Feb 062018

The Western world (and particularly the United States) has been experiencing a period of unprecedented prosperity along with relative peace for the past 40 years. That I have been stating that this time of prosperity and relative peace was prophesied to occur before the Second Advent of Christ. While that is true, and we still have a few years left of that phase of prophetic teaching, there is coming (and it is just on the horizon) a time of devastating natural disasters that will be a prelude to the major political upheavals predicted in the Book of Revelation.

In my view, these prophesied occurrences are as certain of happening as the rising of tomorrow’s sun. This is because God is the One who has put His stamp of approval on the authority and validity of the writings of the Holy Scriptures. It is in that divine literature where you can find these prophetic events described. When our present phase of prosperity and relative tranquility terminates, another period will occur.

It will start abruptly with a great tsunami (sometimes wrongly referred to as a “tidal wave”) that will destroy the entire coastal areas of the eastern Mediterranean Sea from just south of Turkey all the way to and including Gaza. This will be the single event that will begin a countdown of prophetic teachings leading to the Second Advent. This new era can be called “The Damascus Phase of End-Time Prophecy” and it is described in Zechariah 9 to 14.

Past Recognition of the “Damascus Phase”

Jewish theologians have known of this “countdown” prophecy for years, and they applied it directly to historical events that started in 1034 A.D. and ended in 1071 A.D. (when they thought the Messiah was then to emerge). Because of the teaching in this “Damascus Phase” prophecy, the headquarters of the Jewish Academy in Jerusalem (the central governing body of the Jewish people) left the Holy City and moved to Tyre, then soon they finally moved to Damascus. They went to Damascus because of this “countdown” prophecy.

Damascus and its environment plays an important part in commencing the End-Time events of the Bible. The Jewish authorities in the 11th century C.E. moved to Damascus to await the beginning of this “Damascus Phase” which they could easily read in the Scriptures. They did this because that period of time was precisely 1000 years away from the generation that saw the destruction of the City of Jerusalem and the Temple of Herod in 70 C.E. Though the Jewish authorities at that time believed that they could then begin the countdown to the arrival of the Messiah (whom they then expected), they were much too early in their prophetic calculations. This is because they failed to take into account the cronology that God the Father has centered around His son, Jesus Messiah.

Since there were 4000 years that could be counted quite precisely within the Old Testament period up to an event in the life of Christ Jesus {See my 1998 article “Chronological Falsehoods” at htt://www.askelm/com/prophecy/p980304.htm}, Christians became aware that is was to be 2000 years (NOT 1000 years) from the period of Christ for the countdown prediction of God called the “Damascus Phase” of prophecy in Zecharia chapters 9 to 14. This prophecy gives a specific events in the Middle East that lead directly to the Second Advent of Christ and the setting up of the Kingdom of God on earth with Christ’s headquarters finally being at Jerusalem.

We are now in that generation that is the prelude to the fulfillment of these “countdown evensts” that will progress steadily to the Second Advent. We should soon begin to witness in history the start of what is called the initial “Damascus Phase.” This will culminate in the final “Jerusalem Phase” of prophetic events. So, what do I mean by the “Damascus Phase of End-Time Prophecy”? Let us look at the Holy Scriptures.

The “Damascus Phase” Described

What is called the “Damascus Phase Prophecy” is found in six chapters of the Bible. It was written by the prophet Jeremiah {Though they are found in Zechariah chapters 9 through 14. See Matthew 27:9 for the identity of the writer of these chapters. These prophecies were attached to Zechariah in order that people would not forget these essential prophecies of Jeremiah}. This single prophecy given in six consecutive chapters begins with a remarkable statement that seems almost unbelievable at first. Part of the problem in understanding this statement (for us modern interpreters in our western societies) is because the King James Version gives an awkward rendition of the Hebrew in the first verse of the prophecy. Let me translate directly from the Hebrew what it actually states:

  • “An Oracle. A word of Yahweh against the Land of Hadrach. And Damascus [shall be] a resting place for Him [a place of repose or domicile for Yahweh], for on Yahweh [shall be] the eye of humanity [that is, all humans will turn their eyes toward Yahweh in Damascus] and all of the Tribes of Israel [shall also turn their eyes toward Yahweh in Damascus].” *Zechariah 9:1

Most people who love the Scriptures and its teachings are amazed (even shocked) to learn that God would ever take up a domicile in Damascus. Why would He do so? It is easy to read in the Bible how Jerusalem was selected by God to contain His “House” (or “Home”, called the “Temple”), but why would God want to live in the same fashion in Damascus? To discover the reason for this, look closely at the prophecy that Jeremiah wrote.

These six chapters (Zechariah 9 to 14) can be called the “Damascus Prophecy”, but the divine oracle itself was directed to what is called “The Land of Hadrach”. As I explained in the October 1999 Newsletter {At http://www.askelm/com/newsletter/1999910.htm} the “Land of Hadrach” answers to the land in the Middle East that was promised to Abraham and his progeny. In a word, it means the “Area of the Fertile Crescent”(from Egypt in the southwest to the head of the Persian Gulf in the southeast, and also including all the Arabian Peninsula).

This land is described in the prophecy in Zechariah 9:10 as “from sea even to sea [that is, from west to east which means from the Mediterranean to the Indian Ocean], and from the River even unto the ends of the earth [that is, from north to south which means from the Euphrates River to the end of the Arabian Peninsula].” That was the exact land mass that Solomon understood to mean the “Land of Promise” for Abraham and his children (Psalm 72:8).

The reason the City of Damascus is selected to head the prophecy is because Abraham stated in Genesis 15:2 that if Isaac had not been born to be his heir, a righteous Gentile named “Eliezer of Damascus” would have become the one to inherit all his property and the lands promised to Abraham. In Greek, “Eliezer” means “Lazarus”, the same “Lazarus” who was mentioned in Christ’s parable of “Lazarus and the Rich Man”. {See the article “The Real Meaning of Lazarus and the Rich Man” at http://www.askelm/com/doctrine/d030602.htm for the intriguing story}. Had Isaac not been born and lived to manhood, it would have been Eliezer (Lazarus) who would have inherited this vast territory known as the “Land of Promise”.

The “Land of Promise” is the area of the earth that God desires to live in (symbolically) more than in any other. That is the land in which God chooses to reside when He is on earth (symbolically of otherwise). If God would have allowed it to happen in history (that is, if Isaac had not been born), God’s capital on earth could just as well have been Damascus, not Jerusalem. One thing for certain. We will see in this Prophetic Report that ALL of God’s residences on earth (and there are several) are located in this “Land of Promise”. I will show where later on in this Prophetic Report.

The Beginning

Let us now look at the prophecy at hand. We are told at the beginning of the prophecy that God’s residence is in Damascus at the time the prophecy is to be unfolded and made known to the world. The prophecy simply means that Damascus and its vicinity will become (or has become) “a resting place for Him” (a place where God will reside). Now let us understand this in a commom sense way that many people have failed to realize. Though God’s favorite place of residence on earth is at the Temple in Jerusalem (and this is the only place He will allow Israelites to consider as His official residence and throne), God actually has other places within the “Promised Land” at which He prefers to live from time to time.

Indeed, most kings on earth (and remember, God Himself is a King) have more than one home in which to live at various times. All kings have their normal home, then they have a “summer home”, a “winter home”, a “resort home”,  and they normally have their own private residence where only close family relations are invited. This precisely what the Presidents of the United States have. It is well known that the White House is the offical goverment “House” for the President (downstairs is for the public and official meetings, while upstairs is very private and it is the sleeping quarters of the President and the First Lady). Their “summer home” may be at “Cape God” or other places that they fancy. The “winter home” may be at a ski area or if they want sunshine, Palm Springs, etc. The official “resort home”, however, that even the United States government provides is “Camp David” in Maryland.

You may think I am joking when I say that God is no different, but I am not joking. The Bible shows that God has several types of “Houses” on earth for various usages depending on circumstances. Let us see how this works.

For all official purposes God has only a single “House” especially for Israel and Judah. That “House” is the Temple at Jerusalem (Deuteronomy 16:1-8). That is the only place on earth that God has for His covenant people, the Israelites. As a matter of fact, this is God’s favorite place (symbolically) to reside on earth. Look at God’s appraisal of Jerusalem (which He calls “Zion”):

  • “Great is the Lord, and greatly to be praised in the City of our God, in the Mountain of His holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth is Mount Zion [the chief joy for all the earth and for God Himself is Jerusalem], on the sides of the north, the City of the Great King [God Himself or His elected human representative]. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings [of the whole earth] were assembled [before Mount Zion], they passed by together[in political union and harmony in obeisance to God]“. *Psalm 48:1-5
  • “For the Lord hath chosen Zion; he hath desired it [above all other areas] for His habitation”. *Psalm 132:13

Indeed, God not only desires living in Jerusalem (when the people are in harmony with Him), but He loves all of Jerusalem and He considers every one of those seven hills of Jerusalem as being seven “Zions” and He call all of them “the Mountains [plural] of Zion” (Psalm 133:3).

You may be surprised, but there were other “Zions” on earth that God honors and loves dearly.

  • One is Mount Sinai in the Sinai peninsula. God said that anyone who climbed to the top of Mount Sinai found himself “in the holy place” (Psalm 68:17).
  • God’s glory was also in Mount Carmel (where Elijah built an altar – 1 Kings 18:20-46).
  • Another was the area of Sharon (Isaiah 35:2).
  • Mount Tabor is graced by God’s name (Psalm 89:12).
  • Mount Hermon is also graced by God’s name (Psalm 89:12).
  • There was even a “holy place” of God on the Egyptian border. The prophet Isaiah said that in the central area (north to south) of Egypt and at the beginning border with the “Land of Promise”, there will be an altar (a holy place) and a pillar that illustrates “Gods presence” in that area to the east from Egypt (Isaiah 19:19).
  • Even the early Arabs (long before the time of Muhammed) knew that Abraham had given to the twelve tribes of Ishmael (the son of Abraham by his Egyptian concubine Hagar) a holy site at Mecca with Mount Arafat on the eastern past of Mecca as their holy mountain.

The Arabs long ago thought of the Ka’aba to be the “House of God” that God loved for the Arabs, and it was also located in Arabia on the border of the sea in the “Land of Promise”. Where Muhammad made a mistake was imposing on the world a holy place meant only for Ishmaelites as the “House of God” to be honered by the world. But is was NOT the prime “House”. God’s chief “House” was located in Jerusalem!

Still, mount Sinai and also mount Hermon were “holy places” of God, and they were as important to Him as Jerusalem and others in certain circumstances. Indeed, when the apostle Paul was converted as he approached Damascus and was baptized when he was within the City of Damascus (Acts chapter 9), the very next place Paul went was NOT to Jerusalem and the Temple, but to Mount Sinai in Arabia (compare Galatians 1:17 with 4:25). Paul knew that Mount Sinai was the early “holy place”and that is where he went first.

To what area did Paul return and where did he continue to stay for a period of three years? From Mount Sinai Paul did NOT go to Jerusalem, but he went right back to Damascus (Galatians 1:17,18). And for over a thousand days (that is, for three full years) the apostle Paul stayed in Damascus and NOT ONCE did he go to Jerusalem, that was no more than three day’s journey from Damascus. True, he finally went to Jerusalem (Galatians 1:18). He went to see Peter and James. But for the first three years of his Christian life (Acts 9:2 ‘hadderech’ – the way/Acts 11:26 christian), Paul considered it more important to be in Damascus than to return to Jerusalem {Indeed, Paul would have been killed by the authorities as soon as he returned because of his switch to christianity}.

But there were other reasons for Paul not to go to Jerusalem, and for staying in Damascus. Since Paul was one of the greatest of the early Jewish rabbis and trained at the feet of no less than Gamaliel the most eminent of the scholars in Jerusalem (Acts 22:3), there must have been some theological reasons for staying in Damascus (after all, to escape the Jewish authorities he could have returned to his home in Tarsus where he would have been safe). Why in the world did Paul shun (and turn his back on) Jerusalem for three long years (after a brief journey to Mount Sinai – God’s other “holy place”), and why did he continue to stay in the midst of Damascus? There must have a reason for this procedure of Paul, and there was!

Mount Hermon

We now come to Mount Hermon. Damascus also had a “high place” as its town “holy place” and it was a legitimate “holy mount”. The people of Damascus had their own “holy mountain”. It was the highest of the mountains from the Euphrates in the north all the way south to Egypt and down to the center part of the Sinai peninsula. That mountain was “Mount Hermon”. It was the greatest of the sacred mountains of the Middle East. It was considered the most holy mountain of the early Hittites, of all the Gentiles of Palestine and even by the Greek and Romans (see: Encyclopaedia Britannica, vol.5, p.876). Even in the Greek and Roman periods Mount Hermon’s sanctity was recognized as the central worship of all the Gods of the world (no matter who they were). Look at this fact. At the bottom of Mount Hermon on the southwest side was a place called Panias by the Greeks after the time of Alexander the Great (it is the modern day, Banias) which was Caesarea Philippi in New Testaments times. This place was a very ecumenical “holy place” that was devoted “to ALL the Gods of the world” (NOT simply to the single “God” of any particular nation). Indeed, the word “Panias” at the foot of Mount Hermon in Greek meant that the place was devoted as a divine sanctuary to “All the Gods”. On the northeast section of this “divine mountain” was the principal city of the area. That city was Damascus whose people in ancient times looked directly toward their Mount Hermon as the center place of their religious beliefs (and, not only that, this very mountain was believed to be in the eyes of most early peoples on earth as being the most important of all mountains in the world).  

The Book of Enoch {A non-canonical work composed about a hundred years before Christ but referred to favorably by Jude in the New Testament, see Jude verse 14} in its sixth chapter mentions that when the “Sons of God” mentioned in Genesis 6 came to earth and had sex with the daughters of men (and Titans or Giants were born from the women), the place they entered into the earth’s environment was at the top of Mount Hermon. This incident was reckoned by early people as meaning that the “Gate to Heaven” were divine beings could come to earth or return to heaven was at the top of Mount Hermon. This is why it became a “holy place” for all people on earth.

This means that Mount Hermon was considered a “Bethel” or a “Zion” even before the Tower of Babel was built in the Land of Shinar (Genesis 11:1-9). And, when God destroyed the influence of the “Tower of Babel” in Shinar, some people simply focused again their attention back to Mount Hermon as the holiest place on earth, and they made a connection with it to the “Tower of Babel” by calling it “Senir” (a clear and simple variant of “Shinar”). Note what Deuteronomy 3:8,9 states: “Mount Hermon (which Hermon the Sidonians call Sirion; and the Amorites call it Shenir”) – that is, the main group of Amorites simply used a close variant of “Shinar” – Senir – to religiously connect Hermon to Babylon and its Tower.

Mount Hermon’s Importance

Why was Mount Hermon important to the early people right after the Flood of Noah? There were historical records (and confirmed by the teaching of the Bible itself), that the “Sons of God” who came from heaven to earth and they had sexual relations with the “daugthers of men” entered earth at Mount Hermon {These unions produced a progeny that God disliked. He punished the world with a worldwide destructive flood, but there is nothing in the biblical text to show what punishment God inflicted on those “Sons of God”. In some way, they must have been forgiven because later in Job 1:6 and 2:1 we find these “Sons of God” any longer being chastised because of what they did in the time of Noah that God to be angry with their actions. God the Father can get angry with His children, but at the end he will forgive their misdeeds, and even exalt them beyond their expectations}. “Mount Hermon” was the world’s first “Mount Zion”. Let us notice the Holy Scriptures that show this fact.

In a word, “Mount Hermon” (the mountain that the people of Damascus held holy and sanctified) was looked on at one time in the past as being the central “holy place” for all people on earth. It was reckoned the Gateway Upward to Heaven and it was Heaven’s Gateway Downward to Earth. When the Tower of Babel was destroyed, people of the earth then turned to “Mount Hermon” as the central place where God communicated with mankind. It was, in essence, the world’s original “Mount Zion”. This is why the Greeks after the time of Alexander the Great called the springs that gave rise to the Jordan River the “springs of salvation” that issued forth from the bottom of Mount Hermon. This was reckoned to be the place where “All the Gods of the Earth” (that is, Panias, which means “ALL”) look toward as the holiest place on earth.

You may be shocked to find this out, but even God Himself states dogmatically that Mount Hermon was the world’s first “Mount Zion”, long before Jerusalem was thought of by King David and Solomon to be the “Mount Zion” of God for Israel and Judah. In plain language, God reckoned Mount Hermon to be the original Mount Zion. Note it: “Even unto Mount Zion; which is Hermon” (Deuteronomy 4:48, Christian spelling is Sion”).

This reference shows that Moses himself under divine inspiration called Mount Hermon God’s holy “Mount Zion”. That’s right. Even Moses was well aware of the history of the world before his time that caused people of the whole earth to reckon Mount Hermon as the original “Mount Zion”. The text is certain on this matter, but modern scholars who know little of the early history of the world have tried numerous ways to change the text into something that make sense to them because (as they look at it) there was only ONE “Mount Zion” and that was in Jerusalem. But the scholars are wrong.

There was more than ONE mountain called “Mount Zion”. Indeed, every one of the seven different mountains that became the Jerusalem of Christ’s time was called a “Zion”. There were officially (in God’s eyes) seven different mountains surrounding Jerusalem and each of them could be legitimately called a “Mount Zion” (and this included the highest of the mountains around Jerusalem called the “Mount of Olives”. In fact, that mountain was the highest in Jerusalem of the “mountains of Zion”. Jerusalem had “the mountains [plural] of Zion”(Psalm 133:3).

But wait a moment! I have already pointed out from Deuteronomy 4:48 that Mount Hermon was also called “Mount Zion” (and Mount Hermon had the chronological priority of being the first in the history of the world to be called God’s “Mount Zion”). Indeed, this gave “Mount Hermon” (the original “Mount Zion”) a distinct superiority over Jerusalem because the Canaanite City of Jebus (the early name for Jerusalem) was NOT called “Mount Zion” until the time of David, at least a thousand years after the mountain of Damascus called “Mount Hermon” had been given the title of “Mount Zion” by no less than God Himself. See Deuteronomy 4:48 ” … even unto mount Sion, which is Hermon”!

To further show the superiority of Mount Hermon, God inspired the Psalmist in Psalm 133:3 to state that the sanctity of “the mountains of Zion” in the area of Jerusalem were holy and righteous. Most people will be shocked at what some have missed reading in the Bible in showing the superiority of Mount Hermon to the seven mountains of Jerusalem. This is because God stated that it was “THE DEW OF HERMON” that descended upon “the mountains of Zion” at Jerusalem that gave the mountains of Jerusalem their sanctification in the eyes of God! Read it for yourself in Psalm 133:3. True, Mount Hermon being the highest of the mountains in the Middle East had “dew” of a high quality, but it was NOT the quality of the “dew” that God had in mind in Psalm 133:3. God meant the cleansing power of God’s divine “dew” and the vital nourishment of spiritual grace from that “dew” that came from the first “Mount Zion” in the history of the world could also sanctify and make righteous the “mountains of Zion” at Jerusalem!

The fact is, when God decides to deal with the whole world (either in blessing or judgment), He does NOT think of “Mount Zion” in Jerusalem. The seven “Mount Zions” in Jerusalem are reserved for the people of Israel and Judah. And though God has stated to the world that He has chosen Jerusalem above all other areas on earth for His chief joy and pleasure; when it comes to dealing with the whole of the world, God returns to His first “Mount Zion” to issue His decrees and judgments. He returns to that chief mountain and to Damascus because Damascus is “the City of God’s Praise” and “the City of God’s Joy”.

That City of Joy is Damascus and its holy mountain, “Mount Hermon” which was the first “Mount Zion”. Look at Jeremiah 49:24,25. These verses speak of judgment on Damascus (like those judgments on Jerusalem and the cities of Israel), but God also admitted that He held Damascus to be “the City of Praise [Renown] and “the City of My Joy”. Though at the time of Jeremiah, God had to bring judgment on Damascus, He also stated in the clearest of terms (with much lament) that Damascus and its vicinity was the place that He praised and honored and He accounted it as being “the City of My Joy”. God simply “loved” Damascus and He “praised” it as much as any area on earth because in its backyard was also “Mount Hermon”, the original “Mount Zion”.

As the world’s first “Mount Zion”, “Mount Hermon” was the world’s first holy mountain. So, when God wants to appeal to all people on earth, He will direct His attention to Damascus and its holy mountain. Even when God speaks of a harmony among all peoples on earth (that is prophesied to come), God refers to Psalm 133. Notice it:

  • “Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity. It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; AS THE DEW OF HERMON [Mount Hermon near Damascus] descents upon the mountains of Zion; for there [on Mount Hermon from which comes the righteous dew that falls upon the seven “Zions” in Jerusalem] the blessing, even life for evermore [for the age].” *Psalm 133:1-3

The Most Important Event

Let us now look at an even more important even associated with none other that Mount Hermon (the Mountain of Damascus). The most significant event in the entirety of the New Testament teaching (bar none) occured on the summit of Mount Hermon, NOT in Jerusalem. Yes, what happened with Christ on the Mount of Olives (his death and crucifixion and resurrection) was extremely important, but Christ and the apostles got their commision to do what was needed to be done in Jerusalem FROM GOD HIMSELF on Mount Hermon. Truthfully, the most important event in the history of the ministry of Christ Jesus took place on that very mountain (I mean at the summit of Mount Hermon, the world’s first “Mount Zion”).

I now appeal to all of you as brethren to hear me out to the end. I ask you to hear me out because what I will soon say may at first make you want to alienate me into the pits of heresy. Yes, this may be the case, but I know that all of you who love Christ Jesus with all your hearts will at least hear me out on this issue. So get ready for some profound truth. I want to make a statement that may at first sound to be the very antithesis of truth, but when you finally understand its validity, it will become the pillar of our faith in Christ Jesus as the very Son of God.

Here is the statement: Though what Christ did for us on the tree of crucifixion was a most important event in human history, the justification for that action was given to all people on earth about one year earlier when God the Father decided to enter the human environment to commission His dear Son (Jesus of Nazareth) into a position of power and authority that no human had ever received before. While Jesus said He would build His Ekklesia on a “Rock”, He said that statement at the city of Panias at the bottom of Mount Hermon.

Now comes that important event in human history. Jesus then took his prime disciples up to the top of Mount Hermon (the first “Mount Zion”) and was Transfigured before them (Glorified as He will be when He returns in Glory) and before God the Father Himself (and in vision, also before Moses and Elijah) on the very mountain.

How do we know that the Transfiguration of Christ Jesus took place at the summit of Mount Hermon? All should read from Matthew 16:13 to the end of the chapter. This all happened at Caesarea Philippi (our modern Banias, or anciently, Panias). That city is one of the sources of the Jordan River (water comes out of a cave right at the base of Mount Hermon). Now, read the last two verses of chapter 16 (27 and 28). They state that there will be “some” (NOT all the apostles, but only “some”) who will NOT taste of death until they see the Son of Man in the Kingdom phase of his government (this meant, they will see him in his glorification).

Now, go directly to Matthew 17. From then on a person will see the recording of a VISION. It is called a VISION in Matthew 17:9. That VISION will take place on “a high mountain” (see: Matthew 17:1). They were then at the  foot of Mount Hermon (which is, of course, “a high mountain”).

But in Luke 9:28 (which gives a parallel version of the event – and Luke wrote for a Gentile audience that Paul preached to), the text gets more specific and says it will occur on “THE mountain” (the Greek has the definite article though our KJV mistranslates it as “a mountain”). Indeed, there was only one “high mountain” in the area anyway, but Luke (writing for Paul) said they then went up “THE Mountain”. The Transfiguration [Glorification] then takes place. Since all the discussion on this matter took place at the base of Mount Hermon at Caesarea Philippi, then “THE Mountain” has to be, of course, Mount Hermon. Christ and three disciples then reached the summit.

The Transfiguration

When they got there, a most significant event took place. God the Father entered into the human environment. It is most essential that we note that this intervention of God the Father (the Creator of the whole universe) was NOT at Jerusalem. It was NOT at Mount Sinai. It was NOT at Mecca or any other “holy place”, but it was the most prestigious “holy place” of the ancient world – it was at the summit of MOUNT HERMON (the holiest of mountains in the eyes of the earlierst humans). That is the place where Christ Jesus was proclaimed to be the savior of the world. It was at that very spot (and at the earliest “Mount Zion”) that Jesus Christ was ordained on earth to be our Savior by no less that God the Father. This is when God the Father said: “This is my beloved Son, in whom I am well pleased, hear ye him” (Matthew 17:5). Yes, Christ’s crucifixion and resurrection was most important, but this commission was the authority to make the latter actions of Christ Jesus in Jerusalem legitimate. All of this was accomplished on the first Mount Zion.

Here is how God works. When the whole world is involved in an issue, God the Father retreats to the mountain on the back door-step of Damascus – “the City of My Joy [said God](Jeremiah 49:24,25). When God states that He is living in Damascus and He makes a decree, it will then have a worldwide relevance (NOT simply to Israel and Judah, which decrees involving them come from Jerusalem). And that is what we find in what is called “The Damascus Phase of the End-Time”. When God gets ready to enter into affairs that involve the whole world, that is when He moves to Damascus.

The Dead Sea Scrolls

Even the writers of the Dead Sea Scrolls {Most of the scrolls were found from 1947 to 1975 around the Qumran community ruins near the Dead Sea} knew this teaching. Their writings show that they considered Jerusalem and the Temple to be corrupt in the 2nd century B.C.E., so they began to call themselves “the People of Damascus”, to the meaning that they read in this very prophecy we are now considering. Though they recognized the original sanctity of Jerusalem, they considered it in their time to be abandoned by God, so they turned their backs on Jerusalem and the Temple. They began to look toward where God was “in Damascus”. But they went even further.

The Dead Sea sectarians actually thought themselves to be a group (Greek: an ekklesia) very much like the apostle Paul later taught that Christians were reckoned to be. They were as a “group of people” a proper “Temple of God”. Indeed, it was no accident that Paul was called by God and Christ just outside and inside Damascus (Acts 9:1-9). After entering Damascus, Paul was baptized and commissioned to do his work in going to Israel and the Gentiles (Acts 9:10-22).

Note the significance of the fact that the first teaching of the apostle Paul to Israelites and Gentiles was at Damascus. This event shows (through the nuance of the prophecy in Zechariah 9 through 14), that God was then displeased with Jerusalem and the Temple. Though He was still dealing with the two sections of Israel (Israelites and Jews), He was now going to turn as well to the Gentiles. He did this from “world headquarters” in Damascus (not, Jerusalem).

(Actually, Damascus is a part of the “Promised Land” but it is the area where other descendants of Abraham and his nephew Lot [and those of Laban] would live who are not Israel and Judah. These others are Ishmaelites [Arabs], Moabites, Ammonites, Edomites, etc. Mount Hermon was their Mount Zion. In fact, it was the “dew” from Mount Hermon that made the seven “Mount Zions” in Jerusalem [“the mountains of Zion”] to be holy).

As a matter of fact, the reason the New Testament writers selected this prophecy about the thirty shekels of silver obtained by Judas in his ignominious selling of the Shepherd of Zechariah’s prophecy (the Messiah of the oracle, whom they equated with Jesus) was because Judas threw the money into the Holy Place of the Temple. It showed that in God’s eyes the Temple had become just like a place for the making and marketing of pots with the stinking kilns and furnaces at the site of the Temple (that is, making it a non-sanctified place). In God’s eyes, the Temple was then no more than a factory for making pots (Zechariah 11:12,13). To cap off the allegory as understood by the New Testament writers, the priests connected the money from Judas with the potter’s field (Matthew 27:3-10). This meant symbolically that God saw no holiness in the Temple at Jerusalem during Christ’s trial and crucifixion. The “tearing of the curtain” was to show God leaving the Temple, NOT that people could then have access to its Holy of Holies.

