil was voor Israël geen onmogelijke opgave. De mogelijkheid van struikelen was daarbij inbegrepen: heel het ritueel van de tabernakel, later tempeldienst was erop gericht dat de zonden vergeven konden worden. Wet en zonden vergeving sluiten elkaar niet uit, maar in. Want de vergeving berust bij Hem, Die in Zijn genade de Wet aan Israël gaf, opdat alle volken Zijn wegen zouden leren.

Daar moet men natuurlijk geen loopje mee nemen. Dan komen we terecht bij de goedkope genade. Doch aan de andere kant is het niet mogelijk de Wet zodanig te houden dat men, door zorgvuldige vermijding van alles wat niet mag, zó rechtvaardig tegenover God zou staan, dat men die vergeving nauwelijks meer nodig heeft. En nog minder heeft men de Wet begrepen, als men uit haar een verdiensten leer gaat afleiden, waarbij via een soort puntentelling bij een gunstig saldo men recht zou hebben op de toegang tot het Koninkrijk Gods. Oók van deze dwaalweg moest Israël zich bekeren, wilde het Messiaanse Rijk kunnen beginnen.

De kern van Jezus’ boodschap was: de vergeving der zonden. Niet in het algemeen, maar concreet in de toenmalige omstandigheden. Hij predikte het Evangelie van het Koninkrijk (Matth. 4:23, Luk. 8:1): allen die zich bekeerden (d.w.z. omwenden van hun boze werken en/ of hun vrome eigenwaan konden deel hebben aan de oprichting van het “rijk der hemelen”.

“Rijk (of heerschappij) der hemelen” is een Joodse uitdrukking die alleen door Mattheus wordt gebruikt; de andere evangelisten spreken over “Rijk Gods”. Maar ook Mattheus spreekt soms van “Rijk Gods”; eenmaal gebruikt hij beide uitdrukkingen in dezelfde tekst. (Matth. 19:23-24). Dit is geen willekeur of spreek fraaiigheid, maar bedoelt een onderscheid aan te geven; wanneer we daarop letten worden ook andere bijbel plaatsen duidelijker.  Welnu: “Rijk der hemelen” is niet een Rijk in de hemel of die hemel zelf, maar een rijk op aarde, geheel gekenmerkt door hemelse wetten. En dat is niets minder dan het Messiaanse Rijk zelf.

Vandaar de proclamatie: “De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij gekomen; bekeert u en stel vertrouwen in deze nieuwstijding.” (Mark. 1:14-15; met ‘het evangelie’ wordt niet een christelijke leer of dogma bedoeld, zoals M. Buber ten onrechte meent). Men kan het eigenlijk zo stellen: het koninkrijk der hemelen (dus op aarde) is een onderdeel van het koninkrijk Gods (dat aarde en hemelen omvat). We zagen reeds dat het Messiaanse Rijk niet het eind- noch het hoogtepunt is van Gods heilsplan; het is wél een noodzakelijk tussenstation.

Jezus’ komst veronderstelde zonde en schuld. Deze zijn, hoe ernstig ook, uiteindelijk niet beslissend of noodlottig. Wie zich bekeert, kan verzekerd zijn van vergeving der zonden. Dit was op zichzelf geen nieuws; ook de Wet spreekt daar uitvoerig over. Het grote nieuws was, dat die bekering toen geen uitstel meer gedoogde, dit temeer omdat het duidelijk werd dat die bekering heel wat radicaler moest zijn dan wat men er in de gezapige voortgang der dagen van maakte.

De verbinding tussen het Messiaanse Rijk en de vergeving der zonden zien we het duidelijkst in het “Onze Vader”, bij een strafrede tegen de Farizeeën, in de gelijkenis van de onbarmhartige dienstknecht en bij Jezus’ profetische woorden tijdens Zijn afscheidsmaal. (Matth. 6:9-15, 12:28, 31-32, 18:21-23, resp. 26:28-29).

Maar om nu goed duidelijk te maken wat de Wet, het Koninkrijk en de vergeving der zonden in hun onderlinge samenhang betekenen, worden de lijnen daarvan bijkans tot in het onmogelijke doorgetrokken. We zien dat vooral in de Bergrede. Het liefhebben van de vijand, het zich onttrekken aan aardse zorgen net als de vogels en de lelies, het onbeperkt geven van hetgeen men vraagt, enz. zijn dingen die, als we ze zonder meer willen toepassen, ons in onoplosbare conflicten brengen. Heeft bijv. een weduwe, die geprezen wordt omdat ze haar hele schamele bezit in de tempelschatkist wierp, dan geen verder verplichtingen tegenover haar kinderen en moet ze vanaf dan maar teren op andermans zak? Of: wie ontkomt er aan om zelfs meer dan twee heren te dienen met hun tegenstrijdige belangen? Wie van Jezus’ boodschap een handleiding maakt voor ons dagelijks leven, loopt hopeloos vast, gesteld dat hij het overleeft.

Het is waarlijk geen verlegenheidstheologie om te onderzoeken of de prediking van Jezus niet een andere bedoeling had dan om zonder meer te worden gevolgd. Iets soortgelijks geldt van Zijn zg. wonderen, die zich ook niet lenen voor herhaling. Iemand kan gemakkelijk aan anderen voorhouden niet bezorgd te zijn, wanneer hij in staat is om broden te vermenigvuldigen en water in wijn te veranderen, maar geen volgeling heeft het ooit nagedaan! De gevallen van ziekengenezing op gebed bij christenen zijn in elk geval pover gebleven in aantal, zeker wanneer men de gevallen er aftrekt die zo’n genezing psychologisch verklaren. En doden zijn na Hem nimmer opgewekt, behalve in het bijzondere geval-Dorkas. (Hand. 9:41. Mogelijk ook nog Hand. 20:10).

Die zg. wonderen worden altijd tekenen genoemd. Ze behoren geheel thuis in de leer van Deuteronomium: als Israël zich bekeert brengt dit heil, zelfs al geschiedde dit op een manier die niet “natuurlijk” kan worden verklaard. De tekenen legitimeren de nabijheid van het Koninkrijk. De keerzijde is het oordeel: als Israël zich niet bekeert komt onvermijdelijk de val van Jeruzalem en de grote verstrooiing: het Koninkrijk is dan niet langer nabij, en de Koning is afgereisd naar een ver gelegen land. Noch de tekenen zijn bestemd om door de christenheid te worden nagevolgd, noch het oordeel dreigt hen. Wat dit laatste betreft: we wezen reeds op het lot van Ananias en Saffira (Hand. 5), dat zich ook niet heeft herhaald.

De evangeliën leren ons, hoe vreemd dat op het eerste gezicht mag lijken, geen Jezus Wiens levensloop dogmatisch was bepaald. Ook geen Jezus Wiens voornaamste taak het was een nieuwe leer te verkondigen, een nieuwe gemeenschap te stichten of een nieuw ideaal ter navolging te geven. Hij kwam om de Wet en de Profeten tot volheid te brengen; daarom was Zijn “moeten gaan naar Jeruzalem” een profetische noodzakelijkheid (Matth. 5:17, 16:21), een Messias-zijn buiten de stad van David een onmogelijkheid. Hij kwam om een dienaar der besnijdenis (d.w.z. Israël) te zijn, opdat Hij de beloften aan de vaderen zou bevestigen. (Rom. 15:8).

Maar het is nu eenmaal zo dat de profetie en de beloften altijd te maken hebben met de verborgenheid van God. God werkt op een andere wijze dan men zou kunnen verwachten en dat is bij de komst van Jezus niet anders.

Hoe groot Gods verborgenheid is toen Hij zich in Jezus als Messias openbaarde, blijkt wel uit twee bekende figuren: Johannes de Doper en Petrus. Meestal vinden we Petrus groter dan Johannes de Doper. Gaf hij niet de goede belijdenis over Jezus: “Gij zijt de Messias, de Zoon van de levende God”? (Matth. 16:16). En de Heer prijst hem daarom: “Gelukkig ben je, Petrus, want vlees en bloed (d.w.z. aardse stervelingen) hebben je dat niet onthuld, maar Mijn Vader die in de hemelen is!”

Vergeleken hiermee valt Johannes de Doper erg tegen. Vanuit de gevangenis zendt hij leerlingen naar Jezus met de vraag: “Zijt Gij Degene Die komen zou, of hebben we een andersoortige (grieks: heteros, d.w.z. van een andere soort. Te onderscheiden van ‘allos’, d.w.z. een ander exemplaar van dezelfde soort, bijv. Matth. 5:39: een andere wang) te verwachten.

Toch wagen we het te zeggen dat Johannes de Doper beter begrepen heeft waar het om ging dan Petrus. Men bedenke dat ook Johannes de Doper een goede belijdenis over Jezus had gegeven: “Hij moet wassen, ik moet minder worden.” Ook deze woorden waren, evenals die van Petrus, hem door de Vader gegeven. (Joh. 3:27-30). Wie brengt dat op??

Maar waarom gaat Johannes de Doper dan twijfelen? We kunnen beter vragen: Waaraan twijfelt hij? Voor hem waren de komst van de Messias en het Messiaanse Rijk onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als de Messias kwam, zou de wereld veranderen. Nou komt Jezus, predikt en … er verandert niets! De vraag van Johannes de Doper is dan ook: Waar blijft nu dat Rijk, door de profeten onthuld? Moet het dan toch een andersoortige zijn, iemand die het anders doet dan Jezus? Of is Jezus op de goede weg, maar duurt het allemaal wel wat erg lang?

Jezus heeft Johannes de Doper beslist niet als een ontrouwe volgeling laten vallen. Na Zijn antwoord te hebben gegeven, roemt Hij tegenover de schare Johannes’ standvastigheid: hij is geen riet door de wind heen en weer bewogen. Integendeel: een groot profeet. In hem gaat de laatste profetie van het O.T., over de wederkomende Elia (als voorloper van de Messias) in vervulling. Tenminste … als Israël diens boodschap aanneemt. Wie oren heeft om te horen: hij hore! (Matth. 11:2-15, vgl. Mal. 4:4-6).

Johannes de Doper heeft er begrip voor gehad dat profeten kwalijk behandeld zouden worden, of zelfs gedood. Hij heeft dat lijden ter wille van zijn taak niet geschuwd, of door een compromis vermeden. De gevangenis van Herodes was nog wel te verdragen. Maar wat niet te verdragen was, was dat desondanks het Rijk niet kwam en dat Jezus daar niet de minste haast mee scheen te maken! Wat Johannes de Doper niet wist (en ook niet kon weten) was wat wel genoemd wordt: de insnijding van de profetie, d.w.z. een profetie wordt soms voor een deel vervuld en het overige niet, ook al noemt de profetie die twee delen in één adem.

Het duidelijkste voorbeeld daarvan is Jes. 61:1-2, als tekst van de enige preek die ons van Jezus bewaard gebleven is. (Luk. 4:17-19). Jezus spreekt daar wel over het uitroepen van “het aangename jaar des Heren”, maar laat opzettelijk weg wat erop volgt: “en de dag der wrake onzes Gods”. M.a.w.: tussen het uitroepen van het Jubeljaar en de dag van het oordeel blijkt een tussentijd te liggen wat de vervulling betreft, ook al behoren ze wezenlijk bij elkaar. Deze tussentijd dient om Gods liefde beter te openbaren en aan Israël meer gelegenheid te geven voor de noodzakelijke bekering.

In dit licht wordt het antwoord van Jezus begrijpelijk: “Vertel wat je hoort en ziet: blinden zien weer en kreupelen lopen rond, melaatsen worden gereinigd en doven horen, doden worden opgewekt en aan armen wordt de boodschap der bevrijding verkondigd; en gelukkig is hij, die in Mij geen aanleiding tot struikelen vindt.” Er moet nog heel wat water door de Jordaan stromen voordat het Messiaanse Rijk werkelijk kan komen. Johannes de Doper had zichzelf (niet en onrechte) gezien als Elia II: een boetgezant, dreigend met vuur van de hemel als het oordeel Gods, voordat de heilstijd kwam.

Maar de volgorde is anders. Het Rijk komt niet door hardhandig ingrijpen van bovenaf, ook al zal het uiteindelijk niet zonder enig bovennatuurlijk geweld kunnen. Eerst moet de wereld dat Gods liefde zo groot is, dat Hij Zich niet van de wereld afwendt als zelfs Zijn Zoon vermoord wordt. Juist dan kan God eerst in rechtvaardigheid recht spreken.

Er is altijd de neiging terug te grijpen naar onze natuur en het Rijk Gods met geweld te willen bouwen. Jezus wijst daar in Zijn nabeschouwing over Johannes de Doper nadrukkelijk op. (Matth. 11:12). Ook Johannes is daaraan niet geheel ontkomen. Daarom moet hij het doen met de verwijzing van de Heer naar de tekenen die het Messiaanse Rijk aankondigen. Tekenen die duidelijk een voor vervulling zijn van hetgeen Jesaja voorzag. (Jes. 29:18-19, 35:5-10). Een andersoortige Messias is er niet.

Maar Petrus begrijpt al bijzonder weinig van hetgeen de Vader hem laat zien. Zijn belijdenis is een formule, een goed stukje dogmatiek, doch ze mist elke diepgang. Dat blijkt al dadelijk hieruit, dat hij de Heer van Zijn taak wil afhouden als dit lijden met zich meebrengt. Ook zelf schuwt hij het lijden, hij wil zich verweren, en zwaard en compromis al heel vlug aangrijpen voor het goede doel. Wat voor Johannes de Doper een vraag was: “zo’n Messias of een andersoortige”, is voor Petrus helemaal geen vraag. Lijden? “Geen sprake van Heer, dat nooit!”

Doch daarmee wordt Petrus een “satan”, een tegenstander die een andersoortig Rijk wil dan God wil. En daarom verbood de Heer aan Zijn leerlingen om verder over Zijn Messiasschap te praten. Als zelfs Petrus er niets van begreep, hoe dan het volk?

Zo was dan Gods handelen in Jezus van Nazareth openbaring en verborgenheid tegelijk. Vandaar dat de Evangeliën eigenlijk meer leren omtrent de verborgenheid van het Koninkrijk Gods dan over het Rijk zelf.

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolg!

**********************

DE ORDE VAN NOACH

Zo was er dan, ondanks Adams val, toch een geweldige vooruitgang in de ontwikkeling van de mensheid, zowel in technisch opzicht als wat betreft het godsdienstige. Wat dit laatste betreft, volstaan we met te verwijzen naar Abel en Henoch, beiden genoemd in de rij der grote geloofsgetuigen uit Hebreeën 11. Hun geloofsvertrouwen richtte zich op dingen, die met het natuurlijk oog niet te zien zijn: de verborgenheid van God, Die door een wereld die in het boze ligt toch Zijn weg gaat naar Zijn einddoel.

Maar ondertussen nam ook het boze in de wereld zowel in hevigheid als in hoeveelheid toe. Wat Kain in enkelvoud presteerde, met althans nog enig gevoel dat er iets verkeerds was gegaan, deed Lamech in veelvoud (Gen. 4:13-14, resp. vs 23-24) en hij ging dat nog bezingen ook!

Het kwaad kan op een bepaald ogenblik zo groot worden, dat zelfs de mogelijkheid van het goede verloren dreigt te gaan. De lange leeftijden van die dagen (Nawerking van de invloed van de boom des levens in de Hof van Eden. Na de zondvloed zien we die leeftijden zeer geleidelijk dalen, met als laatste Mozes die 120 jaar werd, doch die in Psalm 90 leeftijden van 70 en 80 jaar als sterk, resp. zeer sterk noemt) werkten daaraan mee: de boosdoeners hadden een haast onbeperkt leven voor zich. Zij werden niet noemenswaard geremd door ouderdomskwalen en dreiging van de dood. De onbeperkte macht is in handen van de zondigende mens levensgevaarlijk voor de gehele schepping (iets wat van de economische macht door volken ook geldt)!

Die publieke macht en de verborgen voortgang van Gods heilsplan zijn twee dingen die elkaar niet verdragen. Het is merkwaardig dat altijd in de geschiedenis de onbeperkte machthebbers er geen genoegen mee namen om de baas te spelen in de hele wereld met alle omliggende plaatsen, maar ook behoefte hadden om de goedheid van eenvoudige mensen te dwarsbomen. Dat waren dan de zwakke mensen, die zich wel onderwierpen aan de bestaan orde, doch alleen niet wilden geloven in de valse ideologie van de macht en deswege werden vervolg of uitgeroeid. Dit is eigenlijk alleen maar hierdoor te verklaren, dat die wereldmachten gedreven werden door boven-natuurlijke krachten: de strategie van Satan, die immers niet slechts de aarde wil hebben, maar ook Gods troon wil bezetten.

In de dagen voorafgaand aan de zondvloed komt dit naar voren in de vermenging van de ‘zonen Gods’ met aardse vrouwen (letterlijk: dochters der Adamieten), waarvan reuzen het zichtbare gevolg waren. Met ‘zonen Gods’ worden hier (gevallen) engelen aangeduid. (vgl. Job 1:6, 2:1, 38:7, Dan. 3:25, Ps. 29:1, 89:7; aldus ook vele Joodse verklaringen. “Zonen Gods” is ook te vertalen als zonen der goden, omdat Elohim meervoud is. Dat zonen der geweldenaren zou zijn bedoeld is ook niet onmogelijk, er zijn trouwens ook hemelse geweldenaars). Dit is een sprekend  voorbeeld van het zaaien van schoon-lijkend doch giftig onkruid tussen de tarwe (Matth. 13:24-30), een vermenging die wij niet kunnen ontwaren, met alle gevolgen van dien.

Uiteindelijk was er nog maar één man, die oprecht en rechtvaardig was: Noach. Oprecht wil zeggen: van het goede zaad (tussen het onkruid); rechtvaardig betekent niet: zondeloos, maar de rechte verhoudingen in acht nemend. Bij hem was er nog overeenstemming tussen binnen- en buitenkant, tussen denken en handelen, tussen juistheid van een zaak en het zich inzetten daarvoor. Hij beantwoordde aan de verwachtingen, die men met recht van hem kon verwachten.

Wellicht zou het voor God technisch mogelijk zijn geweest om alle mensen uit te roeien en helemaal opnieuw te beginnen. Of althans alle nakomelingen van Adam te verdelgen en weer een nieuwe Adam te formeren. In beide gevallen zou God toch een streep gehaald hebben door Zijn vroegere werk en hebben laten varen wat Zijn hand begon. De zg. moederbelofte kon dan niet meer waar gemaakt worden. (Gen. 3:15; men lette erop dat er niet staat ‘zaad van Adam’, maar van de vrouw. Dit zaad is, evenals het zaad van de slang, een veelvoud, ook al culmineren beide in een persoon: de Messias en de antichrist. Over de slang: zie 2 Kor. 11:14 (het Hebr. woord voor slang is verwant aan vurig, brandend).

We zien hier een een belangrijk voorbeeld, hoe God in het verborgen werkt, de zg. Wet van het overblijfsel. Veel kan wegvallen, maar niet alles: er is altijd een of andere vorm van concrete continuiteit tussen wat was (en waarvan het meeste afvalt) en wat komt (waarmee God verder gaat). Met minder dan één man kon God niet toe. Dat was Noach; de overige Adamieten verdwenen in de zondvloed. (Er is weinig bezwaar de zondvloed te zien als een historische gebeurtenis, mits men het Hebreeuws ‘erets’ vertaalt met landstreek en niet met aarde, (erets Israel, 1 Sam. 13:19 enz.) en verder adamah met cultuurgrond en niet met aardbodem. Over buiten die landstreek Mesopotamië, waar reeds cultuurgrond was ontstaan, spreekt de Schrift niet; evenmin over de mensen die daar woonden. In de vlakke streek kwamen alle heuvels onder water te staan (door een vloed die uit zee opkwam); de Kaukasus en verdere hoge bergen blijven buiten de gezichtskring. Dit verder uit te werken valt buiten ons onderwerp; ook hier geldt: de Schrift is nauwkeuriger dan u denkt!).

Tussen de tijd voor en na die zondvloed zijn een aantal opmerkelijke verschillen. De Bijbel spreekt zelfs van een nieuwe aioon. (Het Griekse woord “aioon” wordt in het verdere als een gewoon woord gebruikt. Een aioon is een tijdvak, een hoofdfase in de heilsgeschiedenis; zeer lang (daarom vaak met “eeuw” vertaald), maar niet eindeloos (zoals de vertaling “eeuwigheid” suggereert. Dat het woord vaak in het meervoud voorkomt, moet men letterlijk nemen. Een eindeloze eeuwigheid kent de Schrift niet. De  ‘eeuwige inzettingen’ van de Thora hebben hun einde; het eeuwig Verbond der besnijdenis is in het hiernamaals niet van toepassing. (Men vergelijke de eeuwige vervloeking van Jes. 32:14 – St. Vert. – met ‘ totdat’ van het volgenden vers). Om te beginnen enkele veranderingen in de natuur (althans in de vlakte van Mesopotamië, waar zich de zondvloed afspeelde). Na de zondvloed wordt de regenboog tot teken gesteld (Gen. 9:14), terwijl er aldaar voordien geen regen was. (Gen. 2:5-6). “Voortaan” zullen de seizoenen niet ophouden (Gen. 8:22); er komt dus in de natuur een zekere orde, die er voordien niet was.

Ook bij de mens treden veranderingen op. Was hem in het begin het zaaddragend gewas tot spijs gegeven, nu gaat hij ook vlees eten. (vgl. Gen. 1:29 met 9:3). Voor de zondvloed horen we van lange leeftijden, later zakt dit snel af tot het ons bekende peil. Een ander verschil is dat hij eerst moet heersen over het dier, doch het nu niet verder brengt dan vrees en verschrikking over het dier. (vgl. Gen. 1:28 met 9:2).

Het belangrijkste verschil met de vorige aioon is evenwel dat de boosheid van ‘s mensen hart oorzaak was van Gods gericht, doch dat diezelfde menselijke boosheid na de vloed juist reden is van Gods geduld. (vgl. Gen. 6:5-7 met 8:21). De nieuwe aioon is daarom de aioon der genade, een woord dat vóór de zondvloed alleen gebruikt wordt t.a.v. Noach (Gen. 6:8), die naar deze aioon overgaat.

Deze genade houdt evenwel in, dat de mens niet meer als voorheen onbeperkt mag kunnen zondigen. Daartoe sluit God met Noach een verbond. Doel van dit Noachitisch verbond is: de aarde bewoonbaar te doen zijn ondanks het ontbreken van de dreiging van een zondvloed. Achtergrond is daarom: eerbied voor het leven. Dit wordt bereikt door de zg. Noachitische geboden, welke volgens het geloof van Israël omvatten:

  1. verbod van moord;
  2. verbod van roof;
  3. verbond van bloedschande;
  4. verbod van vlees eten van levende dieren;
  5. verbod van afgodendienst;
  6. verbod van Godslastering;
  7. instelling van rechtspraak.

Nrs. 1 t/m 6 omvatten zg. pekelzonden, met in 7 een menselijke correctie om het doorvreten van het kwaad te verhinderen. Al wordt eerder van bloedwraak gesproken dan van een aanstonds georganiseerde overheid, toch is bloedwraak beter dan de methode van Lamech. (vgl. Gen. 9:6 met 4:23).

Dit verbond omvat alle mensen; vandaar dat we deze geboden ongeveer terugvinden in Hand. 15:29 als voorschriften die ook de heidenen moeten houden. Dit verbond houdt dus geen uitverkiezing in, zoals de latere verbonden met Israël. Het brengt ook geen ideale samenleving.

Want de regenboog welft zich boven de aarde, waarop de arme Lazarus nog steeds aan de poort van de rijke man ligt. De jacht op de dieren wordt geopend (Gen. 9:2-3) en daarna gaan de mensen het inboezemen-van-vrees-en-schrik op elkaar proberen. De echtscheiding wordt toegestaan, niet als een recht, maar omdat de mens boos is (Matth. 19:8) en opdat een kapot huwelijk niet tot erger kwaad zal voeren. De orde van Noach is een minimum, doch de heilsweg van God voert hogerop.

In het licht van de orde van Noach moeten we ook de taak van de overheid zien. De gereglementeerde bloedwraak, aanvankelijk een verbetering van het voorafgaande, werd geleidelijk door een betere rechtshandeling vervangen. De overheid beschikt over de feitelijke macht. Verschillen tussen macht de-facto en macht de-jure kent de Bijbel niet. Het bekende Romeinen 13 constateert dit alles als een feit, niet om te beweren dat de toenmalige plaatselijke overheid (Bij het zo veelvuldig aanhalen van Romeinen 13 voor bepaalde politieke doeleinden wordt vrijwel altijd vergeten dat dit hoofdstuk een deel uitmaakt van een brief, gericht aan bepaalde bewoners van Rome. Het verdrijven van de Joden uit Rome (zie Hand. 18:2) en hun geleidelijk weer terugkeren leidt tot een concrete waarschuwing van Paulus, om er door twisten geen aanleiding toe te geven dat dit zich zou herhalen. Een algemene beschouwing over de overheid als zodanig zou in het geheel van Paulus’ vermaningen een “Fremdkoper” zijn), die toevallig (maar dat staat buiten het probleem waar het in Romeinen 13 om gaat) de macht in heel de beschaafde wereld bezat, niet voor een betere overheid zou kunnen plaatsmaken. De slechtste dictatuur is beter (d.w.z. minder slecht) dan de anarchie.

Zo wordt ook tegen Pilatus gezegd, dat de macht hem is gegeven (Joh. 19:11); dat is niets bijzonders, doch een uiting van de orde van Noach. Een overheid is altijd een compromis tussen het ideaal (Gods Koningschap) en de werkelijkheid (de feitelijke macht van Satan). Ze is er om er voor te waken dat het kwaad geen al te grote vormen aanneemt, die het voortbestaan van de samenleving op het spel zet. Als de overheid daarvoor geen zorg meer kan of wil dragen, is revolutie gewenst, in de hoop dat dit een minder kwaad is.

Eens, aan het einde van deze aioon, zal de orde van Noach ten onder gaan als het rijk van de Antichrist zich breed zal maken. Zolang dit er nog niet is, mag men de onvolmaakte orde van Noach zien als een teken van Gods bemoeienis met de onvolmaakte mens, hetgeen men dankbaar mag aanvaarden en waaraan men zich niet, uit vrees voor vuile handen, mag onttrekken. Beter met vuile handen in verantwoordelijkheid helpend bezig zijn, dan met schone handen het boze onbeperkt laten voortwoekeren.

De orde van Noach geeft de ruimte voor Gods verborgen handelen. Zoals in die merkwaardige korte gelijkenis uit Marcus 4 (de verzen 26-29), de boer gezaaid heeft en toen rustig ging slapen, zo laat God schijnbaar de wereld aan zichzelf over. Onmerkbaar is er een groeiproces, dat de voleinding van deze gang van zaken in onze aioon én de komst van het Messiaanse Rijk voorbereidt. Tot zolang zijn de regenboog en de wisseling van dag en nacht, zomer en winter, enz. een teken van Gods heilsorde. (Gen. 8:22).

Uit: Gods verborgenheidvan dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

WIJSHEID IN VERBORGENHEID

Was het handelen van God in de O.T.-tijd steeds een handelen in verborgenheid en was het optreden van Jezus niet meer dan dat van een Heer-incognito, dit blijft later ook zo. Was Zijn terechtstelling een publieke zaak geweest, bij Zijn opstanding was niemand aanwezig. Waarlijk een grote verborgenheid! De hiep-hiep-hoera-stemming, die antieke en middeleeuwse voorstellingen van de opstanding geven, worden door de Bijbelse gegevens beslist niet gedekt. En dat voor iets wat toch waarlijk het grootste heilsfeit in de geschiedenis mag heten, voor zover tot op heden geschied!

Met de hemelvaart is het niet anders. Het was een merkwaardige afsluiting van de al even merkwaardige verschijning gedurende de veertig dagen na de opstanding. Onaangekondigd werd de Heer opgenomen, en een wolk nam Hem weg voor hun ogen. Het spectaculaire van Elia’s hemelvaart ontbreekt. Over de aard van Zijn bestaan sindsdien weten we niets; wat er met Zijn aards lichaam gebeurde al evenmin. Hij is en blijft verborgen tot Zijn wederkomst.

Die Wederkomst werd aanvankelijk op korte termijn verwacht. De bewoordingen van Hand. 1:8 werkten dat in de hand: de apostelen kregen tot taak een nieuw getuigenis te brengen over de Messias, bekrachtigd door de Heilige Geest. Ze moesten dit doen in Jeruzalem, Judea, Samaria en de verste delen van het land; (de gebruikelijke vertalingen ‘het uiterste der aarde’ doet in de opsomming niet logisch aan en is ook niet in overeenstemming met de opdracht aan de twaalf apostelen, elders beschreven). Deze taak was een overzienbare opdracht, die reeds in korte tijd werd volbracht (Jeruzalem: Hand. 2:7; Judea: Hand. 8:1, 9:32-11:2; Samaria: Hand. 8:1-12; Rest van het land: Hand. 8:26-40); korte tijd daarna verdwijnen ze uit het gezicht. Hoewel de Heilige Geest op Pinksteren (Sjawoe’ot) en nog enige tijd later krachtig meewerkte door allerlei tekenen, tot zelfs het opwekken van doden toe (Dorkas, Hand. (9:41), bleef het aantal bekeerlingen gering. Het volk als geheel bekeerde zich niet; de leiders daarvan verzetten zich op uiterst onredelijke wijze, of bleven hoogstens neutraal (zoals Gamaliel). Omdat bekering (d.w.z. mentaliteitsverandering) uitbleef, anders gezegd: omdat het Evangelie van het Koninkrijk ook in nieuwe en versterkte vorm, niet werd aanvaard, kon het niet anders dan dat het Rijk en de Koning niet langer nabij waren. De wederkomst werd uitgesteld en God kan tot zo lang slechts op verborgen wijze in de wereld werkzaam zijn.

Nu is God bij wijze van spreken niet voor één gat te vangen. Langs een omweg wilde Hij aan de bekering van Israël meewerken. Dat geschiedde door de apostel Paulus. Hij was niet een van de twaalf leerlingen geweest, maar op bijzondere wijze door de Heer zelf geroepen. Zijn werkterrein lag buiten het Land, nl. in de zg. diaspora: die delen van het Romeinse rijk waar Joden woonden. Zijn werkwijze was enig in zijn soort: eerst ging hij naar de synagoge ter plaatse, sprak daar over Jezus als Messias, doch vond nergens gehoor. Wel kreeg hij aanhangers bij de zg. godvrezende: niet Joden die grote waardering hadden voor het Jodendom, zonder daartoe over te gaan. Uit Romeinen 11 blijkt, dat de bekering van die godvrezende niet Paulus’ hoofddoel was, ook al ging hij hoe langer hoe meer aandacht aan hen besteden. Doel van dit alles was: de Joden tot jaloersheid prikkelen, als ze zouden horen dat de heidenen wel en zij niet deelgenoten werden aan het heil (Mattheus, die zijn Evangelie schreef voor de Joden, volgt dezelfde werkwijze. Dat de Schriftgeleerden uit Jeruzalem niet kwamen om de geboren Messias te begroeten en de wijzen uit het Oosten wel; dat de inwoners van Kfarnahun geen geloof hadden en een aldaar gestationeerde hoofdman wel; dat Israël hem niet erkende en een Kananese vrouw wel en dat bij het kruis een hoofdman Hem zelfs (een) zoon van God noemde: het dient alles om Israël tot jaloersheid te verwekken. Rom. 11 staat dus in dit opzicht zeker niet op zichzelf). Maar ook dit heilsmiddel werkte averechts. Het Farizeïsme zag voor de heidenen geen andere heilsweg dan volop Jood te worden: buiten hun Jodendom geen heil! Voor hen was Paulus’ gemakkelijke omgang met de heidenen een gruwel. (zie bijv. Hand. 22:22).

Van Joodse zijde heeft men Paulus hellenisme verweten. Ten onrechte. Maar zelfs al zou Paulus in zijn “voor de grieken een griek” te ver zijn gegaan, dan nog kwam de grootste grief tegen hem voort uit de isolationistische mentaliteit van het Farizeïsme. Men name in de zg. Verstrooiing, de steden buiten het Land, waar de Joodse leidslieden bang waren voor het verlies van hun identiteit bij een te grote toevloed van bekeerde heidenen. Dat Israëls uitverkiezing het heil der volken op het oog had was een PM-post geworden. Deze geestesgesteldheid veroorzaakte enerzijds de scheiding van Jodendom en christendom en was anderzijds de kracht die het Jodendom heeft bewaard in de vele eeuwen van verstrooiing en vervolging.

Hoe kwam het nu dat Israël Jezus niet aanvaardde als Messias, ondanks alles wat er door en over Hem was gezegd? In zijn eerste brief aan de Korinthiërs gaat Paulus daar dieper op in. Hij wijst er op, dat God Zijn heilsplan in het verborgen uitwerkt. Zijn wegen zijn anders dan de onze: de onze gaan recht op het doel af, maar lopen dood op allerlei obstakels. Gods wegen zijn omwegen, die wel langer duren, maar uiteindelijk de enige en dus de vlugste weg zijn om tot Zijn doel te komen. We zagen reeds dat Hij in Babel de wereld verder haar eigen gang liet gaan, om met Abraham verder te trekken, juist om die wereld te behouden. Als het volk, uit Abraham ontsproten, het laat afweten, laat God Israël maar eens een poosje op zijn beloop. Om op Zijn tijd eerst Israël en dan ook die wereld te brengen op de plaats, waar Hij ze hebben wil.

God werkt daarbij op een manier, die geen zinnig mens ooit zou kunnen uitdenken. Hij gaat de (opstandige) macht van Satan niet bestrijden met Zijn (Al)macht, maar door het kruis, als toppunt van machteloosheid. Wanneer er althans één was, die God volstrekt zou gehoorzamen, niet slechts door uiterlijke opvolging van allerlei geboden, doch door een volkomen liefde voor en eensgezindheid met de Vader, dan kan God Zijn werk ondanks alles toch voltooien. Dát is iets dat de opstandige hemelmachten en de aards gezinde mensen niet hadden begrepen.