So, the selection of Damascus as the site for Paul’s conversion was no accident. Yahweh was then reckoned to be “in Damascus” for a world audience (see: Acts 9:3-8), He was no longer in Jerusalem and speaking only to Israel and Judah. God was then turning away from Jerusalem and the Temple. He was then in Damascus while His people Israel and Judah (from the point of view of God) were in rebellion to Him. Indeed, God is even now “in Damascus” so to speak. He will not return to Jerusalem until the people of the City repent of their ways and raise up a proper Temple in which He can reside.

When Jerusalem becomes a righteous capital once again, and with the Temple functioning properly, God will then return to Jerusalem and make His abode with Israel and Judah (His covenant people). The prophecy in Zechariah 9 to 14 is a predictive account of how God will begin Israel’s redemption with God being “in Damascus”. But, God will finally end up in Jerusalem when He sends His Son to the Mount of Olives to restore Jerusalem. This prophecy gives the progressive way (from Damascus to Jerusalem) that Christ takes for His return.

What Does the Damascus Prophecy in Zechariah 9 to 14 State?

This prophecy to all those who live in “The Fertile Cresent” begins with a time when Israel and Judah are reckoned to be in exile for their sins and when the Temple is not functioning properly {Indeed, the Temple had become so corrupted and defiled in the time of Jeremiah that the Sanctuary had become a place for the manufacture and the selling of pots, with kilns and other funaces found even within the holiest parts of the Temple. See Zechariah 11:12-13}. The prophecy is for the End-Time because it is a prediction of how God will in a step-by-step way again set up His domicile in Jerusalem. He gives events leading up to the seismic disturbances of Zechariah 14 that accompany the return of God (in the person of Christ Jesus) to His residence in Jerusalem.

A Great Destruction

The prophecy begins with a great destruction of the whole seacoast of the Levant (the area from Hamath on the Euphrates in the far north) and then reaching southward to include all the Philistine (Palestinian) cities up to and including Gaza (Zechariah 9:2-8). It is God (not man or the armies of man) who does this prophesied destruction. It is no doubt an earthquake in the Mediterranean and its consequent tsunami (a large destructive ocean wave often called, wrongly, a “tidal wave”) that the prophecy is describing. It could also be the results of an asteroid {This is NOT the asteroid shaped link a millstone mentioned in Revelation 18:22, that comes later. See my articles, “The Asteroid Destruction – Its Timing and Purpose” at “The Destruction and the World in Prophecy” at and “Earthquake” at See also the article, “Aions, Earthquakes, the Sanhedrin, and Fraud” at regarding more information on tsunamis} with its consequent ocean waves of destruction. Not that only the coastal cities of the eastern Mediterranean are judged. Though such things have happened in history, this tsunami will be gigantic and almost beyond compare.

So, the first event ushering in the “Time of the End” will be a massive tsunami with a wave of ocean water hitting the eastern Mediterranean seacoast with probably a height of 100 to 200 feet (maybe even higher). Massive destruction on the seacoast will result. Since no elevated inland areas are mentioned in the judgment (such as Jerusalem at 2600 feet above sea level), a tsunami is most likely the means that will introduce the End-Time prophecy of Zeachariah 9 to 14. This seems to be what God is talking about. The truth depends on the proper interpretation of Zechariah 9:2-8. I do not claim to be a modern day prophet, but I am an interpreter of the Scriptures who understands (and believes) many of the traumatic historical events of the past that are found in the documents (including those of the Bible). So, in my view the judgment appears to me to be a tsunami.

This tsunami will be of great magnitude. It will hit the eastern Mediteranean coastline (giving widespread devastation for 10 to 20 miles inland depending where the “level land” is exposed to the coast). Tel Aviv (Israel’s largest city) will certainly have widespread ruins along with all regions from the Turkish border in the north down to Gaza in the south. Though the judgments is for the “Land of Hadrach” (the Promised Land), such a tsunami would also include Egypt and its near sea level land mass from its Delta to Upper Egypt. Ezekiel 29:1-12 may be referring to this “destruction”.

When people of the world see on television and the Internet this particular devastation in this area of the world, they will then be told of this very prophecy in Zechariah 9 to 14 that God is now entering into world affairs. People all over the world will begin to repent almost wholesale and they will start to throw their idols away (Zeachariah 10:2) just like the Byzantine emperors did in the 700’s A.D. when a similar catastrophe occured. This happened when a major volcano erupted with a consequent earthquake at the island of Santorini in 726 A.D. This very eruption brought great social and religious changes in the eastern Mediterrranean (and they are all recorded in history). But, for the past 500 years, the earth has been relatively quiet without any of its past bursting forth of natural catastrophes. Our “disasters” have been mild in comparison.

However, the time is soon coming when the earth will start (abruptly and out of the blue) its belching forth of earthquakes, tsunamis, volcanoes, extreme weather conditions the like of which modern mankind has never seen before. This is all prophesied in the book of Revelation, and it is shown in his introductory judgment by a massive tsunami to hit the eastern Mediterranean as recorded in the “Damascus Phase” prophecy of Zechariah 9 to 14.

Such things are not new. In the 6th, 7th and 8th centuries of our era we have records of tremendous natural disasters happening around the eastern Mediterranean that make our present hurricanes in Florida and last month’s terrible floods in North Caroline and in southern Mexico (along with the Turkish and Taiwan earthquakes) {These were events that occured when Dr. Martin wrote this article in November 2000} look like child’s play in comparison.

Indeed, at the time when Justinian was emperor (527 to 565 C.E.) and in the midst of great prosperity, all of sudden disaster struck. Historical scientists have determined that the early reign of Justinian (536 C.E.) volcanic activity was so intense and destructive in the area of Krakatoa that great changes in the weather began to take place throughout the earth. This and other catastropic events resulted in crop failures, then plagues and famines with consequent wars of such percentages of harm to humans in the Mediterranean basin that percentage wise would make World Wars I en II as being in the minor leagues.

The Byzantine court historian Procopius who lived at the time showed the loss of human life to have been so vast that he used an outrageous figure to describe it (which means that probably 75% to perhaps 90% of human perished). These disasters helped to bring on what historians call the “Dark Ages” that lasted almost 500 years {These disasters also caused the loss of military and political control by the Byzantine Roman empire over the Eastern Mediterranean basin. See the article, “Earthquake” at,htm}. It was no accident that a bunch of rag-tag Arab bedouins from the Arabian desert could spread their mostly untrained armies into a conquest that led them to central France and to the borders of India in a short hundred years. There was simply no population of people in the former Byzantine or Persian Empires to stop the spread of the Muslims. In many cases, the desert Arabs conquered defenseless cities that had little populations to defend them. Look briefly at some of the disasters. In 546 C.E. at the beginning of the year Rome had over 500,000 people in it, but because of wars and plagues by the end of that year the city was a ghost town with only 500 people left in it.

In 726 C.E. the island of Santorini in the Aegean Sea exploded with an intensity that people thought the end of the world was happening. So strong was this natural phenomenon that the Byzantine emperors (who were being chided by the Muslim rulers for their idolatry) began what is known as the Iconoclastic Controversy when (for about 70 years) many eastern Christians gave up their idolatrous ways crying out to God to forgive them for their sins.

In the Cronicle of Theophanes (who died in 818 C.E.), he wrote of events in 749 A.D. He said:

  • “In this year there was an earthquake and a great and fearful collapse [of ground] in Syria. Some cities were razed, others partially, and others shifted – walls, buildings, and all – from the mountains to the plains below, moving as much as six miles or even a bit more [emphases mine]. Eyewitness observers say the land of Mesopotamia was torn asunder to a dept of fully two miles [a new canoyon was formed that was two miles deep], and from this dept new earth, very white and sandy, was brought up”. *Chronicle of Theophanes, emphasis mine[Theophanes was a Christian monk born of high-ranking and wealthy parents and known for his outstanding devotion to his faith. See The Cronicles of Theophanes: An English Translation of anni mundi 6095-6304 (A.D. 602-813) with introduction and notes, translation and commentary by Harry Turtledove (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1982), pp. 1165-116.

This great seismic disaster occured a little over 1250 years ago – well within our period of recorded history. Just imagine what this one event did. Some cities in Syria were dislodged from their former sites six miles and more. The new canyon that formed in nothern Mesopotamia was half again deeper (not wider, but deeper) than the Grand in Canyon in Arizona.

Then in the year 763 C.E., Theophanes as an eyewitness said a bitter cold came from the north starting in October the like of it had never been seen in history. The black Sea (which is, of course, salty ocean water) began to freeze and finally froze to a depth of 45 feet for a hundred miles out from its north shore. Then in February, fierce winds blew the ice in the form of icebergs toward Constantinople. Those icebergs were so large and thick that they jammed the Bosporus (the waterway between Europe and Asia) and all the area around that Theophanes said he and his companions could walk on the icebergs to the Asian shore of the Bosporus.

Present Day

As for us today, for the past 500 years, the earth has experienced its most tranquil period in its tumultuous history. Even the Holy Scriptures speak of things happening at the Exdodus that most people today consider as mere myths (yet they occured). Ancient Greek literature is full of such catastropic events that happened after the time of the Flood of Noah. And what do we find in Zeachariah 9 to 14? It catalogues the various events leading up to Christ putting his feet on the Mount of Olives at his Second Advent.

First, the whole of the eastern Mediterranean is going to be destroyed by the “sword” of God (not by man) – see chapter 9:2-8. This occurs when “all the world” recognizes that God is dwelling in Damascus (not in Jerusalem) – see 9:1.

After this destruction (which will also include the coastal area of the present State of Israel), we find a great exodus of Jews from other countries going back to Israel. This means the Jews of Judah (the Jews mainly from Arabic countries) and those of Israel (those of northern descent now called Ashkenazi who are mainly from Europe) will return in masse tot the Land of Israel and re-settle the land and even throughout Jordan (9:9-10:12).

The two divisions of the Jews will not get along with one another (chapter 11). But before their brotherly “falling out”, they will be strong and powerful once again in Israel and the whole world (along with the Jews) will take up the issue if Jerusalem should become the capital of the world (12:1-8). Many Gentiles (and even Jews) will be against this notion because of the biblical teaching that it will be the Antichrist who first rules in Jerusalem.

But God then sends a spirit of grace and supplication to all in Jerusalem (Jews and Gentiles) – see chapter 12:8-14 and through to 13:5. Israel will then accept the one they pierced” (12:10-14) (which means they will accpet Jesus {Jesjoea} as their Messias) and they will start to build a new Temple when a new spring points out of the spot in Jerusalem (13:1) that will no doubt be on the Mount of Olives. This will be a sanctified Temple.

Then comes the Antichrist (chapter 13:6) whom God will turn against (13:7) and then the “Judah section” of the Jews will fight with the “Israel section” (those two sections mentioned in chapter 11), and a third of the people will survive (13:7-9). Then when the nations gather at Jerusalem to finally put down the Antichrist (chapter 14:1,2), Christ Jesus returns at his Second Advent (14:3-9). Then will occur more seismic disturbances that result in the destruction of the Temple on the Mount of Olives (along with the mount itself). Then will be raised up another sanctified Jerusalem and a new Temple (14:9-21). God (in the person of Christ Jesus) will symbolically enter that Temple having moved from His “Damascus House” to His favorite place, Jerusalem!

God loves to live in Jerusalem. Why He does is a mystery to me. I ask why anyone in his right mind would want such a piece of real estate that has no beauty of mountains, streams and forest reserves? I am from the Pacific Northwest of the United States that has the most beautiful creations of God’s divine hand that anyone can see, and these lands are my “Holy of Holies” that I love with all my heart. Why in the world would I give up such a wonderful area for the barren rocks of Jerusalem? I will not do so, but my dear Jewish friends who live in the area will defend their inheritance to their deaths. To them, those lands are God’s “Promised Land” and meant for them to enjoy. And what is amazing, God the Father and Christ Jesus {Jesjoea} agree with them!

In closing, let us realize that the first major event that will cause God to leave His abode at Damascus is the destruction of the whole of the eastern Mediterranean region down to and including Gaza. This appears to be the result of a gigantic tsunami. The whole world will see this and know that God is entering into world affairs. They will understand that Israel’s God is the true God and that Christ Jesus is His Son (these divine judgments will convince them). This is why the world will let the Jewish people return to Israel en masse and into Jordan. The events that follow will lead directly to the Advent of Christ Jesus.

*Ernest L. Martin, 2000 – Edited by David Sielaff, March 2005 / – David Sielaff

[Israël prepares for tsunamis / First Publish: 4/4/2016, 11.53 AM – Arutz Sheva 7 …

Rescue teams simulated a tsunami wave hitting the beaches of Asdod and Ashkelon as part of a national exercise.

Emergency personnel participated Monday morning in Israël’s first tsunami wave simulation to raise public awareness and practice appropriate and effective responses in the event that a tsunami hits Israël’s Mediterranean coastline.

Dubbed “Nachshol Kachol” (Blue Tidal Wave), the exercise included evacuating citizens from the beaches of Asdod and Ashkelon to safe gathering points in accordance with the tsunami warning signs.

The exercise was conducted by the National Emergency Defense Ministry and Israël police, in cooperation with the Home Front Command, local authorities and emergency agencies.

The Mediterranean Sea is a vulnerable region for tsunamis. Around 25% of all recorded tsunamis in human history took place in the Mediterranean.

Every 100 years on average a significant tsunami takes place in the sea, and every 250 years on average a tsunami strikes the shoreline of Israël.

Warnings about a possible tsunami are received in Israël once every three months on average. The last such warning was received on April 15, 2015, due to an earthquake of Cyprus that measured 6.1 on the Richter scale. Another warning was received the day after, due to an earthquake near Crete of the same magnitude.]  


Syrie / anno eind 2013 – 2018 … …

Syrie: Zeer veel vluchtelingen vluchten naar het Koerdische noorden van Irak. Met gifgasaanvallen door het Assad-regime worden ruim 1300 personen, onder wie veel kinderen gedood. De VN-Veiligheidsraad komt hiervoor op 21/8 in spoedzitting bijeen. Heel veel vluchtelingen steken de grens naar Iraaks Koerdistan over. De kampen hiervoor zijn al overvol. Een team van VN-wapeninspecteurs voor onderzoek naar gebruik van chemische wapens arriveert op 18/8 in Damascus. Beide partijen ontkennen het gebruik van chemische wapens. “Ondanks het overschrijden van Obama’s ‘rode lijn’ door een gifgasaanval zullen de VS niet ingrijpen”, zegt generaal Dempsey, omdat de de Syrische rebellen de belangen van de VS niet dienen.

Het regime blokkeert onderzoek naar de inzet van gifgas, ondanks de aanwezigheid van de VN-inspecteurs. Die worden niet toegelaten op de plek waar honderden burgers omkwamen. Minister Timmermans zegt met nadruk dat als Syrie chemische wapens gebruikt er zonder meer moet worden ingegrepen, nadat de Veiligheidsraad eind augustus heeft besloten geen onderzoek in te stellen. De VS staan onder druk om in te grijpen. De VS, Groot-Brittannie en Frankrijk twijfelen niet aan het gebruik van chemische wapens door het Assad-regime. De vloot en het leger van de VS staan klaar voor een aanval op Syrie. Ook de Britse regering wil zo snel mogelijk aanvallen, maar het parlement is tegen. Het regime is bereid om VN-inspecteurs een onderzoek naar het gebruik van gifgas te laten doen. Tijdens hun werk worden de inspecteurs beschoten. Rusland stuurt extra marineschepen naar de Middellandse Zee. Steeds meer landen geven steun aan een aanval onder leiding van de VS.

Hezbollah en Iran zweren wraak bij een aanval op Syrie en Assad dreigt hard terug te zullen slaan en waarschuwt daarbij dat een aanval op Syrie het gehele Midden-Oosten in vuur en vlam zal zetten. Syrische pro-Assad hackers slaan toe in de VS. Ban Ki-moon wil hoe dan ook een militair ingrijpen tegenhouden en diplomatie een kans geven. De VN-inspecteurs komen 31/8 terug en rapporteren aan Ban Ki-moon. De Arabische Liga wil een militair optreden voorzien van een VN-mandaat. Het bewijs ligt er dat het Assad-regime het gifgas sarin heeft gebruikt tegen de eigen bevolking. Na de toezegging van president Assad om het chemische wapenarsenaal te laten ontmantelen zet Obama zijn aanvalsplannen in de koelkast. Syrie wordt lid van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, OPCW, waardoor een militair ingrijpen onzeker wordt. Maar dan moet de voorraad chemische wapens wél binnen dertig dagen zijn doorgegeven aan OPCW in Den Haag. De VN publiceert een rapport waarin de oorlogsmisdaden van het Assad-regime gedurende de afgelopen 1,5 jaar worden gepubliceerd.

Kerkleiders in het Midden-Oosten roepen op tot vredesbesprekingen in de ‘kwestie-Syrie’. Gaandeweg wordt de positie van president Bashar al Assad sterker, zeker nu een offensief van de VS waarschijnlijk niet doorgaat en hij op het slagveld de overhand heeft gekregen. Turkse buurman Erdogan wil dat Assad vertrekt. De ministers van Buitenlandse Zaken Lavrov en Kerry stellen half september in Genéve een tijdschema op voor de vernietiging van de chemische wapens én er moet een vredesconferentie komen. De strijd gaat evenwel in volle hevigheid door. VN-chef Ban Ki-moon wil dat Assad verantwoording aflegt voor de vele misdaden tegen de menselijkheid, als de burgeroorlog voorbij is. IHS Jane’s rapporteert dat ca. 100.000 jihadisten vechten tegen het Assad-regime. Dit aantal is versplinterd in ca. 1000 kleine strijdgroepen. Rusland zegt bewijs te hebben dat de rebellen gifgas gebruiken. Er dreigt een oorlog tussen gematigde en extremistische rebellen. Syrie levert informatie aan de OPCW, de organisatie die de vernietiging van chemische wapens organiseert. Rusland en de VS, binnen de VN-Veiligheidsraad, zijn eind september overeengekomen dat in 2014 alle chemische wapens zijn overgedragen. Steeds meer christenen die Aramees spreken vluchten naar het Westen. De voedsel tekorten nemen snel toe. Een radicale groep in de rebellenbewegingen zegt het vertrouwen op in de Syrische Nationale Coalitie (SNC). De VN-wapeninspecteurs beginnen hun werk in Syrie op 1/10. Zij krijgen voor hun werk documenten van de regering. De islamisten vallen opnieuw een christelijk dorp aan. Tijdens een interview erkent Assad fouten te hebben gemaakt. Human Rights Watch laat weten dat de rebellen 190 burgers vermoorden en meer dan 200 mensen ontvoeren, daarnaast ook 7 medewerkers van het Rode Kruis. Ze worden kort daarna weer vrijgelaten. Minister Kerry: voor vrede in Syrie is een interim-regering nodig. De ontmantelings-activiteiten van de chemische wapens staan onder leiding van de Nederlandse Sigrid Kaag. Een vredesoverleg in november in Genéve wordt onzeker omdat de oppositie wil dat Assad van tevoren tot aftreden wordt gedwongen. Op 28/10 zijn de OPCW-inspecteurs klaar met de inspectie van 21 van de 23 checkpoints. De laatste 2 liggen in de gevechtszones. VN-gezant Brahimi bezoekt Assad op 30/10 voor een gesprek over de vredesconferentie in november. Israel wordt beschuldigd van het bombarderen van een militaire bases. Assad laat zijn medebewoners verhongeren. Wegens een uitbraak van polio en ernstige  honger komt er een vrije toegang voor vaccins en hulp. Een bolwerk van de rebellen, Sbeineh, wordt heroverd. De oppositie, de Syrische Nationale Coalitie SNC, doet mee aan een internationale vredesconferentie in Genéve. De organistie blijft erbij dat in een overgangsregering, waaronder een Nederlander, geen plaats is voor Assad. Hezbollah blijft het Assad-regime steunen. Deze vredesconferentie zal naar verwachting rond 14 januari van 2014 in Genéve plaatsvinden.

Wat zeggen de profeten Jesaja en Jeremia over de stad Damascus …

Het zijn juist deze profeten als Jesaja en Jeremia die in een aantal Schriftplaatsen uitdrukkelijk spreken van een oordeel over die eeuwen oude stad Damascus in het land Hadrach, de landstreek die beloofd is aan Abraham en zijn nageslacht [the ‘Area of the Fertile Crescent], hierbij doelend op ‘het laatste der dagen‘ van deze boze eeuw (Gal. 1:4), maar wat uitziet op iets nieuws namelijk een nieuwe eeuw (gr. aioon), die van het Koninkrijk der Hemelen of ook wel het Messiaanse rijk genoemd met een tijdsduur van tenminste duizend jaar, waarin alle geslachten des aardbodems gezegend zullen worden indien zij wandelen in het zegenen van het Volk Israel! (Gen. 12:3; Openb. 20:1-10).

  • ‘Zie, Damascus wordt weggenomen, zodat het geen stad meer is: het wordt een puinhoop’ … ‘Ten tijde des avonds, zie, daar is verschrikking; voordat het morgen wordt, zijn zij er niet meer. Dit is het deel van hen die ons plunderen, en het lot van hen die ons beroven’ (Jes. 17:1,14; 2-14).
  • ‘Over Damascus. Beschaamd staan Hamath en Arpad, want slechte tijding hebben zij gehoord; zij zijn in onrust als de zee, zij zijn bezorgd, zij kunnen niet tot rust komen. Ontmoedigd is Damascus, het keert zich tot de vlucht en schrik heeft het bevangen, benauwdheid en weeen hebben het aangegrepen als een barende. Hoe is de roemrijke stad verlaten, de veste der vreugde! Daarom zullen haar jonge mannen vallen op haar pleinen en al de krijgslieden te dien dage omkomen, luidt het woord van de HERE der heerscharen, en Ik zal een vuur aansteken binnen de muur van Damascus, dat de burchten van Benhadad zal verteren’ (Jer. 49:23-27).

The time is running out for 70 years … 1948-2018? 

Hierbij denk ik aan het samenkomen van een knooppunt van sporen als bij een spoorwegennet, wat dan ook uitloopt naar het ‘eindpunt van zo’n traject’, zoals beschreven in de profetische rede van Jezus Messias in Mattheus 24 waar de  griekse woorden ‘sunteleia‘ voor voleinding‘ in vers 3 en ‘telos‘ voor ‘tot het einddoel komen‘ in vers 6 gebruikt worden; waarbij het manifest worden van oorlogen, hongersnoden, pestilentieen en valse messiassen zich met de regelmaat van de profetische klok in het Midden-Oosten zullen voordoen, waarbij deze tekenen als beschreven in Mattheus en de Apocalyps feitelijk identiek zijn aan elkaar (Matth. 24:4,5,6,7; Openb. 6:1,2,3,4,5,6,7,8). Denk hierbij ook aan het Ezechiel verbond waar zich een ‘alliantie van Islamitische staten’ onder leiding van een grootmacht uit het verre noorden met Iran (Perzie) een aanval beramen op het Sieraad land Israel om buit te roven, maar zijn einde vindt op de bergen van Israel (Ezech. 38 en 39)!

Verantwoordelijkheid nemen … klinkt de profetie nog vandaag?

In hoeverre is hier de Kerk van vandaag anno 2014 in algemene zin verantwoordelijk als het gaat om het proclameren van datgene wat de profeten van Israel ca. 2500 jaar geleden openbaar maakten als zij spraken over een komend wereldgericht maar wat in positieve zin zal uitmonden in het Koninkrijk der hemelen ofwel het Messiaanse rijk met in het verlengde daarvan het Koninkrijk Gods hetgeen de nieuwe aarde en de nieuwe hemelen omsluiten zal (2 Petr. 3:10-13; Openb. 20:1-15; 21:1-21).

  • Zijn er (veel) herders die zichzelf weiden anno 2018, … met als gevolg dat zij thans worden beïnvloed door dwaalgeesten en leringen van boze geesten; een gruwel is het?
  • Klinkt de profetie vandaag over het volk Israel en de volkeren?
  • Worden de mensen, vooral de onterfde jongeren van onze tijd, het uitzicht van het Koninkrijk der hemelen (Messiaanse rijk), het uitzicht van Christus’ wederkomst onder het oog gebracht?
  • Worden zij intensief en onophoudelijk gewaarschuwd tegen de opzet van de leugenaar en moordenaar van den beginne, om spoedig de schijnmessias te laten verschijnen?
  • Wordt de ‘autonomen’ (‘autonomie’ gepredikt: wees jezelf tot wet) duidelijk gemaakt dat zij met hun chaotiseringspogingen want dat is de resultante van jezelf tot wet zijn, de hardste tyrannie oproepen, om zodoende de wetteloosheid op te voeren tot een climax van waanzin: de georganiseerde strijd tegen Hem Die op de troon zit en het Lam.

Lossersakte ontrolt … 7 zegels, 7 bazuinen en 7 schalen!

Zal er in minder dan twee jaar tijd dus in 2015 (5776) het lang verwachtte en heilshistorische moment zijn aangebroken van hetgeen de Apocalyps verhaald als het gaat om het ‘finale patroon‘, waarop de dan met 7 zegels verzegelde boekrol óf ‘lossersakte’ ontzegeld gaat worden, waarvan het eerste geopende zegel de verschijning van een wit paard met boog en kroon laat zien dat uit zal gaan om overwinnende te overwinnen, maar in z’n gevolg oorlog, dood, honger en ziekte met zich meesleept! (Openb. 6:2-8).

Het zijn expliciet de 7 bazuin en 7 schaal oordelen die volgens de Joodse traditie 10 dagen ‘Rosh Hasjana’ het oordeel over de mens en wereld (gr. aioon) verzegelen aan het eind van ‘Jom Kippoer’ en die de weg vrij maken voor het koningschap over de wereld, die gekomen is aan onze Here en aan zijn Gezalfde, en Hij zal als koning heersen de eeuwen (aionen) door! (Openb. 6:2 – 19:21).

Bijbelse getallen als 7, 360 en 2520, staande voor het profetisch gehéél!

Opzienbarend is hier de precisie aangaande Gods profetische tijdklok die we terug vinden in de 17.640 dagen die er liggen tussen de herovering (re-united) van Jeruzalem tijdens dag 3 van de ‘Zesdaagse Oorlog’ dus op 7 juni 1967 en de ‘Jom Kippoer’ op 23 september 2015, waarbij tussenliggend op ‘Pesach’ en ‘Sukkot’ in 2014 en 2015 een ‘tetrad‘ van maan en zon eclipsen te zien zal zijn. Hierbij staan de getallen 7 (het getal van de volheid), 360 (profetisch en bijbels jaar van 360 dagen) en 2520 (het getal van de chronologische volmaaktheid!) voor het geheel der vervulling van de profetie aangaande de stad Jeruzalem, het volk Israel en de volken! (Dan. 9:24-27).

1. 7 x 7 jaarsabbatten = 49 x 360 dagen in een profetisch jaar = 17.640

2. 7 x 360 = 2520 x 7 = 17.640

3. de helft van 2520 = 1260

Enkele overeenkomende Schriftplaatsen: …

  • ‘Dit is het schrift, dat geschreven is: Mene (1,000 gerahs), Mene (1000 gerahs), Tekel (20 gerahs), Ufarsin (500 gerahs). Dit is de uitlegging van de woorden: Mene: God heeft uw koningschap geteld en er een einde aan gemaakt; Tekel: gij zijt in de weegschaal gewogen en te licht bevonden; Peres: uw koninkrijk is gebroken en aan de Meden en Perzen gegeven’ (Dan. 5:25-28).
  • ‘Hij zal woorden spreken tegen de Allerhoogsten, en de heiligen des Allerhoogsten te gronden richten; hij zal er op uit zijn tijden en wet te veranderen, en zij zullen in zijn macht gegeven worden voor een tijd en tijden en een halve tijd‘ [=1260 dagen] (Dan. 7:25).
  • ‘Toen hoorde ik de man die met linnen klederen bekleeds was en zich boven het water van de rivier bevond, zweren bij Hem die eeuwig leeft, terwijl hij zijn rechter- en zijn linkerhand naar de hemel hief: Een tijd, tijden en een halve tijd; en wanneer er een einde komt aan het verbrijzelen van de macht van het heilige volk, dan zullen al deze dingen voleindigd zijn’ (Dan. 12:7).
  • ‘En hij zal het verbond voor velen zwaar maken, een week lang [=2520 dagen]; in de helft van de week zal hij slachtoffer en sprijsoffer doen ophouden; en op een vleugel van gruwelen zal een verwoester komen, en wel tot aan de voleinding toe, en waartoe vast besloten is, dat zal zich uitstorten over wat woest is’ (Dan. 9:27).
  • ‘En Ik zal mijn twee getuigen lastgeven om, met een zak bekleed, te profeteren, twaalfhonderde zestig dagen lang’ (Openb. 11:3).
  • ‘En hem werd een mond gegeven , die grote woorden en godslasteringen spreekt; en hem werd macht gegeven dit tweeenveertig maanden [=1260 dagen] lang te doen’ (Openb. 13:5).
  • ‘Voorts zult gij u zeven jaarsabbatten tellen, zevenmaal zeven jaren, zodat de dagen van de zeven jaarsabbatten negenenveertig jaren zijn. Dan zult gij bazuingeschal doen rondgaan in de zevende maand; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen rondgaan door uw ganse land. Gij zult het vijftigste jaar heiligen en vrijheid in het land afkondigen voor al zijn bewoners, een jubeljaar zal het voor u zijn, dan zal ieder van u tot zijn bezitting en tot zijn geslacht terugkeren’ (Lev. 25:8-10)!

Gerard J.C. Plas


Turkish Newspaper close to president Erdogan calls to form Joint Islamic[Ezech.38-39]


Speech Netanyahu Aipac Conference 2018 /


ISRAËL RISING: Ancient Prophecy/Modern LensBy Doug Hershey

A unique visual story of Israël’s miraculous journey from unforgiving desert land to thriving nation 

Thousands of years ago, the prophet Ezekiel foretold a future time in which the arid land of Israël 

would come alive …


Video van de dag … Israeltoday!!


BETAR The Netherlands Zionist Public Diplomacy / BETAR.NL


Wat gebeurt er op 23 september 2017 als het teken uit Openbaring 12:1-6 zich aandient? … By Scott Clarke


Scribd. Hubert Luns / 331 PUBLISHED /


[Pastor Mark Biltz says: “Passover is upon us. How fast time flies. So much is going on in the world it is almost breathtaking. With this year being the 50th anniversary of Israël recapturing Jerusalem as well as the 100th anniversary of the Balfour Declaration declaring Palestine (Israël) as the place for the Jewish State and next year being the 70th anniversary of Israël becoming a nation we know this next year and a half  will be filled with great prophetic signifiance.  As I stated in my book, Blood Moons Decoding the Imminent Heavenly Signs I mentioned the total lunar eclipses happening were signs of God reinserting Himself into human history as prophecy becomes fulfilled as never before. I believe they were signs pointing to watching Israël as events unfold as they celebrate the 50th anniversary of regaining Jerusalem in 1967 and the 70th anniversary of their birth as a nation next year in 2018. We have to watch with great expectation as to what this all means as it unfolds this summer/fall! So the next year and a half will be times of great revelation for those who have an understanding of the times as you can read in God’s Day Timer!” (See Resources: newsletter April 2017)]

U.S.A. – The State Washington – Seattle: 


  • The Hal Lindsey Report – een wekelijks commentaar over de geopolitiek belicht vanuit de Profetie –
  • Awarenes and Action –
  • The Ministry Home of Joel Richardson – / Mystery Babylon – Unlocking the Bible’s Greatest Prophetic Mystery / Rev. 17-18!
  • ASK ministries by David Sielaff –
  • The New World Order – by Lisa Haven


AIPAC – America’s Pro Israël Lobby /


Middle East:


Why Rome is Not Mystery Babylon!! / The Underground with Joel Richardson …


Midden-Oosten nieuws:


Zie voor Schrift studies:




Zie voor dagelijks Israel nieuws uit verscheidene Midden-Oosten bronnen:


Studie Hebreeuws: / en wekelijks Shomrom nieuws uit Na’aleh, Israël / zie: cursussen Hebreeuws!








 Posted by at 00:01
Dec 122017

Do you know the story of how a little-known document issued in Great Britain 100 year ago helped set the stage for a key fulfillment of Bible prophecy?

“Those stones are the most important find you have made there this summer”. My Israeli dig supervisor was pointing to the large Herodian building stones that had formed the foundation of King Herod’s expansion of the Temple Mount in Jerusalem. Those stones were tangible proof of the first-century monarch’s rule over the Jewish state.

They stand today as evidence for any visitor to see that the biblical and historical record is true. There was a Jewish state in the land in the first century, ruled over by Rome. In spite of attemps to deny it and rewrite history, a Jewish temple stood on the mount. All of this is a critical piece of proof that helps establish the legitimacy of the state of Israël.

The year was 1971, and I was a student volunteer working to clear away, 2000 years of accumulated debris at the base of the Temple Mount in Jerusalem. This was only four years after the Israëlis gained control of the Temple Mount in their lightning quick victory in the 1967 Six-Day War.

Israël archaeologists were racing to dig through nearly 20 centuries of rubble and expose the historical record of a Jewish presence in Jerusalem. At the time I didn’t realize the importance of this political fact. But I do now!

Why is the existence of the state of Israël important to you? It matters because the modern state of Israël is one of God’s markers of His promises, both physical and spiritual, in today’s world. The Jewish State is a remnant of a once-large group who held the promises God made to Abraham.

That a remnant of the people of God chose for a special purpose still exists in the land promised to Abraham is a sign to all mankind that God will fulfill the greater spiritual promises of that agreement. You need to understand not only how the state of Israël came to be but also why it is a critical dimension of understanding God’s purpose and plan.

The promise of a Jewish homeland

Nov. 2, 2017, marks the 100-year anniversary of a puplic letter sent to a prominent British Jew, Lord Rothschild, by Arthur James Balfour, the British foreign secretary. The letter, thereafter called the Balfour Declaration, committed the government of Great Britain to the creation of a “national home for the Jewish people” in what was then called “Palestine”, the biblical land of Israël.

Palestine at this time was a part of the crumbling Ottoman Empire. Allied leaders recognized that with the conclusion of World War I the map of the Middle East would be redrawn, and governance of lands would be distributed among the Allied nations. Great Britain was laying claim to Palestine and committing itself to allowing further Jewish immigration into that area.

Here is the critical text from that 1917 document: “His Majesty’s Government view with favour the establisment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country”.

The Balfour Declaration was debated and discussed in the years after its issuance. Some questioned its legitimacy, and subsequent British governments even ignored its intent. Sympathizers with Arab claims to the landrejected the right Great Britain to promise the land to the Jewish people.

However, the League of Nations included the text of the declaration in its 1922 grant of a Palestine mandate to Britain, thus granting legitimacy among the international community to what Great Britain promised. In 1947 the United Nations General Assembly by resolution endorsed the division of Palestine into two states, one Jewish and the other Arab. Thus a line of international legitimacy can drawn from 1917 to 1948.

On May 14, 1948, the state of Israël declared its existence as the first Jewish state in the land since the Roman destruction of Jerusalem and the loss of Jewish sovereignty beginning in A.D. 70. Neighboring Arab nations immediatly attacked Israël, beginning a long period of war, peace agreements and failed efforts to reconcile the Arab and Israëli interests in the region.

The promises to Abraham

Today the state of Israël is the only stable democratic nation in the Middle East. To maintain its precarious existence it must remain constantly on alert to terrorism, military attacks and political hostility from neighboring states and even the at times vague and fickle support from America, the first nation to acknowledge Israël’s existence.

As my archaeological experience in Jerusalem from years ago testifies, the legitimacy of the Jewish state is a serious matter. Yet most do not understand the historic and prophetic role the state of Israël fills in the plan of God. Let’s review that.

The book of Genesis records a dual promise to Abram – later know as Abraham – that included possesion of the land now called Israël and a vast multitude of descendants. The promise also contained a spiritual dimension that was fulfilled in another of Abraham’s descendants, Jesus Christ.

Through Him is the promise of spiritual salvation to all races and peoples regardless of their physical descent. These promises to Abraham are at the heart of that part of the Bible we call the Old Testament and are expanded in the New Testament through the message of and about Jesus Christ and the Kingdom of God.

The physical promises to Abraham’s descendants began to be fulfilled when the 12 tribes of Israël were miraculously delivered from Egyptian slavery and brought to the Promised Land by Moses and Joshua. Ancient Israël grew stronger under King David and Solomon and later fractured into two nations, the kingdom of Israël and the kingdom of Judah.

However, both nations came to a point where they were weakened and eventually overcome and deported by the stronger nations of Assyria and Babylon. The Bible details Israël and Judah’s decline and fall and specifically and repeatedly shows it was due to sin and breaking of the agreements made by the people’s forefathers with God. History shows the kingdom of Judah, what we can refer to as primarily a Jewish state, came to a conclusion in or about 587 B.C. when the Babylonian king Nebuchadnezzar sacked Jerusalem and took most of the Jews captive to the area of Babylon (2 Kings 25:7-11).

But the story of the presence of God’s people in the land does not end there.

The return to the land

The Jewish state was restored in part during the time of the Persian king Cyrus the Great. Persia took a different national policy toward captive nations by allowing people to remain in their land.

Nehemia 1 contains Cyrus’ decree allowing Jewish captives to return to Jerusalem to rebuild the temple to God and inhabit the city (Nehemiah 1:1-4). The story of the return of this remnant of Israël is told in the books of Ezra and Nehemia and Malachi.

Through much difficulty the Jewish state was reborn and endured through the Persian and Greek periods and into Roman times. It is a remarkable and little understood portion of biblical record.

As foretold far earlier through the prophet Isaiah in chapter 44:24-28, God directed through Cyrus the return of Israël to the land during this period. God’s plan was linked to the presence of His people in the land promised to Abraham.

Prophecies concerning Jesus Christ’s first coming are found throughout the Old Testament, even to the naming of the city in which He would be born (Bethlehem). He was born of the line of David, a Jew. All this had to occur as foretold, and the place where this would happen would be in the land promised to Abraham, the ancient land of Israël. God restored a Jewish state in the land to fulfill messianic prophecies and provide the environment for the birth of both His Son and His Church.

We read of this through the New Testament Scriptures. The presence of the people of Abraham in the land is clear. We read the incontrovertible evidence in the Bible. What today’s archaeologists have unearthed in the land proves this fact beyond doubt. It is only political scheming that attempts to deny this truth.

The Jewish state lasted until A.D. 70, when Rome destroyed Jerusalem and the temple and dispersed many Jews after a revolt that had begun a few years earlier. From A.D. 70 to 1948, although there was a scattered Jewish presence in the land, there was no sovereign nation here composed of the descendants of Abraham through Israël and Judah, those who held the Abrahamic blessing promised centuries before by God.

What does this mean for today?

Fast-forward to our modern times and we can begin to understand why the state of Israël is important to the purpose of God and why the Balfour Declaration of 100 years ago was a key step in this history.

The Bible contains prophecies of the time of the end, prior to Christ’s second coming, that must include a Jewish state – a remnant of the ancient nation of Israël – in Jerusalem and the land of Israël.

One prominent prophecy was made by Jesus Christ Himself on the Mount of Olives – His Olivet Prophecy in Matthew 24. In answer to the question from His disciples, “What will be the sign of Your coming, and of the end of the age?” (Matthew 24:3), Jesus began to list a number of events.

In verse 15-16 He said, “When you see the ‘abomination of desolation’, spoken of by Daniel the prophet, standing in the holy place …, then let those who are in Judea flee to the mountains”. His disciples knew what He was referring to. This was a reference to an event in 168 or 167 B.C. when the Syrian king Antiochus Epiphanes desecrated the Jerusalem temple by offering swine’s blood on the holy altar. He ended for a time the daily sacrifices at the temple and sought to stamp out all presence of the faith of God among the Jews. He didn’t succeed, but he did for a time impose a kind of a holocaust on the nation.

In referring to these events, Christ was saying there would be a similar end-time occurence, For this to happen as Jesus foretold, there would have to be in Jerusalem a restored system of sacrifices on a consecrated altar as described in the biblical laws of Old Testament. This of necessity would require a Jewish presence and a form of the faith as practiced under that ancient system. This could not happen without a Jewish national state in that land.

Jesus referred to the prophet Daniel. In the prophecy of Daniel 7 we find what is called the “70 weeks prophecy”, which gives amazingly precise information about the holy city and the coming of Christ at His appearance and even to His second coming. It is an intricately complex prophecy but includes unmistakable references to “sacrifices and offerings” and “abominations” and “one who makes desolate”.

Taken together with Christ’s statements, it is understood that this prophecy stretches from the sixth century B.C. to the time of Jesus Christ’s return. Again, the presence of sacrifices can only be possible within the context of a restored Jewish state in the land.

A key event of prophecy

Many other prophecies referencing Jerusalem and Judah can be understood and fulfilled only with an end-time Jewish state in the ancient land. 

The creation of the state of Israël in 1948 is a key event in not only modern history but also prophetic history. It is a signpost in the long story of God working with the descendants of Abraham, Isaac and Jacob, the 12 tribes of Israël, as part of His grand purpose to bring salvation to all nations through Abraham’s promised “seed”, Jesus Christ (Genesis 22:18; Galatians 3:16).

While salvation, the passage to immortal glory in the family of God, is a promise for all people, God chose to work through the family of one man to make this possible. Jesus Christ was born as a descendant of Abraham, and His sacrifice and ressurection are the means for forgiveness of sin and the path to eternal life.

Israël and Jews have been connected to not only Great Britain but America as well. The three are connected by bonds that go deeper than modern history. They are connected through the promises made by the Creator God to Abraham, the father of the faithful. Those promises, both spiritual and physical, are sure and just. Space here does not permit a complete explanation of this truth, but you can read about it in our free study guide The United States and Britain in Bible Prophecy.

Many sense this connection to a certain degree, feeling it is of God. It causes people to feel that as Israël goes, so goes America. Does God favor and protect Israël and America? The question has been raised by the eminent American scholar Walter Russell Mead. In a piece for The American Interest on May 25, 2011, titled “The Dreamer Goes Down for the Count”, he wrote about the relations between the two nations. Mead glimpsed that the connection between the two is indeed something special.

He wrote: “The existence of Israël means that the God of the Bible is still watching out for the well-being of the human race. For many American Christians who are nothing like fundamentalists, the restoration fo the Jews to the Holy Land and their creation of a successful, democratic state after two thousand years of oppression and exile is a clear sign that the religion of the Bible can be trusted”.

Indeed, the “religion” of the Bible can be trusted – as the truthWhen connected to events in the modern world, we achieve a deeper level of understanding. The Balfour Declaration of 1917 was a key step in creating today’s state of Israël. It is well worth noting at this centenary point.

The state of Israël today sits in precarious yet important juncture of world affairs. Few understand the role of the Jewish state from the dimension described in this article.

Fifty years ago one observer peered through the fog of misunderstanding and commented on the importance of Israël. The moral and social philosopher Eric Hoffer wrote: “As it goes with Israël so it will go with all of us. Should Israël perish, the holocaust will be upon us” (“Israel’s Peculiar Position”, The Los Angeles Times, May 26, 1968).

Although Israël faces many enemies, we need not fear that the state of Israël will vanish. The Bible shows it will play a key role in the time leading up to the return of Jesus Christ!

By Darris McNeely – World News & Prophecy /


CHANUKAH 1917 – 2017


JERUZALEM – VROEGER, vandaag en in de toekomst …

Binnen de beperking van mijn eigen leven zijn er twee data, die de loop van de geschiedenis hebben veranderd. Bij elke gelegenheid was Jeruzalem het centrum van een groot drama, dat het einde van een tijdperk aanwees.

De eerste gelegenheid was 9 december 1917. De legers van Generaal Allenby namen onder merkwaardige omstandigheden Jeruzalem in. De Turken hadden 400 jaar lang over Palestina (Israël)  geregeerd en de Engelse  Generaal Allenby had zich op een zware slag voorbereid om Jeruzalem op de Turken te veroveren. Tot zijn verbazing gaven de Turken de stad over. Jeruzalem was de enige vijandelijke vesting die zich in de eerste Wereldoorlog overgaf zonder dat er een schot gelost werd.

De val van Jeruzalem op 9 december 1917 tijdens het Chanukah feest (Joh. 10:22) was niet alleen een belangrijk keerpunt in de oorlogsgeschiedenis. Het wees ook een belangrijke datum aan op de Hebreeuwse kalender: de 24ste Kislev. We moeten Haggai 2:19-20 lezen om de geestelijke betekenis van de 24ste Kislev te ontdekken.

Op die dag kwam het woord des HEREN tot Haggai: ” ……. Bedenkt toch wat voorafgegaan is aan deze dag, de vier en twintigste der negende maand (Kislev), van de dag aan, waarop de tempel des HEREN gegrondvest werd. Bedenkt: Is er nog zaad in de schuur? Ja, ook de wijnstok, de vijgenboom, de granaatappelboom en de olijfboom hebben niet gedragen. Van deze dag aan zal Ik zegenen”.

God hield zijn belofte en zegende 2500 jaar geleden hun pogingen om de tempel en Jeruzalem te herbouwen. Het is niet zonder betekenis dat Hij ook deze datum uitkoos om de 400 jaren [1517-1917] van Turkse overheersing van Palestina (Israël) te beëindigen. Hij zegende de pogingen van de Joodse pioniers die terugkeerden om hun vaderland weer op te bouwen en zich weer in Jeruzalem te vestigen.

De grondslag voor de stichting van de moderne staat Israël werd nu 100 jaar [1917-2017] geleden gelegd toen de poorten van Jeruzalem geopend werden voor de zonen van Zion.

De 2e datum die een bijzondere betekenis heeft is de 7e juni 1967, 50 jaar later. Tijdens de Zesdaagse-oorlog werd Jeruzalem bevrijd van de heidense overheersing, die de bestemming van de stad gedurende 2500 jaar had bepaald.


Omdat Jeruzalem thans niet meer door de heidenen wordt overheerst, zal het goed zijn de betekenis van de term “heiden” te verduidelijken. Van Dale’s woordenboek omschrijft het woord “heiden”, “een ieder die niet in de ware God gelooft”. Een ander woordenboek zegt: “iedereen, behalve een Jood”. In zijn profetie: “Jeruzalem zal door de heidenen vertrapt worden totdat de tijden der heidenen zullen vervuld zijn” wil Israëls Messias zeggen dat de niet-Joden Jeruzalem zouden overheersen TOTDAT hun tijden vervuld zijn.

Vanaf de Messias tot ’67 overheersten een reeks niet-Joodse volken de Heilige Stad. Deze datum heeft een nieuw tijdperk ingeluid. Ofschoon Jeruzalem op 7 juni 1967 van heidense in Joodse (Israëlische) handen overging, is de Heilige Stad het middelpunt geworden van vele debatten en kritiek; voorstellen pro en contra. Op 6 december 2017 [18 Kislev 5778]  verklaarde de Amerikaanse President Donald Trump, dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is, dus precies 100 jaar nadat de Engelse Generaal Allenby de stad Jeruzalem veroverden op het Turks-Ottomaanse rijk.


Ongeveer 480 jaar voor de geboorte van de Messias Jesjoea profeteerde Zacharia: “Zie, Ik maak Jeruzalem tot een schaal der bedwelming voor alle volken in het rond; ja ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem. Te dien dage zal Ik Jeruzalem maken tot een lastige steen, die alle natiën moeten heffen ……. ” (Zach. 12:2,3).

Het is nu overduidelijk dat er een zeer grote impasse is bereikt in de geschiedenis van Jeruzalem. Sinds 7 juni 1967 is de Heilige Stad een lastige steen geworden en haar toekomst is nu een der ernstigste geschilpunten in het Midden-Oosten, en van de vijf wereld continenten?!


Op het Tempelterrein zou zomaar een nieuwe tempel gebouwd kunnen worden. Wanneer dit zou kunnen gebeuren is voor velen nog een geheimenis, zo ook zegt ons de 2e Thessalonicenzen brief [2:4]. Het zou kunnen gebeuren dat de tijd van … … … …


“Daarom, zeg tot het huis Israëls: Zo zegt de Here HERE: niet om uwentwil doe Ik het, o huis Israëls, maar om mijn heilige naam, dien gij ontheiligd hebt onder de volken in wier gebied gij gekomen zijt”.

“Ik zal mijn grote naam die onder de volken ontheiligd is, die gij te midden van hen ontheiligd hebt, heiligen; en de volken zullen weten, dat Ik de HERE ben, luidt het woord van de Here HERE, wanneer Ik Mij voor hun ogen aan u de Heilige zal betonen”.

“Ik zal u weghalen uit de volken en u bijeen vergaderen uit alle landen, en Ik zal u brengen naar uw eigen land. Dan zal Ik rein water over u sprengen, en gij zult rein worden van al uw onreinheden en val al uw afgoden zal Ik u reinigen; een nieuw hart zal Ik u geven en een nieuwe geest in uw binnenste; het hart van steen zal Ik uit uw lichaam verwijderen en Ik zal u een hart van vlees geven. Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven en maken, dat gij naar mijn inzettingen wandelt en naarstig mijn verordeningen onderhoudt. Gij zult wonen in het land dat IK uw vaderen gegeven heb; gij zult Mij tot een volk zijn en Ik zal u tot een God zijn”. (Ezech. 36:22-28).

De uiteindelijke heerlijkheid zal over Israël komen wanneer haar geslachten, de Messias zullen herkennen zoals er staat in Zach. 12:10 “Ik zal over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem uitgieten de Geest der genade en der gebeden; zij zullen hem aanschouwen, die zij doorstoken hebben, en over Hem een rouwklacht aanheffen als de rouwklacht over een enig kind, ja, zij zullen over hem bitter leed dragen als het leed om een eerstgeborene.”

De profeet Hosea spreekt ook van Israëls berouw en terugkeer tot God met de volgende woorden: “Ik zal heengaan, Ik wil wederkeren naar mijn plaats, totdat zij zich schuldig gevoelen en mijn aangezicht zullen zoeken, wanneer het hun bang te moede is, zullen zij verlangend naar Mij uitzien”. (Hosea 5:15).

Uit: ISRAËL – Het wonder van de 20e eeuw – hfdst. 4 / Melbourne, 1969 – Joseph H. Hunting / aangepast in december 2017


De Messias bij Chanoeka – De messiaanse betekenis van Chanoeka

Voor de wet was het niet nodig dat de Joden naar de Tempel in Jeruzalem gingen, want dit was niet een van de bedevaartfeesten. Ieder mag het in zijn eigen plaats vieren, en niet als een heilige tijd. Jesjoea was daar wel, zodat Hij deze acht feestdagen voor een goed doel kon gebruiken.

“En Jezus liep rond in de tempel, in de zuilengang van Salomo. De Joden dan omringden Hem en zeiden tegen Hem: Hoelang houd U ons in het onzekere? Als U de Messias bent, zeg het ons vrijuit. Jesjoea antwoordde hun: Ik heb het gezegd en u gelooft niet. De werken die IK doe in de Naam van Mijn Vader, die getuigen van Mij. Maar u gelooft niet, want u bent niet van mijn schapen, zoals Ik u gezegd heb. Mijn schapen horen naar Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij”. (Joh. 10:23-27).

Hij had het hun verteld, maar zij geloofden niet. Waarom zou het hen dan nog een keer moeten worden verteld? Om hun nieuwsgierigheid te bevredigen?


Het thema van Chanoeka is een wonder. Tijdens Chanoeka sprak Jesjoea over Zijn wonderen: “Als IK niet de werken van Mijn Vader doe, geloof Mij dan niet, maar als Ik ze doe en u Mij niet gelooft, geloof dan de werken, opdat u erkent en gelooft dat de Vader in Mij is en Ik in Hem”. (Joh. 10:37-38). Jesjoea wilde dat de mensen van zijn tijd de wonderen zouden zien en daardoor in Hem zouden geloven. Zijn wonderen wijzen op zijn goddelijke en messiaanse identiteit. Op deze manier verpersoonlijkt Jesjoea de boodschap van Chanoeka: God was actief betrokken bij de zaken van zijn volk. Chanoeka herinnert ons eraan dat God is een God van wonderen, niet alleen qua concept en religieuze idealen. Hij heeft zich in de menselijke geschiedenis begeven en doet dat ook vandaag nog. Ieder van ons die Jesjoea kent, kan spreken van het werken van God in ons leven (Gilman 1995).

Jesjoea is het Licht van de Wereld

Jezus sprak drie preken uit waarin hij zegt dat hij het “licht van de wereld” is, en alle drie kunnen zijn uitgesproken tijden Chanoeka, het feest van het Licht. (Het is niet duidelijk uit de tekst wanneer dit incident is gebeurd, maar het was in de tijd tussen het Loofhuttenfeest en het feest van de Toewijding (Chanoeka); beide vieringen zijn gericht op het licht). “Jesjoea dan zei tegen hen: Nog een korte tijd is het licht bij u; wandel zolang u het licht hebt, opdat de duisternis u niet overvalt. En wie in de duisternis wandelt, weet niet waar hij heen gaat. Zolang u het licht hebt, geloof in het licht, opdat u kinderen van het licht mag zijn. Deze dingen sprak Jesjoea. En Hij ging weg en verborg Zich voor hen”. (Joh. 12:35-36).

Vlak voordat Jesjoea aankondigde dat Hij het Licht van de wereld was, had Jesjoea het geweten van degene die de overspelige vrouw beschuldigden, aan het daglicht gebracht. Lees het verhaal in Johannes 8. Johannes registreert ook dat Jesjoea daar een blinde man geneest (Joh. 9:1-12) op ongeveer hetzelfde moment (Joh. 8:12 en 9:5) dat Jesjoea van zichzelf verklaarde het Licht van de wereld te zijn. “Ga heen, was u in het badwater Siloam (wat vertaald wordt met: Uitgezonden). Hij dan ging weg en waste zich en kwam ziende terug”. (Joh. 9:5-7).

Einde der tijden

Het verhaal van Chanoeka kan worden vergeleken met eindtijdsgebeurtenissen, beschreven in de boeken van Openbaring en Daniel. Antiochus is een type van de antichrist. Net zoals dat gebeurde onder het bewind van Antiochus, profeteerde Daniel in 9:27. “Hij zal voor velen het verbond versterken, één week lang. Halverwege de week zal hij slachtoffer en graanoffer doen ophouden. Over de gruwelijke vleugel zal een verwoester zijn, zelfs tot aan de voleinding, die, vast besloten, uitgegoten zal worden over de verwoeste”.

Dezelfde krachten die door Antiochus worden gepromoot, zijn vandaag de dag in de wereld aanwezig. Wereldwijd immoraliteit en afgoderij zijn de norm. We moeten ervan wegkomen en afgescheiden zijn. “Of welk verband is er tussen de tempel van God en de afgoden? Want bent de tempel van de levende God, zoals God gezegd heeft: Ik zal in het midden wonen en onder hen wandelen, en Ik zal hun god zijn en zij zullen Mijn volk zijn. Ga daarom uit hun midden weg en zonder u af, zegt de Heere, en raak het onreine niet aan, en Ik zal u aannemen”. (2 Cor. 6:16-17). De bedreiger staat te wachten om de huidige cultuur te verteren.