De Joden wilden tekenen van Gods macht: Jezus moest Zich door wonderen legitimeren: “laat eens wat zien wat je kan”. Jezus heeft echter nimmer wonderen op bevel willen doen. Dan waren die genezingen, enz. tekenen geweest van Zijn kunnen (of van Zijn ijdelheid) maar niet van Gods liefde en daar ging het om. Evenmin wilde Hij Zijn Rijk vestigen door met geweld aan de macht te komen: daarom kon Hij de nationalisten (=zeloten) niet bevredigen. Vandaar dat Bar-Abbas de voorkeur kreeg.

De Grieken, de diepste denkers van die tijd, wilden het hoe en waarom van alle dingen weten. Ze gingen er van uit dat, als men maar lang doorvraagt en goed doordenkt alles wel duidelijk wordt, zodat elk raadsel oplost. Zo kunnen dan alle hogere dingen binnen de redelijkheid of aannemelijkheid worden gebracht. De Griekse wijsbegeerte heeft zich meer en beter dan wie ook bezig gehouden met hetgeen in een mensenhart kon opkomen over “de godheid”. Voor hen was God de verheven, almachtige en onverandelijke, het volmaakte zijn, Daardoor ook de verre en ongenaakbare.

Dat Paulus zich met de Griekse filosofie bezig hield kwam, omdat deze gedachten sfeer ook school had gemaakt onder de Joden, vooral in de verstrooiing. Van hen is Philo (25 vChr. – 40 nChr.) de bekendste. Zijn invloed op de kerkvaders is enorm geweest. Hij wilde de overeenkomst aantonen tussen de Griekse wijsbegeerte en het O.T., door te zeggen dat “de godheid” dezelfde was als de God van Israël. Verschillen werden weg verklaard door de allegorese (= de woorden en verhalen een andere betekenis geven dan ze letterlijk hebben). Door dit vergeestelijken worden de Bijbelverhalen gewoonlijk omgevormd tot wijsgerige beginselen. Dit geschiedt dan door de eigen taal van het O.T. en de bijzondere roeping van Israël te veranderen tot iets dat met het oorspronkelijke nauwelijks nog iets te maken had.

Voor de veranderlijke, nabije en machteloze God (resp. Jona 3:10, Jes. 57:15 en Zach. 4:6) had Philo geen oog. Ook niet voor de voortgang van Gods handelen in de geschiedenis en naar de toekomst van Israël, als uitvoering van Zijn heilsplan.

Paulus waarschuwt voor deze methode, omdat ze de deur openzet voor allerlei inleggingen. Maar de christelijke kerk, (van kerkvaders af tot de hedendaagse fundamentalisten en neo-modernen toe) heeft zich nimmer aan de invloed van Philo kunnen onttrekken.

In Jezus als Messias openbaart God meer dan Zijn kracht en vermogen, nl. Zijn hart. Dat is het wat Joh. 14:6 bedoelt: Niemand komt tot de Vader dan door Mij! – We moeten hier goed lezen. Er staat niet dat men verloren gaat wanneer men de ware dogmatische opvatting over Jezus aanvaardt. Anders zou men allerlei spitsvondigheden moeten bedenken om de O.T.-rechtvaardigen (waaronder Abraham, de vader der gelovigen) zalig te verklaren! – Want men kan buiten Jezus wel tot God komen (Hebr. 11:6 leert dat zeer uitdrukkelijk), echter niet tot de Vader! (In Joh. 14:1 wordt van de reeds in God gelovende discipelen gevraagd, nu ook in Jezus te geloven; ze zullen dan God beter leren kennen, want wie Jezus heeft gezien, die heeft de Vader gezien (vs. 9). Anders gezegd: de gelovigen moeten voortgaan van het zien van Gods werken tot het kennen van Zijn wezen: Zijn liefde.

Beiden, Joden en Grieken, kwamen aan de gedachte, dat God een hart heeft, niet toe. De Grieken vinden het dwaasheid om zich met het niet-verhevene en het niet-schone bezig te houden, laat staan dat God dit zou doen. De Joden ergerden zich er aan dat God de zondaar zou liefhebben en kon vergeven zonder eerst voorwaarden te stellen. Maar noch uiterlijke schoonheid (en daar mogen we onze moderne techniek met al zijn klatergoud-producten wel bij rekenen), noch onze eigen gerechtigheid (met inbegrip van de christelijke moraal en de ijver in allerlei acties) kunnen ons en de wereld werkelijk bevrijden.

Dit is de kern van de verborgenheid, waar Paulus over spreekt in 1 Kor. 2:6-9: “Nu spreken we wijsheid onder de volwassenen, geen wijsheid van deze aioon noch van de machthebbers dezer aioon, dit teniet gaat. Maar we spreken Gods wijsheid in verborgenheid, het verhulde, die God van voor de aioonen bestemde tot onze heerlijkheid, die niemand van de machthebbers van deze aioon onderkend heeft, want als ze het onderkend hadden, zouden ze de Heer der heerlijkheid niet gekruisigd hebben. Maar, overeenkomstig met hetgeen geschreven staat: “Wat geen oog zag en geen oor hoorde en in geen mensenhart is opgekomen, dá t heeft God bereid voor hen die Hem liefhebben.”

Dat Israël Jezus niet als Messias aanvaardde kwam dus voornamelijk omdat dit volk, door God voor Zijn doel uitverkoren, niets maar dan ook niets menselijks vreemd was. Israël staat model voor de gehele wereld, die van nature Gods handelen in de Messias verwerpt. Nou ja, enig verschil is er toch wel: De Joden bedekken hemelse gedachten met een aards kleed, de Grieken zoeken een hemels kleed voor aardse gedachten. Of men daarbij, zoals de Joden, een duidelijk neen uitspreekt, of zoals het christendom dit neen maskeert door een dogmatisch ja, is eigenlijk om het even. Maar Gods wijsheid was in verborgenheid. Wijsheid is dat men op de juiste wijze reageert op een bepaalde toestand. Het gaat er in dit verband niet om, dat God het kruis met toebehoren als een stilgehouden plan had uitgewerkt en vastgelegd, maar dat Hij hetgeen de mensen ten kwade hadden gedacht, ten goede wist te keren. Het gaat er niet om dat de mensen niets afwisten van het kruis-project, maar dat ze het ware karakter van het verhulde, het Goddelijk heilsplan niet onderkenden. Deze fout maakte het kruis onvermijdelijk, doch God maakte dit (Hem als het ware opgedrongen) kruis tot het grootst denkbare teken van Zijn liefde.

Nu moeten we ons er voor hoeden om achteraf, met behulp van een westers dogmatische bril, over het kruis schone woorden te gaan spreken, alsof de ergernis en de dwaasheid daarvan er alleen maar zijn voor die eigengerechte Joden en die verwaande Grieken (en nog veel minder alsof het kruis er slechts zou zijn voor domme mensen en hen die dat nog moesten worden!). Met name de zo lijdensschuwe christenen die, net als de vrienden van Job, het lijden (vooral voor de Joden!) zien als straf, past het niet het kruis zo te roemen.

We zagen reeds dat het lijden in de wereld, in elk geval de mensenwereld, een gegeven is, ouder dan de mens zelf, dus geen straf als zodanig. De zin van het lijden is een verborgenheid. Over het waarom worden in de Bijbel wel enkele opmerkingen gemaakt, maar geen volkomen openbaring of sluitende verklaring gegeven. Zo geeft Psalm 22 ons inzicht in het lijden van de Messias, zonder het “WAAROM” (het beginwoord, dat Jezus aan het kruis op zichzelf betrekt) op te lossen. Integendeel, zonder overgang gaat in hetgeen volgt het klaaglied over in een loflied. En het bekende Jesaja 53 vindt het lijden van de Knecht een ongelofelijke zaak: aan wie is de arm des Heren (tot verlossing) geopenbaard? Het is alles verborgen!

Er is nog meer. God verbergt Zich opdat men Hem zoeken zou. Juist de verhulling is openbaring: het verbergen behoort tot Zijn wezen. Alles is aan Jezus als de Zoon des mensen onderworpen, maar nu zien we nog niet dat alles Hem onderworpen is. (Hebr. 2:9). Gods komen in de Messias kon niet in één keer geschieden, daarom breekt de Schriftlezing in Nazareth midden in een tekst af. (Luc. 4:17-19). Er is een tussentijd tussen Zijn aankondiging, dat het Koninkrijk nabij is én de verwerkelijking daarvan. Die tussentijd betekent lijden voor de Messias Zelf, voor Israël (met of zonder schuld) en voor die bijzondere groep gelovigen, die Christus’ Lichaam wordt genoemd. Door die tussentijd, met het lijden dat dit meebrengt, blijkt dat God Liefde is: Hij lijdt met ons mee. Zo toont Hij Zich te zijn de God der zondaars, mislukten en verdrukten, Wiens kracht in zwakheid wordt volbracht.

Hij blijft verborgen, totdat Hij eenmaal zal verschijnen. Vandaar dat het Bijbelboek, dat het einde van Gods verborgen gang door de geschiedenis laat zien, heet: “OPENBARING VAN JEZUS MESSIAS“, (lett. onthulling). Maar voor de tussentijd spreekt Paulus over “de verborgenheid van de Messias. (Efz. 3:4). Iets wat de vrome mens niet wil (ergernis voor de Jood) en de mens die zichzelf tot norm stelt overbodig vindt (dwaasheid voor de Griek).

Het onthutsende van Jezus’ komst is toch wel geweest dat het een komst in nederigheid was en… bleef! Dat de Messias zo kwam, zo zou worden behandeld, kon men hoogstens achteraf in enkele profetieën bevestigd zien (waarvoor men dan nog een door de Geest verlicht oog nodig had om zo de Schriften te lezen). Maar men kan kwalijk beweren dat Mozes en de profeten dit alles zo hadden voorzegd. Dat (om slechts een voorbeeld te noemen) er wel Iemand kwam uit de afgehouwen tronk van Isaï en dat op Hem de Geest des Heren rustte, maar dat Hij niet (zoals Jesaja voortgaat) de aarde sloeg met de roede van Zijn mond, dat Hij de goddelozen rustig hun gang liet gaan en dat de aarde niet vol werd van de kennis des Heren (Jes. 11:1-4), dat alles nu was de reden dat Israël Hem verwierp, en het heidendom Hem niet aanvaardde. (1 Kor. 1:23).

Als de Heer aan de Emmausganger de Schriften gaat uitleggen, zal Hij waarschijnlijk niet allemaal teksten als bewijsmateriaal hebben opgesomd. Veeleer zal Hij de O.T.-verhalen hebben doorgelicht, om te laten zien dat Zijn onbegrijpelijke levensgang op verborgen wijze in de Schrift lag opgesloten. Dit bedoelt ook Petrus als hij zegt dat de profeten en zelfs de engelen graag hadden willen weten wat zijn lezers nu wel wisten over de samenhang van lijden en heerlijkheid. (1 Petr. 1:10-12). Die profeten hadden wel enig besef over het lijden van de Messias, maar toch geen scherp inzicht. Dat werd pas geopenbaard aan hen die de Messias zelf hadden aanvaard, door persoonlijke ontmoeting of door middel van het getuigenis der apostelen. En zelfs dan moesten ze nog op de koop toe nemen niet alles te weten, met name niet waarom die tussentijd tussen Hemelvaart en Wederkomst zo verschrikkelijk lang moest duren en nieuw lijden meebrengen.

Het neen van de Joden, de Grieken en alle anderen is dus niet zo onbegrijpelijk. Het gaat niet om het ja-zeggen tegen een betere structuur dan die van de natuur (onze eigen natuur inbegrepen). De weerstand tegen het JA betreft de moeite, tegenstand, misverstand en zelfverloochening, die het deel-krijgen-aan-Gods-structuur met zich meebrengt.

Al blijft er, ondanks het bovenstaande, altijd iets raadselachtigs in het afwijzen van Jezus als Messias van Israël, het zou wellicht vreemder zijn geweest als het anders gelopen was. Want in Israël zei de mens neen tegen iets dat eigenlijk bovenmenselijk is. Misschien is de hemelvaart van de Messias wel het meest vreemde van dit alles. Misschien was het een feestdag voor Hem; voor Israël en ook voor ons bepaald niet. In het O.T. is een tijdelijk-Zich-verbergen van de aarde, om in het Vaderhuis plaats te bereiden, nergens te vinden. Maar deze verborgenheid van de Messias (Efz. 3:4; deze verborgenheid van de Messias is niet dezelfde als die waarover vs. 3 spreekt (vervolgd in vs. 6) is niet slechts negatief; deze term wordt door Paulus gebezigd als inleiding tot het spreken over een grotere verborgenheid, geopenbaard juist toen de breuk tussen Israël en Zijn Messias voorshands volkomen was geworden.

Uit: Gods verborgenheid – van dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

DE VERBORGENHEID VAN HET KONINKRIJK DER HEMELEN

In Mattheus 13 zien we een keerpunt in het optreden van Jezus. Richtte Hij zich voordien tot de schare (in de synagoge, op een berg, aan het meer), dán gaat Hij Zich grotendeels terugtrekken in de kring van Zijn leerlingen. In plaats van rechtstreekse prediking gaat Hij spreken in gelijkenissen, waarvan de betekenis bepaald niet zonder meer duidelijk is. Want een ‘gewoon’ mens slaagt er beslist niet in, om uit die gelijkenissen van Mattheus 13 af te leiden wat nu eigenlijk dat Koninkrijk der hemelen is, waarover het steeds gaat. De uitleggingen der (christelijke) Schriftgeleerden lopen nogal uiteen, hetgeen bewijst dat de zaak echt niet zo klaar en helder is.

Dat Rijk dan wordt vergeleken met een zaaier, die uitging om te zaaien, met een mosterdzaadje dat zelf gezaaid wordt, met een zuurdesem in het meel, met een schat in de akker en een kostbare parel waarvoor men alles moet verkopen, met een sleepnet waarin goede en slechte vissen terechtkomen en tenslotte met een heer des huizes die uit zijn voorraad nieuwe en oude dingen tevoorschijn brengt. Wat is nu het gemeenschappelijke in al deze gelijkenissen, waaruit we kunnen zien wat nu eigenlijk het Koninkrijk Gods is?

Welnu, het gaat in deze gelijkenissen niet om de duidelijkheid, maar integendeel om de verborgenheid van het Koninkrijk der hemelen. Het is misschien voor ons wel een ergernis, dat het Koninkrijk geen duidelijk zaak is, maar een mysterie, een geheim. Uit onszelf willen we de toekomst van dat Koninkrijk zien als iets rechtlijnigs; het kleine begin is er en het wordt langs lijnen der geleidelijkheid steeds groter en groter, en eindelijk is het compleet. “Zo, zo zien we het Godsrijk komen; ‘t komt steeds nader elke dag!” Maar dat is niet het Koninkrijk van Mattheus 13.

In de eerste tijd van Zijn optreden had Jezus steeds het “Evangelie des Koninkrijks” verkondigd, zowel in synagogen als daarbuiten. Als wij willen weten wat dit evangelie, deze boodschap inhoudt, zullen we rekening moeten houden met hetgeen bij de hoorders als bekend kon worden verondersteld. Jezus’ boodschap was niet iets nieuws, maar iets ouds, al was dit oude in de loop der tijden wel enigszins in de vergetelheid geraakt. Het was de prediking der profeten, die spraken over het nieuwe Koninkrijk van David, waar vrede zou heersen, over het Koninkrijk dat des Heren zou zijn en waarover de dochters van Jeruzalem zich zouden verheugen. (vgl. Jes. 9:6, Obadja :21, Zach. 9:9). Het was het getuigenis over het Koninkrijk waarvan de engel Gabriel de troon – Davids troon – uitdrukkelijk aan Maria’s zoon had toegezegd. (Luc. 1:32:33).

De Schriftgeleerden van Jezus’ dagen kenden die profetieën natuurlijk ook wel, maar de belangstelling ervoor was net zo gering als die van de meeste christenen van onze dagen voor de Wederkomst. De toenmalige Schriftgeleerden hadden meer interesse voor de Wet. Niet als onderwijzing maar als een heerlijke juridische kluif om uit te knobbelen wat nog net wél en wat net niét meer mocht. Jezus’ leer was daarom wel een vernieuwing, ook al was ze niet nieuw.

Maar, zoals het met vernieuwingsbewegingen meer gaat, ze vond slechts een beperkt onthaal. De Schriftgeleerden moesten er niet veel van hebben, want het ging tegen hun geestelijke invloed in en vaak bovendien nog tegen hun financiele belangen. En de schare vond het wel prachtig om aan te horen, maar ze deden er weinig of niets op. Er was geen sprake van dat het Koninkrijk door geleidelijkheid zou komen; integendeel, de komst van het koninkrijk stuitte op verzet en onverschilligheid. En in Mattheus 13 laat de Heer aan Zijn discipelen zien, dat het naar Gods bedoelen was, dat het Koninkrijk niet door geleidelijkheid, maar dwars door de tegenstand heen, zou komen.

De verborgenheid van het Koninkrijk is, dat het tegenstand oproept, maar nochtans komt. We willen dit nagaan aan de hand der gelijkenissen uit Mattheus 13 en we zullen zien dat juist die tegenstand, uitgaande van den Boze, die in het verborgene werkt, het gemeenschappelijke is in al die verhalen.

1. Daar is dan eerst de zaaier die uitgaat om te zaaien. Niet alle zaad komt goed terecht; er gaat veel verloren. Soms al dadelijk, soms na korte tijd door allerlei in-en uitwendige oorzaken. Alleen het zaad dat al die kwade kansen heeft overleefd komt tot zijn bestemming.

We hebben hier op z’n zachts gezegd toch wel te maken met een vreemd soort boer. Wanneer er nu bij het zaaien per ongeluk eens een paar korrels op de weg, op steenachtige grond of onder doornen terecht komen, is het de moeite niet waard om er woorden aan te verspillen. Maar deze zonderlinge boer gaat blijkbaar met opzet ook dáár zaaien, waar geen zinnig mens een oogst verwacht. Wat mag daarvan het doel zijn?

Het is wéér de verborgenheid van het Rijk. De komst daarvan is het verlangen van heel de mensheid: Israël, de christenheid, vele heidenen en zelfs atheïstische communisten zien uit naar een of andere heilstaat. Niettemin staat de mensheid zelf de komst daarvan steeds in de weg; men heeft nog nooit anders gedaan. We kunnen natuurlijk zeggen dat dit ligt aan een verkeerde instelling van het mensdom. Dat is ook wel zo; de machthebbers hebben meer belang bij de handhaving en uitbreiding van hun eigen rijk dan bij de komst van een hemels rijk. En de niet-machthebbers willen gewoonlijk slechts de rol van de machthebbers overnemen om een ander belangenrijk te vestigen.

Maar daarmee is niet alles gezegd. Dat het Rijk niet komt ligt daaraan, dat het Rijk hier doodgewoon niet past. Zelfs al zouden we het wel willen verwerkelijken, dan zijn we daartoe onmachtig. Het vraagt kwaliteiten die we niet kunnen opbrengen, tenzij we misschien onze ondergang er voor over hebben, maar zelfs dan zijn we niet zeker dat het lukt. De ‘zachte’ krachten hebben een reeks van goede omstandigheden nodig om te kunnen uitgroeien, maar de omstandigheden nodig om te kunnen uitgroeien, maar de omstandigheden waren altijd tegen. Ook de eerlijke utopisten hebben dat telkens weer moeten ervaren. Een belangrijke oorzaak hiervan is het wantrouwen dat allerlei groepen mensen hebben tegen ander groepen (vooral de zwakken tegen de sterken). Ook al brengt een enkele optimist het op hier bovenuit te komen, de groepen kunnen dat niet.

Deze tweevoudige reden, de onwil en de onmacht, komt tot uitdrukking in tweeërlei motivering in de evangeliën. Matth. 13:13 zegt dat de Heer spreekt door gelijkenissen, omdat (Grieks: dia) ze niet gelóven. Ze zijn ziende blind en horende doof = de foutieve menselijke instelling. Mark. 4:12 en Luk 8:10 zeggen echter, dat de Heer in gelijkenissen spreekt opdat (Grieks: hina) ze niet geloven zullen = het Rijk past niet in onze menselijke verhoudingen en mogelijkheden.

De ene reden vinden we nog wel aanvaardbaar. Als de mens in het algemeen of Israël in het bijzonder het Rijk niet wil, d.w.z. op de door God gestelde voorwaarden, nl. bekering (een besneden hart), welnu: dan niet! Maar de andere reden is moeilijker te verteren: God biedt het Rijk aan op zo’n manier, dat de verwerping blijkbaar bij voorbaat verzekerd is. De schare krijgt een gelijkenis te horen zonder uitleg, met de bedoeling dat ze niet zullen begrijpen waarom het gaat. De komst van het Rijk is een verborgenheid.

De oorzaak ligt hierin, dat het Rijk volstrekt anders is dan de aardse rijken, zelfs anders dan het beste rijk ter wereld. Terwijl alle rijken van deze wereld op macht en geweld berusten, geldt hier: Niet door kracht of geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden. (Zach. 4:6). En om te bereiken dat de mens dit aanvaardt, is een bekering, d.w.z. verandering van inzicht, niet toereikend. Een diepere belevenis is nodig: die van het lijden. Niet dat elk lijden het Rijk dichterbij brengt, maar zonder lijden komt het niet! Door het lijden, in geloofstrouw aanvaard, is het mogelijk de diepere samenhang van de geestelijke dingen te zien. “Moest de Messias niet lijden en (alzo) Zijn heerlijkheid ingaan?”. (Luk. 24:26).

Als we het hebben over dergelijke teksten, dan hebben we vaak het gevoel dat Jezus lijden moest, omdat dit nu eenmaal over Hem besloten was. Dat is echter iets bijkomstigs. Eveneens bijkomstig (hoe belangrijk ook op zichzelf) is dat Zijn lijden onze verzoening bracht. Als dit zo ware, dan was alle lijden ná Hem overbodig en zinloos. Maar de Heer Zelf heeft voorzegd: “In de wereld zult ge verdrukking hebben!” Zonder zelf de verdrukking te hebben doorleefd, zouden de Zijnen nooit ten volle kunnen beseffen de geestelijke betekenis van het Rijk. Paulus in Romeinen 8 wijdt er een heel hoofdstuk aan. Elders spreekt hij van het graan, dat gezaaid moet worden, d.w.z. lijden en sterven. Dit is een Wet van het Koninkrijk.

Het stond dus van tevoren vast dat het Messiaanse volk, evenals de Messias, lijden moest. Soms verdiend, maar ook vaak onrechtvaardig en onschuldig. Zelfs al zou Israël zich bekeerd hebben op de prediking van Johannes de Doper, de Heer Zelf, de twaalf apostelen of Paulus, dan nog zouden ze aan het lijden niet zijn ontkomen. En het is niet te veel om te veronderstellen dat Israël mede hierom die prediking niet heeft aanvaard. In elk geval waren ze geestelijk nog niet aan het Rijk toe. Vandaar dat de Heer hier een profetie uitspreekt, voor later vervulling bestemd. Niet als orakel taal, maar omdat de geestelijke beleving in die tijd ontbrak. Trouwens bij de christenen is het niet veel beter; ook bij hen ontbreekt maar al te vaak de politieke wil tot grootse verbeteringen in onze samenleving, als dit te veel van ons vergt.

Dit alles leert ons de gelijkenis van de zonderlinge boer, die zijn zaad deed lijden, zowel zinvol als schijnbaar zinloos. Als we het beeld van die boer voor ons zien, die voortgaat al wenende (Ps. 126:6), dan zullen we misschien iets verstaan van de verborgen wijze, waarop God Zijn Rijk doet komen. Die tranen en dat geween zijn er vanwege de onzekerheid. De zaaier moet het goede zaad uit zijn mond uitsparen om het zo maar weg te werpen, op hoop dat (na lange tijd) er vrucht zal komen. Zo kon de Heer wenen over Jeruzalem, toen het verloren zaad. Dit vraagt geduld en de toekomst is verborgen.

2De gelijkenis van het onkruid tussen de tarwe is wel de duidelijkste gelijkenis uit Mattheus 13. Tussen het opkomende goede zaad wordt onkruid gezaaid, zg. dolik of wilde tarwe. Vooral in het begin zijn de goede en de valse tarwe moeilijk te onderscheiden; alleen deskundigen kunnen ze uit elkaar houden. Zo is er ook een goede portie schriftgeleerdheid voor nodig om de ware leer en de valse leer te kunnen onderscheiden. Een tekort aan schriftkennis zou ons er in doen lopen. Aan de komst van het Koninkrijk gaat een onzichtbare groeiperiode vooraf. Wat er in deze aioon, ook vandaag, allemaal gebeurt, heeft daarmee te maken, ook al weten we niet hoe of wat. Dát het Rijk komt is geen verborgenheid; sinds Adam was dit (in toenemende mate) bekend. Wat wel een verborgenheid is (althans voor de knechten, niet voor de heer), is dat er niet alleen goed zaad groeit, maar óók onkruid. Daarmee hangt nog een andere verborgenheid samen: dat de twee soorten zaad tezamen moeten opgroeien. En met het naast elkaar opgroeien van goed en boos zaad is eigenlijk het raadsel van de gehele wereldgeschiedenis aangegeven.

Uit de gelijkenis blijkt dat de heer helemaal niet van zijn stuk gebracht is door de wandaad van zijn vijand; hij had blijkbaar niets anders verwacht. Voor de knechten van de heer was het een verborgenheid dat die vijand komen zou. En ook dat die valse tarwe moest opgroeien tot de tijd van de oogst. De navolging van de Messias bestond hier juist niet in daden verrichten, maar de akker op zijn beloop laten, totdat op Gods tijd de bozen van de goeden zullen worden gescheiden.

God heeft goed en kwaad in deze wereld niet slechts toegelaten, maar blijkbaar zelfs gewild. Het verraste de heer in elk geval allerminst dat de vijand kwam. Hij was echter zo zeker van zijn zaak, dat hij het onkruid rustig zijn gaan kon laten gaan. De heilsgeschiedenis leert niet anders. God verhinderde niet, dat door de vijand de aarde woest en ledig werd. (Gen. 1:2). Hij liet toe, dat de Satan, vermomd als engel des lichts (niet duidelijk van de ware engelen te onderscheiden, evenals de twee soorten zaad) Eva en Adam kon verleiden. Hij verhinderde niet de verdorvenheid die de zondvloed ten gevolge had. En toen Hij de torenbouw in Babel wél verhinderde, gaf Hij de spraakverwarring (met alle ellende van dien) er voor in de plaats.

In dit verband komen we nog even terug op Job. Het is opvallend dat Jobs laatste grote toespraak eindigt met hetzelfde thema als de tweede gelijkenis van Mattheus 13. Hij zegt (Job 31:40) dat als hij de boosheden had begaan waarvan de drie vrienden hem betichten, er voor de tarwe dorens mogen opschieten en voor gerst onkruid, (Statenvertaling: stinkkruid, hetzelfde als in Mattheus 13:25). Het tegelijk opgroeien van twee soorten zaad brengt lijden mee. Waar het op aan komt is dat de gelovige zelf van het goede zaad is. Daarom prijst de apostel Jakobus (Jak. 5:11) niet het (spreekwoordelijke) geduld van Job, maar diens volharding: zal met Jobs beproeving Satans doeleinde bereikt worden of het einddoel van God? Het O.T. noemt Job “oprecht” (net als Noach en Jakob), het N.T. geeft dit weer “doelgericht” (ten onrechte meestal met “volmaakt” vertaald).

Niet alle leed komt van God; ook Jobs leed niet. Deze gelijkenis leert ons dat God langs verborgen wegen Zijn doel bereikt; we worden opgeroepen, in het geloof aan de goede oogst, trouw te blijven, ook al behoort het onkruid er voorlopig bij.

3De gelijkenis van het mosterdzaad is alleen verstaanbaar voor hen die niet alleen iets weten van het O.T., maar ook van de plantenwereld uit Israël. Een mosterdzaad is nl. een moeskruidzaad, geen boomzaad. Een moesplant die tot een boom uitgroeit, is een uitwas, die zijn plaats niet meer kent en de andere gewassen verdringt. Op deze boom komen de vogels af en ook dat is verdacht. Het zijn de vogels van Farao’s bakker, van Nebukadnezars droom en Johannes’ visioen (Gen. 40:16-19, Dan. 4:12, resp. Opb. 19:17) of, als men dat wat ver gezocht vindt, de vogels van Matth. 13:4, waar ze ook (blijkens de uitleg van vs. 19) symbolen zijn van boze machten. Ook hier weer dat verborgene: het Koninkrijk komt niet aleer de verborgenheid van de ongerechtigheid geopenbaard is (2 Thess. 2:7-8) en niet langs de duidelijke lijnen der geestelijke vooruitgang.

4. Als er nu sprake is van een duidelijke gelijkenis, die door de slechte schriftkennis der christenen onduidelijk wordt gemaakt, dan is dat wel de gelijkenis van het zuurdesem. Wie de Bijbel kent weet dat het zuurdesem daarin steeds in ongunstige zin gebruikt wordt. Het is het toonbeeld van verderf. Daarom mocht bij het Paasfeest (Pesach) in Israël geen zuurdeeg in het huis aanwezig zijn. Dit voorschrift uit Exodus 12:15 vinden wij terug op vele plaatsen in het N.T., bijv. Matth. 16:5-12: “Wacht u voor het zuurdesem, dat is de bedorven leer der Farizeeën en Sadduceeën.” In Luk. 12:1 wordt (bij een andere gelegenheid) hun huichelarij een zuurdesem genoemd. In 1 Kor. 5:6 wordt de gemeente aldaar niet opgewekt om als een zuurdesem in de wereld te werken (zoals hier vaak gezegd wordt), maar juist geroepen om ongezuurd te zijn! Het zuurdesem van slechtheid en boosheid, dat alles doortrekt en bederft, moet men wegdoen. Ook de gelovigen van Galatie moeten het zuurdesem wegdoen (Gal. 5:19), want een beetje daarvan is voldoende om het gehele deeg te verzuren.

Weten de christenen, slechte schriftgeleerden als ze vaak zijn, eigenlijk wel wat ze zeggen als ze de hoop uitspreken dat het christendom de gehele wereld als een zuurdesem moet doortrekken? Ze bedoelen het goed, en zonder twijfel zou de wereld er beter op worden als de christenen de samenleving door een geest van discipelschap zouden doortrekken. Maar het ligt eerder in de lijn der profetische verwachting dat het christendom inderdaad de wereld als een zuurdesem zal doortrekken, maar dan om die wereld te verderven en zo de komst van het eindgericht te verhaasten. Want het Koninkrijk komt niet door christelijke activiteiten, net zo min als door Joodse eigengerechtigheid; dat zou een openlijke komst van het Koninkrijk zijn. Het Koninkrijk komt op een verborgen wijze, juist als door allerlei bederf het rijk van de Boze zijn hoogtepunt gaat bereiken.

5. Dat het bij de gelijkenis van de schat in de akker gaat om iets wat verborgen is, spreekt vanzelf. Maar waarom was die schat in de akker verborgen: Waarom waren er vijanden op komst en had men met de angst daarvoor de schat begraven? Of was het een gestolen schat, door de dief verborgen en vergeten? Eén ding staat wel vast: de akker is de wereld, net als in de tweede gelijkenis; dit moet het uitgangspunt van de verklaring zijn. Wie is nu de eigenaar van de akker? Dat is eerst Satan, die de overste dezer wereld was. Aanvankelijk rechtmatig (vandaar zijn niet-weersproken aanmatiging in Luk. 4:6), doch later als wanbeheer; want de akker is er tot bebouwing en niet om schatten in te stoppen. Dan komt “een mens”, die het gevondene op waarde weet te schatten en er alles voor over heeft. Zien we hier niet Jezus Zelf, Die Zijn volk wil kopen, opdat het “Zijn volk des eigendoms zou zijn”? (Exod. 19:5-6, Deut. 14:2). De verborgenheid van het Koninkrijk is dat het eerst onder de grond terecht komt en niet iets is wat voor ons zo maar voor het grijpen ligt.

De schat in de akker is niet ons geestelijk heil, want dat is niet voor geld te koop. (Jes. 55:1, Rom. 3:23-24). Men mag uiteraard wel zeggen, dat men voor de dienst van God alles over moet hebben, maar dat geldt pas als men eenmaal Gods om-niet geschonken genade heeft aanvaard. Het Koninkrijk der hemelen kan men niet per ongeluk ontdekken en stiekem opkopen. Neemt men als uitgangspunt Mattheus 13 zelf (de akker is de wereld) en houdt men rekening met Israëls bijzondere positie, dan komt de gelijkenis tot zijn recht zonder het hart van Gods heilsboodschap: Zijn vrije gunst, aan te tasten.

6. Over de gelijkenis van de parel van grote waarde kunnen we kort zijn. Een parel kan door een pareloester slechts gevormd worden middens een lijdensproces. De uitleg van deze gelijkenis toont veel overeenkomst met die van de schat in de akker.De nadruk ligt hier meer op het lijden dat Israël in de eindtijd louteren zal. Ook hier weer de verborgenheid: het Koninkrijk voor Israël komt niet zomaar, doch vindt eerst het lijden op de weg van zijn komst.

7De gelijkenis van het visnet heeft veel overeenkomst met die van het onkruid tussen de tarwe. Eerst blijft alles, goed en kwaad, bij elkaar; later, in de eindtijd, wordt het gesorteerd.

8. De laatste gelijkenis staat min of meer los van de vorige. Ze vergelijkt de goede schriftgeleerde, d.w.z. die ook discipel is, met een heer des huizes, die uit zijn voorraad nieuwe en oude dingen naar voren brengt. De Heer Zelf geeft hiervan het voorbeeld. Hij brengt oude schatten naar voren: wie heeft de Schrift (voor Hem de Wet en de Profeten) naar zijn wezenlijke betekenis naar voren gebracht als Hij? En ook nieuwe schatten; Hij heeft de oude schatten bruikbaar gemaakt aan de nieuwe tijd en andere nieuwe dingen er aan toegevoegd. Hij heeft de dood overwonnen en (niet in Mattheus 13, maar in hoofdstuk 29) getoond dat lijden inderdaad tot de volle heerlijkheid voert.