Hoe achtte Jesjoea het Chanoeka-feest?

Velen geloven dat onze Messias, het “Licht van de wereld” was en het feest van het licht, Chanoeka vierde. De Bijbel spreekt niet specifiek over de datum van Jesjoea’s geboorte. Het was niet tijdens de wintermaanden, want de schapen water in de wei (Lucas 2:8). Een studie over de tijd van de conceptie van Johannes de Doper onthult dat hij werd verwekt ongeveer op Sivan 30, de elfde week (Luc. 1:8,13,24). Door het toevoegen van veertig weken, voor een normale zwangerschap, blijkt dat Johannes de Doper werd geboren op of omstreeks het Pascha (Nisan 14). Zes maanden na Johannes’ conceptie werd Maria zwanger van Jesjoea (Luc. 1:26-33). Daarom moet Jesjoea zes maanden na Sivan 30 verwekt zijn in de maand Kislev (December) – Chanoeka. Werd het “Licht van de wereld” verwekt op het feest van het licht? Als we vanaf Chanoeka, dat begint op 25 Kislev, en acht dagen duurt, de negen maanden van Maria’s zwangerschap doortellen, komen we op de geschatte tijd van de geboorte van Jesjoea, tijdens [Rosh Hasjana – GJCP] het Loofhuttenfeest.

Geschreven door Robin Sampson – 12 december 2017 



God knows it; Bible believing Christians know it and US President Donald Trump knows and will declare it so. The reaction in the Arab world is entirely predictable but wether ‘unpreditable’ Trump does so or not, makes no difference to God.

In Isaiah 62:1 – 7 the Lord has long declared. “For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until her righteousness goes forth as brightness, and her salvation as a lamp that burns … I have set watchmen upon your walls, O Jerusalem. They shall never hold their peace day nor night. You who make mention of the LORD, do not keep silent, and give him no rest, till he establishes and till He makes Jerusalem a praise in the earth”. 

There is no city that has a greater impact on the world than Jerusalem. Ezekiel 5:5 says “Thus says the Lord God; This Jerusalem: I have set it in ther midst of the nations and countries that are round about her”. 

In  the mid-19th century, with the decline of the Ottoman Empire, the city was a backwater, with a population that did not exceed 8,000. Today, it’s a vibrant, well-populated and extremely popular place to visit and if you can afford it, to live.

During its long history, Jerusalem has been attacked 52 times, captured and recaptured 44 times, besieged 23 times, and destroyed twice. The oldest part of the city was settledd in the 4th millennium BC, making Jerusalem one of the oldest in the world. Since the unification of the City in the 6-Day War of 1967, the historical and earthly city of Jerusalem, has become a place not just to visit but once again, a place to worship – just as in the days of David, Solomon and Hezekiah.

This is the city Isaiah envisioned as the world’s centre, where the nations will be taught the Law of the Lord, and would beat their swords into ploughshares, and learn war no more. And this is the city that Jeshua wept over and foretold it would be ruled by Gentiles for a season of time.

The prophet Zechariah in Chapter 1:12-16 makes very clear that he too is passionate about Jerusalem, pleading with God to have mercy on its inhabitants. He knows Gods’ heart and proclaims that “He is zealous for Jerusalem and for Zion with great zeal”. And what is more, “I am exceedingly angry with the nations at ease…as He declares His intention to return to Jerusalem with Mercy”. There is no doubt that God is very jealous for this unique city and He who touches his nation and city, touches the centre of Gods affections.

¨ The Lord will comfort Zion and will again choose Jerusalem”, says Zechariah 1:17. But before God completes His redemptive plan for the nation of Israël, just as Jeshua predicted in Matthew 23:37 – 24:14, Jerusalem will be again at the centre of conflict. But it is Zechariah in Chapter 12 who gives the clearest picture of the position of Jerusalem in “that day”. The world’s spotlight will be turned to this city and “All Nations” shall come up against this “Burden stone” in order to heave it away but will be utterly destroyed in the process.

So, please pray for the Peace of Jerusalem at this very important time. But remember that it is a lot easier to pray for people if you have some connection with them.

HOW TO PRAYLearning from Jehoshaphat in 2 Chronicles 20.

  • Enemies were approaching who disputed the right to the Lan (20:1). Nothing new!
  • The King “fears” (20:3) but doesn’t run away. He fears God more and seeks Him.
  • Humbles himself and proclaims a fast.
  • Asks God for help (20:5)

Having done this he acknowledges God and remember what He has done for them. He knows Israël’s history (20:7) and knows the Temple represents God’s presence among them (20:8-9). He also knows that Israël had been ethical as it entered the Land.

But Jehoshaphat also recognised Israël’s limitations (20:12). He didn’t boast of their own power. Rather, he listened to the “true prophet” Jahaziel who told him “The Battle is not yours but the Lord’s (20:15). As a result, they would not need to fight in the battle, “Position yourselves, stand still and see the salvation of the Lord who is with you”. (20:17-18). The response to victory was worship (20:19) just as when the Lord comes in the mighty power to destroy all His enemies that we can’t possibly defeat ourselves.

What is happening over Jerusalem today is the beginning of the final act described in 2 Thessalonians 2:8, “And than the lawless one will be revealed, whom the Lord will consume with the breath of His mouth and estroy with the brightness of His coming”.    

By Derek Rous /



Israel today 2017-5778 / Video van de dag: 


Prophetic Times / Israël 1948 – 2018 / / Live-Stream met Pastor Mark Biltz.

See: Resources / Newsletter – September and December 2017 / The populair Biblical calendars.  

There a 3 blood moons or total lunar eclipses coming in a row starting next year on TuB’Shevat, 

then TuB’Av, the 15th of AV, and again on TuB’Shevat in 2019!

‘So in summary: TuB’Shevat is a signal of a change in season, the annual time to inspect the trees for fruit, (think humans) and we have a blood red moon. We also read the Scriptures about blossoming of the fig tree where a major sign was given with Israël becoming a nation and it just so happened it was springtime 70 years ago! Now let’s bring this all together. In Revelation we read about a red horse: Revelation 6:3,4 ‘When he opened the second seal, I heard the second living creature saying, “Come!” Another came forth, a red horse. To him who sat on it was given power to take peace from the earth, and that they should kill one another. There was given to him a great sword’.

We are about to end the Hebrew  year 5777 which represents a great sword. Just as there are three sevens, I believe God’s sword was raised over us 3 times. This was the year the sword was raised as a warning to repent as given to Baalam (Numbers 22:31-34) … [from the September newsletter]


VIDEO CLIPS: Profetische Perspectief …

Watchman on the wall of Jeruzalem by Mr. Bart Repko/


Studie boeken bij:






Biblical Prophecy:

Why Rome is Not Mystery Babylon / The Underground with Joel Richardson …




Zie voor dagelijks nieuws uit het Midden-Oosten:


WEG UIT BABYLON: Laat Jeruzalem in uw hart opkomen!

Zie artikel: Van wie is het land volgens de volken?

Aanbevolen lectuur:

  • En zo zal heel Israël zalig worden / Gods plan voor en door de 12 stammen van Israël  
  • Wetticisme / Wiens sabbatsgebod onderhouden wij – door Michael S. Fryer
  • Weg uit Babylon!


Het andere nieuws / E.J. Bron

********************************** / De Weg


ASTRONOMY ISRAËL / Super Blue Blood Moon on 31 January 31, 2018



wekelijks magazine vanuit het hartenland (op aanvraag!)



Gerard J.C. Plas






 Posted by at 17:50
Nov 222017
The Star That Astonished The World

The Star That Astonished The World

Het is de grote verdienste van Dr. Ernest L. Martin (1932-2002) geweest die in zijn boek ‘The STAR That ASTONISHED The World’ gezocht heeft naar het vaststellen van de identiteit van de in het Nieuwe Testament vermelde ster van Bethlehem (Matth.2:2,9). Het is geen religieus boek, maar wel een boek dat spreekt van gedegen historisch en astronomische onderzoek met als resultante het bepalen van die fascinerende samenstand van hemellichamen die in de volheid van de tijd heeft plaatsgevonden bij de geboorte van Jezus van Nazareth (Gal.4:4).

Reviews about this research …

“Professor Martin has presented a reasoned argument which deserves to be considered seriously.” -Prof. F.F. Bruce, University of Manchester, England.

“Of all the theories currently clustering around the Christmas star, I believe Martin’s may be the most plausible.” -Richard H. Schneider, Senior Staff Editor, Guideposts Magazine.

“The accounts of Josephus and the entire history of this period [the time of Christ’s nativity] have been reassessed recently, with important new results, by Ernest L. Martin, whose book, The star that Astonished the World, has become the authoritative source on the subject.” -Dr. Craig Chester, Astronomer (Monterey Institute for Research in Astronomy), Imprimis Magazin.

Chronlogical Rundown …

The nativity occurred on September 11, 3 B.C. Note the following sequence of historical events.

  1. Joseph and Mary’s journey to Bethlehem for the “census” occurred at the very close of the Jewish civil year – an apt time for a registration of peoples to happen. It was in the summer season and before the rains set in that would have made it difficult.
  2. Jesus was born in a stable in the twilight period of September 11th, the Day of Trumpets, 3 B.C.
  3. He was circumcised on September 18, 3 B.C. (the eight day for the circumcision rite is reckoned inclusively).
  4. He was dedicated in the temple on October 20/21, 3 B.C.
  5. Luke says: They returned into Galilee, to their own city Nazareth (2:39). This means they did not go to Egypt after the birth of Jesus. After all, they had only gone to Bethlehem for the “cencus,” not to move there. So, the family returned to Nazareth in the latter part of October, 3 B.C.
  6. Then for some reason, they decided to move to Bethlehem. This could have been in the Spring or Summer of 2 B.C. They set up house, having no need for the temporary type of shelter they had when Jesus was born (Matthew 2:11).
  7. On December 5th (Kislev 7) of 2 B.C. the youth tore down the eagle from the east entrance to the temple.
  8. Then on December 25, 2 B.C., when the King planet Jupiter came to its stationary point in mid-Virgo the Virgin, it would have been seen “stopped over Bethlehem” as viewed from Jerusalem. The Magi then went to Bethlehem and gave the child the gifts they brought from the east. Jesus was now a paidion (Greek: toddler) not a brephos (Greek: infant, as in Luke). He was old enough to stand and to walk. In the papyrus codex Bodmer V of the Proto-Evangeliumof James written in Egypt in the fourth century, it even states that the Magi were able to see Jesus “standing by the side of his mother Mary” (21:3). This shows early opinion that the visit of the Magi to give gifts to Jesus was long after his birth. This giving of gifts by the Magi would have occurred during the days of Hanukkah when Jewish fathers were accustomed to give gifts to their children. This would have appeared quite proper to Jewish people.
  9. With the warnings of the Magi, Joseph and Mary immediately took Jesus to Egypt in late December of 2 B.C.
  10. Immediately after this, Herod killed all the male children “from two years old and under” (Matthew 2:16). This matter of killing children two years old can now make better sense. If Jesus was born on 11 September, 3 B.C., the slaying of the innocents was about 15 months after his birth. If the conception period were also considered, it comes to 24 months exactly. This may be a helpful clue that Jesus was indeed born in September, 3 B.C. and why the Magi saw Jesus “standing by the side of his mother Mary”.
  11. Soon afterward, the two illustrious rabbis were tried and sentenced by the Sanhedrin. This could have been in early January of 1 B.C., and then a few days later (on January 10th) the eclipse of the Moon occured that Josephus mentioned.
  12. Herod then died about January 28th (Schebat 2) in 1 B.C.
  13. Later, in the Spring of 1 B.C., the Passover occurred during which 3000 Jewish worshippers lost their lives in the temple.
  14. In the Summer and Autumn of that year (1 B.C.) The War of Varus took place.
  15. Then, about twenty-eight years later, Jesus was baptized by John the Baptist sometime in either October or November of A.D. 27 at the beginning of a Sabbatical Year. Jesus then began his official ministry with the Passover and Pentecost season of A.D. 28 and was finally crucified in A.D. 30.

Geen essentiele vraag!

Wanneer is Jezus Christus geboren? Voor veel gelovigen is deze vraag helemaal geen vraag, want als antwoord krijg je dan te horen aan het begin van onze jaartelling natuurlijk! En in welk jaar was dat dan? In het jaar nul, maar rekenkundig kan dat jaar helemaal nooit bestaan hebben, want na 1 voor Chr. komt het jaar 1 na Chr. Maar op welke dag is Hij dan wel geboren en is het schanierpunt tussen 1 voor Chr. en 1 na Chr. dan misschien wel op de dag nauwkeurig aan te geven?

Gelukkig is het antwoord op deze vragen niet echt van essentieel belang als het gaat om de ‘weg der behoudenis’ van de mens. Maar het heeft wel alles te maken met Gods heilsplan aangaande Israel en de heidenvolken. God had immers in het boek Genesis al gezegd dat de zon en de maan gezet zijn tot TEKENEN en tot GEZETTE TIJDEN, en tot DAGEN en JAREN (Gen.1:14-16).  De profeet Jeremia onderricht het huis Israels dat zij niet de weg der heidenen opgaan in angst voor die tekenen des hemels die zij nu juist tot afgoden maakten, en juist hier leert de Schrift ons dat ook in de laatste dagen’ naar Jezus eigen woorden, er grote tekenen aan het uitspansel des hemels Zijn komst zullen aankondigen! (Matth.24:29-30).

Een astronomisch gebeuren!

De kennis van deze astronomische gebeurtenissen is echter in de kerkhistorie totaal zoekgeraakt. Overgebleven is een ietwat romantisch gebeuren of een mysterieus geloof in een dan wel of niet bestaande ster van Bethlehem, die de ‘wijzen’ (astrologen) volgden. De profeet Daniel zegt echter dat in de ‘eindtijd’ de kennis van Gods heilsplan zal vermeerderen, en het blijkt dat dit reeds het geval is met de geboorte van Jezus Messias (Dan.12:4,9). Een recent voorbeeld daarvan is dat in de Verenigde Staten in de maand december in 600 planetaria voor belangstellenden deze hemelglorie te zien is van deze unieke samenstand van hemellichamen -planeten- rondom de zon die tijdens de geboorte van Jezus moet hebben plaatsgevonden.

In de laatste decennia van het huidige Computertijdperk is het mogelijk gemaakt om elke samenstand van planeten uit alle tijden te reconstrueren. Het is Dr. Ernest L. Martin voormalig directeur van de Academy for Scriptural Knowledge in Portland geweest die in zijn boek ‘The STAR That ASTONISHED The World’ uiteenzet dat in de periode van 3 B.C. – 2 B.C. voor Christus er een zeer interessant astronomisch gebeuren heeft plaatsgevonden. Deze astronomische aankondiging van Jezus geboorte als de ‘Koning der Joden’ is zo indrukwekkend geweest, dat de wijzen (astrologen) uit het Oosten’ niet eens vroegen of de ‘Koning der Joden’ was geboren, maar alleen . . . waar is Hij nu! Want zo zeiden ze, wij hebben de ster (planetconstellation) in het Oosten gezien en wij zijn gekomen om Hem hulde te bewijzen (Matth.2:2). Ook David heeft daarvan geprofeteerd in Psalm 19 als hij spreekt ‘de hemelen vertellen Gods eer en het uitspansel verkondigd het werk Zijner handen’. De apostel Johannes heeft in het Apocalyptische boek de Openbaring van Jezus Christus melding moeten maken van een samenstand van hemellichamen en het groeperen van sterren, waaronder de geboorte van Jezus Christus destijds heeft plaatsgevonden (Openb.12:1-3).

‘En er verscheen een groot teken in de hemel: een vrouw, bekleed met de zon, en de maan was onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. En zij was zwanger en schreeuwde het uit in barensnood en in haar pijn om te baren’.

Rosh Hasjana is de sleutel

Ernest Martin zegt dan verder dat in dit astronomisch tijdsbestek tussen 3 B.C. – 2 B.C. er 9 grote conjuntions hebben plaats gehad! Drie grote conjunctions vinden plaats tussen 12 Augustus en 14 September 3 B.C. De eerste daarvan is de conjunction van de hemellichamen Jupiter (de koningsplaneet) en Venus die zichtbaar is op 12 Augustus 3 B.C., gevolgd door de conjunction van Mercurius en Venus negentien dagen later op 31 Augustus, en tenslotte is het (de Koningsster) Regulus en Jupiter (de Koningsplaneet) die op 14 September in een conjunction verschijnen. Het zijn deze explosies van licht die nu iets groots van hemel glorie aankondigen!

De geboorte aangekondigd!

Als deze hemel glorie met de zon en planeten gepositioneerd binnen de constellati0n in het sterrenbeeld van Leo de Leeuw (de constellatie van Juda – van waaruit de Messias bestemd was te komen) of in Virgo de maagd (Gen.49:10;Jes.7:14), verschijnt daar vervolgens in de zevende maand Tishri, de Nieuwe Maan in de aankondiging van Rosh Hasjana (Joods Nieuwjaar) de dag van het bazuingeschal dat elk jaar plaatsvindt op de 1e Tishri (Lev.23:24;Num29:1). Deze samenstand van hemellichamen en groeperingen van sterren geven het ‘grote teken’ weer dat in de hemel gezien wordt dat de apostel Johannes moest opschrijven! (Opb.12:2). Het is in dit tijdsbestek dat de geboorte van de Messias Jezus plaatsvond, overgebracht naar onze Romeinse kalender was dat exact met een speling van anderhalf uur 6.15-7.45 p.m. op 11 September 3 B.C., de Dag vanhet Bazuingeschal!

‘een vrouw, bekleed met de zon, en de maan was onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. En zij was zwanger en schreeuwde het uit in barensnood en in haar pijn om te baren’ (Openb.12:2-3).


Sommigen hebben eveneens gedacht dat Jezus geboren zou zijn in die periode maar dan op het feest van Sukkoth’ (Loofhuttenfeest) dat plaatsvond van 26 September tot 3 Oktober 3 B.C., daar Johannes in zijn Evangelie vertelt‘dat Jezus onder ons heeft getabernakeld’ (Feast of Tabernacles) denkend aan het verblijf in de Loofhut tijdens het Loofhuttenfeest (Joh.1:14). Toch is dit tijdstip van geboorte niet aannemelijk!

Feitelijk is daar ook een bewijs voor aan te voeren dat Jezus geboorte op dat tijdstip niet mogelijk was; daar het volgens de Torah vereist was dat alle Joodse mannen drie maal per jaar in Jeruzalem moesten zijn voor de drie grote Feesten van Peseach – Sjawoe’ot – Sukkoth (Deut.16:6,11,16). Nochtans is het de evangelist Lukas die ons vertelt dat gedurende de tijd van Jezus geboorte . . . ‘ze allen op weg gingen om ingeschreven te worden, ieder naar zijn eigen stad’! (Luk.2:3)

Major Conjuctions 3 and 2 B.C.

Date 19 May, 3 B.C. – Time 22.47  Objects MercurySaturn; Date 12 June, 3 B.C. – Time 16.06 Objects VenusSaturn; Date 12 Aug., 3 B.C. – Time 5.20 Objects VenusJupiter; Date 31 Aug., 3 B.C. – Time 21.03 Objects MercuriusVenus; Date 14 Sept., 3 B.C. – Time 5.05 Objects JupiterRegulus; Date 17 Feb., 2 B.C. – Time 15:15 Objects JupiterRegulus; Date 8 May, 2 B.C. – Time 16:10 Objects JupiterRegulus; Date 17 June, 2 B.C. – Time 17.53 Objects JupiterVenus; Date 26 Aug., 2 B.C. – Time 15:15 Objects MarsJupiter.

Een dag als duizend jaar en duizend jaar als een dagNu kunnen we uit de Schrift nauwkeurig nagaan dat er tussen de schepping van de eerste Adam en de komst van de laatste Adam –Jezus Messias- 4000 jaar liggen. We merkten al eerder op dat de geboorte van Jezus plaatsvond in de ‘volheid van de tijd’ (gr. chronouGal.4:4). We mogen veronderstellen dat Adam door God geschapen, zijn taak aanving op de priesterlijke leeftijd van 30 jaar, zo ook is de laatste Adam Jezus Zijn priesterlijk werk begonnen op 30 jarige leeftijd, evenals Jozef en David (Luc.3:23;Gen.41:46;2Sam.5:4). De aanvang daarvan was het moment dat Jezus uit de Hemel die Vaderlijke stem hoorde zeggen: ‘Dit is Mijn geliefde Zoon,  in Wie Ik Mijn welbehagen heb’ (Matth.3:17). Het was in het jaar 27 A.D. dat Jezus Zijn gezalfde priesterlijke dienst aanving, maar door Zijn kruis dood op Golgotha, zo abrupt werd afgebroken op één van de toppen van de Olijfberg in het jaar 30 A.D. (Dan.9:26). In dat zelfde jaar sprak Hij nog in zijn profetische rede over de Tempel en Jeruzalem, die in het jaar 70 A.D. verwoest werd; dus een generatie van 40 jaar die we in de Schrift wel meer tegenkomen zoals in: (Hebr.3:9,10;Matth.4:2; Hand.1:3;Ex.24:18;Jona 3:4!)

De profetische woorden door de apostel Paulus gesproken in Hebreeen 4:1-10 over Israels sabbatsrust geven een belangrijke aanwijzing omtrent het sabbathsjaar (zevende dag) de rust die God heeft toegezegd (2 Petr.3:8). Dat wil zeggen, dat na zes werkdagen van 1000 jaar (6000), gerekend vanaf Adams optreden, we nu heel dicht genaderd zijn bij dat ultieme punt van aanvang van het Messiaanse Vrede Rijk in de zevende dag, en zijn er vanaf de geboorte van Jezus gerekend in het jaar 3 B.C. nog eens 2000 jaar verstreken hetgeen plaatsvond in de vorige eeuw in het jaar 1998 op de 1e Tishri (5759) Rosh Hasjana dus op 20 September, wat ook nog eens 50 jaar betekende na het uitroeping van de staat Israel op 14 mei 1948! Inmiddels hebben we in 2008 het 60 jarige bestaan van de staat Israel gevierd, waarbij in dat zelfde jaar op 29 september aan de vooravond van Rosh Hasjana dat bijzondere ‘teken Gods’ op de monitoren van Wall Street in New York verscheen (als de vingers van een mensenhand in de dagen van de koning Belsazar in het jaar 539 B.C. 7×77=539), waar te zien was dat de Dow Jones op een verlies stond van -777.68 punten.Is dit speculatief? Neen! Want feitelijk is alles speculatief te noemen ook als ik plannen maak voor de dag van morgen, want is er nog een morgen? Alleen het Woord Gods heeft een precisie die zo volmaakt is dat Gods heilsplan in de sterren staat geschreven (Psalm 19:1-7)!

  • ‘De hemel vertelt Gods eer, het gewelf verkondigt het werk van Zijn handen. De ene dag spreekt overvloedig tot de andere, en de ene nacht geeft kennis door aan de andere. Geen spreken is er, geen woorden zijn er, hun stem wordt niet gehoord. Hun richtlijn gaat uit over heel de aarde, hun boodschap tot aan de einde van de wereld. Hij heeft daar een tent opgezet voor de zon. En die is als een bruidegom, die zijn slaapkamer uit gaat; hij is vrolijk als een held om snel het pad te lopen. Aan het ene einde van de hemel is zijn opgang, zijn omloop is tot het andere einde; niets is verborgen voor zijn zonnegloed.’ 

What lies ahead?

In die prachtige advents tekst uit Micha ligt feitelijk heel Gods heilsplan al vast . . . ‘En u, Bethlehem-Efratha, al bent u klein onder de duizenden van Juda, uit u zal Mij voortkomen Die een Heerser zal zijn in Israel. Zijn oorsprongen zijn van oudsher, van eeuwige dagen af’ (Micha 5:1). Hier komen we opnieuw de stad Bethlehem tegen gelegen in de velden van Efratha waar David zijn kudde schapen weidde. In die velden galmde op 11 September 3 B.C. op Rosh Hasjana als van een bazuin ‘een menigte van de hemelse legermacht, die God loofde en zei: Ere zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde in mensen een welbehagen’ (Luk.2:13-14). Zie ook die alles te boven gaande woorden en roep van Jezus Messias [de hoop der heerlijkheid Gods] in de Apocalyps (Opb.22:16).

‘Ik ben de wortel en het geslacht van David, de blinkende morgenster.’


Vertrekken op het juiste tijdstip. De conjuction op 12 Augustus 3 B.C. van Venus en Jupiter in de constellation van Leo (de Leeuw uit de stam van Juda) moet voor de ‘wijzen’ (astrologen) uit het Oosten om te vertrekken naar Bethlehem een bijzondere betekenis hebben gehad, die in het feit lag dat zij kennis hadden van de profetie aangaande de geboorte van Jezus (Jes.11:1-10;Matth.2:5-6). De laatste conjunction van planeten deed zich voor met Mars, Venus en Mercurius op 27 Augustus 2 B.C.

Ernest Martin beschrijft dan verder dat de planeet Jupiter stopte in buik streek  van Virgo, the Virgin (in het midden van de constellatie), precies op 25 December 2 B.C. Was het mogelijk voorJupiter stationair te blijven over de village van Bethlehem in die tijd? De Bijbel zegt, dat de ster de ‘wijzen’ voorging totdat zij aankwamen in Jeruzalem en daar stopte. Bethlehem ligt ongeveer 5 miles (8 kilometer) ten zuiden van Jeruzalem, maar hoe kan Jupiter (of enige planeet of ster) verschijnen in de richting van Noord naar Zuid om de ‘wijzen’ te leiden naar Bethlehem? Moet het hele verhaal dan gerekend worden tot een verzonnen of wonderbaarlijk verhaal? Toch niet! Een zorgvuldig lezen van Mattheus maakt de zaak helder. Weymouth vertaalt het vers als volgt: “The star they had seen when it rose led them on until it reached and stood over the place where the babe was” (Matth.2:9).

Als de ‘wijzen’ aankomen, dan verblijven Jozef en Maria niet langer in een stal (gr. fatnei-Luk.2:16) maar in een huis (gr. oikian-Matth.2:11). Jezus is dan besneden en opgedragen in de Tempel 40 dagen na zijn geboorte (Luk.2:21-24). Jezus is dan geen baby meer, maar een peuter van ruim 15 maanden. Belangwekkend hierbij is, dat Jupiter die al in een stil staande positie stond over de village van Bethlehem, het ook de zon was die op 25 december in een ‘standing still’ positie stond voor de gebruikelijke ‘Winter Solstice’ (21 dec.-22 jan.), de tijd waarop de zon terugkeert op haar schijnbare baan, en deze dag ook nog eens de derde dag van het Joodse Chanukkah Feest was, wat in dat jaar 2 B.C. begon op 23 December ofwel op de 25 dag van de 9e maand Kislev, (de dag waarop in 163 B.C. de Tempel werd gereinigd en opnieuw werd ingewijd), en de ‘wijzen’ uit het Oosten hun giften gaven aan het nieuw geboren kind (Joh.10:22).

Zo zien we ook hier weer dat al deze gebeurtenissen van doen hebben  met de Feesten van Israel als ‘Mijn gezette hoogtijden’ (Lev.23:2;Gen.1:14), die doorslaggevend zijn als het gaat om de ‘vaste tijden’ ontworpen door de Allerhoogste, en gemanifesteerd in de omloopstijden van zon, maan, en planeten (Hand.2:20;Joel 2:31).

Jeruzalem als vertrekpunt

Als er door de profeet Jesaja in het licht van de profetie, over de stad Jeruzalem heerlijke dingen worden gezegd, zoals… ‘Sta op, word verlicht, want uw licht komt en de heerlijkheid van de HEERE gaat over u op’. . .‘Omwille van Sion zal ik niet zwijgen, omwille van Jeruzalem zal ik niet stil zijn, totdat haar gerechtigheid opkomt als een lichtglans, en haar heil als een brandende fakkel’ (Jes.60:1;62:1), dan spreekt Jesaja niet over een illusie, maar over het manifest worden van iets dat alle verbeeldingskracht te boven gaat. Het essentiele daarbij is, dat de hedendaagse turbulente tijden in de strijd om Jeruzalem, en waar anno 2011 de hele geopolitieke wereld bij betrokken is, de geest der profetie de enige ‘bovennatuurlijke krachtbron’ is die ons dan daar bij enig inzicht wil geven in de goede afloop daarvan! ‘Aanbid God! ‘Het getuigenis van Jezus is namelijk de geest van de profetie’ (Opb.19:10)! Het is Jezus Christus Zelf die aan het lezen en horen van de(ze) profetie een bijzondere zaligspreking verbindt met de woorden…’Zalig is hij die leest en zijn zij die horen de woorden van de profetie, en die in acht nemen wat daarin geschreven staat, want de tijd is nabij’ (Opb.1:3;22:7).

Jeruzalem, ondeelbare hoofdstad van Israel! ‘Als ik u vergeet, Jeruzalem,’ . . . ‘Want daar staan de zetels van het recht’, de zetels van het huis van David. Bid om vrede voor Jeruzalem, laat het goed gaan met hen die u liefhebben’ (Ps.137:5;121:5-6). Deze stad Jeruzalem, die vanaf de 7e juni 1967 herenigd (re-united) werd in die voor Israel zo beslissende ‘Zesdaagse-Oorlog’ is in barendsnood in het wachten op Messias Jezus, als de Leeuw (Leo) uit de stam van Juda.

  • ‘Zie, Ik ga Jeruzalem maken tot een bedwelmende beker voor alle volken rondom, ja, ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem. Op die dag zal het gebeuren dat Ik Jeruzalem zal maken tot een steen die moeilijk te tillen is voor al de volken. Allen die hem optillen, zullen zichzelf zeker diepe sneden toebrengen, en al de volken van de aarde zullen zich tegen haar verzamelen’ (Zach.12:2-3).

Aftellen is begonnen!

Het is de kracht van het profetische Woord geweest die de eerste Christen Zionisten aan het eind van de 19 eeuw de Joodse Zionist Theodor Herlz konden overtuigen van het belang van een Joodse staat. Deze Herlz was het dan ook die in 1897 op het éérste Zionistencongres in Bazel als visionair een profetisch gezicht kreeg, wat hij formuleerde in de uitspraak, dat er over 5 of tenminste 50 jaar (Jubeljaar) een Joodse Staat zou zijn ontstaan in het land ‘Eretz Israel’. Proclameerde Herlz hier een aanstaand Jubeljaar? De tijdsduur van Jubeljaar naar Jubeljaar omvat 50 jaren (Lev.25:8-10)! Het opmerkelijke is nu dat vanaf Israels terugkeer naar het Beloofde land er 6 ‘volheden van tijd’ zijn terug te vinden in een aantal gebeurtenissen die voor Israel in de 20e eeuw van historisch belang zijn geweest, zoals: . . . het eerste Zionistencongres in 1897, de Balfour declaration van 1917, het VN besluit in 1947 inzake het verdelingsplan, de oprichting van de staat Israel in 1948, de Zesdaagse oorlog van 1967, en in 2008 het teken -777.68 (som 21+14=35) op de monitoren van Wall Street aan de vooravond van Rosh Hasjana op 29 september . Het getal -777 spreekt hier van de 3 jaarweken van 7 jaar die nog openstaan, het getal 35 vande 5 jaarweken van 7 jaar die hun loop vonden vanaf de zalving van Messias Jezus in het jaar 27 A.D. tot op het jaar 62/63 A.D. waarop die 67e jaarweek zo abrupt werd afgesneden! (Hand.28:26-28).

De Generaties

Mozes de profeet (Deut.18:15) was 120 jaar toen hij stierf, en Noach predikte 120 jaar voordat de zondvloed kwam.Hetzijn de getallen 50, 60,70, die hier opvallen, en is de tijdsduur van een geslacht dan 40, 50, 60, 70, 100 0f 120 jaar? De woorden van Jezus Messias spreken hierbij een duidelijke taal als hij zegt: ‘Zo ook u, wanneer udeze dingen zult zien geschieden, weet dan dat het Koninkrijk van God nabij is. Voorwaar, Ik zeg u, dat dit geslacht zeker niet voorbij zal gaan, totdat alles geschied is’ (Luk.21:31-32;Matth.24:33-34). [Zie  artkel: ‘Dit geslacht van…This generation’].

‘Zoals de dagen van Noach waren, zo zal ook de komst van de Zoon des Mensen zijn. Want zoals ze bezig in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten huwelijk geven, tot aan de dag waarop Noach in de ark binnenging, en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal  ook dekomst vande Zoon des mensen zijn’ (Matth.24:37-39).

We leven anno 2011 in een ‘afgemeten tijdruimte van 120 jaar’ (18972016/17) waarin de Messiaanse Koning Jezus Messias wederom in het ‘vol worden van de  tijd’ zich aan Israel, de heidenvolken en de kosmische wereld gaat openbaren! Zijn geboorte in Bethlehem in de landstreken van Efratha gingen toen gepaard met een hemel glorie van oogverblindende planeten constellaties rondom de zon tussen 3 B.C. – 2 B.C. De ‘Eeuwige’ heeft toen de aandacht van de gehele wereld op dat gebeuren in Israel met bazuingeschal bevestigd, door het tijdstip van geboorte, van Jezus op Rosh Hasjana op 11 September 3 B.C. vast te leggen in de onderlinge stand van de planeten, waar de apostel Johannes dat tijdstip astronomisch heeft aangegeven in het Apocalyptische boek de Openbaring van Jezus Christus (Opb.12:2-3). De 4000 jaar vanaf Adams optreden op 30 jarige leeftijd in de hof van Eden werden vervuld bij de doop van Jezus in de Jordaan in het jaar 27 A.D. toen ook Hij eveneens 30 jaar oud was! De rust (shalom) die God Israel beloofd heeft (Hebr.4:1-4) wacht nog op het vol worden van de zesde dag (4000+2000), waarvan de 2000 jaar vanaf de geboorte van Jezus die zijn volheid bereikte op Rosh Hasjana op de 1e Tishri ofwel 20 september 1998! Als nu levende in het negende Jubeljaar als bij een voldragen zwangerschap, die inging bij de hereniging van Oost en West Jeruzalem in 1967 op de 7e juni, is het wachten op de zevende dag, een dag van 1000 jaar waarbij de Shalom vanuit Jeruzalem in het Messiaanse rijk een voldongen feit zal zijn! [zie: artikel ‘Jubeljaar en de volheid van tijd’].


zon en maan eclipses 2014-2015

zon en maan eclipses 2014-2015

Bloed rode manen!

Wederom zullen er naar de profetie gesproken zowel in het naderbij komen van de dag des Heren, als na de verdrukking van die dagen, zons- en maansverduisteringen plaatsvinden en zal vervolgens aan de hemel het teken van de Zoon des mensen verschijnen (Joel 2:31;Matth.24:29-30;Luk.21:25-26). Aanzetten hiervan vonden plaats in de jaren 49 en ‘50 zo vlak nadat Ben Goerion op 14 mei 1948 in de ‘onafhankelijkheidsverklaring’ de staat Israel had uitgeroepen; evenzo was dit het geval bij de hereniging’ (re-united) van Jeruzalem in ‘67 en in ‘68 waarin die jaren vier (tetrad) opeenvolgende bloedrode manen te zien waren enwel op de 15 Nissan Pesach, en op de 15 Tishri Sukkoth. Het eerst volgende (tetrad) viertal bloedrode manen zal zich voordoen in 2014 en 2015. Het religieuze jaar in 2015 (5775) dat aanvangt op de 1e Nisan begint dan met een totale zonsverduistering, en wordt gevolgd door een bloedrode maan op de 15e Nisan, Pesach.Het burgelijk jaar in 2015 (5776) dat aanvangt in de zevende maand op Rosh Hasjana de 1e Tishri begint dan met een zonsverduistering gevolgd door weer een bloedrode maan op de 15 Tishri, Sukkoth. Daar nog tussenin ligt de ‘Yom Kippur’ (Grote Verzoendag) op de 10 Tishri (5776) van 2015!

Herstel van muren en Tempel!

Deze ‘Yom Kippur’ of Grote Verzoendag (Lev.25:8-10) op 23 september 2015 is een heel bijzondere! Gerekend naar de jaarweken uit Daniel 9 en de grote smart die de profeet had over de verwoesting van de Tempel en de muren van Jeruzalem; wordt hem aangezegd dat daar 7 jaarweken van 7 jaren (49 jaren) zullen verlopen omtrent het herstel van de Tempel en de muren van Jeruzalem (Dan.9:25-26). Vanaf het herstel met inwijding van de Tempel, zijn de 70 jaarweken hun loop begonnen, en is Israel ‘Ammi’ (Mijn volk) en functioneel (Dan.9:24)! Na een reeks van 69 cyclussen van 19 jaar, om de maan-kalender en de zonne-kalender op elkaar af te stemmen en waarin 7 schrikkelmaanden vallen (3,5,8,11,13,16,19), zes van dertig dagen en één van 29 dagen, en waar een schrikkeljaar in -de burgerlijke zonnejaar-berekening- valt, wordt de extra dag ook toegevoegd aan het bijzondere maanjaar. Deze Metoncyclus wordt gebruikt voor de berekening van Pesach. Deze cyclus van 19 jaar is veelal terug te vinden in de Bijbel, met name aangaande de stad Jeruzalem. [zie: artikel ‘Bestemming der Eeuwen’]. Die 69e cyclus bereikte zijn volheid in 1948 toen een gedeelte van de stad Jeruzalem in handen viel van de Jordaniers, maar pas op het ultieme moment na de 70e cyclus van 19 jaar kwam Jeruzalem in 1967 weer geheel in Israelische handen, maar nu als de ongedeelde hoofdstad van Israel! Ook hier weer die ‘gezette hoogtijden’ als de Feesten van Israel waarbij zon en maan in de vervulling van Israels profetie omtrent Jeruzalem tekenen zijn tot Gods eer! (Jer.31:35-37;Luk.21:24).

De verzegelde boekrol!

Daarom is die ‘Yom Kippur’ (Grote Verzoendag) van 23 september 2015 zo ontzaglijk belangrijk, ‘omdat niemand in de hemel, noch op de aarde, noch onder de aarde die met zeven zegels verzegelde boekrol’, die heilshistorisch tot in de eindtijd verzegeld blijft, ontzegeld kan worden (Dan.12:4,9;Opb.5:4-5). Nu dan komen we op een punt dat het heil voor Israel en de heidenvolken als ‘een vervreemde erfenis, een erfgoed waar geen schepsel kan aan komen, maar uitsluitend door Christus Jezus ontsloten kan worden’, een aanvang neemt, en de (heils)geschiedenis zich niet blijft herhalen als een stompzinnige repeterende breuk met oneindige uitkomsten die in praktische zin alleen maar tot nog meer chaos en verderf zullen leiden. Hier zien we menselijk gesproken dat door ‘t menselijk falen de geschiedenis van Israel en Jeruzalem in de laatste decennia van de 20e eeuw, na het grote debacle in 1967 [om na de herovering van het Tempelplein het binnen 24 uur te verkwanselen], de Yom Kippur Oorlog van 1973 waar regering en leger faalde, met het menselijk getal 6 als een tijdspanne, met hoogmoed en onverschilligheid, gaat roepen naar die Ene Naam! De 42 jaren die er liggen als een uiterste grens tussen die ‘Yom Kippur’ van 1973 en de dag van de ‘Yom Kippur’ in 2015 zijn een heenwijzing naar de geboorte van die ene Naam uit de 42 geslachten (3×14), met de 42pleisterplaatsen’ van verfrissing en rust, mag men uitzien naar het Lam . . . als het wachten op de Leeuw uit de stam van Juda de wortel Davids die overwonnen heeft! (Matth.1:1-17;Num.33:1-49;Opb.5:5).

Mozaische wetgeving!

Op wonderbaarlijke wijze is namelijk een stuk Mozaische wetgeving, de gelijkenis en ook het stramien van het verlossingsproces aangaande de mens en wereld, in het boek “Openbaring van Jezus Christus” opgenomen.

De wet van Mozes immers bepaalde dat iedere vijftig jaar, in het Jubeljaar (Lev.25:8-10), verkocht land aan de oorspronkelijke eigenaar of diens erfgenamen moest worden teruggeven. De losprijs werd betaald door de Losser, een naaste bloed-verwant van de man die uit armoede, of om andere redenen, zijn grond, of een deel daarvan, had moeten verkopen.

Deze inzettingen hebben een rijke profetische strekking. Wezenlijk is dat het land Israel ofwel de wereld van de HERE is en dat het verkochte erfdeel weer aan de Eigenaar moet worden teruggeven. Het is Messias Jezus, Die daarvoor, als de naaste Bloedverwant, met Zijn Bloed betaald heeft. Daarom is Hij de grote “Losser” (Goel), die in de volheid van de tijd (na zeven maal zeven sabbatsjaren) de aarde weer loskoopt. In het licht van deze losser-procedure krijgt het visioen van Openbaring 5, de opening van de boekrol met de zeven zegels, een buitengewoon verrassende en voor de uitleg van het laatste Bijbelboek bepalende betekenis in het licht van de 7 x 7 (sabbatsjaren) weken gerekend vanaf de hereniging (re-united) van Jeruzalem tijdens de “Zesdaagse-Oorlog” op 7 juni 1967 tot aan de ‘Yom Kippur’ (Grote Verzoendag) van 2015 op 23 september!


Het boek met de zeven zegels is een Lossersakte. Wél heeft Christus de losprijs reeds betaald met Zijn bloed, maar, zoals de wet ook luidde, pas ná een bepaalde tijd kwam het vervreemde eigendom weer in handen van de oorspronkelijke eigenaar en diens erfgenamen. Bij de “lossing” door Christus gaat het om de gehele wereld.

In hoofdstuk 5 van de Apocalyps staat dat niemand waardig is de zegels van de boekrol openen; uitsluitend Christus, Die immers de losprijs heeft betaald, mág en kán dit volbrengen. Nérgens wordt zó indringend de hopeloze positie van de mensheid duidelijk, als in dit gedeelte van “Openbaring”. Nérgens ook wordt duidelijker geillustreerd, dat álle pogingen van de het verloren paradijs terug te winnen, vergeefs zijn. Ten diepste wordt de mens in dit fragment van “Openbaring” voor het “blok” gezet.

Niemand is immers waardig de zegels van de Lossersakte te verbreken (óók de hemelse wezens niet), dan Hij, Die de losprijs betaald heeft. Het betekent de definitieve afrekening met alle illusies, utopieen, ideologieen én religies, om de mens en de aarde te verlossen!

In dit adembenemende moment, waarin zelfs God zwijgt, blijkt plotseling de alles overtreffende betekenis van Christus’ offer!

Na het recht en de waardigheid die Christus Zich verworven heeft, de zegels van de Lossersakte te verbreken en dáármee de wereld in bezit te nemen, is de toe-eigening nog geen werkelijkheid. Willen wij de zware gerichten en rampen die over de mensen en de wereld komen in de Dag des HEREN nóg wat dieper peilen dan als strafgerichten, dan moet óók de noodzaak  in het oog worden gevat, dat de eindgerichten zuiveringsprocessen zijn, om de indringers te verdrijven. Want satan en zijn trawanten én zijn collaborateurs uit de mensenwereld, hebben de losprijs van Christus nooit aanvaard en weigeren het losgekochte eigendom, d.i. letterlijk álles, prijs te geven. Het losgekochte eigendom moet worden veroverd, zowel op de machten buiten de mens als op de machten in de mens (Lev.25:8-10, 23-25; Jer.32:6-12, 14-15; Openb.5:1-14)

Visioenen onder het zesde zegel

Als deze lossersakte” in het licht van de losser-procedure (Lev.25:8-10;Openb.5:1-14), de opening van de met zeven zegels verzegelde boekrol die van binnen en van buiten beschreven mogelijk maakt en vervolgens ontsloten wordt, zijn daar 7 zegels, 7 bazuinen, en 7 schalen van oordeel en gerichten manifest om het ‘bezette gebied’ -de planeet- aarde,  (wederrechtelijk door de ‘Vorst dezer wereld’ bezet) te onttronen!

De aarde als een dronkaard!

  • ‘Angst, valkuil en strik over u, bewoners van de aarde! En het zal gebeuren dat wie vlucht voor het beangstigende geluid, neervallen zal in de valkuil, en wie opklimt uit het midden van de valkuil, gevangen zal worden in de strik. Want de sluizen in de hoogte worden geopend en de fundamenten van de aarde zullen beven. Scheuren, openscheuren zal de aarde, splijten, opensplijten zal de aarde, vervaarlijk wankelen zal de aarde, hevig waggelen zal de aarde, als een dronkaard. Zij zal heen en weer slingeren als een nachthutje, haar overtreding zal zwaar op haar drukken, zin zal neervallen en nniet meer opstaan’ (Jes.24:18-20).

Zoweldeze profetie uit Jesaja, als Jezus woorden in zijn escatalogische rede (Matth.24;Mark.13;Luk.21) geven als één der grote tekenen van het einde dat onder het gebeuren van het zesde zegel plaatsvindt een visioen weer van een indrukwekkende als ontzettende beschrijving van een natuurramp, die ook de aardse atmosfeer treft en zelfs de zon en maan verduistert. Deze verschijnselen die onder het zesde zegel plaatsvinden (Opb.6:12-7:17) houden onderling verband met elkaar. De zonsverduistering, de bloedrode kleur van maan, hemellichamen die op de aarde vallen, het ‘terugwijken’ of  ‘ineenkrimpen’ van de hemel, (d.i. het ‘uitspansel’ of wat wij de atmosfeer noemen), maken in dit visioen waarschijnlijk deel uit van één groot catastrofaal gebeuren. Voor wat de aardbeving betreft, drukt het Griekse woord ‘seismos’ (6:12), dat hier in de tekst gebruikt wordt geen gewone aardbeving uit, maar een als van een aardschudding, en dan van bijzondere hevige kracht! Verder zegt de tekst dat het hier niet gaat om een lokale aardbeving maar om een ‘als door een schok getroffen’ de gehele planeet treft, die alle berg en eiland van zijn plaats rukt (6:14). Het lijkt hier veel op een tuimeling die de aarde maakt, (als een ballon door een rukwind), waardoor de planeet weer in zijn oorspronkelijke stand zal terugkeren, en een Messiaans perspectief, waaronder de klimatologische veranderingen op aarde  grote invloed zullen hebben op het gezond worden van de menselijk ziel en geest!

Messiaans Vrederijk!

De geboorte van de Messiaanse Koning der Joden in de velden van Efratha -Bethlehem op Rosh Hasjana in het jaar 3 B.C. 11 september, heeft als uiterste consequentie dat het zal culmineren in het manifest worden van een hemelsbestuur op aarde naar de woorden van Jezus, ‘Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiedde, zoals in de hemel zo ook op aarde’ (Matth.6:10), dus het tevoorschijn komen, het apocalyps worden [door alle gerichtsoordelen heen] van het komende Messiaanse Vrederijk!

‘Want er zal een Twijgje opgroeien uit de afgehouwen stronk van Isai, en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen. Op Hem zal de Geest van de HEERE rusten: de Geest van wijsheid en inzicht, de Geest van raad en sterkte, de Geest van de kennis en de vreze des HEEREN. Zijn ruiken zal zijn in de vreze des HEEREN. Hij zal niet oordelen naar wat Zijn ogen zien en Hij zal niet vonnissen naar wat Zijn oren horen. Hij zal de armen recht doen in gerechtigheid en de zachtmoedigen van het land zal Hij met rechtvaardigheid vonnissen. Maar Hij zal de aarde slaan met de roede van Zijn mond en met de adem van Zijn lippen zal Hij de goddelozen doden. Want gerechtigheid zal de gordel om Zijn heupen zijn, en de waarheid de gordel om Zijn middel. Een wolf zal bij een lam verblijven, een luipaard bij een geitenbok neerliggen, een kalf, een jonge leeuw en gemest vee zullen bij elkaar zijn, een kleine jongen zal ze drijven. Koe en berin zullen samen weiden, hun jongen zullen bij elkaar neerliggen. Een leeuw zal stro eten als het rund. Een zuigeling zal zich vermaken bij het hol van een adder, en in het nest van een gifslang zal een peuter zijn hand steken. Men zal nergens kwaad doen of verderf aanrichten op heel Mijn heilige berg, want de aarde zal vol zijn van de kennis van de HEERE, zoals het water de bodem van de zee bedekt. Want op die dag zal de Wortel van Isai er zijn, Die zal staan als een banier voor de volken. Naar Hém zullen de heidenvolken vragen. Zijn rustplaats zal heerlijk zijn’ (Jes.11:1-10). 

{[Wat ik helaas nu tegenkom op verschillende sites is het volgende …

Beschuldigingen over en weer van valse profeten en profetie! Maar laat één ding duidelijk zijn! We zitten niet te wachten op die laatste 7 jaren of de laatste jaarweek uit de profeet Daniel hoofdstuk 9 de verzen 24-27! Wel is het zo dat we thans de drie laatste jaarweken van 3 x 7 jaren = 21 jaar, op 23 september 2015 of de 10e Tishri 5776, zijn ingegaan … … !!!]}  

Aanbevolen: Video-special: ‘The Star of Bethlehem’ sluit mooi aan op dit artikel en is het bekijken waard!


Geminids Meteor Shower 2017 in Israël


Troost, troost Mijn volk Israël / YouTube clip van Bart Repko

Literatuur als:

STEEN door de RUIT / Wachters maken het verschil

TERUG VAN WEGGEWEEST / van Rome naar Jeruzalem

IK ZAL / beloften van herstel voor Israëli 


ISRAËL TODAY: Nieuws uit Israël

Video van de dag!  


WEG UIT BABYLON / laat Jeruzalem in uw hart opkomen




ZIE HET VOOR DAGELIJKS NIEUWS uit de vele nieuws bronnen:  / dagelijks nieuws …


Paris Climat 2015 … Massive End times Prophecy Explodes Before Our Eyes! What Just Happened Will Leave You Speechless! / by Lisa Haven


What France and Europe Might Learn … / by Bassam Tawil

Wat Frankrijk en Europa zouden kunnen leren‘ – voor Nederlands zie:

Vertaald door W.J. Jongman en H. Sleijster


TAKING TORAH TO THE NATIONS – LiveStream te volgen op Sjabbat iedere zaterdagavond van 18.45 – 21.30 u.


What is “Apocalytic Islam” and why is it so dangerous?

Zie: Joel C. Rosenberg’s Blog – November 2015


Muslims rebuild tower of Babel




Israël News / websites:


Aan de apostel Paulus geopenbaard:

Bijbelstudies: Ontdek wat er in de Bijbel staat / Leren leven uit de Bijbel 

Veelal beoogde studies, vanuit de Hebreeuwse en Griekse grondteksten!


Nederlandstalige website met actueel Midden-Oosten nieuws:


ATTENTIE!!! – Nieuw verschenen boeken en zeer actueel, zie blokje literatuur:

  1. Van Eisenach naar Betlehem – Ds. Kees Kant
  2. Waarom mag Israel niet bestaan in het Midden-Oosten? – Dr. Hans Jansen
  3. Waarover men niet spreekt / Bezonken gedachten over Postmodernisme, Europa, Islam – Wim van Rooy




Verzamelde vertalingen van E.J. Bron


Gerard J.C. Plas

Oct 162017

The United States and its global allies face dangerous adversaries armed with nuclear weapons or who will likely posses them soon. How significant are these threats, and how do they play into Bible prophecies about what will occur at the “time of the end”? And what should you do to prepare?

On Aug. 29, 1949 the Soviet Union succesfully detonated its first atomic bomb at a remote experimental site in the Kazakh Soviet Socialist Republic (today’s Kazakhstan). This came as a shock to many U.S. officials, who didn’t think the Soviets could develop atomic weapons capability so soon after World War II.

Following that episode and throughout much of the 1950s and 60s, the fear of a Soviet nuclear attack against America and its allies was profound. During that time many experts believed that the immediate danger from a nuclear blast would come as a result of its intense heat and from debris and glass flying through the air. Consequently, civil defense “duck and cover” safety drills were conducted by schools and communities across the United States.

As a pupil in elementary school during that time, I participated in those exercises. My schoolmates and I were taught that if we saw the flash of a nuclear fireball, we should duck under our desks and cover our heads with our hands. After the shock wave, we were to move immediatly to the school’s basement cafetaria, which also served as a fallout shelter for ostensible protection from exposure to nuclear radiation.

Although such civil defense drills are a thing of the past, the threat posed by nuclear weapons remains very real. Following the dissolution of the Soviet Union in December 1991, thousands of nuclear weapons remained in Russia’s possesion. Today, besides the United States and Russia, seven other countries posses nuclear arsenals – China, France, India, Israël, the United Kingdom, Pakistan and North Korea.

For decades the greatest danger to America and its allies was Russia, but now North Korea seems to have taken that postion due to its unpredictability and open threats to use nukes against the Unites States. Plus, Iran will almost certainly pose a nuclear peril to the world within several years. To understand this overall problem, let’s examine the sobering security situations these nations present.

Nuclear weapons threat: Russia

Today most Americans think very little about nuclear weapons. However, this powerful, deadly technology matters a great deal to the Russian people and their leaders. Russia relies on its nuclear arsenal as a source of national pride, being one of the last vestiges of its former superpower status. According to the Federation of American Scientists, which calculates nuclear weapon stockpiles, the Russian Federation currently possesses more than 4,300 operational warheads.

Russian President Vladimir Putin is not averse to using his coutry’s nuclear capability to pressure and threaten his adversaries. For example, to express dissatisfaction with perceived NATO incursions into a portion of Russia’s “neighborhood” (former Soviet bloc countries along its western border in the Baltic Sea region), Putin used his nation’s mobile nuclear missile launchers to project power.

This occured in October 2016 when he ordered nuclear-capable Iskander ballistic missiles to be placed in Kaliningrad, a Russian province between the NATO states of Poland and Lithuania on the Baltic Sea. Putin’s action prompted an anxious response from those nations and others in the region.

Putin said at the time, “We must take counter-measures, that is, strike with our missile systems the targets that in our opinion begin to threaten us” (quoted by Nicole Stinson, “Vladimir Putin Moves Nuke-Capable Missiles Closer to Europe in Latest Move Against NATO,” Daily Star, Nov. 22, 2016).

Besides its moves in the Baltic region, Russia has flexed its muscles in other ways, such as its annexation of Crimea in 2014, its overt support of Russian-separatist forces in eastern Ukraine beginning that same year, and its militairy ground and air operational support (beginning in September 2015) of Syrian President Bashar al-Assad in the Syrian civil war.

Russia’s confrontational approach to the United States and its allies has taken an even more troublesome turn with its efforts to develop a new intercontinental ballistic missile system. Putin’s action was in response to perceived threats related to NATO’s missile defense system, wich became operational in Europe in July 2016.

Newsweek recently reported: “Russia has for months been testing a giant nuclear weapons delivery system that can carry 10 heavyweight warheads. Russia began testing the Sarmat last year and had been expected to enter it into service in 2018. The Russian weapon was designed to push through U.S. missile defenses. It is expected to replace the RS-36M, which was known as ‘Satan’ by NATO in the 1970s” (Cristina Silva, “Russia’s New ‘Satan’ Nuclear Weapons System Could Wipe Out Texas or France,” March 23, 2017).