Zo moeten volgelingen van de Heer goede schriftgeleerden zijn. Zij moeten het O.T. en het N.T. grondig kennen om daarmee niet alleen te weten hoe zij zelf voor Gods aangezicht moeten wandelen, maar ook hoe zij anderen op de weg van Gods heil kunnen wijzen. Want die wegen Gods zijn niet duidelijk voor iedereen. Alleen wie weet heeft van de verborgenheid van het Koninkrijk, van het schijnbaar onlogische, het paradoxale van Gods wegen, zal de weg weten door deze wereld van tegenstrijdigheden.

De discipelen zeiden dat ze het begrepen hadden. Maar de schare heeft het niet begrepen. En, hoe weerzinwekkend het ook lijkt, dat was ook de bedoeling! Naar de duidelijke oproep tot bekering, eerst door Johannes de Doper, later door de Heer Zelf en ook door Zijn discipelen (Matth. 10:5 vv), had men wel geluisterd, maar er niet naar gehandeld. Bij de geestelijke leidslieden kwam er verzet, bij de schare onverschilligheid. Zijn goede daden werden als duivelswerk getypeerd. Zo openbaart zich de verborgenheid van het Koninkrijk. Als Israël niet wil, dan komt het Rijk niet. En toch moet het Rijk aan Israël opgericht worden. Over deze onmogelijke mogelijkheid spreken de gelijkenissen.

Alleen geestelijke mensen zouden ze verstaan. Dat was eveneens de bedoeling. Er moest “dubbelzinnig” gesproken worden, als een gecodeerde electrische stroom, die alleen die apparaten bereikt waar de impulsen op afgestemd zijn. Bij de niet-afgestemde gaat de stroom werkeloos voorbij.

Dat is genade en gericht in een en dezelfde wijze van spreken. Genade voor de ware luisteraars, gericht voor de dovemansoren.

De gelijkenissen uit Mattheus 13 zijn waarachtig niet duidelijk. Zij zijn alleen duidelijk voor discipelen die tevens schriftgeleerden zijn. Wie schriftgeleerde is zonder discipelschap, zal de Schrift niet werkelijk verstaan. Wie discipel wil zijn zonder schriftkennis kiest voor een eigengereid discipelschap, maar is geen werkelijk volgeling; hij weet niet eens hoe en waarheen hij de Heer moet volgen. Hij heeft misschien wel de handen zo vol met zichzelf, dat hij geen tijd meer over houdt of geen geestkracht meer opbrengen kan om werkelijk volgeling te zijn. Niet wij wijzen de weg, maar de Heer. Hij doet dit alleen maar door die Schrift, waaruit Hijzelf altijd heeft geleefd; tot Zijn laatste kruiswoord toe.

Nog een enkel woord over Romeinen 14:17: “Het koninkrijk van God bestaat niet in eten en drinken, maar gerechtigheid en vrede en vreugde, in heilige geest.” We laten, tegen onze gewoonte, het tekstverband buiten beschouwing en willen ons alleen afvragen of dit niet in strijd is met Mattheus 13. Immers in Mattheus 13 en trouwens in alle evangeliën en in het begin van het boek Handelingen gaat het, volgens onze zienswijze, om een zichtbaar, aards Koninkrijk, dat aan Israël zal worden opgericht. En nu zegt Romeinen 14 het tegendeel?

Wij menen dat in de Bijbel, met name in het N.T., op “dubbelzinnige” wijze over het Koninkrijk Gods gesproken wordt. Soms wordt een materieel, zichtbaar Rijk bedoeld; soms een geestelijk, onzichtbare heerschappij. Dit laatste is het belangrijkste. Het Griekse woord voor koninkrijk is beter te vertalen door “heerschappij”. Het Koninkrijk Gods is dáár waar God werkelijk regeert, niet allen de jure maar ook de facto. Daarom is elke bedéling, elke fase in het heilsplan Gods een of andere vorm van het Koninkrijk.

De bijzondere uitverkiezing van Israël had tot doel Gods heerschappij te bevorderen. Dit volk moet Gods heerschappij op aarde zichtbaar maken ten aanschouwen van alle volken, opdat eenmaal Gods heerschappij alle volken zal omvatten. Deze heerschappij is geen onder werp zonder meer, maar een winnen van harten, een aanvaarding door allen, een leven in gerechtigheid, vrede en blijdschap. Het Koninkrijk, aan Israël op te richten, is het voorlopige; de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zullen het definitieve Rijk van God zijn. Zij liggen in elkaars verlengde; daarom is er geen innerlijke tegenstelling.

De fout van Israël ten dage van Jezus en (op iets ander wijze) óók die van de huidige staat Israël is, dat men dat aardse en zichtbare Koninkrijk als doel op zichzelf zag, als iets definitiefs in plaats van iets voorlopigs.

De fout van de christenheid is te menen dat het definitieve Koninkrijk Gods wel kan komen zonder dat voorlopige aardse Rijk, ofwel dat het definitieve Rijk er nu reeds is in de harten van een stuk of wat gelovigen, zodat we niets meer te verwachten zouden hebben; we hebben het Rijk al! Deze dwaling is in wezen dezelfde als die van Israël: een zelfbedacht koninkrijk van eigen constructie. Deze dwaling kan alleen maar voorkomen bij schriftgeleerden die slechts dat deel der Schrift aanvaarden wat hen past. Ten opzichte van het overige deel willen ze geen discipelen meer zijn.

Schriftgeleerde of discipel? Neen: alleen maar gelovigen die zowel schriftgeleerde als discipel willen zijn!

Uit: Gods verborgenheid – van dhr. K.A. den Breejen … wordt vervolgd!

**********************

THE CHAPEL OF THE OPENED BOOK / LONDON

www.bereanonline.org

**********************

International Christian Zionist Center / A Crucial Message / Jan Willem van der Hoeven

https://vimeo.com/282173282

https://vimeo.com/283347990

**********************

Doe je graag aan Bijbelstudie?

www.everread.nl

**********************

De bediening van het geheimenis – Efeze 3:9

www.levendwater.org zie: Audio o.a. dhr. D. van Zuijlekom

***********************

Het nieuws vanuit Israël dat anderen niet brengen … … … …

www.israeltoday.nl

**********************

www.elshaddaiministries.us (Sjabbat vieringLiveStream met Mark Biltz / zaterdags van 19.00 – 20.30 u.)

‘The Time Is Now’ Prophecy Conference 2018 / 28th – 29th July with Mark Biltz and others …

**********************

Gerard J.C. Plas

 Posted by at 11:07
Mar 222018
 

Magog-Invasion Het is een vaststaand bijbels gegeven dat het Pascha, Hebreeuws Pesach (8-60-80), wat ‘overspringen’ betekent en waar het hele gebeuren met het lam nauw mee verbonden is, dit gebeuren ten tijde van Hizkia de koning van Juda een grote rol speelde. Er is sinds de tijd van David en Salomo nooit meer zo’n groot Pesach gevierd als ten tijde van koning Hizkia bij het verslaan van de legermacht van koning Sancherib. Er zijn commentaren die zelfs zeggen, dat het nog meer, nog groter was dan daar gevierd werd (2 Kronieken 30:1-27; Exod. 12:1-51). Dit ‘overspringen’ had voor Egypte, dat deze vorm van offerande niet kon toepassen en tolereren onmiddellijke gevolgen. Dit uitte zich in het sterven van de eerstgeborenen, juist datgene wat op voortzetting van de generaties en ontwikkeling wees.

  • ‘Want Ik zal in deze nacht het land Egypte doortrekken en alle eerstgeborenen, zowel mens als dier, in het land Egypte slaan en aan alle goden van Egypte zal Ik gericht oefenen, Ik, de HERE’ (Exod. 12:12).

Het onmiddellijke gevolg van deze confrontatie van vorm en wezen was dan ook Israël’s uittocht uit Egypte en de gang van het volk op weg naar het beloofde land. De uittocht moeten wij enerzijds zien als een gevolg, anderzijds als een beeld van de verlossing welke mogelijk werd gemaakt door de verbinding van het bloed van het lam aan de deurpost, een duidelijk voorbeeld van het plaatsvervangend sterven door middel van het offerdier:

  • ‘En het bloed zal u dienen als een teken aan de huizen, waar gij zijt, en wanneer Ik het bloed zie, dan ga Ik u voorbij. Aldus zal er geen verdervende plaag zijn onder u, wanneer Ik het land Egypte sla’ (Exod. 12:13).

Zo lezen we in de Hebreeën brief [die geschreven is door de apostel Paulus omstreeks het jaar 55 A.D.) over een tekst door Paulus aangehaald uit de profeet Haggai waar de God van Israël zegt: ‘Nog eenmaal zal Ik niet alleen de aarde, maar ook de hemel doen beven’, waar gewezen wordt naar het ‘woord van het verbond dat Ik met u sloot, toen u uit Egypte vertrok, en Mijn Geest, Die in uw midden stond: Wees niet bevreesd! (Haggai 2:6-7; Hebr. 12:26-27).

De drie grote legermachten …

  1. In het boek Genesis wordt gesproken over een legermacht van de 4 koningen uit het Noorden, die ten tijde van Abram al oorlog voeren tegen de 5 koningen van Sodom uit het Zuiden en daarbij zegevieren en alle gevangen meenemen. Totdat Abram komt en ze daar in het Noorden verslaat en Lot met de vrouwen en de bezittingen terugbrengt (Gen. 14:1-17).
  2. De legermacht van koning Sancherib als een van de drie grootste legermachten die überhaupt vermeld worden in de Schrift (2 Kon. 19:20-37).
  3. Dan is er de grote derde legermacht waarvan verteld wordt, de legermacht van Gog en Magog, die genoemd worden als men spreekt van het einde der dagen (Ezech. 38-39).

Gezegend zij Abram door God …

  • ‘En Melchizedek, de koning van Salem, bracht brood en wijn; hij was priester van God, de Allerhoogste. En hij zegende hem en zei: Gezegend zij Abram door God, de Allerhoogste, Die hemel en aarde bezit! En geloofd zij God, de Allerhoogste, Die overgeleverd heeft uw tegenstanders in uw hand!’ (Gen. 14:18-20).

In de veldtocht die Abram onderneemt als hij hoort dat zijn broeder Lot met zijn bezittingen waren weggevoerd: ‘bewapende hij zijn geoefende mannen die in zijn huis geboren waren, driehonderd achttien man, en hij vervolgde hen tot aan Dan. Hij verdeelde zich ‘s nachts tegen hen in groepen, hij en zijn manschappen, en versloeg hen; en hij achtervolgde hen tot aan Hoba, dat links van Damascus ligt’ (Gen. 14:14-15). De expliciete vermelding van het getal 318 (14:14), als het aantal getrainde soldaten dat Abram ten strijde liet trekken, is te specifiek om als een enkel historisch gegeven opgevat te worden. Trouwens, wat zou een dergelijk stukje informatie er toe doen? De functie van het getal moet daarom minstens symbolisch zijn. En de beste verklaring is dat 318 de aanwezigheid van Eliezer uit Damascus, de hulp van Abram, symboliseert, naar wie in Genesis 15:2 wordt verwezen als een eventuele erfgenaam, als de zoon van mijn huis. Zijn naam wordt hier weliswaar niet vermeld, maar hij wordt vertegenwoordigd door de getalswaarde van ‘lj’zr (1+30+10+70+7+200=318). In die zin wordt hier al gezinspeeld op een eindtijd profetie, ‘een last’ – d.w.z. een woord van God dat de profeet Jeremia als een last is opgelegd (Matth. 27:9), ‘The Damascus Phase of End-Time Prophecy’ [zie artikel op de site vvi], als beschreven in de hoofdstukken 9-14 uit het boek Zacharja [zie ook: Jes. 17:1,14].

In Genesis 14:4 leest men dat de volken in de Zoutzee 12 jaar Kedor-Laomer hadden gediend, maar in het dertiende jaar vielen ze af en kwamen zij in opstand; zo ook toen Ismaël 13 jaar oud was en Abram hem besneed, waarmee hij hem toeliet tot het verbond, ten opzichte waarvan hij wat zijn hart betreft een vreemdeling was, wat op zich eindigde in rebellie en verwerping (Gen. 17:25). Elke keer dat het getal dertien of een veelvoud daarvan in de Schrift voorkomt, staat het in verband met rebellie, opstand, afval, verderf, revolutie, en vernietiging. Denk hierbij aan de vernietigingsdrift waar thans in landen als Irak en Syrië talloze terroristische groeperingen zich vergrijpen aan gebiedsuitbreiding, gepaard gaande met wellust en moord. Het gebeuren wat hier plaatsvindt in Genesis 14 met de rebellie der 4 koningen, met Abram die zijn broeder Lot bevrijdt en de stad Damascus, vertelt het verhaal vervolgens dat ook hier de nacht zich daar deelt, en in feite de Pesach nacht daar gevierd wordt in de ontmoeting met Melchizedek, de koning van Salem (Jeruzalem) die brood en wijn bracht!

Koning Hizkia …

  • ‘Toen kwam het woord van de HEERE tot Jesaja: Ga tegen Hizkia zeggen: Zo zegt de HEERE, de God van uw vader David: Ik heb uw gebed gehoord, Ik heb uw tranen gezien. Zie, Ik zal vijftien jaar aan uw levensdagen toevoegen, en Ik zal u uit de hand van de koning van Assyrië redden, evenals deze stad; Ik zal deze stad [Jeruzalem] beschermen …’ (Jes. 38:4-7)

Koning Chizkia, of Hizkia, zoals hij in het Nederlands wordt genoemd en ook in de Nederlandstalige Bijbel voorkomt, is niet de Hebreeuwse naam. Zoals wel vaker voorkomt is de Hebreeuwse letter hee in de uitspraak tot ch geworden. Koning Hizkia, heeft ook in de Hebreeuwse bijbel (Tenach) verschillenden namen. In 2 Koningen 18:1 heet hij Chizkia, (8-7-100-10-5). In 2 Koningen 16:20 heet hij Chizkiahoe, (8-7-100-10-5-6) en in 1 Kronieken 4:41 wordt hij genoemd Jechizkiahoe, (10-8-7-100-10-5-6). De naam  komt van het woord chazak, 8-7-100 is kracht, sterkte, bevestigen. De hele naam betekent dan: hij is de kracht van de Heer. Misschien lukt het ons hem wat nader te komen, wanneer we horen dat koning Hizkia iets met het Messiaanse (rijk) te maken heeft, en hem vooral ook nader te komen vanuit onze eigen overzijde. Het is de zijde van waaruit we niets kunnen definiëren, en dat zou ons in staat stellen wat dichter bij deze persoon van de ‘Messias’ te komen en daarbij zijn grootheid te gaan zien.

Zo zegt men dan dat Hizkia ongeveer 3200 jaar na de schepping van de mens Adam (1-4-40) leeft. Als nu b.v. de 1 weggelaten zou worden, dan heeft men in het geval van mens dus de 4-40 het woord bloed. Zo zegt Exodus 12 vers 13 aangaande het Pascha, ‘als ik het bloed zie, zal Ik u voorbijgaan’ (overspringen). Om enige andere jaartallen te geven, de zondvloed is in 1656. De uittocht uit Egypte is in 2448. De tijd van David is zo omstreeks 2885 en die van Shelomon (Salomon) rond 2900. Een 300 jaar later speelt zich de geschiedenis van Hizkia af. Als Salomo sterft, deelt het rijk zich en Hizkia is een van de zonen van David; hij is dus een nakomeling van David. Salomo is de eerste zoon, en steeds gaat het om de zoon van de koning of zijn opvolger. De zijdelingse lijn wordt in de Bijbel niet in aanmerking genomen en ook niet in de traditie. Het gaat om de rechte lijn van koning naar koning en zo is Salomo de zoon van David, en Hizkia eveneens. Het rijk van Salomo heeft zich gedeeld bij Jerobeam de zoon van Newat (1 Kon. 12:2) en daar, bij de koningen van Israel is een andere koningsvolgorde aanwezig, daar is geen dynastie. De koningen van Israel tonen op hun eigen wijze, dat ze steeds een andere dynastie hebben.

De één wordt vermoord en dan komt de dynastie van de andere, de moordenaar of een medeplichtige of er is op een andere manier wat aan de hand. Er zijn daar geen dynastieën. Het is de vader of zijn zoon, maar slechts heel kort, verder gaat het niet. Het is steeds een andere familie die zich op de troon dringt, en daar waar Hizkia leeft is vreemd genoeg het einde van het rijk Israel. Het rijk Israël wordt overweldigd door Ashoer (1-300-6-200) Assyrië, een rijk in het Noorden. Het rijk dat later door Babel wordt opgevolgd. Babel verovert in een revolutie Assyrië, brengt de koningen om en wordt de opvolger van Assyrië. Men kan zeggen, geografisch gezien, daar waar op heden Irak ligt in het oude Mesopotamië. Verder in het Noorden liggen nog Turkije, Perzie (Iran) en het zuiden van Rusland. Dit rijk Assyrië (Ashoer) wordt sterk bepaald door historische gebeurtenissen; dus verbonden met de kern van het verhaal zoals dit in de bijbel verteld wordt, het verhaal van Hizkia, de koning van Juda (10-5-6-4-5), die het beleefd dat het noordelijke rijk, de 10 stammen van Israël (10-300-200-1-30), ondergaat. De grote en machtige koning is daar Sancherib, veldheer in die functie heet hij Tiglat Pileser. Deze Sancherib verovert het land, het rijk Israël. Eerst worden de 2½ stammen aan de overzijde van de Jordaan (10-200-4-700) overweldigd. Daar wonen Ruben (200-1-6-2-700), de eerste zoon van Jacob (10-70-100-2), en Gad (3-4), de 7e zoon, én de halve stam van Menasheh (40-50-300-5). Deze worden het eerst overwonnen. Dan begint Sancherib een nieuwe veldtocht; hij neemt de woonplaatsen van het noordelijke rijk Israël in, met als hoofdstad Shomron. In de huidige Bijbelse taal is Shomron, (300-40-200-6-50), Samaria. Dat kennen we in de Bijbel echter niet, we kennen alleen Shomron, en deze stad wordt ingenomen. Hizkia maakt dit als koning van het zuidelijk rijk Judah mee. Hizkia is koning van de stam Juda (Jehoedah) en eromheen woont de stam Benjamin (2-50-10-40-700) en ook de stam Shimon (300-40-70-6-700) is er voor een deel. Vanzelfsprekend zijn de Levieten erbij als de priesters. De tempel bevindt zich in het rijk van Benjamin en daar, waar dus de stad Jeruzalem (10-200-6-300-30-600) is, verschijnt Sancherib, met zijn veroveringsdrang.

Koning Sancherib …

Van Sancherib wordt verteld dat één van zijn veldheren Nebukadnezar is, een naam die ons zeker wel iets zegt. Nebukadnezar is later de koning van Babel, die naderhand het rijk Juda (Jehoedah) te gronde richt en de tempel verbrandt. Deze Nebukadnezar is veldheer bij Sancherib, op het moment dat de opstand plaatsvindt. Van dezelfde Sancherib wordt verteld dat hij uit gewoonte volkeren ontheemd; hij ontwortelt ze en brengt ze naar andere landen. De volkeren van die andere landen haalt hij weg en brengt ze in de landen waar hij de eersten heeft weggehaald. Sancherib mengt dus de oorsprong van de volkeren. Hij ontwortelt ze en laat ze in een ander land opnieuw wortelen.

Hizkia en Pesach …

Men zegt wel op het hoogtepunt van het Pesach heeft ook de ziekte van Hizkia een climax bereikt. Het is de derde dag van de ziekte, zegt men; op het hoogtepunt van zijn ziek zijn, het moment van de crisis, overleeft hij deze ziekte hij wordt eruit opgewekt en staat weer op (2 Kron. 30:21-23; Jes. 38:9-20).

  • ‘Daarna stuurde Hizkia boden naar heel Israël en Juda, en hij schreef ook brieven aan Efraim en Manasse dat zij naar het huis van de HEERE in Jeruzalem moesten komen om voor de HEERE, de God van Israël, Pascha te houden. De koning had immers met zijn leiders en heel de gemeente in Jeruzalem overleg gepleegd of men het Pascha in de twee maanden zou houden, want zij hadden het niet op de vastgestelde tijd kunnen houden, omdat de priesters zich niet genoeg geheiligd hadden en het volk zich niet in Jeruzalem verzameld had’ (2 Kron. 30:1-3).
  • ‘En de HEERE verhoorde Hizkia en genas het volk. Zo hielden de Israëlieten die zich in Jeruzalem bevonden, zeven dagen lang met grote blijdschap het Feest der ongezuurde broden. En de Levieten en de priester prezen de HEERE dag aan dag met luid klinkende instrumenten voor de HEERE’ (2 Kron. 30:20-21).

In het Jodendom zegt men daarom, als een doodzieke weer tot leven is gewekt, als men ontdekt dat hij toch nog leeft, de volgende zegenspreuk: “Geprezen is Hij, die de doden wakker maakt”. Soms zegt men alleen: “Geprezen is Hij, die de doden wekt”. Want, zegt men, Hizkia was toch eigenlijk dood. We zouden hier kunnen zeggen: “Was dit een medische sprong voorwaarts? Een prestatie die zijn tijd ver vooruit was? Of was het wat anders? Hier geldt de uitspraak: wanneer alles erop wijst dat het einde nadert, geloof dan niet dat het einde er dan ook inderdaad is. Dit is ook de houding van Hizkia in zijn gesprek met Jesaja, als deze zegt: ‘Regel alles maar voor je begrafenis, want je zult sterven; God heeft mij dat zo gezegd. Niet ik, Jesaja, zegt jou dat; nee, ik spreek in de naam van God. God stuurt me naar jou, Hij laat me dat zeggen”. Hizkia zegt dan: “Zo … maar bij een van mijn voorouders, namelijk Josafath, een andere koning, was het zo dat, toen hem het zwaard op de keel werd gezet om hem te doden, hij toch werd gered”. Het betekent hier: ook al is mij het zwaard op de keel gezet en heeft de man met het zwaard de bedoeling om te snijden, toch heb ik ook dan hoop. Zo citeert Hizkia Josafath – er is een Psalm over-: “Ook dan zal ik hopen”. Hizkia zegt: ook al zeg je het in de naam van God, toch zeg ik dat ik zal leven. En dan zegt God: “Ja, eigenlijk heeft hij gelijk”. Hizkia zegt dan: “Nu heb ik begrepen dat het sterven een opstaan is”. Daarom is het Pesach een opstanding. Dit opstaan wil zeggen: het is in het leven nooit zo, dat iets definitief is; ook op het allerlaatste moment is het niet definitief. Wanneer het voorbij is, goed, dan is het voorbij; God heeft gegeven en God heeft genomen, geprezen de naam van de HEER. Zeker, maar tot dan blijf ik het proberen. Zoals ook David tot God bidt, als zijn eerste kind van Bathsheba op sterven ligt. Hij blijft bidden, tot hem gezegd wordt: het kind is gestorven. Dan staat hij op en zegt: “Wij zullen een maaltijd aanrichten, we gaan eten”. Maar tot op dat moment heeft hij zich teruggetrokken en gebeden. Het betekent dan men niet zeggen kan: “Het is niet te genezen, het is uit”. En dat is enerzijds de betekenis van dit opstaan van Hizkia. De ‘tijd’ aan gene zijde zegt als het ware: je krijgt meer tijd, je zult verder leven. Ik verschuif de tijd! De tijd komt op een ander niveau en daardoor zal er nu genezen kunnen worden. Dat is het wegtrekken van koning Sancherib, die eveneens dit dreigende zwaard was, het zwaard op de keel van het slachtoffer Israël en Juda met de stad Jeruzalem. Sancherib trekt weg en hij sterft. Het enorme legioen van Sancheribs leger sterft eveneens en Hizkia is vrij. We voelen nu wel aan, dat hier bij Hizkia iets zeer groots aanwezig is. Het is een mededeling, van het Messiaanse komende koninkrijk! Zo profeteerde de profeet Hosea reeds, dat na de twee dagen -van duizend jaar-, op de derde dag, dus in het –duizendjarig rijk– Israel zal leven tot heil voor de heiden volken (Gen. 12:1-3).

  • ‘Kom, laten wij terugkeren naar de HEERE, want Hij heeft verscheurd, maar Hij zal ons genezen; Hij heeft geslagen, maar Hij zal ons verbinden. Na twee dagen zal Hij ons levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen opstaan. Dan zullen wij voor zijn aangezicht leven. Dan zullen wij kennen, wij zullen ernaar jagen de HEERE te kennen! Zijn verschijning staat vast als de dageraad. Ja, Hij komt naar ons toe als de regen, als de late regen, die het land nat maakt’ (Hos. 6:1-3).

De deelnemers aan de Gog – Magog oorlog 

Wie?

De profetie over de strijd van Gog en Magog begint in Ezechiel 38:1-7 met een lijst van tien eigennamen of wat we kunnen noemen: Gods ‘lijst van de meest-gezochten’. De naam Gog, die elf keer in Ezechiel 38-39 voorkomt, is een naam of een titel van de leider van de inval. Het is duidelijk dat Gog een persoon is omdat God hem verscheidene keren rechtstreeks aanspreekt (38:14; 39:1) en hij ook prins genoemd wordt (38:2; 39:1). De recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten kunnen resulteren in een rampzalige (tegen)actie van Gog, de militaire leider van een coalitie van islamitische landen en Rusland. De andere negen namen eigennamen in (38:1-7) zijn specifieke geografische plaatsen: Magog, Rosh, Mesech, Tubal, Perzie, Cusj (vaak vertaald met Ethiopië), Put. Gomer en Beth Togarma. Geen van de plaatsen die hier genoemd worden staan op de moderne landkaart. Ezechiel gebruikte oude plaatsnamen die bekend waren voor de mensen van zijn tijd. Hoewel de namen van deze geografische plaatsen door de geschiedenis heen vaak veranderd zijn en weer zullen veranderen, blijft het geografische gebied hetzelfde. Ongeacht welke namen ze dragen in de tijd van van inval, het zijn deze specifieke geografische gebieden die erbij betrokken zullen zijn. We zullen enkele van deze oude geografische plaatsen uit de tijd van Ezechiel bezien en in het hedendaagse tijdgebeuren van de geopolitieke wereld van het Midden-Oosten als tegenhanger bepalen.

Magog

Volgens de Joodse historicus Flavius Josefus bewoonden de oude Scythianen het land Magog. De Scythianen waren noordelijke nomadische stammen die het gebied van Centraal-Azië tot heel de zuidelijke steppen van het huidige Rusland bewoonden. Magog vertegenwoordigde tegenwoordig hoogstwaarschijnlijk de onderste rand van de voormalige Sovjet-Unie: Kazachstan, Kirgizië, Oezbekistan, Turkmenistan en Tadzjikistan. Afghanistan zou ook bij dat gebied kunnen horen. Deze landen worden allemaal gedomineerd door de islam en tellen gezamenlijk meer dan 60 miljoen inwoners.

Ros

Bijbel geleerden hebben Ros vaak geïdentificeerd met Rusland. Maar dat is geen unanieme conclusie. Er moeten twee belangrijke kwesties worden opgelost om Ros juist te interpreteren in Ezechiel 38-39. 1) Gaat het om een soort- of eigennaam? 2) Staat Ros in relatie met Rusland? Soortnaam of eigennaam? Het eerste punt betreft of het woord ‘Ros’ in Ezechiel 38:2-3 en 39:1 als een soort- of eigennaam is te beschouwen. Het woord Ros betekent in het Hebreeuws ‘hoofd, top, hoogtepunt, leider’. Het is een zeer gangbaar woord in alle Semitische talen. Het komt meer dan zesduizend keer in het Oude Testament voor. Veel vertalingen kiezen voor de betekenis van de soortnaam met het woord leider. In de meeste Nederlandse vertalingen komt Ros niet voor in Ezechiel 38:1-2 en 39:1. Echter wel in de Willibrord-vertaling  die Ros definieert als een geografische locatie. De Engelse vertalingen prefereren Ros in Ezechiel 38-39 te beschouwen als een eigennaam. Er zijn vijf argumenten die voor dit standpunt pleiten. Ten eersten menen de Hebreeuwse geleerden C.F Keil en Wilhelm Gesenius dat het beter is om Ros in Ezechiel 38:2-3 en 39:1 te vertalen als een eigennaam die verwijst naar een specifieke geografische locatie. Ten tweede vertaalt de Septuagint, de Griekse vertaling van het Oude Testament, ros als de eigennaam Ros. Dit is een bijzonder belangrijk gegeven aangezien de Septuagint dateert van slechts drie eeuwen nadat Ezechiel werd geschreven (duidelijk dichterbij het schrijven van het originele manuscript dan welke moderne vertaling dan ook). De verkeerde vertaling van Ros in veel hedendaagse vertalingen als een bijvoeglijk naamwoord, kan afgeleid worden van de Latijnse Vulgaat van Hieronymus. Ten derde steunen veel Bijbelwoordenboeken en – encyclopedieën in hun artikelen over Ros het als eigennaam in Ezechiel 38. Hier volgen een paar voorbeelden: New Bible Dictionary, Wycliff Bible Dictionary en International Standard Bible Encyclopedia. Ten vierde wordt Ros de eerste keer in Ezechiel 38:2 genoemd en dan herhaald in Ezechiel 38:3 en 39:1. Als Ros gewoon een titel geweest zou zijn, dan zou men deze hebben laten vallen in de tweede daaropvolgende plaatsen. Het was gebruikelijk om titels die herhaald werden in het Hebreeuws af te korten. Het vijfde argument – en het meest indrukwekkende bewijs om Ros als eigennaam te beschouwen – is eenvoudigweg dat deze vertaling de meest accurate is. G.A. Cooke vertaalt Ezechiel 38:2: ‘de vorst van Ros, Mesech en Tubal.’Hij noemt dit ‘de meest logische weg om het Hebreeuws te vertalen’. Het overweldigende bewijs vanuit de Bijbelse wetenschap eist dat Ros begrepen wordt als een eigennaam, de naam van een specifiek geografisch gebied. Is Ros Rusland? Nu we hebben vastgesteld dat Ros beschouwd moet worden als een eigennaam van een geografisch gebied, is de volgende stap het bepalen van het betreffende geografische gebied. Er zijn drie belangrijke redenen om Ros uit Ezechiel 38-39 op te vatten als een verwijzing naar Rusland.

  1. Is er taalkundig gezien bewijs dat Ros Rusland is. De vooraanstaande Hebreeuwse geleerde Wilhelm Gesenius merkte in de negentiende eeuw op dat ‘Ros ongetwijfeld Rusland is’ (Gesenius stierf in 1842).
  2. Is er historisch gezien sterk bewijs dat er in de dagen van Ezechiel een groep was die bekend stond als uiteenlopend van Rash, Reshu tot Ros, die woonde in wat nu Zuid-Rusland is.
  3. Benadrukt Ezechiel 38-39 geografisch gezien herhaaldelijk dat ten minste een deel van deze binnenvallende legermacht uit het uiterste noorden komt (38:6, 15; 39:2). Bijbelse richtlijnen worden gewoonlijk gegeven met verwijzingen naar het land Israël, dat op Gods kompas in het midden van de aarde ligt (38:12). Als we een lijn trekken vanuit Israel rechtstreeks naar het noorden, dan is Rusland het land dat in het uiterste noorden ligt. Daarom is het hoogstwaarschijnlijk dat Rusland de leider zal zijn van de Gog-coalitie.

Mesech en Tubal

Mesech en Tubal worden in de Bijbel gewoonlijk samen genoemd. In zijn noten in The Scofield Study Bible over Ezechiel 38:2 identificeerde Scofield Mesech en Tubal als de Russische steden Moskou en Tobolsk. Scofield schreef: ‘We zijn het er allemaal over eens dat de voornaamste verwijzing gedaan wordt naar de noordelijke (Europese) machten, geleid door Rusland, (…) De verwijzing naar Mesech en Tubal (Moskou en Tobolsk) is een duidelijk identificatie teken’. Hoewel de namen hetzelfde klinken, is het geen juist identificatie methode. Mesech en Tubal worden nog tweemaal genoemd in Ezechiel. In 27:13 worden ze aangeduid als handelspartners met het oude Tyrus. In 32:26 wordt hun ondergang opgetekend. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat het oude Tyrus (het huidige Libanon) handel dreef met Moskou en de Siberische stad Tobolsk. De identificatie die de voorkeur heeft, is dat men Mesech en Tubal het oude Moscjoi en Tibearenoi bedoeld worden die gevonden zijn in Griekse geschriften, of Tabal en Musku die opduiken in Assyrische geschriften. De oude plaatsen liggen in het huidige Turkije. Het ligt het meest voor de hand om deze aanwijzingen te associëren met het moderne Turkije.

Perzië

De woorden ‘Perzië’, ‘Perzisch’ of ‘Perzen’ komen 35 maal in het Oude Testament (Tenach) voor. In Ezechiel 38:5 wordt ‘Perzie’ het best begrepen als het huidige Iran. Het oude land Perzië werd in maart 1935 de huidige staat Iran en de naam werd in 1979 veranderd in islamitische Republiek Iran. De huidige bevolking van Iran bestaat uit ongeveer 70 miljoen mensen. Het bewind van Iran is ‘s werelds belangrijkste sponsor van terrorisme. Het land doet een gooi naar de regionale oppermacht en tegelijkertijd probeert het kernwapens te ontwikkelen. De president van Iran heeft verklaard dat Israël van de kaart moet worden geveegd. Het is duidelijk dat het huidige Iran vijandig staat tegenover Israël en het Westen.