In addition, as TIME magazine pointed out, “Moscow has also returned to a habit of nuclear threats, while in its military exercises, it has begun to practice for a nuclear strike, according to the NATO militairy alliance”(Simon Shuster, “Why Russia Is Rebuilding Its Nuclear Arsenal,”April 4, 2016).

Nuclear weapons threat: North Korea

Another peril facing the United States and its allies comes from North Korea, with its accelerating missile development program and nuclear attack capability. Although it’s the world’s 51st most populous country, North Korea according to some sources fields the earth’s largest army with 1.3 millioen men under arms, led by “supreme leader” Kim Jong un.

Its armed forces face South Korea’s 625,000 frontline militairy personnel and 28,000 U.S. troops stationed in South Korea. North Korea is “equipped with 20,000 artillery pieces, 1,000 short- and medium-range missiles, 70 submarines, more than 400 patrol/missile boats and 563 combat aircraft. A strike against [South Korea’s capital] Seoul would be devastating” (Christopher Wallace, “North Korea’s Army: 1.2 M Men, Obsolete Equipment and Nukes,” Fox News, april 28, 2017).

Seoul is a city of 10 million people- the most densely populated in the world. And it’s located only 30 miles from the demilitarized zone, the disputed boundary between twe two nations.

While a militairy conflict in that region employing only conventional weapons would be dreadful in terms of loss of life, injury and property damage, the carnage and destruction resulting from a nuclear strike or exchange would be unthinkable. Despite that, considering its belligerent rhetoric and actions, North Korea appears to be preparing for such an eventually-after having conducted five successful nuclear tests between 2006 and September 2016.

The country’s central news agency Rodong Sinmun declared on May 2, 2017, that the state will launch a devastating strike to “reduce the whole of the U.S. mainland to ruins”. An American expert, highly knowledgeable about the menace posed by electromagnetic pulse (EMP) weapons, suggests this threat should not be taken lightly (see “Terrorism and EMP Weapons: Iran and Noth Korea”on page 15).

The number of operational plutoniumbased nuclear weapons possessed by North Korea is estimated at 10 to 30. “Unless something changes, North Korea’s arsenal may well hit 50 weapons by the end of President Donald Trump’s term. American officials say the North Korea’s already knows how to shrink those weapons so they can fit atop one of its short- to medium-range missiles- putting South Korea and Japan, and the thousands of American troops deployed in those two nations, within range” (David Sanger and William Broad, “As North Korea Speeds Its Nuclear Program, U.S. Fears Time Will Run Out,” The New York Times, April 24, 2017, emphasis added throughout).

Admiral Harry Harris, Commander of U.S. Pacific Command, told the Armed Services Committee of the U.S. House of Representatives in late April: “North Korea vigorously pursued a strategic strike capability in 2016. Kim’s strategic capabilities are not yet an existential threat to the U.S., but if left unchecked, he will gain the capability to math his rhetoric” (“Hawaii Threatened by North Korea Now, U.S. Commander Tells Congress,”McClatchy DC Bureau, April 26, 2017).

On June 3, at an international security conference in Singapore, U.S. Defense Secretary Jim Mattis declared North Korea’s push to acquire nuclear-armed missiles a “clear and present danger,” an “urgent military threat” and “a threat to all” (quoted by Robert Burns, “Mattis: North Korea a ‘Clear and Present Danger’ to World, ABC News website, June 3, 2017).

President Donald Trump and Chinese President Xi Jinping have agreed to work with the international community to try to achieve a peaceful solution to the North Korea nuclear threat. China has since suspended some imports of North Korea coal, consistent with UN sanctions, and began urging Kim Jong un to stop nuclear and missile activities.

President Trump’s approach is to pressure North Korea into dismantling its nuclear, ballistic missile and proliferation programs by instituting robust economic sanctions and taking stronger diplomatic actions.

After an April 26, 2017, White House briefing to U.S. senators regarding North Korea’s progress in nuclear weapons and missile capabilities, Defense Secretary Mattis, Secretary of State Rex Tillerson and Director of Intelligence Dan Coats said in a joint statement: “The United States seeks stability and the peaceful denuclearization of the Korean peninsula. We remain open to negotiations towards that goal. However, we remain prepared to defend ourselves and our allies.”

In an interview following that briefing, U.S. Senator Chris Coons of Delaware commented on the nuclear threat posed by North Korea by stating, “This is a very dangerous circumstance.”

Nuclear weapons threat: Iran

A third potential nuclear weapons danger to the United States and its allies arises from Iran. For more than six decades Iran had been engaged in efforts to develop nuclear energy technology. However it has always declared that all its nuclear activities are for peaceful purposes.

Various authorities have disagreed with that claim and some have reported on evidence of Iran’s efforts to acquire the capacity and expertise to build nuclear weapons. In a report from Nov. 25, 2015, the United Nations atomic agency assessed “that a range of activities relevant to the development of a nuclear explosive device were conducted in Iran prior to the end of 2003 as a coordinated effort, and some activities took place up to 2009” (George Jahn, “UN Atomic Agency Believes Iran Conducted Experiments Meant to Develop Nuclear Weapons,” US News & World Report, Dec. 2, 2015.

On Jully 14, 2015, Iran and six world powers – China, France, Germany, Russia, the United Kingdom and the United States – reached an agreement to limit Iran’s nuclear program in exchanged for relief from economics sanctions. These negotiations left ambiguity as to wether Iran would build nuclear weapons. But as noted above, Iran had previously developed the technologies needed to accomplish this in a relatively short period.

Added to its previous work on nuclear weapons science, Iran is formulating advanced missile delivery capability. “Tehran is developing increasingly sophisticated missiles and improving the range and accuracy of its other missile systems” (Anthony Cordesman, “Iran, Missiles, and Nuclear Weapons,” Center for Strategic and International Studies, Dec. 9, 2015).

An Iran with nuclear weapons would pose a severe threat to the security of the United States and its allies, along with the world at large. Consider the danger in these circumstances:

  • A nuclear-armed Iran, coupled with the ability to miniaturize nuclear warheads so as to be mounted on intercontinental ballistic missiles, would create an existential threat.
  • America’s Arab allies, such as the United Arab Emirates and Saudi Arabia – which are anxious about Iran’s provocative regional actions – would feel significantly more vulnerable and threatened by a nuclear-armed Iran.
  • If Iran develops nuclear weapons, it would likely trigger nuclear proliferation to other countries in the Middle East – such as Turkey, Egypt and Saudi Arabia – which would lead to even greater regional instability.
  • Iran could share its nuclear weapons technology and proficiency with extremist groups such as Hezbollah, which is virulently hostile to Israël and the United States.

These are some of the reasons why the development of nuclear weapons capability by Iran is unacceptable to the United States and its allies.

What does the future hold?

But beyond the present dangers and threats posed by Russia, North Korea and Iran, what lies ahead for the United States and its allies? Will they end up locked in armed conflict? The immediate answer for the short term is that no one really knows. Nevertheless, the Bible is very clear regarding trends and events that will take place in what it describes as “the time of the end” (Daniel 12:4,9).

That future period will be incredibly dangerous and disastrous. As Jesus Christ Himself foretold: “For then there will be great tribulation, such as has not been since the beginning of the world until this time, no, nor ever shall be. And unless those days were shortened, no flesh would be saved; but for the elect’s sake those days will be shortened” (Matthew 24:21-22).

This time of “great tribulation”- described also as “a time of trouble” and “Jacob’s trouble” (Daniel 12:1; Jeremiah 30:5-7) – will be so fearsome that if Jesus Christ doesn’t return to earth to end it, the entire human race will face extinction. When warfare, which includes the use of nuclear weapons, is combined with immensely destructive natural and supernatural forces, the future period of savagery and upheaval will make all previous periods of war seem tame by comparison.

The coming great tribulation will strike principally, but no be limited to, the modern-day descendants of ancient Israël. This includes the United States, Britain, other British-descended peoples and the present-day Jewish state of Israël. As Bible prophecy indicates, these nations will be attacked and plundered by malicious enemies at that time.

There is no indication in prophecy of a nation like the United States standing as a world superpower at the time of Christ’s return, giving further reason to understand that America will have collapsed sometime prior. (Other prophecies do reveal the United States as an end-time superpower, but the time frame is well before the final events to come).

The downfall of the Unites States, Britain and other modern descendants of ancient Israël will occur because their citizens will have largely turned away from God in reckless disobedience and lost His divine protection. Previous to that coming destruction, they will have been the recipients of abundant blessings and great prominence in the world.

It’s important to note that Bible prophecy often has dual application and fulfillment – in both ancient times and the end time. The prophet Isaiah described both the people of ancient Israël and their contemporary descendants: “This is a rebellious people, lying children, children who will not hear the law of the Lord; who say to the seers, ‘Do not see,’ and to the prophets, ‘Do no prophesy to us right things; speak to us smooth things, prophesy deceits. Get out of the way, turn aside from the path, cause the Holy One of Israël to cease from before us” (Isaiah 30:9-11).

Not only have many people in these nations abandoned God, they have also disregarded or spitefully despised His laws. This includes desgracing the sacred marriage relationship through rampant divorce and pervasive sexual immortality as well as the horrific murder of multiple millions of children through abortion.

During ancient Israël’s time, God admonished His chosen people repeatedly to forsake their lawlessness (Ezekiel 14:6; Jeremiah 8:6). But because they refused, God told them they would be punished (Amos 3:2; Leviticus 26:19). Through His prophet Ezekiel, God said: “Now upon you I will soon pour out My fury, and spend My anger upon you; I will judge you according to your ways, and I will repay you for all your abominations … Then you shall know that I am the LORD who strikes … The vision concerns the whole multitude, and it shall not turn back; no one will strenghten himself who lives in iniquity” (Ezekiel 7:8-9, 13).

What should you to to prepare?

While God sent His prophets to warn the people in those earlier days, what about His message to the nations today? God’s Church is now commissioned with the vital responsibility to proclaim to the modern-day descendants of ancient Israël – and indeed to all nations – God’s warnings in Scripture about the consequences of sin and the need to turn from disobedience (Isaiah 58:1; Matthew 24:14; 28:19-20). The gospel (or good news) that Jesus gave His Church to proclaim includes the vital message of repentance and salvation through Him, as well as His impending return to earth as humanity’s only hope of survival?

But sadly, as the end of this age draws near, the Bible explains that men, women and even children will become increasingly selfish, corrupt and intracable. The apostle Paul describes vividly their attitude and temperament: “And know this: in the last days, times will be hard. You see, the world will be filled with narcissistic, money-grubbing, pretentious, arrogant, and abusive people. They will rebell against their parents and will be ungrateful, unholy, uncaring, coldhearted, accusing, whithout restraint, savage, and haters of anything good. Expect them to be treacherous, reckless, swollen with self-importance, and given to loving pleasure more than they love God. Even though they may look or act like godly people, they’re not. They deny His power. I tell you: stay away from the likes of these” (2 Timothy 3:1-5)

Because the vast majority of people today don’t know God or His Word, the Bible, they will be blind to danger signs increasing throughout society. As a result they will be shocked and frightend by numerous terrible conditions and events that will transpire (Matthew 24:37-39).

But what about you and me? Are we disregarding God, or are we willing to change our ways and sincerely obey His Word? And are we preparing for what the Scriptures tell us will occur in the coming days?

Those who know and understand the truth are admonished to recognize clearly: “the signs of the times” and to especially be spiritually awake and alert (Matthew 24:3; Luke 12:40; 1 Thessalonians 5:4). “Therefore let us not sleep, as others do, but let us watch and be sober. For those who sleep, sleep at night, and those who get drunk are drunk at night. But let us who are of the day be sober, putting on the breastplate of faith and love, and as a helmet the hope of salvation” (1 Thessalonians 5:6-8).

Be ready all the time

To accomplish this we need to study the Bible diligently, apply its instructions faithfully and build a strong, close and enduring relationship with God. We also need to carry out unwaveringly our duty to preach and publish the gospel, even if people ignore or oppose it.

Those who refuse to follow God’s instructions to be obedient, watchful and prayerful will find themselves spiritually unprepared and then suffer the consequences of their neglect (Matthew 25:1-13). “Constantly be on your guard so that your hearts will not be loaded down with selfindulgence, drunkenness, and the worries of this life, or that day will take you surpise like a trap, because it will come on everyone who lives on the face of the earth” (Luke 21:34-35).

What else are we advised to do? We must be spiritually prepared and ever vigilant. “You also must be ready all the time, for the Son of Man will come when least expected” (Matthew 24:44). “Be ready” includes maintaining zeal for God and His Work on earth while preparing energetically for Christ’s second coming (Mattew 25:1-13; Luk. 21:36; Revelation 3:3).

We need to make every effort, with God’s help, to abound with love, joy and faith through His divine Spirit, while jettisoning all spiritual weariness and lethargy (Philippians 1:11; Acts 13:52; Galatians 6:9; Revelation 3:14-17). As we’ve seen, the Bible gives us ample instruction as to what we need to do in preparation for God’s coming, righteous Kingdom.

Finally, although we should certainly be mindful about the current nuclear peril posed by Russia, North Korea and Iran, let’s realize that times will grow increasingly worse prior to Jesus’ return to earth. To survive and even thrive through that catastrophic period, let’s make sure our full attention and concentration is on developing our spiritual condition and relationship with God. This is what is most important and what He would have us do right now. Is it what you are doing?

Out: World News & Prophecy / Beyond Today


The United States is bitterly divided both politically and socially. At the same time its role in the world is being underminded in strategic regions. Are we entering a time of escalating danger and  trouble like that spoken in the Bible? / by Darris McNeely

On July 4 this year North Korea launched an intercontinental ballistic missile capable of carrying a nuclear weapon as far as Alaska. Some experts said the missile had the capability of reaching as far as the U.S. mainland and the city of San Fransico.

The timing of the launch was not by coincidence. July 4 is the annual celebration of America’s birth. The day is a symbol of the gift of freedom gained through the struggle for independence and the founders setting up the nation’s government, all by God’s blessings. It also focuses on America national strength, which has served not just the country but the world at large. North Korea was giving notice it was setting sights on America.

In fact, North Korea leaders “warmly congratulated the national defence science soldiers on striking the US imperialists on the face, “according to the North Korean news agency KCNA. They also stated that if “US imperialists commit even the slightest military provocation,” the North Korean military would “show to the world the territory of the US will be reduced to ashes” (Agence France-Presse, “Explosions in Sky as Pyongyang Celebrates ICBM Launch,” July 6, 2017).

This news brings obvious concerns. A nuclear-armed North Korea is without question a menace. But I’m not scared, and neither should you be. I know there’s a God who has a purpose and plan for this world. Bible prophecy tells me that though there will be devastating wars, probably even nuclear wars, human life will not be annihilated.

Bible prophecy explains why our world is dangerous. It also provides hope, which removes fear. Let’s look at what’s happening, and let’s understand why.

Steps toward the worst time ever

North Korea picked the day it did to show America it had within its reach the ability to inflict great destruction on the America people. This grave danger posed by a regime that has proven its disregard for human life – starving and repressing its own citizens in building its nuclear program – comes at time when America is being torn apart with political debate over the presidential election process and healt care reform.

The ability of the president to effectively govern is challenged by media-hyped allegations of collusion with Russia in the 2016 election process. The cloud of doubt cast over government threatens to paralyze and distract the nation’s leaders from focusing on the real posed by nations that wish to remove American power and end its long-established world role.

The threat is real. The consequences are far-reaching. In His last major prophecy before His crucifixion and resurrection, Jesus Christ spoke of a time of world turmoil and upheavel that will create war, tension and trouble beyond any seen in any previous period of history. It will be a time of “great tribulation, such as has not been since the beginning of the world until this time, no, nor ever shall be”(Matthew 24:21). This will create conditions that, if not cut short, would cause the extinction of all live (verse 22).

These verses describe a time made possible by the creation of deadly nuclear weapons at the end and in the aftermath of World War II. Since then the world has been under the threat of massive destruction unlike any period of world history.

Treaties, arms agreements and goodwill have not deterred the spread of nuclear weapons to countries that would use them to advance their national and religious interests. North Korea threatens to use its nuclear weapon against America.

Iran is pursuing nuclear weapons and threatens to launch them against the state of Israël. Should Saudi Arabia obtain a weapon, an already unstable Middle East would be at dagger points. The world is at the point of massive destabilization on the issue of nuclear weapons alone.

There is one common thread to this scenario – the desire of certain nations to remove America’s historic role as a world superpower. Let’s look closer at what is happening.

The Asian calculus

The Unites States has hoped that China would be a broker in persuading North Korea to stand down from its nuclear ambitions. This is a false hope. China has propped up the Kim regime since the time of the Korean War. It is in China’s interests to keep Korea divided and South Korea without nuclear weapons.

The last thing China wants is a united Korea on the Korean peninsula, armed with nuclear weapons and aligned with America. Such a situation is a threat to Chinese desires to control all of Asia. Nor is a nuclear-armed Japan something China wants. More nuclear nations in Asia would create a level of instability likely to drag other nations like Russia and America into regional conflicts. China’s leaders supporting a rogue nuclear-armed North Korea fits their long-range plan.

China is pursuing a steady course to become the dominant power in Asia, replacing America. It’s building a naval power capable of controlling the vital sea lanes of the region. It will soon be capable of threatening the U.S. Navy, which has guaranteed open sea lanes and the movement of ship-borne cargoes. Freedom of the seas is vital to a stable global economy.

China has also been pushing claims to small islands in the South China Sea. These islands, some of which are claimed by Japan, would give China further ability to control the seas. Against rulings by the World Court, China has continued to pursue its territorial goals. Its desire to cut down American influence in the Pacific Rim remains. Whatever happens with North Korea, America cannot expect Chinese support that would undermine China’s long-term strategic interest – the removal of American influence in Asia.

America relying on China is like the book of Hosea’s description of ancient Israël flitting like a “silly dove, without sense,” to foreign nations in seeking alliances (Hosea 7:11).

At that time neither Assyrian nor Egyptian national interests were aligned with Israël’s. Israël’s sins and internal problems were draining its stength and national character. Because of spiritual sin the leaders and people could not see that they were weakened. They did not seek God in their lives and had pushed Him to the margins (verses 8-12). Decline was inevitable, and their fall soon came. Is America today in the same situation?

Russia and the Middel East

Much was made of the more than two-hour meeting of President Donald Trump and Russia President Vladimir Putin at the annual G20 summit in Hamburg, Germany, in July. President Trump’s 2016 campaign is under scruting for alleged collusion with Russia to influence election results. The question of Russian meddling in American politics continues to undermine confidence in the Trump administration, hinder passing legislation, and puts America in a weakened and compromised internationally.

All of this works to Russia advantage. Russia has supported the regime of President Bashar al-Assad in the civil war. Russia has built an air base in Syria and is working to plant its influence in the region as a counter to the United States. For America to rely on Russia to support its interests in the region is a folly. Russia wants influence in the Middle East. Destabilizing the current scene works to its advantage.

Another major part in the Middle East puzzle is Iran. It is building a Shiite arc of influence from Iran through Iraq, Syria and Lebanon. Using its own forces, the disruptive effect of ISIS, and its proxy Hezbollah in Lebanon, it is extending its power and influencing events.

The Iranian Revolution continues. Its aim is the defeat and removal of the Great Satan, America. Iran has also vowed to wipe the state of Israël from the map as part of its desire to create a Shiite caliphate in the region. America stands in its way and therefore must be removed by any means possible.

A deeply divided America

In the same passage from Hosea 7 quoted above, Israël is described as having its strenght devoured and gray hairs on its head (verse 9). Yet the nation could not perceive that its weakness was so deep and severe that collapse was near. It’s time to consider the gray hairs, devoured strenght and decline of the United States.

The current political and social divide in the nation is deep, serious and dangerous. It has been developing for several years. The current phase can be traced back to the presidential election of 2000. The election that year between George W. Bush and Al Gore was so close, hinging on vote counts in several Florida counties, that it had to be decided by the U.S. Supreme Court. The court ruled in favor of Mr. Bush. Cries of “foul!” rose from those who supported the defeated Mr. Gore, and a great national debate ensued. President Bush began his term under a cloud.

Then came Sept. 11, 2001, the attack on America that began the war on terror. The next month America and its allies invade Afghanistan and quickly overthrew the Taliban. In 2003 America invaded Iraq and overthrew Saddam Hussein. Soon the protracted wars became deeply unpopular. While winning the wars, America couldn’t win the peace.

The end result of the Iraq War was a destabilized region, which led to the rise of ISIS. The uprisings in other Middle East nations in the so-called “Arab Spring” of 2010 led to further instability and is at the heart of the current Syrian civil war. The financial crisis of 2008 had further undermined American confidence.

Eight years of President Barack Obama further deepened the social turmoil in America. A national health care law was passed without bipartisan support from Congress. The hostility generated by that act contributed to the erosion of the national debate and is still defining current political relations.

Mr. Obama, the nation’s first black president, came into office amid great hope and expectation. He left with many former supporters disappointed and the nation much further in debt and in decline in the international arena.

The election of Donald Trump came at a time of failed leadership at many levels. Mr. Trump defeated 15 others who sought the presidency. The bitter campaigning deepened the national divided with each week. On election night a greaty army pundits and people around the world were stunned by the results.

Sadly, America lacks visionary leadership. The current scene has grown to open hostility, some calling it class warfare. There is always hope for improvement, but the long-term prospects don’t look promising. Meanwhile the international situation is growing more troublesome almost by the day.

America is crippled domestically at one of the gravest moments in history. The historic alignment of the powerful nations is changing. From Asia to the Middle East and Europe, we are seeing a shaking and overturning of nations and their relations to one another. Always in history this has been a signal of major shifts in world affairs. And those who are wise will seek to understand the times in the light of the Bible and its prophecies of where events are headed.

The only way to understand what’s taking place

Long ago, in the world of the ancient Middle East, God told His prophet Habakkuk that He was shaking the nations according to His plan: “Look around at the nations; look and be amazed! For I am doing something in your own day, something you wouldn’t believe even if someone told you about it” (Habakkuk 1:5-6, New Living Translation).

God did overturn the nations of Habakuk’s time. Those events changed that world upheavel. The only way to understand this is through the keys of Bible prophecy. That God is the God of history is a key that helps calm the waters of fear and uncertainty. It’s why I noted earlier that I am not frightened by current world events, disturbing and startling though they are, and neither should you be.

But to be clear, we are in time of serious and increasing trouble. Now is the time for a wise person to turn to God seeking a relationship that comforts and encourages. The best advice you could hear right now is to turn down your connection to the news and turn up your connetion to God!

After Habakkuk surveyed the events of his day and understood the judgment of God that would soon turn the world upside down, he was able to take comfort in his relationship with God, saying: “I will be joyful in the God of my salvation! The Sovereign LORD is my strenght! He makes me as surefooted as a deer, able to tread upon the heights” (Habakkuk 3:18-19).

You too can have that kind of faithful assurance from God – but it must start by turning to Him with all of your heart and being!


Terrorism & EMP Weapons

Death and destruction due to terrorism is a pervasive element of today’s society. The potential of this despicable evil frightens citizens of many countries. Among nations and groups promoting and executing these malevolent acts are Iran and North Korea. U.S. Defense Secretary James Mattis described Iran as the world’s “biggest state sponsor of terrorism”.

Daniel Byman, a professor and senior associate dean at Georgetown University’s Walsh School of Foreign Service and a senior fellow in the Center for Middle East Policy at the Brookings Institution, wrote: “Iran’s leaders have used terrorism since they took power in 1979. Over 35 years later, Iran continues to use terrorisme and to work with an array of violent substate groups that use terrorism among other tactics” (State Sponsor of Terror: The Global Threat of Iran”, Feb. 11, 2015, Brookings Institution).

In October 2008, U.S. President George Bush temoved North Korea from the State Department’s list of state sponsors of terrorism in the expectation that it would agree to halt its nuclear weapons development program. The strategy didn’t work. “Several shipments of arms have been intercepted on their way from North Korea to Iran and its terrorist proxies. North Korea has certainly provided material support for terrorists and terrorist organizations” (Ethan Epstein, “North Korea is Definitely a State Sponsor of Terrorism, “The Weekly Standart, March 6, 2017).

In addition to countless terrorist bombings and assassinations that both Iran and North Korea have helped perpetuate, these nations are researching means of developing and employing electromagnetic pulse (EMP) nuclear weapons.

“An EMP attack on the United States could materialize in two forms: nuclear and non-nuclear. The most devastating form, and most difficult to achieve, is an EMP that results from a nuclear weapon. This form destroys any ‘unhardened’ electronic equipment and electric power system which means virtually any civilian infrastructure in the Unites States” (Jena Baker McNeill and Richard Weitz, “Electromagnetic Pulse (EMP) Attack: A Preventable Homeland Security Catastrophe,” The Heritage Foudation, Oct. 20, 2008).

While Iranian missilles cannot yet reach America, a potential nuclear weapons capability could still directly threaten the U.S. homeland. Many national security experts are worried about the possibility of a nuclear weapon arriving in a cargo container at a major U.S. port. In addition, there is great concern that a single missile containing a nuclear warhead launched from a ship or submarine off the U.S. coast and detonated in the atmosphere could destroy America’s electrical infrastructure.

“Suspected for years of plotting to dismantle the U.S. electric grid, American officials have confirmed that Iranian military brass have endorsed a nuclear electromagnetic pulse explosion that would attack the country’s power system. American defense experts made the discovery while translating a secret Iranian military handbook. A knowledgeable source said that the textbook discusses an EMP attack on America in 20 different places” (Paul Bedard, Washington Examiner, March 19, 2015).

Furthermore, North Korea launched missiles into space in April 2012 and February 2016 and now has two earth-observation satellites in low orbit. Michael Maloof, a former U.S. Defense Department security policy analyst, explained their deadly significance: “North Korea could orbit a satellite which would be the size of a nuclear bomb and detonate it upwards of 300 miles above Earth, on command, making North Korea a threat to any country as a result” (“Expert: North Korea Has EMP Attack Capability”‘, April 25, 2017).

Contrary to conventional thought, North Korea does not actually need a missile capable of reaching the Unites States mainland to create damage and havoc. This is because a satellite-based nuclear weapon could accomplish a crippling EMP attack that could effectively bring down the U.S. power grid.

Furthermore, a high-yield megaton-class (1,000-kiloton) nuclear weapon is not required for an effective EMP strike, according to Dr. Peter Vincent Pry, executive director of the Task Force on National and Homeland Security and chief of staff of the Congressional EMP Commision. He stated: “I am looking at an unclassified U.S. Government chart that shows [that] a 10-kiloton warhead (the power of the Hiroshima A-Bomb) detonated at an altitude of 70 kilometers will generate an EMP field inflicting upset and damage on unprotected electronics” (Time to Take North Korea Nuke Threats Seriously”, Newsmax, May 4, 2017).

By some estimates, as few as three EMP detonations properly placed above the Unites States could lead to the deaths of 90 percent of the U.S. population within a year from starvation and disease. The danger is real and growing.



Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waarvoor Israël verplicht is éénmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN-resoluties is volledige in strijd met vroegere bindende documenten.

Na de verdrijving van het Joodse volk uit Kanaan door Nebukadnezar in 586 v.Chr. en na de uitzetting van het Joodse volk in het jaar ’70 AD heeft het volk Israël altijd gehoopt terug te keren naar het ‘Land der vaderen.’ De droom van aliyah (opgang naar Zion) kreeg gestalte toen eind augustus 1897, dit jaar precies 120 jaar geleden, Theodor Herlz zich in Basel uitsprak voor de oprichting van een onafhankelijke politieke Joodse staat en dat ideaal vertaalde in een politieke beweging. Het lied Hatikwah, de hoop, werd het lied van de Zionistische organisatie en later Israëls volkslied.

Theodor Herlz werd de grondlegger van wat men het moderne zionisme noemt. Hij zag in het Europa van de 19e eeuw dat het antisemitisme nog steeds vitaal aanwezig was en meende daar iets tegen te moeten doen. Het enige middel om afdoende tegen de kwaal van de haat op te treden leidde Herlz naar de gedachte dat slechts een nationale Joodse staat de oplossing voor dit probleem zou zijn. De vroege geschiedenis van het volk Israël leert ons echter al dat dat niet zo werkte. Men vermoedt overigens dat naar aanleiding van de publiciteit die door de wereldpers aan het congres gegeven werd, de verfoeilijke ‘Protocollen van Zion’ werden geschreven. Antisemieten schreven daarin dat de Joden de wereldmacht wilden grijpen met het stichten van een eigen staat.

Herlz meende dat het Joodse volk recht had op een nationale herleving in haar eigen land Israël, waar iedere Jood, van waar ook ter wereld, een woonplaats moest kunnen vinden. Dit recht werd later erkend in de Balfour-declaratie. Als plaats voor het toekomstige Zion werk aanvankelijk gedacht aan Argentinië. Chamberlain (Brits politicus / Birmingham 1863 – Londen 1937) kwam later nog met het voorstel deze staat in Oeganda te vestigen. Maar vanzelfsprekend ging onder de Joden de gedachte uit naar hun oude vaderland, het land dat Bijbels en historisch gezien de enige juiste keuze was.

Herzl hoopte dat dit ideaal binnen vijftig jaar gerealiseerd zou worden. Enige jaren voordat Herlz zijn idee lanceerde, was er al een immigratiebeweging naar het oude Land op gang gekomen. Wat deze immigranten aantroffen was niet veel meer dan een verlaten en verwoest land.

De Arabische bevolking had zich eeuwenlang nauwelijks bezig gehouden met bewerking en de opbouw van het land. Door de eeuwen heen was het land bijna geheel ontbost doordat de Turken belasting hieven over boombezit. (De straatarme bevolking was daardoor gedwongen om hun (vrucht) bomen om te hakken, daarmee een profetie vervullend uit Jesaja 10:19). De teruggekeerde Joden begonnen spoedig aan de wederopbouw van het kale land. In 1909 stichtte men de stad Tel Aviv.

Tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog trokken arme Arabieren uit de omringende landen het toenmalige Palestina binnen, aangetrokken door de welvaart die de komst van de Joden naar het Beloofde Land had gebracht. In Jaffa hebben zich in die tijd Arabieren uit niet minder dan vijftien Arabische landen gevestigd. Sinds de Oslo-Akkoorden in 1991 hebben zich zo’n vierhonderd duizend Arabieren uit Jordanië, Egypte, Irak en andere Arabische landen in de Bijbelse gebieden Samaria en Judea gevestigd en hebben daar 261 nederzettingen gebouwd.

In de eerste Wereldoorlog slaagden de Zionisten in Londen erin de stichting van de Joodse staat onder de aandacht van de Engelsen te brengen nadat zij een eind hadden gemaakt aan 400 jarige (1517-1917) Turkse overheersing van het Bijbelse land. Met de val van het Ottomaanse Rijk kwam er een einde aan een bijna vier eeuwen lang bestuurd moslimrijk. Er bestonden in die perioden geen afzonderlijke Arabische staten. In mei 1916 sloten Engeland en Frankrijk een geheime overeenkomst voor de opsplitsing van dat rijk. Frankrijk eigende zich Syrië en Libanon toe en Groot-Brittannië ging het mandaat gebied Palestina besturen. Gedurende deze periode bestonden de landen Syrië, Libanon, Irak, Saoedi-Arabië etc. nog niet. De Russische Revolutie en de stichting van het Derde Rijk in Duitsland dreven grote groepen Joden richting het aloude vaderland. Op 2 november 1917 (binnenkort wordt de 100 jarige verklaring feestelijk in Israël herdacht) werd namens de Engelse regering door Lord Balfour, de toenmalige minister van Buitenlandse zaken, de Balfour-declaratie afgelegd om ten gunste van de zionisten (Chaim Weizmann, Sokolov e.a.) een autonome Joodse staat op te richten naar aanleiding van hun verzoek, in het oude Vaderland.

De verklaring luidt als volgt:

‘De regering van Zijne Majesteit ziet met welgevallen de oprichting van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina tegemoet en zal zich naar beste vermogen inspannen om het  bereiken van dit doel te vergemakkelijken, met dien verstande evenwel dat niets zal worden ondernomen wat schade zou toebrengen aan de burgerlijke en godsdienstige rechten van de bestaande niet-joodse gemeenschappen.’ 

Frankrijk, Italië en de VS betuigden hun instemming met de in de Balfour-declaratie vastgelegde politieke gedragslijn.

Het niet eerbiedigen van de bindende resoluties door de Britten, heeft de Arabische moslims alle gelegenheid gegeven om Israëls legale rechten op het land te bestrijden. Met hulp van historische leugens en met hulp van buitenaf, waaronder Europa – dat zo plechtig de resolutie van de Volkenbond had aanvaard – probeerden / proberen ze het bestaan van Israël uit te wissen. Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waarvoor Israël verplicht is om eenmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN resoluties zijn volledig in strijd met de vroegere bindende documenten.

Het is volkomen absurd en illegaal dat men van Israël eist dat het nogmaals een deel van de overgebleven 20 procent dient af te staan aan een door de wereld gecreëerd volk, dat geen enkel historisch recht op het land heeft.

Ook de rest van de wereld negeert de bindende afspraken en doet net of ze niet meer bestaan. Zij noemen de Bijbelse gebieden Samaria en Judea ‘de Westoever’ of  ‘de Palestijnse gebieden’ en verkondigen massaal de leugen dat Israël deze gebieden bezet houdt.

De Engelse politiek werd destijds geïnspireerd door imperiale motieven. Vooral in verband met de rijke oliebronnen van het Midden-Oosten wilden de Engelsen de Arabieren te vriend houden. Daarom hebben zij steeds de Joodse immigratie tegengewerkt en beperkt en zij waren uiteindelijk volkomen ongevoelig voor de wreedheid die zij daarmee tegen een toch al zo afschuwelijk gemarteld volk beginnen.



In het Hebreeuws is Zion, Tsion, beginnend met de letter Tsadee, de letter van de gerechtigheid. Tsion is een zelfstandig naamwoord en is afgeleid van het werkwoord tsawah, gebieden, de regels opstellen. Vanuit Tsion zullen immers ook de regels, zal de Torah uitgaan (Jesaja 2:3). Van Tsion, vanaf deze Berg, die boven de hoogste der bergen ter wereld in betekenis uitrijst, zal Adonai Zijn wet stellen, zal Hij orde scheppen op aarde in de chaos tussen de volken.

Wat in feite op kleine schaal gebeurde bij de berg Sinaï, alleen voor het volk Israël, zal op wereldschaal plaats vinden voor alle volken. Eens zullen, naar het profetisch visioen, alle volken optrekken naar deze heilige Berg om daar te leren leven en samenleven volgens Gods Programma.

Maar is het al zover? Tsion heeft all eeuwenlang een jaloerse tegenspeler: Rome, die zich steeds in de plaats stelt van Tsion en die de hele ‘bewoonde wereld’ onderwerpt en het eerstgeboorterecht van Tsion niet erkent. Volgens de rabbijnse traditie is Rome de stad van de jaloerse Esau, de oudste zoon van Yitschak (Izaak), die zich door Ja’aqobh (Jakob, Israël) aan de kant gezet voelt. Volgens de Joodse traditie is één van Ezau’s kleinzonen de stichter van Rome, het nieuwe Babylon. Want Rome is de opvolger van Babel: Ezau, de ‘jager’, staat in de lijn van Nimrod (Gen. 10:8), de grote jager, die alle volken bijeen jaagt in de stad Babel en die een wereldrijk sticht.

De eigenlijke strijd in onze wereld, de onderlinge spanningen tussen de volken en Israël, is in wezen de strijd tussen Jeruzalem en Rome, die in wezen de strijd is tussen Jakob en Ezau, de twee kinderen van Rivka (Rebecca) die al in de moederschoot tegen elkaar botsen: ‘twee naties zullen zich scheiden uit uw lichaam’ (Gen. 25:23).

Bij deze geestelijke volkerenstrijd hebben zich twee andere jaloerse geesten aangesloten: enerzijds de volksgeest van Ismael, die zich als oudste zoon van Abraham aan de kant gezet voelt door Yitshak (Izaak) en anderzijds de geest van Dan, het jaloerse, aangenomen kind van Rachel, dat zich verdrongen voelt door Efraim en Manasse. De twee zonen van Joseef (Jozef).

De nazaten van Dan woonden eerst rond de havenstad Jafo, maar trokken later naar het noorden, in de buurt van de Fenicische havensteden (Richt. 5:17), vanwaar vermoedelijk een groot aantal van deze zwerfstam zich ingescheept hebben voor emigratie naar de Ionische (Griekse) kusten: de naam ‘Dan’ herinnert wellicht aan de naam ‘Danaers’, een bij de Griekse schrijver Homerus geliefde aanduiding voor de Grieken. Hoe dan ook, gesteund zowel door de geldmacht van Mekka (Ismael) als door de filosofie van het artistiek vermogen Athene (Dan), weet Rome, Ezau, de volken op te jagen tegen Tsion.

Volgens Psalm 2 is de diepste wortel van het samenspannen van de volken tegen Tsion, van dit anti-zionisme/semitisme hun dubbele onwil! Enerzijds de onwil om zich te buigen voor Gods verkiezend handelen: ‘Ik heb immers Mijn Koning gesteld over Tsion, Mijn heilige berg (Ps. 2:6)’. Anderzijds de onwil om zich te onderwerpen aan Zijn Onderwijzing/Torah: ‘Laat ons hun banden verscheuren (Ps. 2:3)’. Men wil vrij zijn, eigen wegen gaan, niet horen naar wat er gezegd is.

‘Maar’, zegt de Psalmist: ‘weest verstandig, laat u gezeggen, gij richters der aarde, dient de Here met vreze, ja komt voor Zijn Aangezicht met gejubel (in Tsion), erkent dat de Here Adonai is en dat Hij de Enige is en Zijn Naam de Enige (Ps. 2:10,11).

Uit: TijdStip / Oktober 2017, 8e jaargang, nr. 1 /


Watchman on the wall:


WEG UIT BABYLON – Laat Jeruzalem in uw hart opkomen:


The United States:



Israel’s IDF and IAF:








ILTV’s Main Daily Newscast is LIVE and ready for you to watch!



************************************************ / Anything you need to know from Anti-Semitism to Zionism


Bijbelstudie boeken:

Algemene boeken:


Astronomy in Israël:


Gerard J.C. Plas

 Posted by at 09:56
Aug 182017


Before I share with you my understanding of the end generation, I need to explain something that few understand in the body of Christ, even among the Charismatics who emphasize “the spirituals” – the gifts of the Spirit. Much of what is preached and taught in today’s Churches is nothing more than the letter of the Word and not the Spirit. The Holy Spirit alone gives the revelation (the spiritual understanding) of the Word of God. Scholarship is not Holy Spirit revelation. Men of great intellect and scholarschip write and teach on many subjects about the Bible, but that does not mean it is the revelation of the Word.

Commentaries abound on what men believe the Bible says, yet when compared to the literal grammatical interpretation fail the test of proper hermeneutics (interpretation). Moreover, hermeneutics that does not depend upon the Holy Spirit for revelation is nothing but man’s opinion. The Word of God was given to men by God to write it down in “books”. That is called “inspiration.” Notice that it came from God to man, not from man to man. This is always the order of interpretation. Peter said the Word of God is not the private interpretation of man, meaning that the Word of God did not originate from man no matter how great an intellect he may be (II Peter 1:20-21).

Second, it is not enough to believe in the inspiration of the Scriptures apart from Holy Spirit revelation. Unless the Holy Spirit imparts the revelation or understanding, it is nothing but a dead letter. This is the meaning of Paul’s comments in I Corinthians 2:10-16, and in another place, Paul sarcastically asked the Corinthians if the Word of God originated from them (I Corinthians 14:36).

Holy Spirit Revelation

Holy Spirit Revelation

Holy Spirit revelation is a lost doctrine in the body of Christ today and is replaced largely by intellectual scholarship. Sadly, the saints do not know the difference. Likewise, “emotional” preaching and teaching (The make me feel good motivation teaching) has supplanted revelation and many saints are following these highly paid speakers. Truth is not founded upon either an intellectual or emotional presentation of the Word of God that often alters it to make it more acceptable to the hearers, but upon God’s original intent, which is to make us more holy and righteous in our character and conduct. The saints develop a holy walk by conviction and repentance of sin sometimes accompanied by chastening, even severe chastening. The milk toast make me feel good message coming from pulpits and seminairs today do not challenge the saints to live holy and godly lives in a godless world.

In addition, not understanding Holy Spirit revelation, many saints do not live by “rhema faith.” What do I mean by rhema faith? The Greek word “rhema,” which is the word used in Romans 10:17 and Ephesians 6:17 for the “Word of God” means “personalized revelation,” that is, what God is saying through His Word today from the written Word to our reborn spirits. Without rhema there is no real faith! Most Christians live by logos faith. Logos is the written Word of God – the letter of the Word. Until the Holy Spirit breathes upon the written Word and imparts the knowledge and understanding to our spirits, we are living by the letter of the Word and not by revelation faith.

How does rhema work and this is something that most do not understand including so-called Bible scholars? The Lord may speak from an Old or New Testament Scripture, which the original meaning and purpose was for a different time and to a different people [direct revelation] yet give an application for the present time.


The following is the word I was given about the 120-year generation and notice that it is not a shallow expose, but a detailed analysis with at least 6 proofs of witnesses. Am I implying that it is going to happen exactly as I say? While I believe the 120-year end time generation is correct and true to the Scriptures, the dates could be off a few years because the calendars have been altered over many millenniums. In addition, God operates on the sacred calendar, not the secular calendar we use today.



How long is a biblical generation? Does the Bible offer any insight for determining the lenght of a generation? I think there are several clues which give us a key in determining the duration of the END TIME GENERATION.

First, the Greek word for generation is “Genea” connected with “Ginomai” which means to become; primarly signifying a begetting or BIRTH; or race of people possessing similar charateristics, pursuits, etc. Therefore, one definition of generation is that it refers to a particular people with their characteristic lineage and identifying traits, which distinguish them from all other races of people.

When the Lord Jesus used the word Generation in Matthew 24:34, He was referring to the Jewish people identified by their particular religion and culture symbolized by the Fig Tree. Notice in Vine’s definition of generation, he says it signifies a BEGETTING OR BIRTH. In the context of Matthew 24, The Lord Jesus is not speaking of an individual’s birth, but the birth of a nation – a nation of people having the same characteristics, traits, and pursuits and that have a kinship with the land of Israel and the city of Jerusalem unlike any other race of people on the earth.

In addition when the Lord Jesus said THIS GENERATION, He was speaking of a certain time period as distinguished from alle others before it. The Lord used the same stipulation in reference to the Hebrew people who came out of Egyptian bondage and their wilderness experience in Psalm 95:10 “Forty years long was I grieved with THIS GENERATION…”

The generation of Israel that experienced the exodus from Egypt, the parting of the Red Sea, the receiving of the Law on Mount Sinai, and all the miraculous events of that period, no other generation would again experience. It was a definite time determined by God and would be the foundation for succeeding generations of Israel.

The same can be said of the generation when Israel returns to the land in the latter days. It is a specific period that will usher in the “Time of Jacob’s Trouble” to the Jewish people and tribulation to the Gentile world. The Lord Jesus said it would be a time unlike any generation before or after it. This generation has a beginning and an ending. We know the beginning, but how long is it and when does it end?



1897 -2017 = 120 years (Gen. 6:8).

100 = bondage

The Bible mentions several different periods that define a complete generation. The first is 100 YEARS . When God gave the covenant to Abraham in Genesis 15:13,16, He told him that his seed (the Hebrew people) would be in bondage in Egypte for 400 years, but in the 4th generation, they would come out. That makes a generation approximately 100 years.

40 = testing

A second period of determining a biblical generation is 40 YEARS. When God led Israel out of Egypt, He intended that they enter the promise land and conquer the Canaanites, but instead of obeying Him, they sent 10 spies to survey the land who reported that the inhabitants were too strong for them to conquer. Because of disobeying God, they were required to spend 40 years in the wildernis (a year for a day that the ten spies spied out the land). As a result, God said He was grieved with this generation forty years (Psalm 95:10).

In Deuteronony 2:14, God said that He waited until all the men of war died before He brought Israel out of the wildernis. According to the Torah (The Law), an Israeli male could not go to war until he was 20 years of age (Numbers 1:3). Therefor, when all the men of war had either been killed or died by the age of 60 (a 40 year period), God brought Israel out of the wilderness into the Promised Land. In doing this, God defined the generation of the men of war to be a period of 40 years, e.g., an Israeli man could not go to war pass the age of 60.

When God destroyed the world in the flood judgment of Noah’s day, it rained for 40 days and 40 nights upon the earth. Moses was on the mountain of God (Mount Sinai) for 40 days when he received the 10 Commandments. Elijah fasted for 40 days when Jezebel was pursuing him. Jesus was led away by the Spirit into the wilderness to be tempted of the devil for 40 days representing a complete period of testing. The number 40 seems to be associated with a period for JUDGMENT AND TESTING, both for an individual and a nation.

70 = Prophecy Complete

The third time period for determining the lenght of a biblical generation is 70 YEARS. Israel was in the Babylonian captivity for 70 years – a number associated with COMPLETING PROPHECY. In Daniel 9:24, Daniel is given the “Vision of the 70 Weeks of Years” where on week (Heptad in Hebrew) represents 7 years for a total of 490 years. God said that from the beginning of a decree to restore and rebuild the city of Jerusalem, 70 Weeks of Years would be determined upon the Jewish people and the city of Jerusalem to complete alle vision and prophecy (This is an important key). When this period is finished, Israel’s punishment for disobedience will end and Messiah will come to establish His Kingdom and redeem the remnant.

Psalm 90:10 says that the days of a man ‘s natural life are 70 years, and if by strenght, they may be 80 years. Therefore, the generation of man is 70 natural years.

God can certainly lengthen man’s life even beyond 80 years and has promised to give His people long life if they obey His Word and honor their father and mother. However, the natural life span of mankind is normally a period of 70 years. This seems to be the guideline for a complete generation of man.

50 =  Jubilee-Release of Debt

There is another period that is significant in relation to God’s dealings with the people of Israel, and that is 50 YEARS. Every 50th year in Israel was the “Year of Jubilee” when all the land was to be restored to the original owner; all debts were to be cancelled; and all slaves were set free. It was the year of release and deliverance – a time for celebration and joy when families were reunited and given a fresh lease on life.

In addition, the 50 is associated with the “Feast of Pentecost” (meaning 50th day). Fifty days from the 16th of the month of Abib (March – April) was the Feast of Pentecost occuring in the month May – June depending upon the position of the new moon (Hebrew months in ancient Israel were based on a lunar calendar) and the barley and wheat harvest. It is interesting that the giving of the Law on Mount Sinai and the coming of the Holy Spirit both occured on the day of the Feast of Pentcost. God’s number in action is three, e.g., He does things in a series of three’s to get our attention. THEREFORE, A THIRD ACTION OF GOD MAY TAKE PLACE IN THE THIRD SACRED MONTH!

According to Bullinger’s book, “Numbers in Scripter”, the number 50 is also associated with judgment. The flood was upon the earth for 150 days (50×3).

In summary, a Biblical generation is sometimes 40 years, 50 years, 70 years, and 100 years. 40 years seems to be a period for complete testing; 50 years is a period of release and deliverance; 70 years is a period when prophecy is completed; and 100 years appears to be the longest period for God dealing with Israel. It is also noteworthy that in 1917 the British issued “The Balfour Declaration”, which was the first official act to allow the Jew the right to resettle in their homeland.

Since it is clear from Scripture that God’s end time clock is associated with the nation Israel and the city of Jerusalem (Ezekiel 36 and 37 and Daniel 9), then the years 1917, 1948 and 1967 are highly significant in calculating the end time generation. The question is, when did the end generation begin – in 1917 the first official act by a Gentile nation to give Israel legal right to the holy land; 1948 when Israel was reborn as a nation after 2500 years of exile; and in 1967 when they recaptured Jerusalem and declared it to be the eternal undivided capital of the State Israel? We must keep in mind that the last 7 years of Daniel’s 70th Week are part of the end generation, which ends Gentile domination of Israel and the city of Jerusalem.

Let’s apply the 4 time periods discussed above for each of the three possible dates for beginning of the last generation – 1917, 1947/8, and 1967 and see if we can glean any insight into the lenght of the end time generation:


  1. THE BALFOUR DECLARATION IN 1917. (First Official Act to Give the Jew the right of return to the land). 1917 + 40 year generation = 1957. This scenario will not work because the time has expired for the tribulation and the Second Coming to occur. 1917 + 50 year generation = 1967. This scenario won’t work for the same reasons. 1917 + 70 year generation = 1987. This scenario won’t work also for the same reasons.1917 + 100 year generation = 2017. This scenario is a possibility with the tribulation beginning in  2017 and the second coming in 2038
  2. 1947/8 REBIRTH OF ISRAEL AS A NATION 1948 + 40 year generation = 1988. That does not work because the time has expired for the tribulation and the Second Coming to occur. 1948 + 50 year generation = 1998. Also doesn’t work for the same reasons.
  3. 1947/8 + 70 year generation=2017/8. This scenario is a possibility with the tribulation beginning in 2017/8 and the Second Coming in 2038.
    1948 + 100 year generation = 2048. This scenario is a possibility with the tribulation beginning in 2027.
  4. 1967 RECAPTURED OF JERUSALEM1967 + 50 year generation = 2017. This is a possibility  with the tribulation beginning in 2017 and the second coming in 2038.
    1967 + 70 year generation = 2037. This is a possibility with the tribulation beginning in 2016 and the Second Coming in 2037.
    1967 + 100 year generation = 2067. This is a possibilty with the tribulation beginning in 2046 and the Second Coming in 2067.

From these calculations, we have the earliest period for the completion of the END GENERATION in 2017/18 and the longest period ending in 2067. There are three time sequences from the above that are rather interesting. Look at the time periods marked by the asterisk. Using the birth day of the nation Israel in 1947/8, the recapture of Jerusalem in 1967, and the issuing of the Balfour Declaration in 1917, notice that the 50 for Jubilee – Release, the 70 for prophecy complete, and the 100 associated with the right of the Jew to return to their homeland all begin at approximately the same time period – 2017/8 with the tribulation.

In addition, from our earlier discussion of the meaning of the Greek word for generation (Genea) having to do with the ‘birth or begetting’ of the nation of Israel, it seems logical that the END GENERATION IS FOR A PERIOD OF 100 YEARS from start to finish, e.g. 100 years is the longest period for a biblical generation.

The number 70 is especially associated with Israel’s  bondage, captivities, exiles, return and completion off all vision and prophecy. Notice the numbers 50, 70, and 100 fit into the same period. I do not think this is a coincidence.

If this is the true prophetic scenario, then I believe Daniel’s long awaited 70 th Week will occur within three decade. With what is happening in our world today, I cannot see things continuing until 2067 without world goverment/religion appearing on the scene headed by the Antichrist and the False Prophet, especially when the apostasy is already under way in the world. By the year 2067, I strongly believe the Lord Jesus will have been back on earth for some time ruling from His throne in Jerusalem. I could be wrong, but it is an interesting scenario, especially when the Bible says two or three witnesses confirm a thing.

Pastors and ministers should have discerend since 1917 when Israel was given the legal right to return to the land in the second phase of prophetic fulfillment that this was the pre-condition to fulfill Ezekiel 36 and 37 plus many other prophecies dealing with the return. This significant date in the history of the world marked a ‘turning point’ in God’s prophetic timetable, namely that the latter of the last days and/or the last generation to which the Lord Jesus would return had begun.

A generation that has a starting point also has an ending point. I believe all the numbers in scripture that identify a specific generation and/or important events predict the end time  generation. Let me explain:

The numbers 100 ,70, 50, and 40 all have to do with prophecy fulfilled or a significant period of time to which we need to pay close attention:

Israel was in the Egyptian captivity for 400 years (some manuscript say 430) or 4 generations 0f 100 years each.

Israel was in the Babylonian captivity for 70 years. Daniel speaks of a period of 70 Weeks of Years or 490 years (70×7) as spritual punishment for Israel’s sins. 469 years  have been fulfilled.

The Jubilee Year was 50 years in which the land and people were released – delivered and set free. It is a pivotal year in the history of Israel.

The number 40 is a period of complete testing for a nation and a individual.

Taken together, I believe they mean the following:

In 1917 The Balfour declaration was issued giving the Jews legal right to return and settle their land. 100 years from 1917 is 2017.

In 1947/8 Israel became a nation after 2500 years of exile. 70 years from 1948 is 2017/8.

In 1967 Israel captured and controlled the city of Jerusalem for the first time since the Babylonian captivity. 50 years from 1967 is 2017 speaking of  liberation for Jerusalem by the coming of our Lord Jesus Christ back to earth.

40 years from 1977-78 is 2017-18.

According to Jewish history and culture, an adult male is considered mature at age 30. This is also the required age for priesthood under the Levitical system. Consider that the Lord Jesus said in Mattheus 24:32 that when  the Fig Tree has budded (birth) and spreads forth its leaves (maturity) that generation will not pass until all prophecy is complete. Israel became a nation in 1948 and reached maturity in 1977-78 (remember the Israeli Civil Years begins in September not January). By the time the Fig Tree generation has completed a full generation, the tribulation is over and Jesus has returned.

Menachin Begin became Prime Minister of Israel in 1977 and in 1978 signed the Camp David Peace Accords with Egytian President Anwar Sadat brokered by Jimmy Carter. The Camp David peace accords incited the Arab world against Sadat who was assassinated. The Camp David Peace Accords also greatly angered Yasser Arafat, leader of the PLO, he started in 1987-1993 the first and in 2000-2004 the second ‘Intifada’s’ (an uprising and shaking off of the Zionist infidels).

I believe according to what the Lord Jesus said in Matthew 24 about the birth and maturity of the nation Israel, and subsequent historical events affecting the nation that the final period of  “testing” for tha nation began when they reached maturity in 1977-78. In the Torah, the Lord said He tested Israel in the wilderness for 40 years. It should be noted that the final period of testing for the world also began in 1977-78.

The amazing thing about the above is that each period ends in “2017-2018” the period I believe begins with the last three weeks of seven years and ends the last generation with the Second Coming of Christ. Now in case you think that I stuck  the numbers in to make them fit my scenario, here is the explanation:

The first use of the number for a generation is 100 and is found in the book of the beginnings – Genesis 15:13,16. In that passage, God told Abraham that the Israelites would serve Egypte for 400 years and come out in the 4th generation. The “Law of Beginnings” or “first mention” applies here, meaning that a first mention of a principle or action of God becomes the starting point for further revelation. Therefore, in Genesis, the book of beginnings, we have the first mention of the lenght for a biblical generation – 100 years.

The Balfour declaration issued in 1917 was the “first offical act” to allow the Jews to return to the land of Israel. Therefore, we apply 100 years (The first mention of a time period for a generation) to the first mention or first legal act allowing the Jews to return to the land of Israel.