Ethiopië (Cusj)

Het Hebreeuwse woord Cusj in Ezechiel 38:5 wordt in moderne versies vaak met ‘Ethiopië’ vertaald. Het oude Cusj werd door de Assyriërs en Babyloniers Kusu genoemd. Kos of Kas door de Egyptenaren en Nubia door de Grieken. De seculiere geschiedschrijving plaatst Cusj rechtstreeks ten zuiden van het oude Egypte, waarbij het zich uitstrekt tot voorbij de huidige stad Khartoem, wat de hoofdstad van het huidige Soedan is. Dus het huidige Soedan bewoont het oude land Cusj. Onlangs is het land in tweeën gesplitst. Noord-Soedan is een radicale islamitische staat die Irak tijdens de Golfoorlog steunde en van 1991 tot 1996 onderdak verleende aan Osama bin Laden. Het is niet verrassend dat dit deel van Afrika vijandig zal staan tegenover het Westen en gemakkelijk mee zal doen om Israël aan te vallen. Zuid-Soedan, wat grotendeels christelijk is, werd in juli 2011 Afrika’s vierenvijftigste natie. Een referendum voor onafhankelijkheid in januari 2010 werd bijna eenstemmig goedgekeurd. Het feit dat Soedan gesplitst is in een islamitisch Noorden en een grotendeels christelijk Zuiden, maakt de vervulling van Ezechiels profetie zelfs nog waarschijnlijker, omdat het radicale islamitische Noorden nu zelfstandig kan handelen. Gezien de onafhankelijkheid van het Zuiden merkte de Soedanese president Omar al Bashir op dat Noord-Soedan zijn loyaliteit aan de sharia zal verscherpen. Hij zei: ‘Als het Zuiden zich afscheidt, zullen we de grondwet veranderen en dan zal er geen tijd zijn om te spreken over het verschil in cultuur en nationale trots. Sharia (islamitische wet) en islam zullen het belangrijkste beginsel voor de grondwet vormen, islam de officiële godsdienst en Arabisch de officiële taal. Noord-Soedan is bereid om zijn plaats in te nemen in de komende Gog coalitie, precies zoals Ezechiel voorzegde.

Libie (Put)

Sommige oude bronnen vermelden dat Put of Phut een land in Noord-Afrika was – met verwijzingen voor een aantal gedeelten die gedocumenteerd staan in de voetnoten van de Hebreeuwse tekst in de New Living Translation, waaronder Jeremia 46:9; Ezechiel 27:10; 30:5 en Nahum 3:9. Uit de Babylonian Chronicles, een reeks tabletten waarop de oude Babylonische geschiedenis staat beschreven, blijkt dat Putu het ‘verre’ land ten westen van Egypte was. Dat zou het hedendaagse Libië kunnen zijn en mogelijk ook landen die nog verder naar het westen liggen, zoals Algerije en Tunesië. De Septuagint, de eerste Griekse vertaling van het Oude Testament, vertaalt het woord Put met Lybues. Het huidige islamitische Libië werd van 1969 tot 2011 geregeerd door Kolonel Muammar al-Gaddafi. Libië blijft een radicale islamitische staat die Israel haat en het Westen minacht, ondanks de tussenkomst van de VS en de NAVO in 2011, die met bombardementen en het instellen van een no-fly zone de rebellerende machten beschermden.

Gomer

Gomer werd door de Bijbelleraren vaak vereenzelvigd met Duitsland of meer in het bijzonder met het Oost-Duitsland van voor de val van het communisme. Dit is een oppervlakkige identificatie en heeft geen betrekking op de letterlijke betekenis van het woord Gomer in zijn culturele en historische context. Gomer is waarschijnlijk een verwijzing naar de oude Cimmerianen of  Kimmerioi. De oude geschiedenis vereenzelvigt het Bijbelse Gomer met de Akkadiaanse Gi-mir-ra-a en het Armeense Gamir. In de achtste eeuw v. Chr. begonnen de Cimmerianen gebieden in Anatolië, dat in het huidige Turkije ligt, te bezetten. De historicus Josefus merkte op dat de Gomerieten geïdentificeerd werden met de Galaten, die we nu Centraal-Turkije noemen, bewoonden. Turkije heeft een natuurlijke verbondenheid met haar moslimburen, niet met de Europese Unie. En aan de noordelijke grens met Irak heeft het een enorme militaire aanwezigheid.

Beth-togarma

Het Hebreeuwse woord beth betekent ‘huis’, dus Beth-togarma betekent het ‘huis van Togarma’. Togarma wordt in Ezechiel 27:14 genoemd als een volk dat paarden en muildieren verhandelde met het oude Tyrus. In Ezechiel 38:6 staat dat de legers van Beth-togarma ook mee zullen doen vanuit het verre noorden. Het oude Togarma stond ook bekend als Til-garamu (Assyrisch) of Tegarma (Hittitisch) en zijn gebied bevindt zich in het huidige Turkije, wat ten noorden van Israel ligt. Nog eens: Het hedendaagse Turkije (Beth-togarma) heeft een miljoenenleger en wordt vereenzelvigd als een deel van deze groep van landen die Israël zullen aanvallen om de coalitie van tien uit te dagen.

DE GOG-COALITIE – oude naam en huidige land

  • Rosh (Rashu, Rasapu, Ros en Rus) – Rusland
  • Magog (Scytianen) – Centraal Azië en mogelijk Afghanistan
  • Mesech (Moschoi en Musku) – Turkije
  • Tubal (Tabal) – Turkije
  • Perzië – Iran
  • Ethiopie (Cusj) -Soedan
  • Libië (Put of Phut) – Libië
  • Gomer (Cimmerianen) – Turkije
  • Beth Togarma (Til-garamu of Tegarma) Turkije

Gebaseerd op deze identificaties voorzegt Ezechiel 38-39 in de laatste dagen een inval in het land Israel door een grote coalitie van landen vanaf het noorden van de Zwarte en Kaspische Zee, zich uitbreidend naar het hedendaagse Iran in het oosten, zo ver als het hedendaagse Libië in het westen en naar Soedan in het zuiden. Daarom zal Rusland tenminste vijf belangrijk bondgenoten hebben: Turkije, Iran, Libië, Soedan en de islamistische landen uit de voormalige Sovjet-Unie. Het is verbazingwekkend dat al deze landen moslimstaten zijn. Iran, Libië en Noord-Soedan zijn drie van Israëls meest vurige tegenstanders. De meeste van deze landen zijn broeinesten van de militaire islam en bezig hun relaties met elkaar te vormen of te versterken. En de profeet Ezechiel voorzegde dit allemaal meer dan 2500 jaar geleden, een goddelijke inspiratie van het Woord des Heren! Het is u misschien op gevallen dat, terwijl we door deze litanie van namen gingen, er landen niet genoemd zijn. Egypte, Syrië, Jordanië, Libanon, Saoedi-Arabië of Irak (het oude Babylon) worden bijvoorbeeld niet genoemd. Deze landen worden nu op de voorpagina genoemd. Dat werpt een zeer logische vraag op: Waarom worden deze landen niet genoemd? Ten eerste kunnen deze landen misschien al eerder vernietigd zijn. En alles wijst erop dat het oordeel over Syrië, Libanon en Babylon reeds gaande is! De landen die het dichtst bij Israel liggen zoals Egypte en Jordanië kunnen of zullen straks deel uit maken van een zeer omvangrijk te sluiten vals-vredesverdrag (Jes. 31:1-3; Ezech. 20:7-8), zoals het op 17 september 1978 toen gesloten vredesakkoord tussen Israël en Egypte, die het zgn. Camp David agreement inhouden. Wanneer men de kaart bekijkt, dan is het duidelijk dat de landen die in Ezechiel 38:1-6 genoemd worden, de landen zijn die we ‘verre vijanden’ van Israel zouden kunnen noemen. Zij vertegenwoordigen de ver afgelegen vijanden van Israël in elke richting – Rusland in het noorden, Iran in het oosten – Soedan in het zuiden –  en Libië in het westen. Het zou kunnen dat Ezechiel de verre landen opnoemt en dan de nabije vijanden omvat als terroristische organisaties in de woorden: en ‘vele volken met u’.

De periode (Ezechiel 38:8) …

Wanneer?

Een van de voornaamste vragen die we ons vandaag kunnen stellen over de strijd van Gog en Magog is: Wanneer zal het gebeuren? Het antwoord wordt in Ezechiel 38:11, 14 en 16 gegeven:

  • ‘Wees bereid en maak u gereed, u en uw hele strijdmacht, die bij u bijeengekomen is. Wees een wachter voor hen. Na vele dagen zult u gestraft worden. Aan het einde van de jaren zult u komen in een land dat hersteld is van het zwaard, bijeengebracht uit vele volken op de bergen van Israel, die tot een blijvende verwoesting waren geworden. Als zij uitgeleid zijn uit de volken, zullen zij allen onbezorgd wonen. U zult oprukken, u zult komen als een verwoesting; u zult als een wolk zijn en het land bedekken, u en al uw troepen en vele volken met u.’
  • ‘Zo zegt de Heere HEERE: Op die dag zal het gebeuren dat er overleggingen in uw hart zullen opkomen en dat u een kwaad plan beramen zult. U zult zeggen: Ik zal optrekken tegen een niet ommuurd land, komen bij mensen die rustig en onbezorgd wonen, die allen zonder muur en grendel wonen en geen poorten hebben ( … )’. (denk hierbij aan de gebieden van Samaria (Shomron) en Judea en de Golan-hoogvlakte).
  • ‘Profeteer daarom, mensenkind, en zeg tegen Gog. Zo zegt de Heere HEERE: Zult u het op die dag, wanneer Mijn volk Israel onbezorgd woont, niet te weten komen? ( … ) U zult als een wolk optrekken tegen Mijn volk Israel om het land te bedekken. Het zal gebeuren in later tijd. Dan zal Ik u over Mijn land doen komen, zodat de heiden volken Mij kennen, wanneer Ik door u, Gog, voor hun ogen geheiligd wordt’.

Het is duidelijk dat wanneer men dit gedeelte letterlijk neemt, de beschreven gebeurtenissen niet in het verleden hebben plaatsgevonden! Maar zouden ze spoedig kunnen gebeuren? Welke aanwijzingen hebben we in Ezechiel 38 en 39 over de tijd van deze inval? Hierover zijn verschillende meningen gegeven en bestaat er aanzienlijke onenigheid. De inval wordt door bijna iedereen in de eindtijd of eigenlijk in de laatste der dagen geplaatst! Ik vind geen ruimte of tijd om al deze standpunten dieper te behandelen en hun sterke en zwakke kanten te belichten, ofschoon ik er een enkele zal uitlichten. Het is wel belangrijk eraan te denken dat we binnen de tekst een paar belangrijke aanwijzingen hebben gekregen waaruit we kunnen opmaken wanneer deze strijd zal plaatsvinden. Een van de eerste aanwijzingen is de context van Ezechiels profetie, zoals John Phillips opmerkte: …

  • De profeet plaatst het tussen een discussie van de fysieke geboorte van de staat Israel (Ezechiel 37) en een lange beschrijving van Israëls geestelijke geboorte (Ezechiel 40-48). Met andere woorden: Gog’s korte triomf dag ligt ergens tussen deze twee belangrijke gebeurtenissen ( … ) de profeet plaatst Gog’s ‘datum van lotsbestemming’ expres tussen Israëls politieke en geestelijke geboorte.

Er is historisch gezien geen enkel land en volk geweest dat zich na een verblijf van 2000 jaar in ballingschap zo snel en spectaculair hersteld heeft van de plagen der knagers, sprinkhanen, verslinders en kaalvreter (Joel 1:4-20), dan de staat Israël anno 2014. In het midden van de 19e eeuw verkeerde het land in een staat van woestenij, bezaaid met stenen en moerassen, zonder bossen en irrigatie. Niettegenstaande was daar in 1948 het fysieke herstel, geboorte voor wat betreft de proclamatie van de staat Israël, en de hereniging van de stad Jeruzalem in 1967 de ondeelbare hoofdstad. Dan is daar de ontluikende Hebreeuwse taal, en de immigratie die onverminderd voortgaat, en de uitvoer van wijnen en agrarische producten, de innovatie op medisch en high-tech gebied, en de vondsten van petroleum en gasvoorraden die nu reeds gevonden zijn voor de Israëlische kust bij Haifa en in Rosh HaAyin een stad ten oosten van Tel Aviv als het om olie gaat. Allemaal zaken die verband houden met de profetie uit Ezechiel 36 en 37 en uit Joel 2:19-27.

De sleutel tot grote veranderingen

Het is de visionair Huib Verwey geweest die tot het inzicht kwam dat de invasie van Gog in Israël de sleutel is die tot de grote veranderingen in de wereld, dus met andere woorden gezegd de inleiding zullen zijn tot de Apocalyps die uitmond in de grote verdrukking. De door de profeet Ezechiel voorzegde roofoverval op Israël wordt door sommigen onderzoekers vereenzelvigd met de “Gog en Magog” van Ap. 20:7-10 na het duizendjarig Messiaans rijk. Dat ligt op het eerste gezicht ook voor de hand, daar deze aanval geschiedt aan het einde van het messiaanse rijk, waarin Israël in grote vrede en welvaart woont. En is het opvallende van Ezechiels profetie ook niet dat Israël dan in grote vrede en welvaart leeft? Waar zouden wij dat “openliggende land, zonder grendels en deuren, dit dorpland” (Judea – Samaria – Golan), volgens de beschrijving van Ezechiel beter kunnen zoeken dan juist in de Ap. 20 beschreven periode van messiaanse rijk op aarde? En toch is deze beredenering achteraf niet houdbaar. Daarbij is ook het verschil in aanduiding van “Gog en Magog” bij Ezech. 38 en 39 en Ap. 20 reeds een punt van overweging, daar Ezechiel van een grote macht in het noorden spreekt en Ap. 20 van de volken van de vier einden der aarde. Maar doorslaggevend is uiteindelijk dat de profeet na de schildering van Gogs verraderlijke aanval en de vernietiging in het open veld door Gods (rechter)hand, nadrukkelijk zegt: …

  • ‘En die van het huis Israël zullen weten dat Ik, de HERE, Uw God ben, van die dag af en voortaan‘ (Ezech. 39:22)!
  • ‘Zeg daarom tegen het huis van Israël: Zo zegt de Heere HEERE: Ik doe het niet om u, huis van Israëls, maar om Mijn heilige Naam, die u ontheiligd hebt onder de heiden volken waarheen u gegaan bent. Ik zal Mijn grote Naam heiligen, die onder de heiden volken ontheiligd is, die u in hun midden ontheiligd hebt. Dan zullen de heiden volken weten dat Ik de HEERE ben, spreekt de Heere HEERE, als Ik in u voor hun ogen geheiligd wordt. Ik zal u uit de heiden volken halen en u uit alle landen bijeenbrengen. Dan zal Ik u naar uw land brengen … Dan zal Ik u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven. Ik zal het hart van steen uit uw lichaam wegnemen en u een hart van vlees geven’ (Ezech. 36:22-26).

Het zijn deze uitspraken die onmogelijk van toepassing kan zijn op de “Gog en Magog” -volken van Ap. 20, want deze oorlog breekt uit aan het einde van het messiaanse rijk, waarin Israël geheel en al de HERE kent en dient. Uit Ezechiels visioen blijkt dat Israël, ofschoon in vrede en welvaart levend, tot op de invasie van Gog en Magog en de spectaculaire vernietiging (op de bergen van Israël) van deze geweldige macht door God, nog niet weet dat de HEER hun God is. Maar van die dag af zal Israëls het weten. En voortaan! Dat wil zeggen, na de spectaculaire ervaring met Gog en Magog zal Israël ook niet meer terugvallen in ongeloof of formalistische gebruiken, godsdienst. Dat houdt in dat de HEER na het gebeuren met Gog met Israël iets zal doen, waardoor Zijn volk Hem nooit meer zal verlaten. Ezechiel schets het herstel van Juda en Israël, beide “huizen”, als een proces in twee fasen: eerst vleselijk en dan een geestelijk herstel (Ezech. 37:1-28). Het is zeer aannemelijk dat met de vernietiging van Gog de ogen van het vleselijk Israël zullen opengaan, want van die dag af en voortaan zal Israël weten dat hun God de HERE is. Dan zal wellicht het moment zijn aangebroken dat de HERE van Israël van Zijn geest zal schenken (Joel 2:28-32; Hand. 2:16-21). We denken hier ook aan de 144.000 verzegelden uit de stammen Israëls, die expliciet zullen proclameren dat het ‘Koninkrijk der Hemelen’ nabij is (Matth. 3:2, 4:17, 10:7; Mark. 1:14,15; Luk. 10:9, 11, 21:31), zoals de Apocalyps vermeldt in hoofdstuk 7 in de verzen 1-8.

Zal Gog Jeruzalem aanvallen?

Gemotiveerd door een verlangen om Israëls economische bronnen (gas, petroleum, mineralen Dode zee) te plunderen, wordt over de invasie van Gog gezegd dat het een natie is “die op de navel der aarde woont” (Ezech. 38:12), en Ezechiel 5:5 gebruikt deze uitdrukking als verwijzing naar de heilige stad: “Dit is Jeruzalem. Midden onder de volken heb Ik het gesteld, met landen eromheen”. Volgend op dit idiomatische gebruik, staat in Tanhuma 106: “Israël ligt in het midden van de aarde en Jeruzalem ligt in het midden van het land Israël”. Het is echter moeilijk te bepalen of deze uitdrukking door de vijand gebruikt wordt om te spotten met Israëls vertrouwen gebaseerd op diens verkregen rijkdom, of als verwijzing dat het onderwerp van hun aanval Jeruzalem is. Bij dat eerste zou het gevoel kunnen zijn “[Israël] denkt dat het de beste van de wereld is”, een beschuldiging [jaloezie] die vandaag de dag door de vijanden van Israël gedaan wordt! Als het het tweede is, zou er misschien gezegd kunnen worden dat de bron van die rijkdom verbonden is aan de tempelberg. Hoewel een dergelijke discussie aantrekkelijk is in het licht van de huidige discussie over de strijd om de tempelberg, vindt het m.i. geen steun in de Bijbel. In Ezechiel 38:11 staat specifiek dat de aanval uitgevoerd wordt op “een land van dorpen … allen zonder muur, grendels of poorten”. Jeruzalem is echter de uitzondering, omdat het als sinds vroege tijden gekenmerkt wordt als een ommuurde stad met poorten, torens en wallen (Ps. 24:7, 48:12, 51:18, 100:4, 122:2,7; Jes. 62:6), een onderscheid dat vandaag de dag nog steeds gemaakt wordt wat de oude stad betreft. Verder, hoewel “de bergen Israëls” waar de indringers een nederlaag lijden (Ezech. 39:4, 38:21) de bergen die Jeruzalem omringen kunnen omvatten [in Judea, zuidelijk … als Hebron, Betlehem, Bethanie, Ai], bevinden deze bergen zich ook in het noordelijke deel van Israël [in Samaria, noordelijke deel … als Bethel, Silo, Sichem]. Aangzien de aanval “uit het verre noorden” komt (Ezech. 39:2), lijkt het aannemelijker dat de verwoesting plaatsvindt – “in de [noordelijke] bergen Israëls”. Deze bergen rondom Jeruzalem zijn in feite het “Bijbelse hartland” – Judea en Samaria (Shomron) genoemd, waar de aartsvaders Abraham, Izaak en Jakob de onvoorwaardelijke land beloften ontvingen (Gen. 12:6-7, 13:12,14-15, 15:7,18, 26:23-24, 28:13-14, 35:10) en sinds de Zesdaagse-oorlog van 1967 weer onder Israëlisch bestuur (Lev. 25:23).

Veiligheid, gerustheid … 

Als Israël in 1948 opnieuw gevestigd is als een natie, onthullen de profetieën dat Israël in die tijd niet alleen in het land is, maar dat ze ook heerst en regeert over het land. In Ezechiel 38:8 staat: ‘Na geruime tijd zult gij een bevel ontvangen; in toekomende jaren zult gij optrekken tegen het land dat zich van de krijg hersteld heeft, (een volk) dat uit het gebied van vele volken bijeengebracht is op de bergen Israëls die tot een blijvende wildernis waren geworden, maar het is uit de volken uitgeleid, allen wonen zij in gerustheid’. Vanuit dit vers zien we dat er na een wereldwijde terugkeer (de eerste fase) een “land dat zich van de krijg hersteld heeft” zal verrijzen. Dit is een omschrijving van de oprichting van een Joodse natie (een Israëlische staat) en de eerste vervulling van deze profetie kan de stichting van de moderne staat Israël in 1948 zijn geweest – de eerste keer dat Israël een onafhankelijke nationale eenheid was sinds de Romeinse periode. Het verband van dit vers met de terugkeer lijkt bevestigd te worden door de bewering dat de mensen er allemaal “in gerustheid” wonen. De Hebreeuwse term betach (“veiligheid, gerustheid”) verwijst naar Israëls vrijheid in het land (of dat nu in het duizendjarig rijk is of ervoor) en kan doelen op een veiligheid die te maken heeft met militaire kracht (kijk maar eens naar de moderne Hebreeuwse term bituhon, die “militaire zekerheid” betekent)!

Zeven maanden lang …

Zoals reeds is gezegd zal de invasie van Gog in Israël plaatsvinden voor de grote Verdrukking als omschreven in de Apocalyps. Al de bovenstaande omschrijvingen slaan op het hedendaagse Israel van 2014. Daarnaast lost dit tijdsmodel het probleem op van hoe Israël de overwonnen wapens en de gesneuvelden van Gog en zijn bondgenoten van de hand doet (Ezechiel 39:9-16). Volgens de Joodse wet moeten doden onmiddellijk begraven worden omdat dode lichamen een bron van rituele verontreiniging vormen. Maar vanwege het enorme aantal lijken zal de begrafenis “zeven maanden lang” duren (39:9). Als deze strijd tijdens de grote Verdrukking plaats zou vinden (zelfs tijdens de eerste 42 maanden van de 70e jaar week van het zogenaamde vredesverbond van drieën en een half jaar uit Daniel 9:27), zouden de mensen geen tijd hebben om deze laatste taak uit te voeren voordat de vervolging van de Antichrist de Israëlische bevolking de woestijn in drijft (Matth. 24:16-22; Ap. 12:6) of anderen dwingt om zich te verdedigen tegen zijn aanval op de heilige stad Jeruzalem (Zach. 12:7-8, 13:1, 14:2; Ap. 11:2). Als deze oorlog plaatsvindt voordat de grote Verdrukking begint, zou er genoeg tijd en vrijheid zijn om deze taak te volbrengen volgens de halachic voorschriften. Ongeacht het specifieke tijdstip (waarover later meer) van dit eschatologische conflict is het duidelijk dat deze oorlog zal plaatsvinden in het land Israël (Ezechiel 38:9-12, 24, 16, 18-19; 39:11) en specifiek “op de bergen van Israël” (Ezechiel 38:8; 39:2, 17). De indringers zijn een verbond van buitenlandse natiën die verre gaande militaire en economische belangen (olie, gas, petroleum) hebben, en komend vanuit “ver in het noorden” (Ezechiel 38:6, 15), het land van Gog, de grootvorst van Rosh, Mesech en Tubal (38:2-3). “Rosh” (een zelfstandig naamwoord) werd oorspronkelijk geassocieerd met de stam van Ros/Rus, die zijn naam ontleende aan een variëteit van topografisch gebieden die nu de Oekraïne en Rusland vormen. Op historische, geografische en toponomische gronden kan deze identificatie het best gemaakt worden met het huidige Russische volk en President P u t i n. Zelfs de naam Rusland lijkt af te stammen van de term Rosh zoals reeds omschreven! Daarom, ondanks de weerstand van sommige moderne critici tegen deze geventileerde mening, lijkt het erop dat de profetie van Ezechiel 38-39 een profetie van een Russische-alliantie de invasie van Israël vormt.

Een onontkoombare tijdslimiet … 

Als we ervan uitgaan dat de profetie aangaande de legermacht van Gog en Magog uit Ezechiel 38 en 39 moeilijk in te passen is in het stramien van de Apocalyps v.w.b. de hoofdstukken 1-22, en de “tijdslimiet” ten einde loopt voordat de “lossersakte” uit de Apocalyps wordt ontzegeld (Ap. 5:1-14 – 6:2) …  profeteert Ezechiel (tussen de jaren 590-570 voor onze jaartelling) juist over die volken die te kampen hebben met economische sancties en politieke instabiliteit in de regio van het Midden-Oosten. Dat kan verklaren waarom Rusland vandaag de dag in economisch opzicht zo afhankelijk is als landen zoals Iran (Perzië) en waarom de islam het Midden-Oosten in economisch opzicht overheerst door hun controle over de enorme olievoorraden, waar ook de westerse belangen liggen en Israël de kop van jut is in de strijd om Jeruzalem (vanaf 1967 tot … ) met de gebieden als Judea en Samaria (Shomron) die Judenrein moeten worden en er een zogenaamde Palestijnse staat moet worden uitgedokterd met als resultante terreur, moord en grote armoede! Uit de visioenen in de Apocalyps valt op te maken dat er in de hemelse gewesten als in de hemel zelf als de tijd “vol” is, de voorbereidingen worden getroffen in het openbaar worden van Jesjoea haMasjiach, die de Losser (Goel) van de kosmos is. Zoals er reeds in de Torah in het boek Leviticus op een duidelijke en bijzondere wijze gesproken wordt over het ‘jubeljaar’, dat 50e dat ná de 49 jaren (7x7x360=17.640=7 x2520) de 7 jaar weken (7×7 sabbatsjaren) manifest wordt in de ‘volheid’ van tijd. Zo’n gebeurtenis van een ‘jubeljaar’ valt in het jaar 2015 (5776)! [Het sabbatsjaar, shimita: betekent letterlijk: laten vallen, loslaten, neerwerpen. Het wordt ook wel shevittzevende genoemd. Het is het zevende jaar van de cyclus die God heeft opgedragen in de Torah voor het land Israël; in dat jaar moet het volk rust geven aan het land die God van tevoren heeft bepaald. We lezen hierover in het boek Leviticus hoofdstuk 25. Om de zeven jaar moet dit gebeuren, uitlopende in het jubeljaar, na zeven jaar weken. Zeven keer zeven is negenenveertig: het jaar daarna, het vijftigste is het jubeljaar. Zover is het echter niet in 2014]. En het is juist daar in het boek de Openbaring van Jezus Christus (Jesjoea haMasjiach) waar op een wonderbaarlijke wijze aangaande een stuk Mozaïsche wetgeving dit wordt weergegeven, dat ook in het stramien van het verlossingsproces voor wat betreft Israël en de volken zoals beschreven in deze Apocalyps wordt verduidelijkt (Lev. 25:8-10; Ap. 5:1-14). Het gaat dan om die met 7 zegels verzegelde “lossersakte” waarvan gezegd is dat niemand deze kan openen of inzien. Het de apostel Johannes is die een LAM ziet staan als geslacht, maar Die dan tegelijk de Leeuw uit de stam van Juda is en de Spruit van David blijkt te zijn, hetgeen in die zin ook alles te maken heeft met de nog altijd vacante troon in Jeruzalem (Ps. 2:8, 72:8; Luc. 21:24). En juist Hij is het Die waardig is om deze “lossersakte” (boekrol) te openen (Ap. 6:1), waar gesproken wordt over de 7 zegelen, de 7 bazuinen en de 7 schalen; waar volgens de Joods-Israëlische traditie 10 dagen na Rosh Hasjana (Lev. 23:23-24) het oordeel over de mens verzegeld wordt, dus aan het eind van Jom Kippoer en begint volgens het boek de Apocalyps de voltrekking van dat oordeel (Ap. 6:2 – 19:21). Een uitzonderlijke voorval doet zich straks voor wat naar profetische begrippen zich op Gods tijdklok dan ook nooit meer zal aandienen als het ‘duality principle’ (tweevoudigheid – Dan. 9:24-27) toegepast op de tijdspanne vanaf 7 juni 1967 tot aan de Jom Kippoer van 23 september 2015, als het gaat om de herovering en herbouw van de stad Jeruzalem. Tijdens de derde dag van Zesdaagse-oorlog op 7 juni 1967 viel zeer onverwachts na hevige gevechten de stad Jeruzalem weer in Joods-Israëlische handen. Dit vreugdevolle gebeuren werd na 2000 jaar ballingschap en met dank aan de ‘Eeuwige’ uitzinnig gevierd bij de klaagmuur en op ‘t Tempelplein; ‘welzalig het volk dat de klank van de ‘sjofar’ kent (Ps. 89:16). Het zijn de 7 x 7 jaar weken die in het zicht komen, aansturend op het ‘jubeljaar’ het 50e, 49 profetische jaren van 49 x 360 [7 x 2520] profetische dagen in een jaar en uitkomend op de 10 Tishri 5776 Jom Kippoer! (Lev. 25:8-10). Wijzen de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten niet op een ‘volheid’ van tijd! Was daar aan de vooravond van Rosh Hasjana op 29 september in 2008 al niet een vingerwijzing van de Eeuwige te zien op de beurs van Wall Street die op de monitoren van een index aangaven van -777.68! Dat daar nog 3 openstaande jaar weken van 3 x 7 jaar hun loop moeten krijgen te beginnen bij de 68e jaar week!

Een ander opmerkelijk gegeven zijn de 42 jaar die er liggen tussen de Jom Kippoer oorlog van 6 oktober 1973 en de Jom Kippoer van 23 september 2015. Het zijn de [3 x 14] 42 halte plaatsen uit Numeri 33. Ook het Nieuwe Testament kent dit passeren van de tijdsbarrière, weergegeven in het getal 42, bedoeld als overgang van de zevende – naar de achtste dag. We vinden deze structuur terug in het in het geboorte register, de wordingsgeschiedenis van Jeshoshua haMasjiach, zoals deze wordt beschreven in Mattheus 1. Hier ontdekken wij, parallel aan het Oude Testament (Tenach), een toch wel merkwaardige analogie inzake de verdeling van de 42 geslachten, in de  eveneens drie groepen van 14; Mattheus 1:1-17. Eén van de direct aansprekende gegevens bij een zorgvuldige beschouwing van het eerste vers is dat het woord David, vanuit het Hebreeuws ‘geliefde’ betekenend en linea recta met het Messiaanse geslacht verweven, eveneens wordt gevormd uit 3 stamletters die met elkaar het getal 14 weergeven: dawid [4 + 6 + 4 = 14]. David – de geliefde, is als persoon en koning van het volk Israëls (12 stammen), een directe heen wijzing naar Jesjoea haMasjiach als de komende Messias in de zevende dag (Matth. 3:16b-17, 4:17).

Zonder hier al te diep op in te gaan, wijs ik nog op het Hebreeuwse woord voor ster, kochab (2 + 20 + 20 = 42) welke opgebouwd uit drie stamletters als som het getal 42 weergeeft: …

  • ‘Ik zal hem zien, maar niet nu; ik zal hem aanschouwen, maar niet van nabij. Er zal een ster uit Jakob voortkomen, er zal een scepter uit Israël opkomen; hij zal de flanken van Moab verbrijzelen en alle zonen van Seth vernietigen’ (Num. 24:17; Ap. 22:16).

De 3 x 14  jaren die we onderscheiden in de actualiteit: …

  • 1973 – 1987 het uitbreken in december van de éérste Intifada oorlog (opstand) in Israël (1 x 14)
  • 1987 – 2001 de aanslag op 11 september op het World Trade Center de ‘Twin-Towers’ in New York, nu buiten het land Israël (2 x 14)
  • 2001 – 2015 een mondiaal omvattend gebeuren … maar gelijktijdig de proclamatie van het ‘Jubeljaar’ (3 x 14)

Een zeshaak of waw = 6 – 6

Buiten alle menselijke logica om zijn ook de wereldleiders van vandaag een schouwspel geworden voor de wereld en voor engelen en voor mensen (1 Kor. 4:9). Dat was alzo in de dagen van de aartsvaders Abraham, Izaak, en Jakob, van Mozes en van Daniel, van Paulus en Petrus en van de visionair Johannes op Patmos, en dit zal in toenemende mate het geval zijn in het laatste der dagen of ook wel eindtijd genoemd! Een opmerkelijke tekst aangaande ons onderwerp over het Gog en Magog gebeuren vinden we in Ezechiel 39:1-2 …

  • ‘Voorts, gij mensenkind! profeteer tegen Gog, en zeg: Zo zegt de Here HERE: Zie, Ik wil aan u, o Gog, hoofdvorst van Mesech en Tubal! En Ik zal u omwenden, en een zeshaak in u slaan, en u optrekken uit de zijden van het noorden, en Ik zal u brengen op de bergen Israels’.

De waw als zesde letter van het Hebreeuwse alphabeth heeft als getalswaarde, volgende op de hee als 5, het getal 6. Komende uit- en alleen te beschouwen vanuit het absolute heeft zij, weergegeven als letter in de wereld van de vorm, de betekenis van ‘haak’. De letter als woord is opgebouwd uit twee waw’s, waardoor tegelijkertijd het getal 6 als uiting van de dualiteit in de tijd wordt uitgedrukt en vastgelegd. Gezien de grote belangrijkheid van deze letter wat betreft haar symbolische weergave, uitgedrukt door middel van de vorm in de tijd, mag hier zeker niet aan willekeur, toeval of weergave vanuit een uitsluitend historische verleden worden gedacht. Wanneer wij nu terugkeren naar de Bijbel als een rechtstreeks aan de mens door God geopenbaard gegeven, dan worden wij door het scheppingsgebeuren direct met het getal 6 geconfronteerd. Niet alleen de schepping in zijn materiële verschijningsvorm is door de 6 bepaald, ook de mens Adam en Eva worden door hun vormwording, hun geschapen zijn uit het stof der aarde op de zesde dag, door het getal 6 gekenmerkt. Als eindfase en hoogste vorm van de schepping wordt de mens door zijn ontstaan in de zesde dag als het ware door de 6 getekend. Wij zien echter dat niet alleen in zijn wording als mens, maar ook zijn eindfase als ‘de’ mens door de 6 wordt weergegeven: …

  • ‘En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen over de vissen der zee en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: DE ZESDE DAG! (Gen. 1:26-31).
  • ‘En het maakt dat aan allen, de kleinen en de groten, de rijken en de armen, de vrijen en de slaven, een merkteken gegeven wordt op hun rechterhand of op hun voorhoofd – want het is een getal van een ‘mens’, en zijn getal is ZESHONDERD ZES EN ZESTIG! (Ap. 13:16-18).

Zo zien wij het getal 6 als uitdrukking van de vormwording van de mens, zo is de 60 (6 in de tientallen) verwant met de letter samech wat ‘slang’ betekent, terwijl de 600 als uitdrukking van het buiten tijdruimtelijke, in combinatie met de beide eerstgenoemde getallen wordt terug gevonden in de gestalte van de antichrist tijdens de eindtijd (Ap. 13:1-2, 14-18). Zie ook teksten als: Ex. 12:37, Ex. 14:7 (5-8); Ap. 13:12-13, 19:19-20. Het Hebreeuwse woord voor ‘dak’ is gag (3-3) en stam-verwant aan het woord Gog (en Magog), begrippen die in verband met de eindtijd een geweldige betekenis bezitten. Beide woorden, Gog en Magog hebben vanuit het Hebreeuws als getalswaarde het getal 70, wat een weergave is van grote veelheid [70 = gog 3-6-3 magog 3-6-3-40-6]. Het wijst hier in de eerste plaats op het afgesloten zijn van de wereld van God. Dak dat als beeld vanuit het absolute de mens in het huis van de wereld (beth = huis) scheidt van de bestaande andere kant.  Wij zien tenslotte hoe deze ‘dak volkeren’ vanuit de ongelimiteerde zekerheid van hun mens-zijn, optrekken tegen God als demonstratie van het niet erkennen van het wezenlijke, geopenbaard in het volk van Israël als drager van de beloften Gods: …

  • ‘Gij zult dan komen uit uw plaats, uit de zijden van het noorden, gij en vele volken met u; die altemaal op paarden zullen rijden, een grote vergadering, en een machtig heir; En gij zult optrekken tegen Mijn volk Israel, als een wolk, om het land te bedekken; in het laatst der dagen zal het geschieden’ (Ezech. 38:15-16a).

Opmerkelijk hoe God zelf, zoals eens in Egypte, deze volkeren in hun hoogmoed gebruikt om de wereld van de realiteit van zijn bestaan te overtuigen: …

  • ‘Toen Israël uit Egypte trok, het huis van Jakob uit een volk van vreemde taal, werd Juda Zijn heiligdom, Israël Zijn koninklijk bezit. De zee zag het en vluchtte, Jordaan deinsde achteruit, de bergen sprongen op als rammen, de heuvels als lammeren. Wat was er, zee, dat u vluchtte, Jordaan, dat u achteruit deinsde? Wat was er, bergen, dat u opsprong als rammen, en u, heuvels, als lammeren? Beef, aarde, voor het aangezicht van de Heere, voor het aangezicht van de God van Jacob, Die de rots veranderde in een waterplas, hard gesteente in een waterbron’ (Psalm 114:1-8).
  • Zo zal Ik Mijn grootheid tonen en Mij heiligen en voor de ogen van vele heiden volken bekend worden. Dan zullen zij weten dat Ik de HEERE ben‘ (Ezechiel 38:23).
  • Ik zal Mijn heerlijkheid onder de heiden volken laten blijken. Alle heiden volken zullen Mijn oordeel zien dat Ik geveld heb, en Mijn hand, die Ik op hen gelegd heb. Dan zullen zij die van het huis van Israël zijn, weten dat Ik, de HEERE, hun God ben, vanaf die dag en daarna’ (Ezechiel 39:21-22).  

Hij doet dat met de zeshaak, duidelijk aantonend hoe hier de waw (6-6) als ‘haak’ als de 6, het getal van de mens, tegen de mens wordt gebruikt. Een belangrijk maar nu Nieuw-Testamentisch gegeven vinden wij in Lucas 23:44-46 waarin de Verlosser, zonder enige gestalte en luister en schijnbaar overwonnen, juist blijkt de krachten van het materiële te hebben overwonnen. door het plaatsvervangende sterven, onderstreept door de woorden ‘het is volbracht‘, heeft de mens de door God zelf aangeboden mogelijkheid ontvangen de verbinding met zijn Levensbron voor eeuwig te herstellen: …

  • Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jesjoea haMasjiach‘ (Rom. 5:1).

In Lucas 23 wordt de overgang van de wereld naar Wereld gemarkeerd door het getal 6 (de ‘waw’ 6-6), waarbij de duisternis van de zesde tot de negende ure, de vrucht van het nieuwe opstandingsleven wordt geboren!

Dakvolkeren …

Het Loofhuttenfeest (Soekkot) is in de TENACH het feest van de verwachting van de komst van het Messiaanse rijk, en in het Nieuwe Testament (Verbond) geciteerd als het 1000 jarig rijk, waar de Apocalyps over spreekt (Ap. 20:2,3,7). Zo is het Messiaanse rijk in het verhaal van het getal (symboliek van het Hebreeuws), de som, de samenvoeging van wat zich primair in abstracte vorm als de I + 2 + 3 + 4 = 10 weergaf, waarbij dit gegeven nu vanuit een meer concrete – bij onze wereld behorende vorm zich opnieuw openbaart als de 100 + 200 + 300 + 400 = 1000, de aleph is I; de eleph is 1000. Dit Messiaanse rijk [Davidisch rijk – Hand. 15:15-18] het Koninkrijk der hemelen dat hier als een fase wordt getoond, om tenslotte te worden ingelijfd in de alles omvattende Eénheid van het Koninkrijk Gods (2 Petr. 3:12), zal alleen verwerkelijkt worden, als de volkeren der wereld erkennen dat er geen andere god is dan de God van Israël. Een aanzet van dit erkennen zal het gebeuren zijn dat plaatsvindt met de spectaculaire vernietiging van Gog en Magog op de bergen van Israël (Ezech. 39:7). Voor het vieren van Soekkot het Loofhuttenfeest mogen alle volkeren opgaan naar Jeruzalem. Door het licht doorlatende open dak van de loofhut is de hemel te zien, hetgeen een herinnering is aan de woestijntijd. Toen werd het volk overdag  begeleid door een schaduw gevende wolk en ‘s nachts door een vuurkolom. Maar niet iedereen is er van gediend, dat God bij hem kan binnenkijken door het licht doorlatende dak. Sommigen mensen [politici] hebben nu eenmaal wat te verbergen. Er ontstaat principiële tegenstand tegen deze opendakpolitiek. Die tegenstand komt van de aanhangers van een politiek met een gesloten dak. Het Hebreeuwse woord voor ‘gesloten dak’ zoals reeds genoemd is gag. Dit woord voor ‘gesloten dak’ klinkt door in de namen Gog en Magog. Het volk[eren] van de dichte daken, de dakendichter is, is Magog. De prins van het dichtedakvolk is Gog. Deze mythische vijand uit het verre noorden (38:6) geldt als de principiële tegenstander van Israël tijden het Loofhuttenfeest. Op de sjabbat tijden het Loofhuttenfeest wordt over Gog en Magog gelezen uit Ezechiel 38 en 39. Naar een zelfde soort strijd was al verwezen op de eerste dag van het feest. Want al eindigt Zacharja 14 met het optrekken van alle volken naar Jeruzalem om Soekkot te vieren, het begint in Zacharja 14:2 met het vijandige optrekken van de volkeren tegen Jeruzalem! Dus twee principes staan hier dus duidelijk als tegenstellingen tegenover elkaar: …

  1. Het open dak … als een heen wijzing naar de God van Israël
  2. Het gesloten dak … als een heen wijzing naar de afgoden der volkeren

In het profetisch perspectief hiervan zien we in het laatste der dagen het volgende manifest worden, hoe deze ‘gag’ dak-volkeren als Gog en Magog, een alliantie van islamitische volken, vanuit hun gesloten dakpolitiek, en er slechts vanuit het tijd-ruimtelijke causale gedachtegoed gehandeld wordt, deze ‘dak-volkeren’ (Ezechiel 38 en 39) met hun ongelimiteerde zekerheid van hun mens- zijn optrekken tegen de God van Israël als demonstratie van het niet erkennen van het wezenlijke, geopenbaard in de taal van de ‘overkant’ [het Hebreeuws], in het volk Israël als drager van Gods belofte(n) die werden toegezegd aan de aartsvaders[moeders] Abraham, Izaak en Jacob. Het gevaar uit het Noorden … De kracht van het lichamelijke, van de ontwikkeling, is in het noorden gelegen. De overrompeling met de lichaamskracht, met de materiële ontwikkeling, komt uit het noorden. Daarom dus wordt het offerdier juist op die plaats gedood, wordt de cirkel doorbroken op de plaats van de sterkste kracht en de meest serieuze wil tot verdere ontwikkeling van die kracht. Aan de noord-zijde wordt het dier, las het behoort tot de categorie der belangrijke offers, gedood, en het bloed wordt nu gebracht naar de zuid-zijde en tegen de hoeken van het altaar gegoten. Zo vergaat het straks deze dak-volkeren, hun kracht neemt af, daar zij elkaars vernietigende tegenpolen worden, de tweeheid, de tegenstelling: …

  • ‘Op Mijn bergen zal Ik een zwaard tegen hem oproepen, spreekt de Heere HEERE. Ieders zwaard zal tegen zijn beroerder zijn’ (Ezech. 38:21).

Het Hebreeuwse woord voor noorden is tsafon (90-80-6-50) en het verbergen is tsafan (90-80-50), als iets verbergen onder een gesloten dak! Het gevaar voor Israël komt dikwijls uit het noorden, ook nu lijkt dat het geval bij Israël noordelijke grens, denk aan de tienduizenden raketten die in de Libanon staan opgesteld. Of de nog noordelijker gelegen streken als Beth-togarma, Tubal en Mesech, en in een rechte lijn ligt boven Jerushalajim (10-200-6-300-30-10-40), de stad Meseq/Moskou.

Rusland in de eindtijd …

Als je de wereldkaart bekijkt springt één land onmiddellijk in het oog: Rusland. Een land dat zich uitstrekt van Wladivostok aan de Grote Ocean tot Moermansk aan de Atlantische Oceaan. Voor 1991 besloeg de Sovjet-Unie een nog veel groter gebied. De Oostzeestaten, Wit Rusland en de Oekraïne, de Kaukasus en Centraal Azië behoorden ook tot het land. De plaats op de wereldkaart was nog dominanter.

In de tijd van de bijbel bestond er geen georganiseerde natie in het gebied van het huidige Rusland. De Scythen en andere stammen bevolkten het uitgestrekte gebied van het huidige Rusland. Pas ten tijde van de Vikingen werd door hen in 882 het Rijk van Kiew gesticht. Dit was het eerste Russische Rijk en zij onderhield een goede verstandhouding met het Oost Romeinse Rijk. Door deze staat beheersten de alomtegenwoordige Vikingers de rivieren door Rusland. De term ROES komt dan ook van de Vikingers vandaan.

Het sterke Rijk van Kiew werd in de jaren 1236-1242 volkomen vernietigd door de grote invasie van de Mongolen. Zij verwoesten het gehele gebied en namen het op in hun gigantische rijk dat ook Siberië, Centraal Azië en China omvatte. De Mongoolse tijd maakte Rusland ten opzichte van West-Europa een achterlijk land. Een middenklasse kwam echt nooit goed van de grond. Het bleef eeuwenlang een land van arme boeren en rijke adel en niets daartussen. De tijden van falende economische wanverhoudingen in Rusland zijn deels terug te voeren tot de Mongoolse tijd. In de eindtijd is een plundertocht naar het Midden-Oosten noodzakelijk om in de behoeften te voorzien.

In 1480 maakte het vorstendom Moskovie, met als hoofdstad Moskou zich vrij van het Mongoolse juk. In de periode tot 1425 had Moskou al de vorstendommen in haar omgeving onderworpen. Opmerkelijk is de pretentie van Moskou reeds in die dagen dat het “het derde Rome” was, na Rome en Constantinopol. Na de val van Constantinopol in 1453 in handen van de Ottomaanse Turken werd Moskou de zetel van de Oosters-Orthodoxe kerk en erfde het Romeinse keizerschap. Tsaar betekent ook keizer.

Nu begon het met een eeuwenlange opmerkelijke expansie. In de 16e eeuw werd het gebied van de Oeral ingenomen. In de 17e eeuw werd geheel Siberië Russisch. Hier woonden in die tijd nauwelijks mensen. In deze tijd was Rusland een geïsoleerd land dat geen contact had met West-Europa. Polen en Zweden waren sterke vijandige landen die dit contact verhinderden. In het zuiden was het Ottomaanse Rijk een belangrijke tegenstander. Naar het Oosten kon het vrij expanderen tot de grenzen van China. Peter de Grote doorbrak het isolement en maakte banden met het westen en en hervormde Rusland. De hoofdstad werd naar het westen verplaatst, naar het pas gestichte St. Petersburg. De 18e eeuw leidde successievelijk tot het verdrijven van de Zweden uit het Oostzeegebied, de Turken uit het gebied ten noorden van de Zwarte Zee en de vernietiging van Polen. Opnieuw een enorme gebiedsuitbreiding dit keer naar het westen. Rusland was een grote mogendheid geworden!

De Russen speelden in de tijd van Napoleon een belangrijk rol in Europa. Zij steunden de Oostenrijkers en de Pruisen in hun strijd met Napoleon. Uiteindelijk brachten zij Napoleon door het mislukken van zijn veldtocht naar Moskou in 1812 de beslissende nederlaag toe. De overwinning op Napoleon werd beloond met Finland. Inmiddels was het Kaukasusgebied op de Turken veroverd en hadden de Russen in Amerika Alaska gekoloniseerd. (Het is tegenwoordig moeilijk voor te stellen dat het Amerikaanse Oregon in die tijd betwist gebied werd tussen Spanje en Rusland). In die dagen waren de Russische tsaren op het toppunt van hun macht. Op het Wener Congres werd door hen zelfs voorgesteld het zojuist opgerichte revolutionaire Amerika in een gezamenlijke veldtocht te verslaan. Waardoor na de Franse revolutie ook deze revolutie de kop in werd gedrukt en de vorsten van Europa rustig op hun troon konden blijven zitten.

In de 19e eeuw zetten de Russen opnieuw een verdere expansie in. Doel was dit keer de havens te verkrijgen aan warm water. Het land lag ondanks zijn omvang nog steeds geïsoleerd. Nu zien we ook dat Rusland zich meer naar het zuiden in de richting van het Midden-Oosten gaat uitbreiden. In het westen is het gestoten op Pruisen en Oostenrijk, in het oosten komen de Verenigde Staten op die in 1867 Alaska kopen.

In deze eeuw wordt Centraal-Azië onderworpen. De Russen dringen op tot in Afghanistan en worden rivalen van de Britten die vanuit Brits-Indië expanderen. Met succes slagen de Britten erin de Russen van de Indische oceaan weg te houden. Ook vallen delen van China onder de Russische invloedssfeer.

Op de Balkan proberen de Russen in een serie oorlogen met de Turken uiteindelijk Constantinopol in handen te krijgen, deze stad was sinds 1453 de hoofdstad van het grote Ottomaanse Rijk dat het hele Midden-Oosten bezet hield. Deze stad beheerst de toegang tot de Zwarte Zee. Ook hier zaten de Engelsen de Russen dwars, zij wilden zelf de Middellandse Zee beheersen als hun toegangsweg naar Brits-Indië. Samen met de Fransen voerden zij in de jaren 1853 tot 1856 de Krimoorlog tegen de Russen om de Russische opmars tegen Turkije rond de Zwarte Zee een halt toe te roepen. De bewegingen van de Russen naar het zuiden in die tijd werden ook door eindtijd onderzoekers nauwlettend gevolgd. Was deze drang een voorbode van een veel grotere poging van de Russen om uiteindelijk het gehele Midden-Oosten in handen te krijgen? Dit in een periode waarin de eerste Joden terug keerden naar het heilige land.

Het grote Rusland kende nog steeds grote problemen. Het grootste deel van de bevolking was rechteloos. Boeren waren lijfeigenen van de adel. De economische problemen waren talrijk. De Joden werden vaak als uitlaatklep van deze spanningen ingezet door de regering. Er werden pogroms georganiseerd in Joodse wijken. Vele honderdduizenden Joden vertrokken uit Rusland via Rotterdam naar Amerika en het beloofde land. De nederlaag tegen Japan in 1905 liet zien dat Rusland over zijn hoogtepunt heen was. De revolutie diende zich steeds meer aan.

Eerste Wereldoorlog: revolutie in Rusland …

Ook Oostenrijk-Hongarije was beducht voor het voortschrijden van de Russische macht. Met name het pan-Slavisme, het Russische streven om alle Slavische volkeren in één rijk te verenigen, stond op gespannen voet met de belangen van de Donau-Monarchie. Deze spanning leidde tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Deze oorlog kende meer verliezers dan winnaars. Het Ottomaanse Rijk werd aan het einde van deze oorlog verdeeld waardoor de huidige landen van het Midden-Oosten ontstonden. De Joden kregen door de verklaring van Lord Balfour zicht op een nationaal tehuis in Israël.

Voor Rusland betekende de Eerste Wereldoorlog een nieuwe beproeving. Ondanks belangrijke successen tegen Oostenrijk moest het leger Polen in 1915 prijsgeven. Het was nauwelijks in staat de troepen aan het front van de nodige voorraden te voorzien. De omstandigheden voor de bevolking gingen door de oorlogssituatie nog meer achteruit. In februari 1917 viel het bewind van de tsaar, in oktober 1917 werd het nieuwe bewind op zijn beurt verjaagd door de communistische onder Lenin. Dezen sloten in maart 1918 vrede met Duitsland in Brest-Litovsk. Zij gaven daarbij veel terrein in het westen op. Dit moest wel omdat het land in staat van burgeroorlog verkeerde tussen de bolsjewieken en hun tegenstanders, de Witten. Hierdoor konden de Duitsers ongehinderd de Oekraïne bezetten.

De burgeroorlog duurde tot 1922. Opnieuw vielen miljoenen slachtoffers en sloeg de honger genadeloos toe. De communisten wonnen de strijd tegen de Witten. Rusland was het bolwerk geworden van het wereldcommunisme. Met grote inzet begonnen de Russen eerst onder Lenin en daarna onder Stalin met de technische modernisering van hun land, dat nu de Sovjet-Unie heette. Deze naam liet zien dat naast Rusland ook andere “Sovjetrepublieken” aan het rijk konden worden toegevoegd. Uitgezonderd Polen, de Baltische staten en Finland omvatte dit land alle gebieden van het Tsaristische Rusland. Na de geforceerde modernisering, die ten koste ging van vele levens van dwangarbeiders, was de Sovjet-Unie opnieuw een grote mogendheid geworden, die spoedig van zich zou doen spreken in de Tweede Wereldoorlog.

1939: Het Molotov-Ribbentrop pact …

Een andere verliezer van de Eerste Wereldoorlog was Duitsland. Het land werd door het verdrag van Versailles zwaar vernederd door Frankrijk en Engeland. In 1933 namen de nationaal-socialisten de macht over in een Duitsland gevoerd door de frustratie van Versailles. Hitler moest niets hebben van het communisme en had als ideaal Oost Europa te veroveren voor de Duitsers. Dit moest echter wachten totdat stuk voor stuk alle gebieden waar Duitsers woonden aan het “Groot Duitse Rijk” waren toegevoegd.

Frankrijk en Engeland die zware verliezen hadden geleden in de Eerste Wereldoorlog hadden geen zin in een nieuwe oorlog met Duitsland en lieten Hitler aanvankelijk begaan. Toen Tsjecho-Slowakije aan de beurt was, leek voor Frankrijk, Engeland en Rusland de maat vol. Dit land zou niet worden prijsgegeven aan de nazi’s. In München werd in augustus 1938 echter toch een akkoord bereikt tussen Frankrijk, Engeland en Duitsland over de Duitsers in Tsjechië. Sudetenland werd aan Duitsland toegevoegd, de rest van Tsjecho-Slowakije kreeg garanties van Engeland en Frankrijk. De rest werd echter, tegen de afspraken in, in maart 1939 door Duitsland “op verzoek van de Tsjechische president” bezet. In München was Rusland niet uitgenodigd. Stalin voelde zich daardoor verraden door het westen.

Het volgende doel van Hitler was Polen. Hier gaven de Britten en Fransen geen krimp. De “corridor” en Dantzig werden niet opgegeven. Een aantal maanden bleef het rustig. In die maanden werden door de ministers van buitenlandse zaken van Rusland en Duitsland, Molotov en Ribbentrop in het diepste geheim onderhandeld. Er kwam een complot tot stand dat miljoenen het leven zou kosten. Beide verliezers van de Eerste Wereldoorlog hadden besloten alle landen, die na die oorlog tussen hen waren ontstaan, onderling te verdelen. De Baltische staten en Oost Polen kwamen aan Rusland. West-Polen en Warschau aan Duitsland. Dit stond in een geheim onderdeel. Publiekelijk was het Molotov-Ribbentrop Pakt een non-agressie verdrag tussen de beide mogendheden.

Nu had Hitler de handen vrij om Polen aan te vallen, hetgeen op 1 september 1939 gebeurde. Frankrijk en Engeland verklaarden Duitsland de oorlog. De Tweede Wereldoorlog was begonnen. Op 17 september 1939 bezetten de Sovjets Oost- Polen. In 1940 volgden de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen. Het lot van de door Russen bezette gebieden was aanvankelijk wreder dan de Duitse bezetting van West-Polen. De leidinggevende  klasse werd verbannen naar Siberië of gedood.

In november 1939 viel Rusland Finland binnen met als doel een aantal grensgebieden in handen te krijgen. Deze aanval verliep aanvankelijk slecht voor de Russen. De moedige Finnen vernietigden een aantal Russische divisies. De Fransen en Britten probeerden Finland te helpen, maar de verbindingen met dit land waren slecht. Toch kwam het ondanks het Russische optreden niet tot een oorlog tussen Frankrijk en Engeland en Rusland. Finland sloot in maart 1940 een wapenstilstand met de Russen. In mei en juni 1940 werd West-Europa door de Duitsers bezet. Frankrijk sloot een wapenstilstand met Duitsland. Engeland vocht alleen door. Italië had inmiddels ook de kant van de Duitsers gekozen en was de strijd aangegaan met de Britten.

Hitler probeerde Rusland ertoe te bewegen naar het zuiden aan te vallen richting het Midden-Oosten, Perzië en India. Dit zou hen in conflict brengen met de Engelsen. Als de samenwerking tussen Duitsland, Italië en Rusland had doorgezet, kwam er een constellatie tot stand die vrijwel geheel overeenkwam met die genoemd in Ezechiel 38. Immers Italië bezat in Afrika Ethiopië en Libië als kolonie en Perzië was pro-Duits. Als deze keten de Joodse kolonisten in Israël had aangevallen, dan werd het heel moeilijk om dit tegen te houden buiten Gods hulp.

Het was echter nog niet zover. Rusland had meer interesse in de Roemeense provincie Bessarabië dan in een opmars tegen de Britten richting de Indische Oceaan, zoals het van plan was in de negentiende eeuw. dit ergerde Hitler; hij sloot een bondgenootschap met Roemenië en besloot om Rusland aan te vallen. Het Molotov-Ribbentrop pact werd door Duitsland geschonden. De Russisch-Duitse samenwerking was van korte duur geweest, maar was van ingrijpende invloed.

1941-1945: Oorlog met Duitsland …

Op 22 juni 1941 vielen de Duitsers en hun bondgenoten massaal Rusland aan. De samenwerking was ten einde. Rusland had Frankrijk en Engeland in de steek gelaten en werd nu door de Duitsers bedrogen. Het stond er de komende drie jaar praktisch alleen voor tegen de Duitsers. In de eerste maanden veroverden de Duitsers de Baltische staten, Wit Rusland en de Oekraïne. Meteen na de verovering van deze gebieden werden veel Joden door SS-Einsatzgruppen bijeengedreven en vermoord, daarbij vaak bijgestaan door de plaatselijke bevolking. Zo bleven de Joden in Israel veilig, maar werden de Joden in Europa op afschuwelijke wijze vervolgd. Zes miljoen Joden kwamen in Europa om het leven.

De Sovjet legers leden in de eerste maanden miljoenenverliezen tijdens de omsingelingsslagen die de Duitsers wonnen. De Duitsers werden op 5 december 1941 echter door de Russen verdreven voor de poorten van Moskou. Hun spion in Japan was achter de plannen voor de aanval op de VS gekomen en zodoende konden divisies uit Siberië worden weggehaald om een tegenaanval te doen. In de zomer van 1942 volgde een nieuwe Duitse stormloop in de richting van Stalingrad en de Kaukasus. De slijtageslag in Stalingrad eindigde in een belangrijke overwinning voor de Russen die het Duitse zesde leger van 330.000 man omsingelde en vernietigden. De Russen hadden in deze slag echter bijna een miljoen man verloren. Hoe zwaar de verliezen ook waren, de Russen konden deze vervangen en de Duitsers niet. In de zomer van 1943 zetten de Duitsers hun laatste grote offensief in tegen Koersk. Deze slag liep dood tegen een Russische meerderheid. De Russische zware industrie was achter de Oeral weer opgebouwd en bleek in staat geweest te zijn veel meer tanks te produceren dan de Duitsers. Een opmerkelijke prestatie voor een relatief “achterlijk” land als Rusland.

Dit was het definitieve keerpunt voor de strijd aan het oostfront. De verliezen bij de Duitsers stegen. De meerderheid van de Sovjets groeide voortdurend. Fasegewijs trokken zij nu naar het westen en veroverden uiteindelijk Berlijn in mei 1945. Toen hadden de Russen een gebied in handen tot de Elbe. Oost-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Polen, Hongarije, Roemenië en Bulgarije werden satellietstaten van de Sovjet-Unie. De Baltische landen werden helemaal opgeslokt.

Nog even leek aan het eind van de oorlog Rusland een mindere grootmacht te zijn. De VS zetten namelijk de atoombom in tegen Japan. Hierdoor hadden de VS in feite de hegemonie over de wereld. Binnen een paar jaar hadden de Russische geleerden ook deze achterstand weggewerkt. We zien dus dat ten koste van een enorm aantal mensenlevens (naar schatting 20 miljoen Russen verloren het leven in WO II) de Sovjet-Unie uitgroeide tot de tweede grote wereldmacht. Engeland en Frankrijk verzwakten door WO II en de dekolonisatie die daarop volgde tot tweederangs mogendheden.

1948-1989: Koude oorlog …

De periode van de Koude oorlog brak aan. Door het risico van een atoomoorlog, kwam het niet tot een regelrechte oorlog tussen het westen en de Sovjet-Unie. Wel probeerde de Sovjet-Unie haar invloedssfeer verder uit te breiden. In 1949 werd een belangrijk succes geboekt door de overwinning in China van de communisten. De VS formeerde een keten van bondgenootschappen, die de Sovjet-Unie en China in moest dijken.

Met de Suez Crisis van 1956 zien we dat de Sovjet-Unie er in slaagde om met Egypte een belangrijke vriendschap op te bouwen, gevolgd door een aantal andere Arabische landen als Syrië en Irak. De VS leunen in deze regio op Israel, Jordanië, Saoedi-Arabië, Turkije en Perzië.

In de zeventiger jaren verlaat Egypte het Russische kamp en gaat een meer pro-westerse koers varen. Het wordt de belangrijkste Arabische bondgenoot van de VS. Het sluit zelfs vrede met Israël in 1979. Nu moet de Sovjet-Unie andere bondgenoten zoeken. Zo ontstaat in die periode een verzameling van radicale landen, die sterk overeenkomt met het bondgenootschap van Ezechiel 38. Laten we het rijtje eens aftikken.

Libië:

De Kolonel Moeammar El Khadaffi neemt in 1970 het bewind van koning Idris over. Zijn grote voorbeeld is Nasser van Egypte. De sovjets hebben er een radicale medestrijder bij. Khadaffi schrikt niet terug voor het steunen van terreur zoals aanslagen op Amerikaanse doelen in Europa en de aanslag op het vliegtuig boven Lockerbie. De aanvallen van de VS in 1986 (waarbij een dochter van Khadaffi omkomt) brengen het land tot een minder extreme koers.

Algerije:

Sinds de onafhankelijkheid in 1962 heeft het land een linkse dictatuur en goede banden met Moskou.

Ethiopië: 

In 1974 wordt de pro-westerse keizer Haile Selassie verdreven van de troon in Ethiopië. Opvolger Mengistu Haile Mariam vestigt een communistische dictatuur die volledig leunt op Moskou. Buurland Somalië is op dat moment al een Sovjet-bondgenoot. In 1978 valt Somalië Ethiopië binnen om de door Somali’s bewoonde Ogaden woestijn te veroveren. Dit dwingt Moskou tot een keuze. Zij kiezen voor Addis Abeba. Met Cubaanse steun worden de Somaliërs in 1979 verjaagd. Somalië kiest op haar beurt voor het westen.

Soedan:

Soedan is in deze periode sterk georiënteerd op Egypte. Ook zij gaan na een radicale periode een gematigde koers volgen onder president Numeiry. Soedan steunt de verzetsstrijd in Eritrea tegen Ethiopië.

Iran:

Het meest opmerkelijke is het verloop in Iran. De sjah wordt in 1979 verdreven door een opstand van radicale Sjiitische moslims onder leiding van Chomeini. De staat wordt een radicale islamitische republiek. Die, in tegenstelling tot de sjah, vijandig is ten opzichte van Israël en het westen. Hierdoor moet het qua bewapening meer leunen op Moskou met wie het redelijke banden ontwikkelt (ondanks het uitroeien van de communistische Toedeh partij).

Gomer/Turkije:

Oost-Duitsland rust onder het Sovjet juk. West-Duitsland is een NAVO lid, evenals Turkije.

Togarmah:

De Oekraïne en Armenië zijn allebei lid van de Sovjet-Unie.

Samenvattend zien we een opmerkelijke ontwikkeling in de zeventiger jaren richting de constellatie van Ezechiel 38-39. Dit, gevoegd bij een aantal Bijbelse argumenten, levert het beeld op dat de aanval van de Sovjet-Unie op Israël het volgende profetische gebeuren zou gaan worden na de stichting van de staat Israël in 1948. In feite bleek deze opmars aanstaande te zijn. In 1982 vonden de Israëli’s bij hun inval in Libanon een gigantische ondergrondse wapenvoorraad van de Russen bij de stad Sidon. Deze was voldoende om een half miljoen man uit te rusten. In zijn boek “Magog 1982″, cancelled!” stelt dr. Allen Lewis dan ook dat de invasie in Libanon een Russische invasie wellicht voorkomen heeft.

1989-1991: De val van de Sovjet-Unie …

De Sovjet-Unie was een militaire reus maar een economische dwerg. Toen Reagan in het begin van de jaren tachtig de bewapening van de VS ging opvoeren kon de Sovjet-Unie niet volgen. De planeconomie was niet in staat deze inspanning te leveren. Vandaar dat Gorbatsjov streefde naar hervorming en openheid om de economie te versterken en via ontspanning de bewapeningswedloop af te remmen. Hij bracht echter een aantal krachten in beweging die niet meer waren te stoppen. Te beginnen met Hongarije en Polen werden de communistische bewinden gedemocratiseerd. Er was een gat gekomen in het IJzeren Gordijn. Nu Oost-Duitsers zo naar buiten konden vluchten, kwam ook daar de zaak in beweging. Oost-Duitsland moest toegeven, op 9 november 1989 (precies 50 jaar na de kristalnacht!) viel de Berlijnse muur. Duitsland mocht weer één land worden.

Daarna vielen snel de andere dominostenen: Tsjecho-Slowakije, Bulgarije en Roemenië. Het pact van Warschau werd opgeheven.

Het aftakelingsproces hield even halt aan de grenzen van de Sovjet-Unie. Wel werd het roerig in Litouwen en de Kaukasus. In augustus 1991 volgde een staatsgreep van een aantal reactionaire communisten tegen Gorbatsjov. De coup verloor snel aan kracht. Jeltsin, leider van de deelrepubliek Rusland speelde bij het neerslaan van de coup een belangrijke rol. Hij leidde het proces naar een niet communistische toekomst dat zich snel voltrok. Alle staten binnen de Sovjet-Unie kregen zelfstandigheid. Wel gingen zij economische en militair samenwerken in het GOS (Gemenebest van Onafhankelijke Staten). Georgië wilde eerst geen deel uitmaken van het GOS, maar werd door de steun van de Russen aan opstandelingen in de republiek tot aansluiting verplicht.

Door het uiteenvallen van de Sovjet-macht, verloren ook de buitenposten hun ondersteuning. De regimes moesten het nu zelf zien te redden. In mei 1991 viel het communistische regime in Ethiopië. Het pro-Russische bewind in Afghanistan had zich sinds het vertrek van de Russische troepen in 1988 opmerkelijk goed staande weten te houden tegen de aanvallen van de Moejaheddin. Zij viel pas in het voorjaar van 1992 als een van de laatste domino’s.

De val van de Sovjet-Unie was een van de belangrijkste gebeurtenissen van de twintigste eeuw. Het wordt ook wel het eindpunt van deze eeuw genoemd, net zoals 1914 het eindpunt was van de negentiende eeuw. Er begon een tijd waarin de diverse landen hun eigen koers gingen varen en waarin het westen oppermachtig was maar deze positie niet uitbuitte om haar wil op te leggen aan de rest van de wereld.

De ontwikkelingen binnen Gog’s bondgenootschap in de jaren 1991-2001 …

Het uiteenvallen van het Sovjet blok was een ontwikkeling die de opzet van het bondgenootschap, zoals beschreven in Ezechiel 38, doorkruiste. Toch was in de tien jaren na de omwenteling een aantal ontwikkelingen gaande die bleven wijzen op de actualiteit van het bondgenootschap genoemd in Ezechiel 38. We zullen ze één voor één toelichten. We zien in de zuidelijke landen van het blok een ontwikkeling naar het islamitische fundamentalisme en een versterking van de onderlinge samenwerking. In het noorden weer Rusland zich te handhaven en zoekt toenadering tot Duitsland.

De as Soedan-Iran: De eerste lijn is de positie van het islamitische fundamentalisme in het Midden-Oosten. Iran was sinds 1979 een voorvechter van het fundamentalisme. Door de steun aan Irak, slaagden de gematigde regimes in de Arabische wereld erin de verspreiding van de islamitische revolutie van Chomeini in te dammen. Anders lag dit in Soedan. Hier nam Omar El Beshir de macht over en met hem de fundamentalistische islamitische stroming binnen Soedan. Deze werd goede maatjes met Iran. In het voorjaar van 1992 werd met Iraanse steun een groot offensief ingezet tegen de opstand in Zuid Soedan waarbij de meeste steden werden heroverd. Vele christenen verloren het leven door deze samenwerking. Eens echter zal het regime in Khartoem de strijd in het zuiden moeten staken om met Iran op te marcheren naar Israël. Eigenlijk is het regime ook wel bereid het zuiden los te laten om een eigen “zuiver” islamistische staat in het noorden van Soedan op te richten.

Opkomst fundamentalisten in Algerije: Vanuit Soedan en Libië werden de islamitische fundamentalisten in Algerije ondersteund. Zij hadden de verkiezingen van 1991 gewonnen maar werden door ingrijpen van de militairen verhinderd de macht over te nemen. Een bloedige burgeroorlog, waarin de fundamentalisten hun ware demonische gezicht lieten zien, was begonnen. Vele burgers werden zomaar afgeslacht in diverse terreuraanslagen. Bijna 100.000 mensen vonden de dood. De militairen slaagden erin door deze ontmaskering Algerije voorlopig uit het extreme blok te houden.

Strijd in de Kaukasus:  In de republieken in de Kaukasus werd in deze jaren een serie oorlogen uitgevoerd. We noemen de strijd tussen Armenië en Azerbeidzjan om Nagorno Karabach, de afscheidingsstrijd van Abchazië in Georgië en de oorlogen in Tsjetsjenië. Zonder nu op al deze conflicten in te gaan, is het eindresultaat dat alle Kaukasus republieken in het GOS zijn gebleven en dat Rusland zijn greep op de Kaukasus heeft behouden. Controle over de Kaukasus is van wezenlijk belang voor de opmars van de volkeren uit Ezechiel 38!

Putin …

Onder Jeltsin gaat het voortdurend  slechter met Rusland. De economie holt achteruit. De vrije markt economie wordt niet gedragen door een stevige middenklasse. Deze ontwikkeling is overigens in lijn met Ezechiel 38. Gog komt naar Israël om te plunderen en er is noodzaak om dat te doen. Gog wordt immers door God gehaald uit het verre noorden naar de bergen van Israël.

De val van de Sovjet-Unie heeft lands trots gekrenkt. Eind 1999 lanceert Jeltsin zijn opvolger Putin. Na een serie aanslagen op flatgebouwen, waarschijnlijk door Tsjetsjenen, wordt Putin belast met het neerslaan van de Tsjetsjeense autonome republiek, die zich overigens inmiddels tot een ware bandietenstaat heeft ontwikkeld. Stap voor stap wordt dit karwei geklaard. Putin neemt met de millennium wisseling de macht over van Jeltsin. Op economisch gebied zit het Putin mee door een sterke stijging van de olieprijs.

In de buitenlandse politiek voert hij een opmerkelijke koers. Hij vroeger spion geweest in Duitsland en dat geeft hem een bijzonder hart voor de relatie met dit land. Hij zegt zelfs dat “Duitsland de voornaamste bondgenoot is van Rusland”. Hij spreekt in hert Duits de bondsdag toe. Na de val van de muur zijn Oost-Duitsland, Polen, Tsjechië en Hongarije binnen de NAVO terechtgekomen. Putins beleid is niet om met bondgenoot Wit-Rusland een sterk front op te bouwen aan de Poolse grens maar het bondgenootschap van binnen uit te ondermijnen door aan te pappen met Duitsland en hiertoe misschien wel zelf lid te worden van de NAVO.

Na 11 september 2001 …

Rusland steunde de VS na de aanslagen van 11 september. Zij waren immers zelf door de Tsjetsjeense terreur bedreigd. Putin ziet een gouden kans door deelname aan het “bondgenootschap tegen terrorisme” zich steviger te koppelen aan de NAVO en de relatie met Duitsland te verbeteren. Op 28 mei 2002 wordt in Rome (!) een samenwerkingsovereenkomst getekend tussen Rusland en de NAVO waardoor het land kan meestemmen in belangrijke NAVO beslissingen. Door de hang naar het westen eist Rusland zijn plaats in het te herstellen Romeinse Rijk. Hiermee zijn we weer terug in 1453. Toen Constantinopol viel, ging de keizerkroon door naar Moskou.

Een nieuwe kans krijgt Putin tijdens de Irak Crisis in het voorjaar van 2003. De VS proberen in de veiligheidsraad mandaat te verkrijgen om Irak aan te vallen. Duitsland is vanaf het begin tegen de oorlog. Frankrijk dreigt met een veto in de Veiligheidsraad. Putin speelt het spel slim. Hij steunt Frankrijk en Duitsland waarmee hij opnieuw de band met Duitsland verstevigt. Verder wordt de NAVO ondermijnd door dit meningsverschil. Wel laat hij in het debat Frankrijk voorop lopen waardoor de relatie met de VS niet op scherp komt. Opvallend in deze crisis is dat ook de band tussen Turkije en de VS schade lijdt door de steun van de VS aan de Koerden. Is dit het eerste teken dat Turkije aan het schuiven is naar het toekomstige bondgenootschap met Rusland?

De mening van een aantal landen is dat de VS buiten de VN om een aanvalsoorlog heeft ontketend tegen Irak. (weet wel dat Irak een aantal resoluties had geschonden, zoals het wapenstilstandsverdrag van 1991, waardoor hervatting van de strijd gerechtvaardigd was). Hierdoor is volgens hen een precedent geschapen, waar de coalitie onder leiding van Rusland van gebruik kan maken om ook eenzijdig aan te vallen, maar nu richting Israël.

Zo zien we diverse ontwikkelingen die banden scheppen tussen de toekomstige bondgenoten, en dit is zeker het geval na de Arabische lente. Op het moment van Gods tijd is het zover. Er zal een nieuwe leider opstaan in Rusland, waarschijnlijk met een naam die “Gog” in zich draagt? Het bondgenootschap zal zich gereedmaken en optrekken naar de bergen van Israël. Daar zullen de gecombineerde legers echter door de “Eeuwige” de God van Israël worden verslagen. En Israël en de volkeren zullen dan weten dat de Heere de HEERE is.

Wijn en Brood …

Nu is de betekenis van de tweeheid van de wijn en het brood identiek aan dat overspringen, aan dit pesach, waarvan dus het woord Pasen komt. Immers de letterwaarde van het woord brood, lechem, is (30-8-40) dus 78, en de waarde van het woord wijn, jajin, is 10-10-50, dus 70. Tezamen zijn zij dus als kentekenen van de maaltijd 78 + 70 = 148. Het woord pesach nu, heeft als letterwaarde 80-60-8, dus … eveneens 148. Daarmede wordt de betekenis van de maaltijd in het huis, met het gezin (volk) gekenschetst. Door die maaltijd als een heiliging van de wereld te zien, als een taak van de mens, komt de mens “levend” uit de ene wereld wereld in de andere. Maakt hij de uittocht a.h.w. met alle zich dan uitende wonderen mee. Een wonderlijke verschijning die Abram ontmoet als hij de koningen in het noorden verslaat en daar Melchizedek, de koning van Salem hem versterkt met brood en wijn (Gen. 14:18; Hebr. 7:1-3). Zo ook bij koning Hizkia, het Pesach wat hij vierde in Jeruzalem met het volk was sinds de dagen van Salomo, de zoon van David, de koning van Israël nog nooit zo groots geweest. Het betekende de ondergang van koning Sancherib met zijn leger uit het noordelijk gelegen Assyrische rijk. Dit ‘overspringen’ had ten tijde van de 10 plagen voor Egypte grote en onmiddellijk gevolgen, zo zal het nu en in de toekomende dagen niet anders zijn!

De vastgestelde tijden … moadiem!

De God der Hebreeën is een werkwoord. In het Hebreeuws heeft iedere naam een betekenis en zijn namen terug te herleiden tot werkwoorden. Werkwoorden zijn in de kern korte woordjes (ook wel de stam genoemd) van slechts 3 letters. Het draait in de Brontaal om deze werkwoorden met als middelpunt de Godsnaam Zelf, het werkwoord hájáh (5-10-5). Is God een werkwoord? Ja, zeker! Hij is een actief scheppende God en Zijn Naam betekent Aanwezig zijn, Immanu-el zijn (God is met ons), geschieden en ook gebeuren. In het Hebreeuws betekent Zijn Naam ook was- en zal aanwezig zijn. Tijden zijn één, zoals God één is, echád (4-8-1). Hij Die ons bevrijd heeft (uit de barre aardse ellende van Egypte, de ballingschap en van onze eigen farao’s), bevrijd nog steeds en zal bevrijden. Er zitten bemoedigende beloften in Zijn Naam! Jehoshua/Jezus betekent ook: Hij bevrijdt, maakt je vrij. De God der Hebreeën is de Tijd waarin we leven: de vaste tijden zijn de oplaadpunten waardoor we in Zijn tijd blijven verkeren. De Aanwezige Godheid is de Tijdstroom waarin we leven. Volgens Paulus leven wij in Hem en bewegen wij ons in Hem (Hand. 17:28). Hij heeft een direct verbond met deze aarde en mensheid via Abraham-Israël gesloten. Daarnaast heeft Hij een speciale, vastgestelde, tijdsorde ingesteld met de regelmaat van de klok. Er wordt wel gezegd: ‘het is Daarboven geen rommeltje’. Immers er staat geschreven in Psalm 22:4 ‘Hij troont op de lofzang van Israël’ (joshebh tehilot Yisrael).

Voor de samenleving heeft God Zelf patronen een vast patroon tijdsindeling ingesteld. De dagen, de zevendaagse weekeenheid, de maanmaand, het zijn Zijn indelingen. In Leviticus 23 staat dat de Feesten die Israël moet vieren, Zijn Feesten zijn. Het zijn geen menselijke bedenksels maar zijn tijdsmomenten, afgesneden stukjes tijd, die Hij bepaald heeft. Er wordt gesproken over heilige samenkomsten (Lev. 23:2,4,37) ook te lezen als samenkomsten waarvan uit een heilige werking komt. De vastgestelde Feesten, de moadiem (40-6-70-5-10-40) van God/JHWH (10-5-6-5), Pesach-Pasen, Shabhuot-Pinksteren, Jom Teruah-Dag van de Bazuin, Jom Kippur-Grote Verzoendag en de Sukkottijd-Loofhuttenfeest zijn in de kern eigenlijk allemaal ‘gestructureerde dankzegging momenten’ die draaien om het gegeven dat God een God van bevrijding is dat Zijn doel is om Zijn Koningschap te vestigen op heel de aarde. Zo zijn daar in de vastgestelde Tijdsmomenten van de God der Hebreeën in de 20e eeuw grote stappen voorwaarts gezet waarin Israël zowel in 1948 als in 1967 in het profetisch perspectief en in de vervulling daarvan als het gaat om de ontvouwing van het Koninkrijk der hemelen of wel het Messiaanse rijk opgaand na de 1000 jaar in de alles omvattende éénheid van het Koninkrijk Gods!

  • ‘U zult opstaan, U zult Zich ontfermen over Sion, want de tijd om haar genadig te zijn, want de vastgestelde tijd (moed) is gekomen’ (Ps. 102:14).
  • ‘Voorzeker, het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd (moed), aan het einde zal Hij het werkelijkheid maken. Hij liegt niet’ (Hab. 2:3).
  • ‘Spreek tot de Israëlieten en zeg tegen hen: De feestdagen (moed) van de HEERE, die u moet uitroepen, zijn heilige samenkomsten. Dit zijn Mijn feestdagen:’ (Lev. 23:2).
  • ‘En God zei: Laten er lichten zijn aan het hemelgewelf om scheiding te maken tussen de dag en de nacht; en laten zij zijn tot aanduiding van vaste tijden (moed) en van dagen en van jaren!’ (Gen. 1:14).

Zo zullen er wederom naar de profetische geschriften zich aan zon en maan tekenen voordoen bij het naderbij komen van de Messias en het Messiaanse rijk (Matth. 24:29; Luk. 21:25-26). Aanzetten hiervan vonden plaats in de jaren 1949 en 1950 nadat in 1948 Israël een onafhankelijke staat was geworden. Evenzo was dit het geval in 1967 en 1968 bij de herovering en hereniging van Oost en West Jeruzalem, waar in die jaren op Pesach en Sukkot er 4 (tetrad) opeenvolgende maaneclipsen (bloed rode manen) te zien waren. Thans bevinden we ons opnieuw in zo’n cyclus waarvan er nu in 2014 twee bloed rode manen verschenen zijn, waarbij in 2015 op Sukkot dus tijdens het Loofhuttenfeest een zeer grote bloed rode maan Jeruzalem zal verlichten! Zo zegt de Heere HEERE, dat in het laatste der dagen, planeten als zon en maan gesteld zijn tot TEKENEN en tot GEZETTE TIJDEN, en tot DAGEN en JAREN op Mijn gezette hoogtijden, de Feesten van Israël (Gen. 1:16-16; Ps. 104:19).

  • ‘Ik zal wondertekenen geven aan de hemel en op de aarde: bloed en vuur en rookzuilen. De zon zal veranderd worden in duisternis en de maan in bloed voor dag van de HEERE komt, die grote en ontzagwekkende. Het zal geschieden dat ieder die de Naam van de HEERE zal aanroepen, behouden zal worden. Want op de berg Sion en in Jeruzalem zal ontkoming zijn, zoals de HEERE gezegd heeft, namelijk bij hen die ontkomen zijn, die de HEERE roepen zal’ (Joel 2:30:32; Matth. 24:29-31; Luk. 21:25-27).

S l o t o p m e r k i n g:

Drie Rome’s Tegenover Tsion …

[Het Derde Rome, Rusland is weer in opkomst: wat bezielt de Russische leiders?]

Rome, Babel, Nimrod, Ezau 

Rome is de oer vijand van Israël. Net als Babel heeft ook Rome de stad Gods en Zijn Tempel verwoest. Dat laatste zou zowel door Babel als door Rome gebeurd zijn op dezelfde dag: op de 9e dag van de 5e maand, op Tisha ‘ be’ Ábh. Drie letters in de naam Nimrod, de stichter van Babel (Genesis 10:8,9), de letters ‘m.r.o.’ zouden ook al naar Rome verwijzen. In de Joodse traditie worden Babel en Rome nog met een andere Bijbelse naam in verband gebracht: met Ezau. Niet alleen omdat Ezau een ‘groot jager’ was net als Nimrod, maar vooral omdat de Romeinen rechtstreeks van één van Ezau’s zonen zouden afstammen. Zonder aarzeling worden in bepaalde Joodse kringen de christenen ‘kinderen van Ezau’ genoemd, met daarin de suggestie: christenen zijn onze oer tegenstanders, onze oer vijanden. De geschiedenis heeft hen helaas in het gelijk gesteld.

Rome, een Driekoppige Tegenstander 

Rome is geen éénkoppige, maar een meerkoppige tegenstander. Naast het oude Rome in het hart van Italië, was er het nieuwe Rome, Constantinopel [hoofdstad van Byzantijnse Rijk], dat ook het tweede Rome wordt genoemd en dat later onder de naam Istanbul de tweede hoofdstad werd van het Turkse [Ottomaanse] Rijk = het Rijk dat niet alleen het hele Midden Oosten met Jeruzalem in het centrum, maar nagenoeg heel het oorspronkelijke Oost- en Zuid-Romeinse Rijk omvatte. Tenslotte ontwikkelde zich naast het Oude Rome en het Nieuwe Rome nog een ander Rome: Moskou, dat zichzelf graag betitelde als het Derde Rome. Het Westelijk deel van het Oude Rome heeft zich in verschillende fasen ontwikkeld: via het Karolingische en het Heilige Roomse Rijk tot het latere Anglo-Saksische en het huidige Amerikaanse wereld-Rijk. Het is niet toevallig dat het parlementsgebouw in Washington zich tooit met de Romeinse naam Het Capitool.

Rusland, het Derde Rome herrijst …

Het Oosterse Turks Romeinse Rijk en het Westerse Anglosaksische imperium hebben hun tijd gehad. Ook de laatste variant van het westerse Romeinse Rijk, het machtige Amerikaanse, dat sinds de WO II alle wereldzeeën beheerst en in diverse landen op tal van strategische punten zijn legioenen gevechtsklaar heeft, en bovendien na de val van het Russisch communistische regime wereldwijd de alleenheerschappij kreeg, lijdt aan aftakeling en is inmiddels niet meer oppermachtig. Rusland, het Derde Rome, dat al sinds lang het allergrootste land ter wereld is. West Europa, het Oude Rome, is niet veel meer dan een schiereiland vastgeplakt aan dit immense Russische werelddeel, dat zich in de communistische tijd uitstrekte van de Japanse Zee tot aan de Elbe met een invloedssfeer tot in Albanië.

Dit immense Derde Rome gaat nu zijn derde ronde in: na het oude tsaristische Rusland (‘tsaar’ is afgeleid van het latijns-romeinse: ‘caesar’: keizer) en het communistische, is Rusland bezig aan de heropbouw en uitbreiding van zijn imperium. De strategie lijkt zich te richten op twee oud-Romeinse kerngebieden: …

  1. het Zuidwestelijke deel van Europa, dat ooit het hart was van het Oude Rome en dat nu al voor een belangrijk deel sterk afhankelijk is van Russisch gas: Rusland kan de economie in de landen in één klap lamleggen;
  2. het Midden Oosten, met voorlopig de spits Syrie, met de stad Damascas; de strijd om een regeringswisseling aldaar, omdat via andere machthebbers het land open ligt voor westerse = Amerikaanse invloed. Verder is Rusland hard bezig met het herstel van een uitvalsbasis in de Middellandse Zee. De havenstad Tartus, die in de communistische tijd een belangrijke Russische marinebasis was, maar in de jaren daarna verwaarloosd en sterk vervallen raakte, wordt sinds kort in snel tempo herbouwd. Eén of meerdere Russische vliegdekschepen uitgerust met gevechtsvliegtuigen en helikopters zullen daar gestationeerd worden.

Jeruzalem was nog nooit in Russische handen …

Wat wil Rusland in het Midden Oosten? Wat wil het met Israël? Wil het Jeruzalem veroveren, of alleen maar invloed in dit kernland en middelpunt der aarde? Feit is dat Rusland, het Derde Rome, nog nooit machthebber was over de Godsstad, in tegenstelling tot de twee andere Rome’s. Immers, de Stad was lange tijd in bezit van het Eerste Rome, van het Oude en van de latere westerse opvolgers: een eeuw lang was de Stad in bezit van de westerse christelijke Kruisvaarders en later korte tijd van het Anglo-Saksische Rijk. Men kan weliswaar niet stellen dat het huidige Jeruzalem in bezit is van het Amerikaanse Imperium, maar de Stad ligt wel geheel in de invloedssfeer van de VS, mede door de sterke inbreng van Joodse Amerikanen en Joods Amerikaanse instellingen in Israël. Ook het tweede Rome, het Turkse [Ottomaanse] Rijk, was eeuwenlang heer en meester over de Godsstad. Dat geldt echter niet voor het Derde Rome: nog nooit was domineerde Moskou over Tsion.

Rusland sterk verweven met het Joodse volk …

Het Russische volk is wel sterk, nog sterker dan het Amerikaanse, historisch verweven met het Joodse volk. Het land heeft in het verleden aan miljoenen verstrooiden uit de stammen van Israël asiel geboden. Hoewel de Russische leiders van toen tegenover hen net als de oude Romeinse keizers doorgaans een dubbelhartige houding aannamen: enerzijds werden zij gewaardeerd en maakte men graag gebruik van hun uitzonderlijk talent, maar anderzijds werden zij gevreesd, verdrukt, vervolgd als in de dagen van de Farao’s uit Egypte; ‘pogrom’ is het Russische woord. [In het huidige Israël wonen veel, verhoudingsgewijs heel veel, Russische Joden. Naast het Engels is het Russisch een officieel erkende taal in Israël en er verschijnen diverse kranten in het Russisch. Het inmiddels sterk afgezwakte kibboetssysteem was ook mede van Russische origine].

Wat bezielt de Russische leiders?

Nog eens de vraag: Wat wil Moskou met Israël? Wil het Jeruzalem veroveren? Het ligt voor de hand te vermoeden dat de Russische leiders in het spoor van de eerste Romeinse politici vooreerst vooral vriendschapsbanden willen aanknopen, om dan gaandeweg Israël tot bondgenoot te maken en het land los te weken uit de machtsinvloed van Amerika. We weten echter waar het bondgenootschap van de oude Romeinen uiteindelijk toe geleid heeft: tot de verwoesting van de stad Jeruzalem en haar Tempel. [In Genesis 3:10 wordt onder de zonen van Japhet naast Magog en Jawan ook Mesech genoemd. Er is letterverband te zien tussen Mesech en Moskou. Het volk van Mesech dat woonde aan de Zwarte Zee, wordt in Assyrische inscripties ‘Moeski’ genoemd. Ezechiel profeteert over dit volk zoals we hebben gezien dat het zal optrekken tegen Israël als een wolk die het land bedekt, maar dan vervolgd de profeet, Israëls God zal Zich tegenover deze invallers ‘de Heilige betonen’ (Ezech. 38:15,16). Rusland, vooral de Russische Kerk heeft veel en hele mooie bezittingen in Israël en met name in Jeruzalem].

Het ontwaken van de reus Rosh

In het jaar 1987 zo’n veertig jaar na Gods tijden betreffende Israëls herstel in 1947-1948, is er een belangrijke wijziging aan te wijzen in de mondiale machtsverhoudingen, het is het jaar waarin de ‘Koude Oorlog’ die de wereld in zijn greep hield, zijn einde heeft gevonden in de top bespreking tussen de Amerikaanse president Ronald Reagan en de Sovjetleider Michael Gorbatsjov die te Washington plaatsvond. Met als gevolg dat de Berlijnse muur [13.08.1961 – 09.11.1989 = 4 x 7 of 28 jaar] instort; de Sovjet-Unie als wereldmacht zijn einde vindt; de Balkan zich ontbindt er plaats wordt gemaakt voor ontspanning tussen Oost en West. Tegelijkertijd vindt er een machtsstrijd plaatst in de regionen van het Kremlin tussen de oude KGB garde en de gematigde op het Westen georiënteerde lieden. Zo zien we als uitkomst hiervan in een aantal decennia na het omvallen van de Berlijnse muur in 1989 een versterkt Rusland (Rosh) tevoorschijn komen, die vooralsnog nauwe economische en militaire banden aangaat met Islamistische staten in de afzet van nucleaire technologie en wapentuig. Dit patroon van verandering ligt helemaal in de lijn van de profetie waar nu juist de profeet Ezechiel over spreekt …

  • 1989 – 2015 …. 26 jaar (2 x 13)
  • 1989 – 2016 …. 27 jaar (3 x 9)
  • 1989 – 2017 …. 28 jaar (4 x 7)

Het dichterbij komen, de voortschrijdende tijd …

Het is een vaststaand gegeven dat op de sjabbat tijdens het Loofhuttenfeest (Soekkot) er over Gog en Magog wordt gelezen uit Ezechiel 38 en 39, waarbij de conclusie is dat het uiteindelijk beter en veiliger is geborgen te zijn in de wankele loofhut, soekka, onder Gods bescherming dan in de machtige, meters dikke bunkers van Gog en Magog, want Hij bergt mij in zijn hut ten dage des kwaads (Ps. 27:5). Het is de waw (6-6) de ‘zeshaak’ (38:4) die van grote invloed is op het gebeuren straks wat nu steeds dichterbij komt, in de radicalisering van de Islam, in juist die landen die door de profeet Ezechiel benoemd worden, zoals Iran (Perzië).

Paulus schreef in zijn dagen reeds over de ‘dagen die vol kwaad zijn’, ‘de kwade dag’ (Efz. 5:15, 6:13). Het is de zevende dag de uitdrukking van de tegenwoordige en tegelijk voortschrijdende tijd tot het moment dat ook deze dag zich in- en door zichzelf zal hebben vervuld, om ten slotte over te gaan in de daarop nieuwe fase, welke uitgedrukt in de chet ofwel de 8 die een weergave is van de komende achtste dag, die zoals reeds is gezegd heen wijst naar het Messiaanse rijk van 1000 jaar.

Het is de zajin (50-10-7), die het getal 7 weergeeft en is het Hebreeuwse woord voor ‘zwaard’, of wapen in algemene zin. Het is dat wat splijt, scheiding brengt en verbonden met de keuze, de hieruit voortvloeiende handeling van de mens bepalend. De getalswaarde van 67 is hier veelzeggend! Denk aan de ‘Zesdaagse oorlog’ van 1967 die een grote ommekeer bracht in de geopolitiek van het Midden-Oosten. In Handelingen 28 horen we dat de Bijbelse geschiedenis abrupt wordt afgebroken bij de 67e jaar week in het jaar 63-64 A.D. (28:16-31). Het is de 68e jaar week die straks nog moet komen op een totaal van 70 weken (Dan. 9:24), de 8 (chet) die al heen wijst naar een nieuwe eeuw (aioon)!

Zoals we begonnen met de verhalen uit Tenach over het gevaar dat uit het Noorden opstaat, zo zal het ook als een repeterende breuk voor Israël opnieuw aanwezig zijn in het laatste der dagen hetgeen de profeet Joel met de volgende woorden verwoord: …

  • ‘Toen nam de HEERE het op voor Zijn land, en Hij spaarde Zijn volk. De HEERE antwoordde en zei tegen Zijn volk: Zie, Ik zend u het koren, de nieuwe wijn en olie, zodat u ermee verzadigd wordt. Ik zal u niet meer overgeven als voorwerp van smaad onder de heiden volken. Ik zal die uit het noorden ver van u wegdoen. Ik verdrijf hem naar een dor en woest land, zijn voorhoede naar de zee in het oosten, zijn achterhoede naar de zee in het westen (letterlijk: de achterste zee). Zijn stank stijgt op zijn walm stijgt op, want hij heeft grote dingen gedaan’ (Joel 2:18-20).

[Denk hierbij aan de Libanon waar Hezbollah duizenden raketten op Israël heeft gericht. Turkije dat streeft naar een hernieuwd islamitisch Ottomaans rijk. Het regime in Damascus wat nog beschikt over chemische vernietiging-wapens die tegen Jeruzalem gebruikt kunnen worden. Iran (Perzië), hoever zijn de ontwikkelingen in het fabriceren van een atoomwapen?]

Zo zal daar in dit shemittah jaar (5775), in 2015 op (Adar 29- Nisan 1) de eerste dag van het Israëlisch religieuze jaar een totale zonsverduistering zijn. Het is de maand Nisan waarin Pesach ‘overspringen’ (8-60-80) gevierd wordt tussen de 15-22 Nisan. Een zonsverduistering die plaatsvindt aan het begin van de maand Nisan, wijst op een komend oordeel over de volken; zo zijn daar …

  • ‘Want de HEERE zal het land doortrekken om Egypte ( … ) te treffen, maar als Hij het bloed zal zien op de bovendorpel en op de deurposten, dan zal de HERE de deur voorbijgaan en de verderver niet toestaan om uw huizen binnen te komen om u te treffen’ (Ex. 12:23; Hebr. 9:22-28).

Straks heeft Israël 7 maanden nodig om de doden te begraven, het is de tijdspanne die er ligt tussen de 15e Nisan (Pesach – Pasen) en de 15e Tishri (Sukkot – Loofhuttenfeest), om het land te reinigen; en zij zullen zeven jaar lang vuur stoken, van al het wapentuig wat is achtergebleven in het veld (Ezech. 39:9-10, 14-16). Het zijn de 7e dagen, de 7 weken, de 7 maanden, 7 jaren, de 7 x 7 jaren, de 70 x 7 jaar en de 7 x tuchtiging, die ook hier weer doorslaggevend zijn (Lev. 23;25;26; Dan. 9:24). Toch gaat het ook in dit onderwerp ter principale niet om het berekenen van hetgeen in Gods hand is; ik weet het: Daniel plus de Openbaring en gedeeld door Genesis gecombineerd met Ezechiel en Habakuk, daar komt uit … van dat jaar. Ja, het zou zo maar kunnen? Vele dienstknechten van de Here vandaag, lijken op hen waarvan Jeshoea haMasjiach Zelf moest zeggen: …

  • ‘Maar Hij antwoordde en zei tegen hen: Als het avond geworden is, zegt u: Mooi weer, want de hemel is rood; en ‘s morgens: Vandaag storm, want de hemel is somber rood. Huichelaars! De aanblik van de lucht weet u wel te onderscheiden, en kunt u de tekenen van de tijden niet onderscheiden?’ (Matt.16:2-3).

Nog altijd worden de apocalyptische voorstellingen eenzijdig allegorisch opgevat en heeft deze hardnekkige verzinnebeelding ervoor gezorgd dat de profetische en apocalyptische boeken voor velen hun beklemming en kracht hebben verloren, ondanks de twee wereldoorlogen van apocalyptische proporties, de concentratiekampen van de nazi’s, de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, de dreiging van de Iraanse kernbom, de ongekende ontkrachting van normen en waarden en het gebeuren in het Midden-Oosten, met brandpunten als Jeruzalem en Israel, met een Arabisch-islamitische wereld die totaal op drift is geraakt!

Israël draagt als volk in haar overlevings-drang het water ‘majim’ mee (40-10-40) als oordeel, waarbij menselijk handelen ecologische gevolgen heeft, we denken aan de Farao die met zijn legermacht in de zee ‘jam’ (10-40) verdronk (Ex. 14:27), en aan het gericht over Gog (Ezech. 38:22) en Mijn twee getuigen in de Apocalyps (Ap. 11:6); maar zo ook straks in positieve zin als de heiden volken zijn binnengebracht in het Messiaanse rijk …

  • ‘Het zal geschieden dat al de overgeblevenen van alle heiden volken die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, van jaar tot jaar zullen opgaan om zich neer te buigen voor de Koning, de HEERE van de legermachten, om het Loofhutten (Sukkot) te vieren. Het zal geschieden dat er geen regen zal vallen op hem die uit de geslachten van de aarde niet zal opgaan naar Jeruzalem om zich voor de Koning, de HEERE van de legermachten, neer te buigen. Als het geslacht van de Egyptenaren waarop geen regen is gevallen, niet zal opgaan en komen, dan zal de plaag komen waarmee de HEERE de heiden volken zal treffen die niet zullen optrekken om het Loofhuttenfeest te vieren. Dit zal de straf zijn voor de zonde van Egypte en de straf voor de zonde van alle heiden volken die niet zullen opgaan om het Loofhuttenfeest te vieren … Op die dag zal er geen Kanaäniet meer zijn in het huis van de HEERE der legermachten’ (Zach. 14: 16-21).

Bijbelse profetie in 2016 geeft te kennen alle volken!

Betrekkingen VS en Israël thans onder zware druk!

Het is al lang geen geheim meer dat de betrekkingen tussen de VS en Israël de laatste jaren dusdanig onder druk staan. Deze verstoorde relatie heeft grotendeels te maken met de stad Jeruzalem en als brandpunt het tempelplein. De stad Jeruzalem dat ten tijde van de ‘Zesdaagse-Oorlog’ in 1967 geheel in Israëlische handen viel incluis het tempelplein is meer en meer ‘t brandpunt aan het worden naar gelang de profetische tijd(en) verstrijkt, gepaard gaande met terreur en aanslagen. Vanaf de maand oktober in 2014 tot aan begin 2016 zijn daar vele meldingen van incidenten van terreur met dodelijke afloop, waarvan velen in Jeruzalem. Deze ontwikkelingen moeten ons niet verbazen daar zij passen in het Bijbelse profetische perspectief. Als we de Apocalyps goed lezen zal ten tijde van die laatste jaar weken, in de 70e week de herbouwde tempel en het tempelplein weer in Israëlische handen zijn.

  • ‘En mij werd een meetlat gegeven, die op een staf leek. En de engel was erbij komen staan en zei: Sta op en meet de tempel van God, het altaar en hen die daarin aanbidden. Maar laat de buitenste voorhof van de tempel erbuiten en meet die niet, want die is aan de heidenen gegeven. En zij zullen de heilige stad vertrappen, tweeënveertig maanden lang’ (Ap. 11:1-2).
  • ‘Zie, Ik ga Jeruzalem maken tot een bedwelmende beker voor alle volken rondom, ja, ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem. Op die dag zal het gebeuren dat Ik Jeruzalem zal maken tot een steen die moeilijk te tillen is voor alle volken [dus ook de VS]. Allen die hem optillen, zullen zichzelf zeker diepe sneden toebrengen, en al de volken van de aarde zullen zich tegen haar verzamelen’ (Zach. 12:2-3; Ap. 16:13-14).
  • ‘Want zie, in die dagen en in die tijd, als Ik een omkeer zal brengen in de gevangenschap van Juda en Jeruzalem, zal Ik alle heiden volken bijeenbrengen en hen doen afdalen naar het dal van Josafat [het dal ‘de HEERE oordeelt’]. Daar zal Ik met hen een rechtszaak voeren, vanwege Mijn volk en Mijn eigendom Israël, dat zij onder de heiden volken verstrooid hebben. Mijn land hebben zij verdeeld’ (Joel 3:1-2).

DE TEMPELBERG: STATUS QUO

[Tot de Zesdaagse oorlog was Jeruzalem bezet door Jordanië, en dit land speelt er nog altijd een grote rol. Met het Jordaans-Israëlisch vredesverdrag in 1994 is afgesproken dat Jordanië de islamitische heilige plaatsen, waaronder de Tempelberg, blijft beheren via de islamitische, Jordaanse stichting Waqf-personeel, samen met de Israëlische politie. Israëlisch hebben op sommige tijden toegang tot de Tempelberg, net als toeristen, maar bidden op die plaats is bij wet verboden vanwege de afspraken met Jordanië.

Los daarvan geldt er een rabbinaal verbod op het betreden van de Tempelberg: men zou per ongeluk de plek kunnen betreden waar ooit, en alleen op Jom Kippoer, uitsluitend de Cohen Gadol (de opperpriester) mocht komen. Dit religieuze verbod is sinds kort opgeheven voor delen van de berg, waarvan vaststaat dat de Tempel daar niet stond].

Wie heeft het laatste Woord … 

  • ‘Waarom woeden de heiden volken en bedenken de volken wat zonder inhoud is? De koningen van de aarde stellen zich op en de vorsten spannen samen tegen de HEERE en tegen Zijn Gezalfde: Laten wij Hun banden verscheuren en Hun touwen van ons werpen! Die in de hemel woont, zal lachen, de Heere zal hen bespotten. Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, in Zijn brandende toorn hun schrik aanjagen. Ik heb Mijn Koning toch gezalfd over Sion, Mijn heilige berg’ (Ps. 2:1-6).
  • ‘De HEERE heeft tot mijn Heere gesproken: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden gemaakt zal hebben tot een voetbank voor Uw voeten. De HEERE strekt Uw machtige scepter uit vanuit Sion en zegt: Heers te midden van Uw vijanden. Uw volk is zeer gewillig op de dag van Uw kracht, getooid met heilige sieraad; uit de baarmoeder van de dageraad is voor u de dauw van Uw jeugd.De HEERE heeft gezworen en Hij zal er geen berouw van hebben: U bent Priester voor eeuwig naar de ordening van Melchizedek. De Heere is aan Uw rechterhand, Hij verpletterd koningen op de dag van Zijn toorn. Hij spreekt recht onder de heiden volken, vult het slagveld met dode lichamen en verplettert hem die het hoofd is over een groot land. Hij drinkt onderweg uit de beek, daarom heft Hij Zijn hoofd omhoog’ (Ps. 110:1-7).

God’s Gezalfde – Koning, Profeet en Priester …

Zo zijn we weer terug bij het begin, waar Melchizedek, de koning van Salem (Jeruzalem) Abram zegende met brood en wijn (Pesach); zo is God’s Gezalfde – haMasjiach Jeshoea – Profeet, Koning en Priester. Hij zal verschijnen aan het einde van deze boze aioon (Gal. 1:4) en aanwezig zijn in de Messiaanse eeuw (aioon), naar Zijn eigen die Hij sprak bij de intocht in Jeruzalem, zo vlak vóór het Pascha: …

  • ‘Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Voorwaar, Ik zeg u dat u Mij niet zult zien, totdat de tijd zal gekomen zijn dat u zult zeggen: Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heere’ (Luc. 13:35).
  • ‘En zij die voorop liepen en zij die volgden, riepen: Hosanna! Gezegend Hij Die komt in de Naam van de Heere!’ (Marc. 11:9).
  • ‘Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Want Ik zeg u: U zult Mij van nu af aan niet zien, totdat u zegt: Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heer!’ (Matth.23:38-39).

Baruch Haba B’shem – Gezegend Hij, Die komt in den Naam des Heren …

Gerard J.C. Plas

[www.studyhousereshiet.com ‘Hebreeuws in Zes Dagen’ – opgave: info@studiehuisreshiet.nl]

Vanuit Shomron wekelijks magazine vanuit het hartenland

*******************************************

Sabbat – Viering Livestream met Mark Biltz / zie: www.elshaddaiministries.us / zaterdags vanaf 19.00 – 20.45 u. 

*******************************************

Zie ook de wekelijkse: The Hal Lindsey Report

www.hallindsey.com

*******************************************

THE UNDERGROUND with Joel Richardson

Why Rome is Not Mystery Babylon

www.joelstrumpet.com

*******************************************

Achtergrond informatie Midden-Oosten:

www.likud.nl

www.cidi.nl

www.franklinterhorst.nl

www.pillaroffire.nl

********************************************

AWARENESS AND ACTION 

shoebat.com

********************************************

DAILY BROADCASTS – ILTV

iltv.tv

********************************************

ISRAËL TODAY – Video van de dag: …

Herdenkingsdagen!! – de Hoogtijdagen dagen des Heren/Israëls feesten!!

www.israeltoday.nl

********************************************

Nieuws items uit Israël:

www.israelnationalnews.com

www.jerusalempost.com

www.timesofisrael.com

*********************************************

English Bible Study:

www.jessiepennlewis.nl

www.overcomertrust.org.uk

The Berean Expositor / The Chapel of the Opened Book, London

www.easierbiblestudy.org

www.bereanonline.org

The Berean Expositor (Acts 17:10, 11)

A Magazine Devoted to Bible Study / op aanvraag verkrijgbaar!

Email address: booksatbpt@btinternet.com

*********************************************

Everread uitgevers: Leren leven uit de Bijbel

www.everread.nl

*********************************************

Levendwater: Brochure-reeks 1-31

www.levendwater.org

*********************************************

Academie voor de Hebreeuwse Bijbel en Hebreeuwse taal:

www.hebreeuwseacademie.nl

*********************************************

NEVERBESILENT!!

www.neverbesilent.org

*********************************************

BETAR The Netherlands, Zionist Public Diplomacy

www.betar.nl

*********************************************

Dag nieuws uit het Midden-Oosten – dagelijkse uitgave

www.wimjongman.nl 

*********************************************

GAITHER / Bill and Gloria

www.gaither.com

www.gaither.tv

*********************************************

UNIEK:

ISRAËL EEN MONUMENT IN FILM / WILLY LINDWER COLLECTION

DE HOLOCAUST EEN MONUMENT IN FILM / WILLY LINDWER COLLECTION

TE BESTELLEN BIJ / www.bol.com.nl 

*********************************************

BIBLE PROPHECY update: May 20, 2018 – US Embassy Move to JERUSALEM

By J.D. Farag / You Tube

*********************************************

www.hadderech.nl(DE WEG)

*********************************************

 

 

 

 

 Posted by at 14:17
Feb 062018
 

The Western world (and particularly the United States) has been experiencing a period of unprecedented prosperity along with relative peace for the past 40 years. That I have been stating that this time of prosperity and relative peace was prophesied to occur before the Second Advent of Christ. While that is true, and we still have a few years left of that phase of prophetic teaching, there is coming (and it is just on the horizon) a time of devastating natural disasters that will be a prelude to the major political upheavals predicted in the Book of Revelation.

In my view, these prophesied occurrences are as certain of happening as the rising of tomorrow’s sun. This is because God is the One who has put His stamp of approval on the authority and validity of the writings of the Holy Scriptures. It is in that divine literature where you can find these prophetic events described. When our present phase of prosperity and relative tranquility terminates, another period will occur.

It will start abruptly with a great tsunami (sometimes wrongly referred to as a “tidal wave”) that will destroy the entire coastal areas of the eastern Mediterranean Sea from just south of Turkey all the way to and including Gaza. This will be the single event that will begin a countdown of prophetic teachings leading to the Second Advent. This new era can be called “The Damascus Phase of End-Time Prophecy” and it is described in Zechariah 9 to 14.

Past Recognition of the “Damascus Phase”

Jewish theologians have known of this “countdown” prophecy for years, and they applied it directly to historical events that started in 1034 A.D. and ended in 1071 A.D. (when they thought the Messiah was then to emerge). Because of the teaching in this “Damascus Phase” prophecy, the headquarters of the Jewish Academy in Jerusalem (the central governing body of the Jewish people) left the Holy City and moved to Tyre, then soon they finally moved to Damascus. They went to Damascus because of this “countdown” prophecy.

Damascus and its environment plays an important part in commencing the End-Time events of the Bible. The Jewish authorities in the 11th century C.E. moved to Damascus to await the beginning of this “Damascus Phase” which they could easily read in the Scriptures. They did this because that period of time was precisely 1000 years away from the generation that saw the destruction of the City of Jerusalem and the Temple of Herod in 70 C.E. Though the Jewish authorities at that time believed that they could then begin the countdown to the arrival of the Messiah (whom they then expected), they were much too early in their prophetic calculations. This is because they failed to take into account the cronology that God the Father has centered around His son, Jesus Messiah.

Since there were 4000 years that could be counted quite precisely within the Old Testament period up to an event in the life of Christ Jesus {See my 1998 article “Chronological Falsehoods” at htt://www.askelm/com/prophecy/p980304.htm}, Christians became aware that is was to be 2000 years (NOT 1000 years) from the period of Christ for the countdown prediction of God called the “Damascus Phase” of prophecy in Zecharia chapters 9 to 14. This prophecy gives a specific events in the Middle East that lead directly to the Second Advent of Christ and the setting up of the Kingdom of God on earth with Christ’s headquarters finally being at Jerusalem.

We are now in that generation that is the prelude to the fulfillment of these “countdown evensts” that will progress steadily to the Second Advent. We should soon begin to witness in history the start of what is called the initial “Damascus Phase.” This will culminate in the final “Jerusalem Phase” of prophetic events. So, what do I mean by the “Damascus Phase of End-Time Prophecy”? Let us look at the Holy Scriptures.

The “Damascus Phase” Described

What is called the “Damascus Phase Prophecy” is found in six chapters of the Bible. It was written by the prophet Jeremiah {Though they are found in Zechariah chapters 9 through 14. See Matthew 27:9 for the identity of the writer of these chapters. These prophecies were attached to Zechariah in order that people would not forget these essential prophecies of Jeremiah}. This single prophecy given in six consecutive chapters begins with a remarkable statement that seems almost unbelievable at first. Part of the problem in understanding this statement (for us modern interpreters in our western societies) is because the King James Version gives an awkward rendition of the Hebrew in the first verse of the prophecy. Let me translate directly from the Hebrew what it actually states:

  • “An Oracle. A word of Yahweh against the Land of Hadrach. And Damascus [shall be] a resting place for Him [a place of repose or domicile for Yahweh], for on Yahweh [shall be] the eye of humanity [that is, all humans will turn their eyes toward Yahweh in Damascus] and all of the Tribes of Israel [shall also turn their eyes toward Yahweh in Damascus].” *Zechariah 9:1

Most people who love the Scriptures and its teachings are amazed (even shocked) to learn that God would ever take up a domicile in Damascus. Why would He do so? It is easy to read in the Bible how Jerusalem was selected by God to contain His “House” (or “Home”, called the “Temple”), but why would God want to live in the same fashion in Damascus? To discover the reason for this, look closely at the prophecy that Jeremiah wrote.

These six chapters (Zechariah 9 to 14) can be called the “Damascus Prophecy”, but the divine oracle itself was directed to what is called “The Land of Hadrach”. As I explained in the October 1999 Newsletter {At http://www.askelm/com/newsletter/1999910.htm} the “Land of Hadrach” answers to the land in the Middle East that was promised to Abraham and his progeny. In a word, it means the “Area of the Fertile Crescent”(from Egypt in the southwest to the head of the Persian Gulf in the southeast, and also including all the Arabian Peninsula).

This land is described in the prophecy in Zechariah 9:10 as “from sea even to sea [that is, from west to east which means from the Mediterranean to the Indian Ocean], and from the River even unto the ends of the earth [that is, from north to south which means from the Euphrates River to the end of the Arabian Peninsula].” That was the exact land mass that Solomon understood to mean the “Land of Promise” for Abraham and his children (Psalm 72:8).

The reason the City of Damascus is selected to head the prophecy is because Abraham stated in Genesis 15:2 that if Isaac had not been born to be his heir, a righteous Gentile named “Eliezer of Damascus” would have become the one to inherit all his property and the lands promised to Abraham. In Greek, “Eliezer” means “Lazarus”, the same “Lazarus” who was mentioned in Christ’s parable of “Lazarus and the Rich Man”. {See the article “The Real Meaning of Lazarus and the Rich Man” at http://www.askelm/com/doctrine/d030602.htm for the intriguing story}. Had Isaac not been born and lived to manhood, it would have been Eliezer (Lazarus) who would have inherited this vast territory known as the “Land of Promise”.

The “Land of Promise” is the area of the earth that God desires to live in (symbolically) more than in any other. That is the land in which God chooses to reside when He is on earth (symbolically of otherwise). If God would have allowed it to happen in history (that is, if Isaac had not been born), God’s capital on earth could just as well have been Damascus, not Jerusalem. One thing for certain. We will see in this Prophetic Report that ALL of God’s residences on earth (and there are several) are located in this “Land of Promise”. I will show where later on in this Prophetic Report.

The Beginning

Let us now look at the prophecy at hand. We are told at the beginning of the prophecy that God’s residence is in Damascus at the time the prophecy is to be unfolded and made known to the world. The prophecy simply means that Damascus and its vicinity will become (or has become) “a resting place for Him” (a place where God will reside). Now let us understand this in a commom sense way that many people have failed to realize. Though God’s favorite place of residence on earth is at the Temple in Jerusalem (and this is the only place He will allow Israelites to consider as His official residence and throne), God actually has other places within the “Promised Land” at which He prefers to live from time to time.

Indeed, most kings on earth (and remember, God Himself is a King) have more than one home in which to live at various times. All kings have their normal home, then they have a “summer home”, a “winter home”, a “resort home”,  and they normally have their own private residence where only close family relations are invited. This precisely what the Presidents of the United States have. It is well known that the White House is the offical goverment “House” for the President (downstairs is for the public and official meetings, while upstairs is very private and it is the sleeping quarters of the President and the First Lady). Their “summer home” may be at “Cape God” or other places that they fancy. The “winter home” may be at a ski area or if they want sunshine, Palm Springs, etc. The official “resort home”, however, that even the United States government provides is “Camp David” in Maryland.

You may think I am joking when I say that God is no different, but I am not joking. The Bible shows that God has several types of “Houses” on earth for various usages depending on circumstances. Let us see how this works.

For all official purposes God has only a single “House” especially for Israel and Judah. That “House” is the Temple at Jerusalem (Deuteronomy 16:1-8). That is the only place on earth that God has for His covenant people, the Israelites. As a matter of fact, this is God’s favorite place (symbolically) to reside on earth. Look at God’s appraisal of Jerusalem (which He calls “Zion”):

  • “Great is the Lord, and greatly to be praised in the City of our God, in the Mountain of His holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth is Mount Zion [the chief joy for all the earth and for God Himself is Jerusalem], on the sides of the north, the City of the Great King [God Himself or His elected human representative]. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings [of the whole earth] were assembled [before Mount Zion], they passed by together[in political union and harmony in obeisance to God]“. *Psalm 48:1-5
  • “For the Lord hath chosen Zion; he hath desired it [above all other areas] for His habitation”. *Psalm 132:13

Indeed, God not only desires living in Jerusalem (when the people are in harmony with Him), but He loves all of Jerusalem and He considers every one of those seven hills of Jerusalem as being seven “Zions” and He call all of them “the Mountains [plural] of Zion” (Psalm 133:3).

You may be surprised, but there were other “Zions” on earth that God honors and loves dearly.

  • One is Mount Sinai in the Sinai peninsula. God said that anyone who climbed to the top of Mount Sinai found himself “in the holy place” (Psalm 68:17).
  • God’s glory was also in Mount Carmel (where Elijah built an altar – 1 Kings 18:20-46).
  • Another was the area of Sharon (Isaiah 35:2).
  • Mount Tabor is graced by God’s name (Psalm 89:12).
  • Mount Hermon is also graced by God’s name (Psalm 89:12).
  • There was even a “holy place” of God on the Egyptian border. The prophet Isaiah said that in the central area (north to south) of Egypt and at the beginning border with the “Land of Promise”, there will be an altar (a holy place) and a pillar that illustrates “Gods presence” in that area to the east from Egypt (Isaiah 19:19).
  • Even the early Arabs (long before the time of Muhammed) knew that Abraham had given to the twelve tribes of Ishmael (the son of Abraham by his Egyptian concubine Hagar) a holy site at Mecca with Mount Arafat on the eastern past of Mecca as their holy mountain.

The Arabs long ago thought of the Ka’aba to be the “House of God” that God loved for the Arabs, and it was also located in Arabia on the border of the sea in the “Land of Promise”. Where Muhammad made a mistake was imposing on the world a holy place meant only for Ishmaelites as the “House of God” to be honered by the world. But is was NOT the prime “House”. God’s chief “House” was located in Jerusalem!

Still, mount Sinai and also mount Hermon were “holy places” of God, and they were as important to Him as Jerusalem and others in certain circumstances. Indeed, when the apostle Paul was converted as he approached Damascus and was baptized when he was within the City of Damascus (Acts chapter 9), the very next place Paul went was NOT to Jerusalem and the Temple, but to Mount Sinai in Arabia (compare Galatians 1:17 with 4:25). Paul knew that Mount Sinai was the early “holy place”and that is where he went first.

To what area did Paul return and where did he continue to stay for a period of three years? From Mount Sinai Paul did NOT go to Jerusalem, but he went right back to Damascus (Galatians 1:17,18). And for over a thousand days (that is, for three full years) the apostle Paul stayed in Damascus and NOT ONCE did he go to Jerusalem, that was no more than three day’s journey from Damascus. True, he finally went to Jerusalem (Galatians 1:18). He went to see Peter and James. But for the first three years of his Christian life (Acts 9:2 ‘hadderech’ – the way/Acts 11:26 christian), Paul considered it more important to be in Damascus than to return to Jerusalem {Indeed, Paul would have been killed by the authorities as soon as he returned because of his switch to christianity}.

But there were other reasons for Paul not to go to Jerusalem, and for staying in Damascus. Since Paul was one of the greatest of the early Jewish rabbis and trained at the feet of no less than Gamaliel the most eminent of the scholars in Jerusalem (Acts 22:3), there must have been some theological reasons for staying in Damascus (after all, to escape the Jewish authorities he could have returned to his home in Tarsus where he would have been safe). Why in the world did Paul shun (and turn his back on) Jerusalem for three long years (after a brief journey to Mount Sinai – God’s other “holy place”), and why did he continue to stay in the midst of Damascus? There must have a reason for this procedure of Paul, and there was!

Mount Hermon

We now come to Mount Hermon. Damascus also had a “high place” as its town “holy place” and it was a legitimate “holy mount”. The people of Damascus had their own “holy mountain”. It was the highest of the mountains from the Euphrates in the north all the way south to Egypt and down to the center part of the Sinai peninsula. That mountain was “Mount Hermon”. It was the greatest of the sacred mountains of the Middle East. It was considered the most holy mountain of the early Hittites, of all the Gentiles of Palestine and even by the Greek and Romans (see: Encyclopaedia Britannica, vol.5, p.876). Even in the Greek and Roman periods Mount Hermon’s sanctity was recognized as the central worship of all the Gods of the world (no matter who they were). Look at this fact. At the bottom of Mount Hermon on the southwest side was a place called Panias by the Greeks after the time of Alexander the Great (it is the modern day, Banias) which was Caesarea Philippi in New Testaments times. This place was a very ecumenical “holy place” that was devoted “to ALL the Gods of the world” (NOT simply to the single “God” of any particular nation). Indeed, the word “Panias” at the foot of Mount Hermon in Greek meant that the place was devoted as a divine sanctuary to “All the Gods”. On the northeast section of this “divine mountain” was the principal city of the area. That city was Damascus whose people in ancient times looked directly toward their Mount Hermon as the center place of their religious beliefs (and, not only that, this very mountain was believed to be in the eyes of most early peoples on earth as being the most important of all mountains in the world).  

The Book of Enoch {A non-canonical work composed about a hundred years before Christ but referred to favorably by Jude in the New Testament, see Jude verse 14} in its sixth chapter mentions that when the “Sons of God” mentioned in Genesis 6 came to earth and had sex with the daughters of men (and Titans or Giants were born from the women), the place they entered into the earth’s environment was at the top of Mount Hermon. This incident was reckoned by early people as meaning that the “Gate to Heaven” were divine beings could come to earth or return to heaven was at the top of Mount Hermon. This is why it became a “holy place” for all people on earth.

This means that Mount Hermon was considered a “Bethel” or a “Zion” even before the Tower of Babel was built in the Land of Shinar (Genesis 11:1-9). And, when God destroyed the influence of the “Tower of Babel” in Shinar, some people simply focused again their attention back to Mount Hermon as the holiest place on earth, and they made a connection with it to the “Tower of Babel” by calling it “Senir” (a clear and simple variant of “Shinar”). Note what Deuteronomy 3:8,9 states: “Mount Hermon (which Hermon the Sidonians call Sirion; and the Amorites call it Shenir”) – that is, the main group of Amorites simply used a close variant of “Shinar” – Senir – to religiously connect Hermon to Babylon and its Tower.

Mount Hermon’s Importance

Why was Mount Hermon important to the early people right after the Flood of Noah? There were historical records (and confirmed by the teaching of the Bible itself), that the “Sons of God” who came from heaven to earth and they had sexual relations with the “daugthers of men” entered earth at Mount Hermon {These unions produced a progeny that God disliked. He punished the world with a worldwide destructive flood, but there is nothing in the biblical text to show what punishment God inflicted on those “Sons of God”. In some way, they must have been forgiven because later in Job 1:6 and 2:1 we find these “Sons of God” any longer being chastised because of what they did in the time of Noah that God to be angry with their actions. God the Father can get angry with His children, but at the end he will forgive their misdeeds, and even exalt them beyond their expectations}. “Mount Hermon” was the world’s first “Mount Zion”. Let us notice the Holy Scriptures that show this fact.

In a word, “Mount Hermon” (the mountain that the people of Damascus held holy and sanctified) was looked on at one time in the past as being the central “holy place” for all people on earth. It was reckoned the Gateway Upward to Heaven and it was Heaven’s Gateway Downward to Earth. When the Tower of Babel was destroyed, people of the earth then turned to “Mount Hermon” as the central place where God communicated with mankind. It was, in essence, the world’s original “Mount Zion”. This is why the Greeks after the time of Alexander the Great called the springs that gave rise to the Jordan River the “springs of salvation” that issued forth from the bottom of Mount Hermon. This was reckoned to be the place where “All the Gods of the Earth” (that is, Panias, which means “ALL”) look toward as the holiest place on earth.

You may be shocked to find this out, but even God Himself states dogmatically that Mount Hermon was the world’s first “Mount Zion”, long before Jerusalem was thought of by King David and Solomon to be the “Mount Zion” of God for Israel and Judah. In plain language, God reckoned Mount Hermon to be the original Mount Zion. Note it: “Even unto Mount Zion; which is Hermon” (Deuteronomy 4:48, Christian spelling is Sion”).

This reference shows that Moses himself under divine inspiration called Mount Hermon God’s holy “Mount Zion”. That’s right. Even Moses was well aware of the history of the world before his time that caused people of the whole earth to reckon Mount Hermon as the original “Mount Zion”. The text is certain on this matter, but modern scholars who know little of the early history of the world have tried numerous ways to change the text into something that make sense to them because (as they look at it) there was only ONE “Mount Zion” and that was in Jerusalem. But the scholars are wrong.

There was more than ONE mountain called “Mount Zion”. Indeed, every one of the seven different mountains that became the Jerusalem of Christ’s time was called a “Zion”. There were officially (in God’s eyes) seven different mountains surrounding Jerusalem and each of them could be legitimately called a “Mount Zion” (and this included the highest of the mountains around Jerusalem called the “Mount of Olives”. In fact, that mountain was the highest in Jerusalem of the “mountains of Zion”. Jerusalem had “the mountains [plural] of Zion”(Psalm 133:3).

But wait a moment! I have already pointed out from Deuteronomy 4:48 that Mount Hermon was also called “Mount Zion” (and Mount Hermon had the chronological priority of being the first in the history of the world to be called God’s “Mount Zion”). Indeed, this gave “Mount Hermon” (the original “Mount Zion”) a distinct superiority over Jerusalem because the Canaanite City of Jebus (the early name for Jerusalem) was NOT called “Mount Zion” until the time of David, at least a thousand years after the mountain of Damascus called “Mount Hermon” had been given the title of “Mount Zion” by no less than God Himself. See Deuteronomy 4:48 ” … even unto mount Sion, which is Hermon”!

To further show the superiority of Mount Hermon, God inspired the Psalmist in Psalm 133:3 to state that the sanctity of “the mountains of Zion” in the area of Jerusalem were holy and righteous. Most people will be shocked at what some have missed reading in the Bible in showing the superiority of Mount Hermon to the seven mountains of Jerusalem. This is because God stated that it was “THE DEW OF HERMON” that descended upon “the mountains of Zion” at Jerusalem that gave the mountains of Jerusalem their sanctification in the eyes of God! Read it for yourself in Psalm 133:3. True, Mount Hermon being the highest of the mountains in the Middle East had “dew” of a high quality, but it was NOT the quality of the “dew” that God had in mind in Psalm 133:3. God meant the cleansing power of God’s divine “dew” and the vital nourishment of spiritual grace from that “dew” that came from the first “Mount Zion” in the history of the world could also sanctify and make righteous the “mountains of Zion” at Jerusalem!

The fact is, when God decides to deal with the whole world (either in blessing or judgment), He does NOT think of “Mount Zion” in Jerusalem. The seven “Mount Zions” in Jerusalem are reserved for the people of Israel and Judah. And though God has stated to the world that He has chosen Jerusalem above all other areas on earth for His chief joy and pleasure; when it comes to dealing with the whole of the world, God returns to His first “Mount Zion” to issue His decrees and judgments. He returns to that chief mountain and to Damascus because Damascus is “the City of God’s Praise” and “the City of God’s Joy”.

That City of Joy is Damascus and its holy mountain, “Mount Hermon” which was the first “Mount Zion”. Look at Jeremiah 49:24,25. These verses speak of judgment on Damascus (like those judgments on Jerusalem and the cities of Israel), but God also admitted that He held Damascus to be “the City of Praise [Renown] and “the City of My Joy”. Though at the time of Jeremiah, God had to bring judgment on Damascus, He also stated in the clearest of terms (with much lament) that Damascus and its vicinity was the place that He praised and honored and He accounted it as being “the City of My Joy”. God simply “loved” Damascus and He “praised” it as much as any area on earth because in its backyard was also “Mount Hermon”, the original “Mount Zion”.

As the world’s first “Mount Zion”, “Mount Hermon” was the world’s first holy mountain. So, when God wants to appeal to all people on earth, He will direct His attention to Damascus and its holy mountain. Even when God speaks of a harmony among all peoples on earth (that is prophesied to come), God refers to Psalm 133. Notice it:

  • “Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity. It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; AS THE DEW OF HERMON [Mount Hermon near Damascus] descents upon the mountains of Zion; for there [on Mount Hermon from which comes the righteous dew that falls upon the seven “Zions” in Jerusalem] the blessing, even life for evermore [for the age].” *Psalm 133:1-3

The Most Important Event

Let us now look at an even more important even associated with none other that Mount Hermon (the Mountain of Damascus). The most significant event in the entirety of the New Testament teaching (bar none) occured on the summit of Mount Hermon, NOT in Jerusalem. Yes, what happened with Christ on the Mount of Olives (his death and crucifixion and resurrection) was extremely important, but Christ and the apostles got their commision to do what was needed to be done in Jerusalem FROM GOD HIMSELF on Mount Hermon. Truthfully, the most important event in the history of the ministry of Christ Jesus took place on that very mountain (I mean at the summit of Mount Hermon, the world’s first “Mount Zion”).

I now appeal to all of you as brethren to hear me out to the end. I ask you to hear me out because what I will soon say may at first make you want to alienate me into the pits of heresy. Yes, this may be the case, but I know that all of you who love Christ Jesus with all your hearts will at least hear me out on this issue. So get ready for some profound truth. I want to make a statement that may at first sound to be the very antithesis of truth, but when you finally understand its validity, it will become the pillar of our faith in Christ Jesus as the very Son of God.

Here is the statement: Though what Christ did for us on the tree of crucifixion was a most important event in human history, the justification for that action was given to all people on earth about one year earlier when God the Father decided to enter the human environment to commission His dear Son (Jesus of Nazareth) into a position of power and authority that no human had ever received before. While Jesus said He would build His Ekklesia on a “Rock”, He said that statement at the city of Panias at the bottom of Mount Hermon.

Now comes that important event in human history. Jesus then took his prime disciples up to the top of Mount Hermon (the first “Mount Zion”) and was Transfigured before them (Glorified as He will be when He returns in Glory) and before God the Father Himself (and in vision, also before Moses and Elijah) on the very mountain.

How do we know that the Transfiguration of Christ Jesus took place at the summit of Mount Hermon? All should read from Matthew 16:13 to the end of the chapter. This all happened at Caesarea Philippi (our modern Banias, or anciently, Panias). That city is one of the sources of the Jordan River (water comes out of a cave right at the base of Mount Hermon). Now, read the last two verses of chapter 16 (27 and 28). They state that there will be “some” (NOT all the apostles, but only “some”) who will NOT taste of death until they see the Son of Man in the Kingdom phase of his government (this meant, they will see him in his glorification).

Now, go directly to Matthew 17. From then on a person will see the recording of a VISION. It is called a VISION in Matthew 17:9. That VISION will take place on “a high mountain” (see: Matthew 17:1). They were then at the  foot of Mount Hermon (which is, of course, “a high mountain”).

But in Luke 9:28 (which gives a parallel version of the event – and Luke wrote for a Gentile audience that Paul preached to), the text gets more specific and says it will occur on “THE mountain” (the Greek has the definite article though our KJV mistranslates it as “a mountain”). Indeed, there was only one “high mountain” in the area anyway, but Luke (writing for Paul) said they then went up “THE Mountain”. The Transfiguration [Glorification] then takes place. Since all the discussion on this matter took place at the base of Mount Hermon at Caesarea Philippi, then “THE Mountain” has to be, of course, Mount Hermon. Christ and three disciples then reached the summit.

The Transfiguration

When they got there, a most significant event took place. God the Father entered into the human environment. It is most essential that we note that this intervention of God the Father (the Creator of the whole universe) was NOT at Jerusalem. It was NOT at Mount Sinai. It was NOT at Mecca or any other “holy place”, but it was the most prestigious “holy place” of the ancient world – it was at the summit of MOUNT HERMON (the holiest of mountains in the eyes of the earlierst humans). That is the place where Christ Jesus was proclaimed to be the savior of the world. It was at that very spot (and at the earliest “Mount Zion”) that Jesus Christ was ordained on earth to be our Savior by no less that God the Father. This is when God the Father said: “This is my beloved Son, in whom I am well pleased, hear ye him” (Matthew 17:5). Yes, Christ’s crucifixion and resurrection was most important, but this commission was the authority to make the latter actions of Christ Jesus in Jerusalem legitimate. All of this was accomplished on the first Mount Zion.

Here is how God works. When the whole world is involved in an issue, God the Father retreats to the mountain on the back door-step of Damascus – “the City of My Joy [said God](Jeremiah 49:24,25). When God states that He is living in Damascus and He makes a decree, it will then have a worldwide relevance (NOT simply to Israel and Judah, which decrees involving them come from Jerusalem). And that is what we find in what is called “The Damascus Phase of the End-Time”. When God gets ready to enter into affairs that involve the whole world, that is when He moves to Damascus.

The Dead Sea Scrolls

Even the writers of the Dead Sea Scrolls {Most of the scrolls were found from 1947 to 1975 around the Qumran community ruins near the Dead Sea} knew this teaching. Their writings show that they considered Jerusalem and the Temple to be corrupt in the 2nd century B.C.E., so they began to call themselves “the People of Damascus”, to the meaning that they read in this very prophecy we are now considering. Though they recognized the original sanctity of Jerusalem, they considered it in their time to be abandoned by God, so they turned their backs on Jerusalem and the Temple. They began to look toward where God was “in Damascus”. But they went even further.

The Dead Sea sectarians actually thought themselves to be a group (Greek: an ekklesia) very much like the apostle Paul later taught that Christians were reckoned to be. They were as a “group of people” a proper “Temple of God”. Indeed, it was no accident that Paul was called by God and Christ just outside and inside Damascus (Acts 9:1-9). After entering Damascus, Paul was baptized and commissioned to do his work in going to Israel and the Gentiles (Acts 9:10-22).

Note the significance of the fact that the first teaching of the apostle Paul to Israelites and Gentiles was at Damascus. This event shows (through the nuance of the prophecy in Zechariah 9 through 14), that God was then displeased with Jerusalem and the Temple. Though He was still dealing with the two sections of Israel (Israelites and Jews), He was now going to turn as well to the Gentiles. He did this from “world headquarters” in Damascus (not, Jerusalem).

(Actually, Damascus is a part of the “Promised Land” but it is the area where other descendants of Abraham and his nephew Lot [and those of Laban] would live who are not Israel and Judah. These others are Ishmaelites [Arabs], Moabites, Ammonites, Edomites, etc. Mount Hermon was their Mount Zion. In fact, it was the “dew” from Mount Hermon that made the seven “Mount Zions” in Jerusalem [“the mountains of Zion”] to be holy).

As a matter of fact, the reason the New Testament writers selected this prophecy about the thirty shekels of silver obtained by Judas in his ignominious selling of the Shepherd of Zechariah’s prophecy (the Messiah of the oracle, whom they equated with Jesus) was because Judas threw the money into the Holy Place of the Temple. It showed that in God’s eyes the Temple had become just like a place for the making and marketing of pots with the stinking kilns and furnaces at the site of the Temple (that is, making it a non-sanctified place). In God’s eyes, the Temple was then no more than a factory for making pots (Zechariah 11:12,13). To cap off the allegory as understood by the New Testament writers, the priests connected the money from Judas with the potter’s field (Matthew 27:3-10). This meant symbolically that God saw no holiness in the Temple at Jerusalem during Christ’s trial and crucifixion. The “tearing of the curtain” was to show God leaving the Temple, NOT that people could then have access to its Holy of Holies.

So, the selection of Damascus as the site for Paul’s conversion was no accident. Yahweh was then reckoned to be “in Damascus” for a world audience (see: Acts 9:3-8), He was no longer in Jerusalem and speaking only to Israel and Judah. God was then turning away from Jerusalem and the Temple. He was then in Damascus while His people Israel and Judah (from the point of view of God) were in rebellion to Him. Indeed, God is even now “in Damascus” so to speak. He will not return to Jerusalem until the people of the City repent of their ways and raise up a proper Temple in which He can reside.

When Jerusalem becomes a righteous capital once again, and with the Temple functioning properly, God will then return to Jerusalem and make His abode with Israel and Judah (His covenant people). The prophecy in Zechariah 9 to 14 is a predictive account of how God will begin Israel’s redemption with God being “in Damascus”. But, God will finally end up in Jerusalem when He sends His Son to the Mount of Olives to restore Jerusalem. This prophecy gives the progressive way (from Damascus to Jerusalem) that Christ takes for His return.

What Does the Damascus Prophecy in Zechariah 9 to 14 State?

This prophecy to all those who live in “The Fertile Cresent” begins with a time when Israel and Judah are reckoned to be in exile for their sins and when the Temple is not functioning properly {Indeed, the Temple had become so corrupted and defiled in the time of Jeremiah that the Sanctuary had become a place for the manufacture and the selling of pots, with kilns and other funaces found even within the holiest parts of the Temple. See Zechariah 11:12-13}. The prophecy is for the End-Time because it is a prediction of how God will in a step-by-step way again set up His domicile in Jerusalem. He gives events leading up to the seismic disturbances of Zechariah 14 that accompany the return of God (in the person of Christ Jesus) to His residence in Jerusalem.

A Great Destruction

The prophecy begins with a great destruction of the whole seacoast of the Levant (the area from Hamath on the Euphrates in the far north) and then reaching southward to include all the Philistine (Palestinian) cities up to and including Gaza (Zechariah 9:2-8). It is God (not man or the armies of man) who does this prophesied destruction. It is no doubt an earthquake in the Mediterranean and its consequent tsunami (a large destructive ocean wave often called, wrongly, a “tidal wave”) that the prophecy is describing. It could also be the results of an asteroid {This is NOT the asteroid shaped link a millstone mentioned in Revelation 18:22, that comes later. See my articles, “The Asteroid Destruction – Its Timing and Purpose” at http://www.askelm.com/prophecy/p971105.htm “The Destruction and the World in Prophecy” at http://www.askelm.com/prophecy/930101.htm and “Earthquake” at http://www.askelm.com/news/n010303.htm. See also the article, “Aions, Earthquakes, the Sanhedrin, and Fraud” at http://www.askelm.com/news/n041231.htm regarding more information on tsunamis} with its consequent ocean waves of destruction. Not that only the coastal cities of the eastern Mediterranean are judged. Though such things have happened in history, this tsunami will be gigantic and almost beyond compare.

So, the first event ushering in the “Time of the End” will be a massive tsunami with a wave of ocean water hitting the eastern Mediterranean seacoast with probably a height of 100 to 200 feet (maybe even higher). Massive destruction on the seacoast will result. Since no elevated inland areas are mentioned in the judgment (such as Jerusalem at 2600 feet above sea level), a tsunami is most likely the means that will introduce the End-Time prophecy of Zeachariah 9 to 14. This seems to be what God is talking about. The truth depends on the proper interpretation of Zechariah 9:2-8. I do not claim to be a modern day prophet, but I am an interpreter of the Scriptures who understands (and believes) many of the traumatic historical events of the past that are found in the documents (including those of the Bible). So, in my view the judgment appears to me to be a tsunami.

This tsunami will be of great magnitude. It will hit the eastern Mediteranean coastline (giving widespread devastation for 10 to 20 miles inland depending where the “level land” is exposed to the coast). Tel Aviv (Israel’s largest city) will certainly have widespread ruins along with all regions from the Turkish border in the north down to Gaza in the south. Though the judgments is for the “Land of Hadrach” (the Promised Land), such a tsunami would also include Egypt and its near sea level land mass from its Delta to Upper Egypt. Ezekiel 29:1-12 may be referring to this “destruction”.

When people of the world see on television and the Internet this particular devastation in this area of the world, they will then be told of this very prophecy in Zechariah 9 to 14 that God is now entering into world affairs. People all over the world will begin to repent almost wholesale and they will start to throw their idols away (Zeachariah 10:2) just like the Byzantine emperors did in the 700’s A.D. when a similar catastrophe occured. This happened when a major volcano erupted with a consequent earthquake at the island of Santorini in 726 A.D. This very eruption brought great social and religious changes in the eastern Mediterrranean (and they are all recorded in history). But, for the past 500 years, the earth has been relatively quiet without any of its past bursting forth of natural catastrophes. Our “disasters” have been mild in comparison.

However, the time is soon coming when the earth will start (abruptly and out of the blue) its belching forth of earthquakes, tsunamis, volcanoes, extreme weather conditions the like of which modern mankind has never seen before. This is all prophesied in the book of Revelation, and it is shown in his introductory judgment by a massive tsunami to hit the eastern Mediterranean as recorded in the “Damascus Phase” prophecy of Zechariah 9 to 14.

Such things are not new. In the 6th, 7th and 8th centuries of our era we have records of tremendous natural disasters happening around the eastern Mediterranean that make our present hurricanes in Florida and last month’s terrible floods in North Caroline and in southern Mexico (along with the Turkish and Taiwan earthquakes) {These were events that occured when Dr. Martin wrote this article in November 2000} look like child’s play in comparison.

Indeed, at the time when Justinian was emperor (527 to 565 C.E.) and in the midst of great prosperity, all of sudden disaster struck. Historical scientists have determined that the early reign of Justinian (536 C.E.) volcanic activity was so intense and destructive in the area of Krakatoa that great changes in the weather began to take place throughout the earth. This and other catastropic events resulted in crop failures, then plagues and famines with consequent wars of such percentages of harm to humans in the Mediterranean basin that percentage wise would make World Wars I en II as being in the minor leagues.

The Byzantine court historian Procopius who lived at the time showed the loss of human life to have been so vast that he used an outrageous figure to describe it (which means that probably 75% to perhaps 90% of human perished). These disasters helped to bring on what historians call the “Dark Ages” that lasted almost 500 years {These disasters also caused the loss of military and political control by the Byzantine Roman empire over the Eastern Mediterranean basin. See the article, “Earthquake” at http://www.askelm.com/news/n010303,htm}. It was no accident that a bunch of rag-tag Arab bedouins from the Arabian desert could spread their mostly untrained armies into a conquest that led them to central France and to the borders of India in a short hundred years. There was simply no population of people in the former Byzantine or Persian Empires to stop the spread of the Muslims. In many cases, the desert Arabs conquered defenseless cities that had little populations to defend them. Look briefly at some of the disasters. In 546 C.E. at the beginning of the year Rome had over 500,000 people in it, but because of wars and plagues by the end of that year the city was a ghost town with only 500 people left in it.

In 726 C.E. the island of Santorini in the Aegean Sea exploded with an intensity that people thought the end of the world was happening. So strong was this natural phenomenon that the Byzantine emperors (who were being chided by the Muslim rulers for their idolatry) began what is known as the Iconoclastic Controversy when (for about 70 years) many eastern Christians gave up their idolatrous ways crying out to God to forgive them for their sins.

In the Cronicle of Theophanes (who died in 818 C.E.), he wrote of events in 749 A.D. He said:

  • “In this year there was an earthquake and a great and fearful collapse [of ground] in Syria. Some cities were razed, others partially, and others shifted – walls, buildings, and all – from the mountains to the plains below, moving as much as six miles or even a bit more [emphases mine]. Eyewitness observers say the land of Mesopotamia was torn asunder to a dept of fully two miles [a new canoyon was formed that was two miles deep], and from this dept new earth, very white and sandy, was brought up”. *Chronicle of Theophanes, emphasis mine[Theophanes was a Christian monk born of high-ranking and wealthy parents and known for his outstanding devotion to his faith. See The Cronicles of Theophanes: An English Translation of anni mundi 6095-6304 (A.D. 602-813) with introduction and notes, translation and commentary by Harry Turtledove (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1982), pp. 1165-116.

This great seismic disaster occured a little over 1250 years ago – well within our period of recorded history. Just imagine what this one event did. Some cities in Syria were dislodged from their former sites six miles and more. The new canyon that formed in nothern Mesopotamia was half again deeper (not wider, but deeper) than the Grand in Canyon in Arizona.

Then in the year 763 C.E., Theophanes as an eyewitness said a bitter cold came from the north starting in October the like of it had never been seen in history. The black Sea (which is, of course, salty ocean water) began to freeze and finally froze to a depth of 45 feet for a hundred miles out from its north shore. Then in February, fierce winds blew the ice in the form of icebergs toward Constantinople. Those icebergs were so large and thick that they jammed the Bosporus (the waterway between Europe and Asia) and all the area around that Theophanes said he and his companions could walk on the icebergs to the Asian shore of the Bosporus.

Present Day

As for us today, for the past 500 years, the earth has experienced its most tranquil period in its tumultuous history. Even the Holy Scriptures speak of things happening at the Exdodus that most people today consider as mere myths (yet they occured). Ancient Greek literature is full of such catastropic events that happened after the time of the Flood of Noah. And what do we find in Zeachariah 9 to 14? It catalogues the various events leading up to Christ putting his feet on the Mount of Olives at his Second Advent.

First, the whole of the eastern Mediterranean is going to be destroyed by the “sword” of God (not by man) – see chapter 9:2-8. This occurs when “all the world” recognizes that God is dwelling in Damascus (not in Jerusalem) – see 9:1.

After this destruction (which will also include the coastal area of the present State of Israel), we find a great exodus of Jews from other countries going back to Israel. This means the Jews of Judah (the Jews mainly from Arabic countries) and those of Israel (those of northern descent now called Ashkenazi who are mainly from Europe) will return in masse tot the Land of Israel and re-settle the land and even throughout Jordan (9:9-10:12).

The two divisions of the Jews will not get along with one another (chapter 11). But before their brotherly “falling out”, they will be strong and powerful once again in Israel and the whole world (along with the Jews) will take up the issue if Jerusalem should become the capital of the world (12:1-8). Many Gentiles (and even Jews) will be against this notion because of the biblical teaching that it will be the Antichrist who first rules in Jerusalem.

But God then sends a spirit of grace and supplication to all in Jerusalem (Jews and Gentiles) – see chapter 12:8-14 and through to 13:5. Israel will then accept the one they pierced” (12:10-14) (which means they will accpet Jesus {Jesjoea} as their Messias) and they will start to build a new Temple when a new spring points out of the spot in Jerusalem (13:1) that will no doubt be on the Mount of Olives. This will be a sanctified Temple.

Then comes the Antichrist (chapter 13:6) whom God will turn against (13:7) and then the “Judah section” of the Jews will fight with the “Israel section” (those two sections mentioned in chapter 11), and a third of the people will survive (13:7-9). Then when the nations gather at Jerusalem to finally put down the Antichrist (chapter 14:1,2), Christ Jesus returns at his Second Advent (14:3-9). Then will occur more seismic disturbances that result in the destruction of the Temple on the Mount of Olives (along with the mount itself). Then will be raised up another sanctified Jerusalem and a new Temple (14:9-21). God (in the person of Christ Jesus) will symbolically enter that Temple having moved from His “Damascus House” to His favorite place, Jerusalem!

God loves to live in Jerusalem. Why He does is a mystery to me. I ask why anyone in his right mind would want such a piece of real estate that has no beauty of mountains, streams and forest reserves? I am from the Pacific Northwest of the United States that has the most beautiful creations of God’s divine hand that anyone can see, and these lands are my “Holy of Holies” that I love with all my heart. Why in the world would I give up such a wonderful area for the barren rocks of Jerusalem? I will not do so, but my dear Jewish friends who live in the area will defend their inheritance to their deaths. To them, those lands are God’s “Promised Land” and meant for them to enjoy. And what is amazing, God the Father and Christ Jesus {Jesjoea} agree with them!

In closing, let us realize that the first major event that will cause God to leave His abode at Damascus is the destruction of the whole of the eastern Mediterranean region down to and including Gaza. This appears to be the result of a gigantic tsunami. The whole world will see this and know that God is entering into world affairs. They will understand that Israel’s God is the true God and that Christ Jesus is His Son (these divine judgments will convince them). This is why the world will let the Jewish people return to Israel en masse and into Jordan. The events that follow will lead directly to the Advent of Christ Jesus.

*Ernest L. Martin, 2000 – Edited by David Sielaff, March 2005 / www.askelm.com – David Sielaff

[Israël prepares for tsunamis / First Publish: 4/4/2016, 11.53 AM – Arutz Sheva 7 …

Rescue teams simulated a tsunami wave hitting the beaches of Asdod and Ashkelon as part of a national exercise.

Emergency personnel participated Monday morning in Israël’s first tsunami wave simulation to raise public awareness and practice appropriate and effective responses in the event that a tsunami hits Israël’s Mediterranean coastline.

Dubbed “Nachshol Kachol” (Blue Tidal Wave), the exercise included evacuating citizens from the beaches of Asdod and Ashkelon to safe gathering points in accordance with the tsunami warning signs.

The exercise was conducted by the National Emergency Defense Ministry and Israël police, in cooperation with the Home Front Command, local authorities and emergency agencies.

The Mediterranean Sea is a vulnerable region for tsunamis. Around 25% of all recorded tsunamis in human history took place in the Mediterranean.

Every 100 years on average a significant tsunami takes place in the sea, and every 250 years on average a tsunami strikes the shoreline of Israël.

Warnings about a possible tsunami are received in Israël once every three months on average. The last such warning was received on April 15, 2015, due to an earthquake of Cyprus that measured 6.1 on the Richter scale. Another warning was received the day after, due to an earthquake near Crete of the same magnitude.]  

*******************************************

Syrie / anno eind 2013 – 2018 … …

Syrie: Zeer veel vluchtelingen vluchten naar het Koerdische noorden van Irak. Met gifgasaanvallen door het Assad-regime worden ruim 1300 personen, onder wie veel kinderen gedood. De VN-Veiligheidsraad komt hiervoor op 21/8 in spoedzitting bijeen. Heel veel vluchtelingen steken de grens naar Iraaks Koerdistan over. De kampen hiervoor zijn al overvol. Een team van VN-wapeninspecteurs voor onderzoek naar gebruik van chemische wapens arriveert op 18/8 in Damascus. Beide partijen ontkennen het gebruik van chemische wapens. “Ondanks het overschrijden van Obama’s ‘rode lijn’ door een gifgasaanval zullen de VS niet ingrijpen”, zegt generaal Dempsey, omdat de de Syrische rebellen de belangen van de VS niet dienen.

Het regime blokkeert onderzoek naar de inzet van gifgas, ondanks de aanwezigheid van de VN-inspecteurs. Die worden niet toegelaten op de plek waar honderden burgers omkwamen. Minister Timmermans zegt met nadruk dat als Syrie chemische wapens gebruikt er zonder meer moet worden ingegrepen, nadat de Veiligheidsraad eind augustus heeft besloten geen onderzoek in te stellen. De VS staan onder druk om in te grijpen. De VS, Groot-Brittannie en Frankrijk twijfelen niet aan het gebruik van chemische wapens door het Assad-regime. De vloot en het leger van de VS staan klaar voor een aanval op Syrie. Ook de Britse regering wil zo snel mogelijk aanvallen, maar het parlement is tegen. Het regime is bereid om VN-inspecteurs een onderzoek naar het gebruik van gifgas te laten doen. Tijdens hun werk worden de inspecteurs beschoten. Rusland stuurt extra marineschepen naar de Middellandse Zee. Steeds meer landen geven steun aan een aanval onder leiding van de VS.

Hezbollah en Iran zweren wraak bij een aanval op Syrie en Assad dreigt hard terug te zullen slaan en waarschuwt daarbij dat een aanval op Syrie het gehele Midden-Oosten in vuur en vlam zal zetten. Syrische pro-Assad hackers slaan toe in de VS. Ban Ki-moon wil hoe dan ook een militair ingrijpen tegenhouden en diplomatie een kans geven. De VN-inspecteurs komen 31/8 terug en rapporteren aan Ban Ki-moon. De Arabische Liga wil een militair optreden voorzien van een VN-mandaat. Het bewijs ligt er dat het Assad-regime het gifgas sarin heeft gebruikt tegen de eigen bevolking. Na de toezegging van president Assad om het chemische wapenarsenaal te laten ontmantelen zet Obama zijn aanvalsplannen in de koelkast. Syrie wordt lid van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, OPCW, waardoor een militair ingrijpen onzeker wordt. Maar dan moet de voorraad chemische wapens wél binnen dertig dagen zijn doorgegeven aan OPCW in Den Haag. De VN publiceert een rapport waarin de oorlogsmisdaden van het Assad-regime gedurende de afgelopen 1,5 jaar worden gepubliceerd.

Kerkleiders in het Midden-Oosten roepen op tot vredesbesprekingen in de ‘kwestie-Syrie’. Gaandeweg wordt de positie van president Bashar al Assad sterker, zeker nu een offensief van de VS waarschijnlijk niet doorgaat en hij op het slagveld de overhand heeft gekregen. Turkse buurman Erdogan wil dat Assad vertrekt. De ministers van Buitenlandse Zaken Lavrov en Kerry stellen half september in Genéve een tijdschema op voor de vernietiging van de chemische wapens én er moet een vredesconferentie komen. De strijd gaat evenwel in volle hevigheid door. VN-chef Ban Ki-moon wil dat Assad verantwoording aflegt voor de vele misdaden tegen de menselijkheid, als de burgeroorlog voorbij is. IHS Jane’s rapporteert dat ca. 100.000 jihadisten vechten tegen het Assad-regime. Dit aantal is versplinterd in ca. 1000 kleine strijdgroepen. Rusland zegt bewijs te hebben dat de rebellen gifgas gebruiken. Er dreigt een oorlog tussen gematigde en extremistische rebellen. Syrie levert informatie aan de OPCW, de organisatie die de vernietiging van chemische wapens organiseert. Rusland en de VS, binnen de VN-Veiligheidsraad, zijn eind september overeengekomen dat in 2014 alle chemische wapens zijn overgedragen. Steeds meer christenen die Aramees spreken vluchten naar het Westen. De voedsel tekorten nemen snel toe. Een radicale groep in de rebellenbewegingen zegt het vertrouwen op in de Syrische Nationale Coalitie (SNC). De VN-wapeninspecteurs beginnen hun werk in Syrie op 1/10. Zij krijgen voor hun werk documenten van de regering. De islamisten vallen opnieuw een christelijk dorp aan. Tijdens een interview erkent Assad fouten te hebben gemaakt. Human Rights Watch laat weten dat de rebellen 190 burgers vermoorden en meer dan 200 mensen ontvoeren, daarnaast ook 7 medewerkers van het Rode Kruis. Ze worden kort daarna weer vrijgelaten. Minister Kerry: voor vrede in Syrie is een interim-regering nodig. De ontmantelings-activiteiten van de chemische wapens staan onder leiding van de Nederlandse Sigrid Kaag. Een vredesoverleg in november in Genéve wordt onzeker omdat de oppositie wil dat Assad van tevoren tot aftreden wordt gedwongen. Op 28/10 zijn de OPCW-inspecteurs klaar met de inspectie van 21 van de 23 checkpoints. De laatste 2 liggen in de gevechtszones. VN-gezant Brahimi bezoekt Assad op 30/10 voor een gesprek over de vredesconferentie in november. Israel wordt beschuldigd van het bombarderen van een militaire bases. Assad laat zijn medebewoners verhongeren. Wegens een uitbraak van polio en ernstige  honger komt er een vrije toegang voor vaccins en hulp. Een bolwerk van de rebellen, Sbeineh, wordt heroverd. De oppositie, de Syrische Nationale Coalitie SNC, doet mee aan een internationale vredesconferentie in Genéve. De organistie blijft erbij dat in een overgangsregering, waaronder een Nederlander, geen plaats is voor Assad. Hezbollah blijft het Assad-regime steunen. Deze vredesconferentie zal naar verwachting rond 14 januari van 2014 in Genéve plaatsvinden.

Wat zeggen de profeten Jesaja en Jeremia over de stad Damascus …

Het zijn juist deze profeten als Jesaja en Jeremia die in een aantal Schriftplaatsen uitdrukkelijk spreken van een oordeel over die eeuwen oude stad Damascus in het land Hadrach, de landstreek die beloofd is aan Abraham en zijn nageslacht [the ‘Area of the Fertile Crescent], hierbij doelend op ‘het laatste der dagen‘ van deze boze eeuw (Gal. 1:4), maar wat uitziet op iets nieuws namelijk een nieuwe eeuw (gr. aioon), die van het Koninkrijk der Hemelen of ook wel het Messiaanse rijk genoemd met een tijdsduur van tenminste duizend jaar, waarin alle geslachten des aardbodems gezegend zullen worden indien zij wandelen in het zegenen van het Volk Israel! (Gen. 12:3; Openb. 20:1-10).

  • ‘Zie, Damascus wordt weggenomen, zodat het geen stad meer is: het wordt een puinhoop’ … ‘Ten tijde des avonds, zie, daar is verschrikking; voordat het morgen wordt, zijn zij er niet meer. Dit is het deel van hen die ons plunderen, en het lot van hen die ons beroven’ (Jes. 17:1,14; 2-14).
  • ‘Over Damascus. Beschaamd staan Hamath en Arpad, want slechte tijding hebben zij gehoord; zij zijn in onrust als de zee, zij zijn bezorgd, zij kunnen niet tot rust komen. Ontmoedigd is Damascus, het keert zich tot de vlucht en schrik heeft het bevangen, benauwdheid en weeen hebben het aangegrepen als een barende. Hoe is de roemrijke stad verlaten, de veste der vreugde! Daarom zullen haar jonge mannen vallen op haar pleinen en al de krijgslieden te dien dage omkomen, luidt het woord van de HERE der heerscharen, en Ik zal een vuur aansteken binnen de muur van Damascus, dat de burchten van Benhadad zal verteren’ (Jer. 49:23-27).

The time is running out for 70 years … 1948-2018? 

Hierbij denk ik aan het samenkomen van een knooppunt van sporen als bij een spoorwegennet, wat dan ook uitloopt naar het ‘eindpunt van zo’n traject’, zoals beschreven in de profetische rede van Jezus Messias in Mattheus 24 waar de  griekse woorden ‘sunteleia‘ voor voleinding‘ in vers 3 en ‘telos‘ voor ‘tot het einddoel komen‘ in vers 6 gebruikt worden; waarbij het manifest worden van oorlogen, hongersnoden, pestilentieen en valse messiassen zich met de regelmaat van de profetische klok in het Midden-Oosten zullen voordoen, waarbij deze tekenen als beschreven in Mattheus en de Apocalyps feitelijk identiek zijn aan elkaar (Matth. 24:4,5,6,7; Openb. 6:1,2,3,4,5,6,7,8). Denk hierbij ook aan het Ezechiel verbond waar zich een ‘alliantie van Islamitische staten’ onder leiding van een grootmacht uit het verre noorden met Iran (Perzie) een aanval beramen op het Sieraad land Israel om buit te roven, maar zijn einde vindt op de bergen van Israel (Ezech. 38 en 39)!

Verantwoordelijkheid nemen … klinkt de profetie nog vandaag?

In hoeverre is hier de Kerk van vandaag anno 2014 in algemene zin verantwoordelijk als het gaat om het proclameren van datgene wat de profeten van Israel ca. 2500 jaar geleden openbaar maakten als zij spraken over een komend wereldgericht maar wat in positieve zin zal uitmonden in het Koninkrijk der hemelen ofwel het Messiaanse rijk met in het verlengde daarvan het Koninkrijk Gods hetgeen de nieuwe aarde en de nieuwe hemelen omsluiten zal (2 Petr. 3:10-13; Openb. 20:1-15; 21:1-21).

  • Zijn er (veel) herders die zichzelf weiden anno 2018, … met als gevolg dat zij thans worden beïnvloed door dwaalgeesten en leringen van boze geesten; een gruwel is het?
  • Klinkt de profetie vandaag over het volk Israel en de volkeren?
  • Worden de mensen, vooral de onterfde jongeren van onze tijd, het uitzicht van het Koninkrijk der hemelen (Messiaanse rijk), het uitzicht van Christus’ wederkomst onder het oog gebracht?
  • Worden zij intensief en onophoudelijk gewaarschuwd tegen de opzet van de leugenaar en moordenaar van den beginne, om spoedig de schijnmessias te laten verschijnen?
  • Wordt de ‘autonomen’ (‘autonomie’ gepredikt: wees jezelf tot wet) duidelijk gemaakt dat zij met hun chaotiseringspogingen want dat is de resultante van jezelf tot wet zijn, de hardste tyrannie oproepen, om zodoende de wetteloosheid op te voeren tot een climax van waanzin: de georganiseerde strijd tegen Hem Die op de troon zit en het Lam.

Lossersakte ontrolt … 7 zegels, 7 bazuinen en 7 schalen!

Zal er in minder dan twee jaar tijd dus in 2015 (5776) het lang verwachtte en heilshistorische moment zijn aangebroken van hetgeen de Apocalyps verhaald als het gaat om het ‘finale patroon‘, waarop de dan met 7 zegels verzegelde boekrol óf ‘lossersakte’ ontzegeld gaat worden, waarvan het eerste geopende zegel de verschijning van een wit paard met boog en kroon laat zien dat uit zal gaan om overwinnende te overwinnen, maar in z’n gevolg oorlog, dood, honger en ziekte met zich meesleept! (Openb. 6:2-8).

Het zijn expliciet de 7 bazuin en 7 schaal oordelen die volgens de Joodse traditie 10 dagen ‘Rosh Hasjana’ het oordeel over de mens en wereld (gr. aioon) verzegelen aan het eind van ‘Jom Kippoer’ en die de weg vrij maken voor het koningschap over de wereld, die gekomen is aan onze Here en aan zijn Gezalfde, en Hij zal als koning heersen de eeuwen (aionen) door! (Openb. 6:2 – 19:21).

Bijbelse getallen als 7, 360 en 2520, staande voor het profetisch gehéél!

Opzienbarend is hier de precisie aangaande Gods profetische tijdklok die we terug vinden in de 17.640 dagen die er liggen tussen de herovering (re-united) van Jeruzalem tijdens dag 3 van de ‘Zesdaagse Oorlog’ dus op 7 juni 1967 en de ‘Jom Kippoer’ op 23 september 2015, waarbij tussenliggend op ‘Pesach’ en ‘Sukkot’ in 2014 en 2015 een ‘tetrad‘ van maan en zon eclipsen te zien zal zijn. Hierbij staan de getallen 7 (het getal van de volheid), 360 (profetisch en bijbels jaar van 360 dagen) en 2520 (het getal van de chronologische volmaaktheid!) voor het geheel der vervulling van de profetie aangaande de stad Jeruzalem, het volk Israel en de volken! (Dan. 9:24-27).

1. 7 x 7 jaarsabbatten = 49 x 360 dagen in een profetisch jaar = 17.640

2. 7 x 360 = 2520 x 7 = 17.640

3. de helft van 2520 = 1260

Enkele overeenkomende Schriftplaatsen: …

  • ‘Dit is het schrift, dat geschreven is: Mene (1,000 gerahs), Mene (1000 gerahs), Tekel (20 gerahs), Ufarsin (500 gerahs). Dit is de uitlegging van de woorden: Mene: God heeft uw koningschap geteld en er een einde aan gemaakt; Tekel: gij zijt in de weegschaal gewogen en te licht bevonden; Peres: uw koninkrijk is gebroken en aan de Meden en Perzen gegeven’ (Dan. 5:25-28).
  • ‘Hij zal woorden spreken tegen de Allerhoogsten, en de heiligen des Allerhoogsten te gronden richten; hij zal er op uit zijn tijden en wet te veranderen, en zij zullen in zijn macht gegeven worden voor een tijd en tijden en een halve tijd‘ [=1260 dagen] (Dan. 7:25).
  • ‘Toen hoorde ik de man die met linnen klederen bekleeds was en zich boven het water van de rivier bevond, zweren bij Hem die eeuwig leeft, terwijl hij zijn rechter- en zijn linkerhand naar de hemel hief: Een tijd, tijden en een halve tijd; en wanneer er een einde komt aan het verbrijzelen van de macht van het heilige volk, dan zullen al deze dingen voleindigd zijn’ (Dan. 12:7).
  • ‘En hij zal het verbond voor velen zwaar maken, een week lang [=2520 dagen]; in de helft van de week zal hij slachtoffer en sprijsoffer doen ophouden; en op een vleugel van gruwelen zal een verwoester komen, en wel tot aan de voleinding toe, en waartoe vast besloten is, dat zal zich uitstorten over wat woest is’ (Dan. 9:27).
  • ‘En Ik zal mijn twee getuigen lastgeven om, met een zak bekleed, te profeteren, twaalfhonderde zestig dagen lang’ (Openb. 11:3).
  • ‘En hem werd een mond gegeven , die grote woorden en godslasteringen spreekt; en hem werd macht gegeven dit tweeenveertig maanden [=1260 dagen] lang te doen’ (Openb. 13:5).
  • ‘Voorts zult gij u zeven jaarsabbatten tellen, zevenmaal zeven jaren, zodat de dagen van de zeven jaarsabbatten negenenveertig jaren zijn. Dan zult gij bazuingeschal doen rondgaan in de zevende maand; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen rondgaan door uw ganse land. Gij zult het vijftigste jaar heiligen en vrijheid in het land afkondigen voor al zijn bewoners, een jubeljaar zal het voor u zijn, dan zal ieder van u tot zijn bezitting en tot zijn geslacht terugkeren’ (Lev. 25:8-10)!

Gerard J.C. Plas

*******************************************

Turkish Newspaper close to president Erdogan calls to form Joint Islamic[Ezech.38-39]

www.memri.org

*******************************************

Speech Netanyahu Aipac Conference 2018 / https://www.youtube.com/watch?v=EwZAmsmXy6w

*******************************************

ISRAËL RISING: Ancient Prophecy/Modern LensBy Doug Hershey

A unique visual story of Israël’s miraculous journey from unforgiving desert land to thriving nation 

Thousands of years ago, the prophet Ezekiel foretold a future time in which the arid land of Israël 

would come alive …

*******************************************

Video van de dag … Israeltoday!!

www.israeltoday.nl

*******************************************

BETAR The Netherlands Zionist Public Diplomacy / BETAR.NL

www.betar.nl

*******************************************

Wat gebeurt er op 23 september 2017 als het teken uit Openbaring 12:1-6 zich aandient?

https://www.youtube.com/watch?v=6hiWHY4Sbwg

https://www.youtube.com/watch?v=1-HbfhH1VBY … By Scott Clarke

*******************************************

Scribd. Hubert Luns / 331 PUBLISHED / https://www.scribd.com/user/28277034/Hubert-Luns

********************************************

[Pastor Mark Biltz says: “Passover is upon us. How fast time flies. So much is going on in the world it is almost breathtaking. With this year being the 50th anniversary of Israël recapturing Jerusalem as well as the 100th anniversary of the Balfour Declaration declaring Palestine (Israël) as the place for the Jewish State and next year being the 70th anniversary of Israël becoming a nation we know this next year and a half  will be filled with great prophetic signifiance.  As I stated in my book, Blood Moons Decoding the Imminent Heavenly Signs I mentioned the total lunar eclipses happening were signs of God reinserting Himself into human history as prophecy becomes fulfilled as never before. I believe they were signs pointing to watching Israël as events unfold as they celebrate the 50th anniversary of regaining Jerusalem in 1967 and the 70th anniversary of their birth as a nation next year in 2018. We have to watch with great expectation as to what this all means as it unfolds this summer/fall! So the next year and a half will be times of great revelation for those who have an understanding of the times as you can read in God’s Day Timer!” (See Resources: newsletter April 2017)]

U.S.A. – The State Washington – Seattle: 

*******************************************

  • The Hal Lindsey Report – een wekelijks commentaar over de geopolitiek belicht vanuit de Profetie – www.hallindsey.com
  • Awarenes and Action – www.shoebat.com
  • The Ministry Home of Joel Richardson – www.joelstrumpet.com / Mystery Babylon – Unlocking the Bible’s Greatest Prophetic Mystery / Rev. 17-18!
  • ASK ministries by David Sielaff – www.askelm.com
  • The New World Order – by Lisa Haven www.lisahaven.news

*******************************************

AIPAC – America’s Pro Israël Lobby / www.aipac.org

*******************************************

Middle East:

iltv.tv

www.jerusalempost.com

www.israelnationalnews.com

www.israeltoday.co.il

www.timesofisrael.com

*******************************************

Why Rome is Not Mystery Babylon!! / The Underground with Joel Richardson …

www.joelstrumpet.com

*******************************************

Midden-Oosten nieuws:

www.franklinterhorst.nl

www.cidi.nl

www.likud.nl

*******************************************

Zie voor Schrift studies:

www.everread.nl

www.levendwater.org

www.bereanonline.org

www.overcometrust.org.uk

*******************************************

Congregations:

www.carmelcongregation.org.il

www.prayer4i.org

www.lancelambert.org

www.cgi-holland.nl

www.pillaroffire.nl

*******************************************

Zie voor dagelijks Israel nieuws uit verscheidene Midden-Oosten bronnen:

www.wimjongman.nl/mail-map/dagnieuws.html

*******************************************

Studie Hebreeuws:

www.studyhousereshiet.com / en wekelijks Shomrom nieuws uit Na’aleh, Israël 

www.hebreeuwseacademie.nl

www.israelplatform.nl / zie: cursussen Hebreeuws!

********************************************

HADDERECH (DE WEG)

www.hadderech.nl

********************************************

SECRETS OF GOLGOTHA!!

www.askelm.com

********************************************

 

 

 Posted by at 00:01
Translate »