Having already used the number 100 as the beginning number for a complete biblical generation, we cannot use it again. The next number we use is 70 because 70 is the number that also represents a period of captivity and the first number to be used in relation to Israel’s beginning years of captivity after entering the promised land and becoming an independent theocratic monarchy with a king and a priesthood. The Law of First mention or first beginnings applies here also.

The number 70, unlike the number 100, is associated with Israel’s “nation-state” – both physical and spiritual captivities. Therefore, we must apply the number 70 to Israel’s return to the land and re-birth as a nation in 1947/8 plus 70 years is 2017-18.

Now that we have already used the numbers 1oo and 70, we cannot use them again for to do so would be forcing something to fit a preferred scenario.

The next significant date on Israel’s prophetic timetable (Actually God’s) is 1967. In that year, Israel liberated Jerusalem from Arab control and it became the undivided capital of the state of Israel.

What biblical number is associated with “liberation?” The numer 50 or the Year of Jubilee. Daniel 9:24-27 speaks of the prophecy to consummate God’s prophetic timetable for the people of Israel and the city of Jerusalem. Israel and the city of Jerusalem will be liberated when Messiah Jesus returns to earth at the battle of Armageddon. 50 years 1967 is 2017-18. This will be the starting-point of the last three weeks of 3 x 7 years!

That leaves only one number left, the number 40. We have already shown that it is associated with testing to determine the condition of the heart – whether one will obey God or not. Israel reached maturity in 1977-78 as predicted by Jesus in Matthew 24:32 and entered into the final years of testing. 40 years from 1977-78 is 2017-18.

Since the Word says a thing is confirmed by two or three witnesses [II Cor. 13:1], I rest my case that based on the revelation of the Word and the numbers in the Bible for a generation to be fulfilled within God’s specific purposes, the present generation in which we live could end in about 2017-18, and from there the last three weeks of 3 x 7 years begins and ends in 2038-39 with the Second Coming of Christ Jesus.

We just do not have that much time left. God is winding things down on planet earth and we happen to be the people of the end generation; consider it a privilege, not a burden!

With what was happen with the recent terrorist attacks, it seems that ‘the burden of Damascus’ (Isaiah 17:1-11) and ‘the Gog Magog War’ (Ezekiel 38-39) is right around the corner, and I believe this are some major world events yet to occur before the final three weeks of 3 x 7 years begin!

The war of Isaiah 17 and Ezekiel 38-39 seems to imply nuclear war and pre-dates the the tribulation. Three sevens, therefore, remain for the future, and these are dealt with in the book of the Revelation: the seven seals, the seven trumpets, and the seven vials. Therefore I believe it will take place soon, perhaps within the next 5 years.

I also believe we are living in the period of God’s final grace period before the world enters the judgement of the tribulation. Make no mistake about it; September 11, 2001 was a final warning from God; and there was the financial crisis in 2008 September 29, on the eve of Rosh Hasjana were the Dow Jones was losing -777.68 points. He that has ears to hear let Him hear what God is saying through these “signs” in the heavens and on earth.

During the month of May 2002, I was studying the Lord’s Olivet Discourse as recorded in Matthew 24 and when I came to verses 36 and 37, the Holy Spirit stopped me and said, “Here is the key to the end time – meditate upon it.” Now those of you that may understand what I mean by the Holy Spirit speaking to me in this manner, read the book of Acts and you will  find the apostlesl and the early Church had a close intimate relationship with the Holy Spirit – were on speaking terms with Him. Here are a few examples:

  • Acts 5:32
    “And we are witnesses of these things; and so is the Holy Spirit, whom God has given to those who obey Him.”
  • Acts 8:39-40
    “And when they came up out the water, the Spirit of the Lord snatched Philip away; … But Philip found himself at Azotus … “
  • Acts 9:31
    “So the church throughout all Judea and Galilee and Samaria enjoyed peace, being built up; and going on in the fear of the Lord and in the comfort of the Holy Spirit, it continued to increase.”
  • Acts 11:27-28
    “Now at this time some prophets came down from Jerusalem to Antioch. One of them named Agabus stood up and began to indicate by the Spirit that there would certainly be a great famine all over the world. And this took place in the reign of Claudius.”
  • Acts 13:2-4
    “While they were ministering to the Lord and fasting, the Holy Spirit said, “Set apart for Me Barnabas and Saul for the work to which I have called them.” Then, when they had fasted and prayed and laid their hands on them, they send them away. So, being sent out by the Holy Spirit, they went down to Seleucia and from there they sailed to Cypus.”

While we are not to pray to the Holy Spirit, we can certainly talk with Him if we are born-again because He lives inside of us and is intimate with our “new born spirit man.” We are also reminded of what Paul said in Romans 8:9b, “But if anyone does not have the Spirit of Christ, he does not belong to Him.”

Anyway, this is were I am coming from as I have learned to recognize the Holy Spritit’s small voice when He speaks to my spirit.

Obeying the Holy Spirit, I stopped and meditated on Matthew 24:36-37, which I had read hundreds of times, but on this particular morning the Holy Spirit helped me to understand what the Lord Jesus meant when He said:

“But of that day and hour no one knows, not even the angels of heaven, [nor the Son is not in the original Greek], but the Father alone. For the coming of the Son of Man will be just like the days of Noah.”

Do you see it? Notice what the Lord Jesus says; when He returns to earth it will be JUST LIKE the days of Noah and then He describes what those days were like – “They were eating and drinking, and marrying and giving in marriage…,” but that is not all that encompasses the days of Noah. In the context of Matthew 24, verses 36 and 37 help identify the duration of the end [time-last] generation – the one that will experience the tribulation of the last three weeks and the return of the Lord Jesus.

In order to better understand what the Lord Jesus meant, we should read the Genesis account of the flood, particularly the days prior and what God said about it. Remember we are interested in knowing what the Lord Jesus meant when He said, The last generation on earth will be JUST LIKE the days of Noah.”

In Genesis 6, God told Noah something very interesting when He said, “My Spririt shall not always strive with man forever, because he also is flesh; nevertheless his days shall be 120 years.”

What did God mean when He said, “Man’s days shall be 120 years?” Commentaries vary of the meaning on that phase. Some say it means that Noah preached for 120 years before the flood judgement came upon the earth. Some say it means that man’s lifespan is 120 years. Probably the first interpretation is the correct one because we know from Psalm 90 that man’s natural lifespan is seventy years or if by strength eighty.

In God’s eyes, man lives out a complete generation in seventy years. However, we know today that some people live beyond seventy years, but very few live to one hundred, and hardly anyone lives to be a hundred and twenty. Therefore, in the context of Genesis 6, I believe God was telling Noah that the last generation from Adam to Noah (the 10th generation from Adam) to the very day that the flood judgement fell upon the earth was exactly 120 years – no longer and no shorter” (See: Genesis 7:11-13).

Since we are to interpret the chapters and books of the Bible in the context of the whole Bible, then when the Lord Jesus said the generation of the Fig Tree would be JUST LIKE the days of Noah, I believe He was telling us that the end generation like Noah’s day would for a period of 120 years (There is evidence that it may be shorten by a few months, possible 7 months and 10 days – see Matthew 24:22 and Daniel 8:13-14).

In my previous revelation of the end generation, I assumed it began in 1917 with the Balfour Declaration, but the HolySpirit gave me understanding that it actually began in 1897, the year of the FIRST ZIONIST CONGRESS HELD IN BASIL SWITZERLAND BY THEODOR HERTZL, and the first official act to prepare the way for the Jews to return to their homeland. Thus we see once again the “The Law of First Things” in operation. This was the first budding of the Fig Tree, not 1917, which was the second budding.

Now let’s apply the 120-Year Generation to the same scenario as we did for the other times, and when we do, we have a fifth evidence for the end generation ending in 2017-18:

1897 + 40 year generation = 1937. This scenario does not work because the time has passed for the final three weeks of 3 x 7 years of Tribulation and the Second Coming of Jesus Christ.

1897 + 50 year generation = 1947. This scenario does not work for the same reason as the 40-year generation.

1897 + 70 year generation = 1967. This scenario does not work for the same reason as the 40 and 50 year generation. However, it is interesting that in 1967 Jerusalem came back under Jewish control for the first time since the Babylonian captivity. The number 70 is definitely connected to the city of Jerusalem according  to Daniel 9:24-27.

1897 + 100 year generation = 1997. This scenario does not work for the same reason as the 40, 50, and 70 generation.

1897 + 120 year generation = 2017 0r 2018 (The Hebrew Civil Year begins in September and the Sacred Year begins in March. Therefore, the biblical numbers having to do with a complete generation pertaining to testing, release or deliverance, captivity and judgement.

1977-78 (The Year Israel reached maturity) + 40 years [testing]=2017/18.

1967 (The year Jerusalem was retaken by Israel) + 50 years [jubilee/deliverance] = 2017.

1947/8 (The year Israel was reborn as a nation) + 70 years [captivity prophecy fulfilled] = 2017/8.

1917 (the year the Balfour Declaration was issued) + 100 years [captivity] = 2017.

1897 (The year of the first Zionist Congress) + 120 years [judgement] = 2017.

After I had written the addendum in May 2002, I received a news alert from Bill Koenig of Koenig International News on November 11, 2002 concerning the pending war with Iraq. “Bill said that his friend John Mc Ternan, who co-authored the book, “Israel: The Blessing or the Curse,” had told him he thought the United States was mentioned in Isaiah 13 as one of the nations that would destroy Iraq. Out of curiosity, Bill said that he called Yacov Rambsel, the world’s premier Bible Code expert, who does his extensive research with paper, pencil, a calculator, and the original Hebrew Masoretic Bible, to see if he would do some research of Isaiah 13. Below are the results of his findings:”

“Equidistant Letter Sequence codes Explained: The codes found in the original Hebrew Masoretic Bible are called ‘ELS’ codes with stands for Equidistant Letter Sequence. In Yacov’s study, an ELS interval of + 16 produced the Hebrew word for ‘war’ every 16th letter to the right, starting with the first letter of the code, which is ‘w’ in the 16 letter intervals. For example, the code began with the letter ‘w’ and proceeded right to the 16th letter, which was the letter ‘a’ an then proceeded another 16 letters to the right to the letter ‘r’ forming the Hebrew word for ‘war.’ This word pattern repeated itself again and again. The Hebrew word for Egyptian-9 (See 15 below) means that eight nine-letter intervals to the left produced the word Egyptian. The word pattern then repeated itself again and again.

Here are the codes Yacoov Ramsel found in Isaiah 13:2-6 (First the Scripture, then the codes):

Isaiah 13:2-6 (Judgement on Babylon)

2 Lift ye up a banner upon the high mountain, exalt the voice unto them, shake the hand, that they may go into the gates of the nobles.

3 I have commanded my sanctified ones, I have also called my mighty ones for mine anger, even them that rejoice in my highness.

4 The noise of a multitude in the mountains, like as of a great people; a tumultuous noise of the kingdoms of nations gathered together: the LORD of host mustereth the host of the battle.

5 They come from a far country, from the end of heaven, even the LORD, and the weapons of his indignation, to destroy the whole land.

6 Howl ye.

The codes:

1.War + 16; 2. Shall be a house of bitternes + 16; 3. A rapid atom=16; 4. Babylon atom + 16; 5. The blasphemers – 102; 6. The day of woe – 102; 7. The Megiddo – 102; 8. the Babylonians shamed – 68; 9. From the house of tribulation + 20; 10. The end of days – 37; 11. The speedy tribulation + 60; 12. Judge the Roman + 18; 13. Syrians + 86; 14. Shameful Arabia + 23; 15. Egyptian – 9; 16. Libanon – 105; 17. Gog + 17; 18. Magog – 19; 19. Shall be Pur for Persia – 19; 20. Great prophetic knowledge of space + 49; 21. Messiah + 49; 22. People of life – 60; 23. Son of the Father + 60; 24. The President the Son of War (the maker of war) + 320; 25. GW Bush + 316; 26. Islam – 23; 27. Hamas – 23; 28. Allah + 23; 29. The Arabs – 23; 30. Philistines (Palestinians) – 188; 31. Holocaust + 70; 32 Yeshua + 120; 33. He will return +120; 34. Savior =18; 35. All creation + 17.

Look at the code sequence 32 and 33; both have do with Yeshua (Jesus) and His return. Notice that they are assiociated with the equidistant number sequencing of + 120! Is this a coincidence or does Yacov Ramsel’s codes reveal what my research/revelation has found – that the Lord Jesus Christ will return to earth at the end of a 120- YEAR generation, which possibility began in 1897 and ends in 2017, the year of the beginning of the final three weeks of 3 x 7 years of tribulation!

This may be a sixth proof that the end time generation is in fact a period of 120 years JUST LIKE the last generation of Noah’s day that ended with the flood. If this is in fact a revelation of God, then we have only a few years before the tribulation comes upon the unsusppecting world.

For those who think that we are not supposed to know anything definitive about the end time, particularly as it relates to Israel, the Gog Magog war, the tribulation, the Second Coming, by misinterpreting Matthew 24:36 “No one can know the day or the our of the Lord’s return, not even the Lord Himself,…is playing right into the hands of the devil who has put fear and guilt in the heart of any saint who diligently searches out the deep things of the God.

Amos 3:7 Will God do anything unless He reveals it to His servants the prophets?” Please notice that He did not say just anybody, but His faithful prophets – the watchmen on the wall (Isaiah 62:1-7).

It took 1500 hundred years for the gospel to reach the New World and then another 400 years plus for Israel to be reborn as a nation in the Holy Land. In addition, Jerusalem did not come back under Israeli control until 1967! The Bible tells us clearly about the ‘Gog-Magog’ war in Ezekiel 38 and 39 that the LATTER DAYS did not began until Israel returned to the land from where they had been exile for 2500 years.

In addition, the apostle Paul rips the doctrine of imminency (rapture) to shreds in II Thessalonian 2:2 where he says, “let no one in any way  DECEIVE YOU, for it (The Day of the Lord, which occurs immediately after the tribulation has ended [Matthew 24:29-31] will not come UNLESS THE APOSTASY COMES FIRST AND THE MAN OF LAWLESSNESS IS REVEALED, THE SON OF PERDITION (Antichrist).”

This proves the Day of the Lord (II Thessalonians 2:1) cannot occur before the world-wide rebellion that rejects the truth – that the Lord Jesus is the only true God and way of salvation and the appearing of the Antichrist who claims deity for himself at the mid-point of the last week of the three weeks of 3 x 7 years of tribulation! While the world is rapidly moving towards the final apostacy, the Antichrist has not yet appeared and no Jewish temple has been built in Jerusalem. Paul told the Thessalonians not to believe a so-called “doctrine of imminecy” that the Day of the Lord was at hand or imminent. If you want more proof that the doctrine of imminency is a farce, then look at verse 2 of II Thessalonians 2 “That you not be quickly shaken from your composure or be disturbed either by a spirit or a message if from us to the effect that the Day of the lord has come.” The Greek word for ‘has come’ means imminent.

Again, Paul was denying the doctrine of imminecy by saying the Day of the Lord would not be imminent until the Antichrist appeared and the Mark of the Beast forced upon the world.

by Allen Barber Ph.D Biblical Studies


THE SEVENTY WEEKS (by Charles H. Welch – Berean Expositor, London)

‘Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city’ (Dan.9:24).

If we understand the word ‘week’ to mean seven days, we have a period of a little more than one year and four months to consider, and of this a smaller period is occupied in building and restoring Jerusalem – certainly a short time for such an operation. When, however, Daniel wishes to make us understand literal weeks, each of seven days, he adds the word ‘days’:

‘ I Daniel was mourning three full weeks’ (literally, weeks of days) (Dan.10:2).

‘Till three whole weeks were fulfilled’ (literally, weeks of days) (Dan.10.3).

To make the matter certain, the angelic visitor declares that on the first day of Daniel’s fasting his words had been heard and the angel sent, but that for ‘one and twenty days’ he had been withstood. This carefulness on Daniel’s  part is one argument in favour of the vieuw that ordinary weeks of days are not intended in Daniel 9. A further argument is that Daniel had been occupied with prophecies that dealt with a period of seventy years, and the angelic announcement of the sevent weeks seems but an expansion.

Another argument in favour of the years’ interpretation is provided by the scriptural treatment of the last week. It will be observed that this of the seventy weeks is divided into two parts:

‘He shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease’ (Dan.9:27).

Now Daniel refers more than once to a peculair period at the time of the end:

‘Let seven times pass over him’ (Dan.4:16).

‘A time and times and the dividing of time’ (Dan.7:25).

‘A time, times, and an half’ (Dan.12:7).

A consultation of the margin of Daniel 11:13 will show that ‘times’ may be synonymous with ‘years’. If that is so, then a time, times and a half  may be a prophetic and cryptic way of describing three-and-a-half years. This being just half the seven year period which meets exactly the requirements of Daniel 9:27.

We have, however, clearer evidence in the book of the Revelation:

‘A time, and times, and half a time’ (Rev.12:14).

This is the period during which the woman is nourished in the wilderness. In Revelation 12:6 we read:

‘They should feed her there 1.260 days’.

It is difficult to avoid the conclusion that 1.260 days, and a time, times, and a  half, are periods of the same duration.

There is evidence in Scripture of the recognition of a year of 360 days. For example, it is computed that between the seventeenth day of the second month, and the seventeenth day of the sevent month is 150 days (Gen.7 and 8), a computation which supposes a month of thirty days. Dividing 1260 by 30 we have 42 months, or three-and-a-half years. Now Scripture speaks of a period of 42 months, and places it in such proximity to that of 1.260 days as to remove all doubt as to the length of the prophetic year:

‘The holy city shall they tread under foot 42 months’ (Rev.11:2).
‘My two witnesses shall prophesy 1.260 days’ (Rev.11:3).

Revelation 13 speaks of the time when the fourth beast of Daniel 8 shall be in power; and if Daniel 9 speaks of the same power and period, we may expect to find here some confirmation:

‘He shall confirm the covenant with many for one week (a period of 7 years): and in the midst of the week (after a period of 3 & half years, 42 months, or 1.260 days) he shall cause the sacrifice and the oblation to cease’ (Dan.9:27).

‘And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue 42 months’ (Rev.13:5).

That the Hebrew language can refer to ‘Sabbaths of years’ is shown in Leviticus 25:8, where a period of 49 years is also called ‘seven sabbaths of years, seven times seven years’.

These things furnish sufficient proof that the final week of Daniel 9 is a period of seven years. And if the last week be a week of years, it follows that the seventy weeks are also weeks of years, so that the seventy weeks ‘determined’ represent a period of 490 years.

When does the period of 490 years commence?

After revealing to Daniel a prophetic period 0f 490 years marked off on the divine calendar, the angel proceeds to divide the number of years up in a rather stange way. We first learn that during the 490 years the following events are to be fulfilled:

‘To finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting rightenous … and to anoint the most Holy’ (Dan.9:24).

The angel next proceeds to give further light upon this time by saying that the period from the commandment to restore and build Jerusalem to the coming of Messiah the Prince will be 7 weeks and 62 weeks, and that after the 62 weeks have elapsed the Messiah will be cut off. (We found it useful when speaking of ‘Lo-ammi’ periods to use a simple illustration to make the matter clearer. It may be of service to use the same method here). Suppose that a motorist is being directed to a certain destination and that, instead of being told that his goal is 69 miles away, he is told that it is 7 miles and 62 miles away. If after that somewhat cryptic statement, a remark is added about some feature in the road that marks a junction, the obvious thing for the motorist to do would be to travel the first seven miles and then look out for some change. If at the end of 7 miles of rather bad country lane the car emerged into a new, well-made road with continued fore the remaining 62 miles, he would realize the reason for dividing the distance. Moreover, if he had been told that at the end of 62 miles he would come to a cross, he would look for it at the end of 62 miles of new road, for so the direction had indicated.

Now it must be obvious that when the angel speaks of 7 weeks as distinct from 62 weeks, he has some special reason for it. The angel also speaks of the building of the wall and the street of jerusalem as an event related to the time periods with which his message deals. (The Companion Bible, in Appendix 58, gives the history of Nehemia and Ezra. It is much too long to quote here, but we give two extracts to prove our point. We must leave our readers to test the matter futher by consulting that appendix for them selves).

  • 455 B.C.  – Neh.1:1 to 2:8 -Hanani’s report in the month Chisleu leads to the ‘going forth of the commandment to rebuild Jerusalem’  (Dan.9:25).
  • 454 B.C.  – By Artaxerxer in ths twentieth year.
  • 407 B.C.  -Nehemia obtains leave of absence (Neh.13:6, and returns to be present at,…
  • 405 B.C.  – The dedication of the Temple. This ends the ‘seven sevens’ from  the going forth of the commandment in 454 B.C.

This, then is the first space covered, the building of the wall corresponding tot the seven miles of the bad road in the illustration. We now arrive at the most important feature of our discussion, and one that we have seen canvassed in no other work on Daniel. It follows from the logical application of the ‘Lo-ammi principle. The question is wether or not the 490 years, set apart from the achievement of God’s purpose in Israel, begin at the going forth of the proclamation to rebuild Jerusalem. To this question expositors give an affirmative answer, but the ‘Lo-ammi’ principle demands a negative one. We read in Nehemia:

‘The remnant that are left of the captivity there in the province are in great affliction and reproach: the wall of Jerusalem also is broken down, and the gates thereof are burned with fire’ (Neh.1:3).

Do these expression describe Jerusalem as in favour or in desolation? There is only one answer. Nehemia saw in these events the fulfilment of the curse threatened by law and prophets:

‘If ye transgress, I will scatter you abroad among the nations’ (Neh.1:8).

Daniel also uses terms that imply ‘Lo-ammi’ conditions. Jerusalem is ‘desolate’ (Dan.9:2); Israel are ‘driven’ (verse 7); the curse is poured upon them (verse 11); the visitation upon Jerusalem is unprecedented (verse 12). And in verse 16 there is anger and fury and reproach.

The seventy-sevens cannot commence until Jerusalem is rebuilt and the curse is removed; this makes clear the reason for the division of the years into seven sevens and sixty-two sevens. The seven sevens or 49 years represent the time occupied in the rebuilding of the wall and street of Jerusalem by Nehemia in the time of trouble, and the period ends at the dedication of the Temple (Ezra 6:16-18).

To revert to our illustration, the period covered by the building of the wall up to the dedication of the Temple corresponds with the first 7 miles of  country road. At the dedication of the Temple at the end of the seven sevens the ‘Lo-ammi’ period ends; the new high road is reached. It is then a distance of 62 miles to the Cross; or, leaving the illustration, an unbroken period of 62 sevens to the time of ‘the Messiah the Prince’. Those who include the 49 years of rebuilding, include a period when Israel was ‘Lo-ammi’, and they have no alternative to excluding from their reckoning the whole period of the Acts of the Apostles. But it is quite certain that Israel were not set aside as a people until Acts 28 (Acts 28:23-29), so that the period of the Acts must be included. Our interpretation has required only 62 sevens; so that there is still scope remaining. From A.D. 30 to A.D. 64, the usual dates now given for the Crucifixion and Acts 28, respectively, is a period of 35 years; this accounts for 5 sevens. Three sevens, therefore, remain for the future, and these are dealt with in the book of the Revelation: seven seals, seven trumpets, and seven vials. The final ‘seven’ is concerned with the beast, the false prophet, antichrist and Babylon, as we read in Daniel 9.


Had Jesus told the Church not to watch all the signs that warn of the closeness of His return, He would have contradicted most of the prophecies of the Old Testament and made the Scriptures unreliable and untrustworthy. Believe what you may about the end time, but  the Bible that I read tells me to “discern the signs of the times” and that by doing so, I can know much about the end generation, even when the last generation began and how long it will last!

However, knowing that, we still not know the very hour and day of the Lord’s return (Our limitation is only the precise 24-hour day of His return, not the generation) because it will be juxtaposed between Armageddon and the Millenial kingdom. What we do know is that He returns immediately after the tribulation has ended (Matthew 24:29-30). The Greek word for immediately can mean “soon” not the very next minute or day!

Please take your Bible and look at every reference pertaining to the “thief in the night” (I Thessalonian 5:1-3;Matthew 24:43) and you will see clearly that the Lord Jesus comes as a thief in the night to the unbelieving world, not to the Church because we will watching all the signs predicting the nearness of His return and we will be ready like the five wise virgins who had oil in their lamps and went out to meet the bridegroom at midnight.

‘The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before the great and the terrible day of the LORD come’ (Joel 2:31). (There will be a total solar eclipse and a total lunar eclipse before the great and terrible day of the Lord).

‘But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are alle the children of light, and the childrern of the day: we are not of the night, nor in darkness. Therefore let us not sleep, as do others; but let us watch and be sober.’ (I Thessalonian 5:1-6).

‘Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the streets shall be built again, and the wall, even in troubles of times.’ (Daniel 9:25).

7 x 7 = 49 years = 7 weeks  of years leading up to a Jubilee year.

June 7th 1967 Jerusalem was restored to Israel and began to be built up in trouble times!

49 prophetic years x 360 days = 17.640 days.

So let’s count from June 7 th 1967 forward, to the day 17.640 days and see where it takes us?

Puts you on September 23 th 2015 which is YOM KIPPUR! (Leviticus 25:8-10).

The book [scroll] will be opened along Mozaische legislation!

The Sealed Book (Revelation 5:1-14).

In Revelation 5:2, we see that ‘a strong angel’ proclaims with a loud voice, ‘Who is worthy to open the book, and to loose the seals thereof?’ No one was found in the whole universe ‘in heaven, nor in earth, neither under the earth’ who was worthy. The apostle must have realize the great importance of the scroll which was held in the hand of Him who sat on the throne, for one of the elders said to him, ‘Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof’ (Revelation 5:5). When John looked to the throne once again, in order to see the prevaling Lion, he beheld, ‘and lo, in the midst of the throne and of the four beasts (living ones), and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain.’ The elder says the LION, but John sees a LAMB (Revelation 5:6).

Having described the throne, the living ones, and the elders, and having recorded the utterances of these heavenly beings, the apostel recalls our attention to the throne, and what is taking place there.

The right hand of the glorious occupant of the throne held a scroll that had been written inside, and on the back, and which had been sealed with seven seals. What is the meaning of this sealed book? The answer is found by observing what happens when the seals are broken and the scroll unrolled. Chapter 6 describes the opening of six of the seals, and it will be seen that the sixth seal takes us to the day of judgement (Revelation 6:12-17), ‘the great day of His wrath is come’.

The opening of the seventh seal introduces the seven trumpets, and at the beginning of the seventh trumpet ‘the mystery of  God shall be finished’ (10:7). When the seventh angel sounds his trumpet, the following words are heard, ‘The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of His Christ; and He shall reign for ever and ever (unto the ages of ages)’ (11:15). This is linked with the theme of the seventh seal by the words of verse 18, ‘Thy wrath is come’. It is also the time for the judgement of the dead, the apportioning of rewards, and the destruction of those who destroy the earth. This is none other than ‘the REVELATION of the Lord Jesus Christ’, for the wrath is the wrath of the Lamb, the King who reigns is Christ, and all the judgement is commited into the hands of the Son.

Three sevens of weeks of 3 x 7 years therefore, remain for the future and these are dealt with in the book of Revelation, seven seals, seven trumpets, and seven vials (62+5=67 total 70) with the starting-point in??


{{This Prophecy … Revelation signs!

Upon the proclamation of heaven’s King, war would be made by Michael upon the Dragon. That this is no fancy is seen by reading Revelation 12:9-12:

  • ‘And the great dragon … was cast out into the earth, and his angels were cast out with him. And I heard a loud voice saying in heaven, Now is come salvation, and strength, and the Kingdom of our God, and the power of His Christ: FOR the accuser of our brethren is cast down … Woe to the inhabiters of the earth … for the devil is com down unto you, having great wrath’.

Our search has not been fruitless: here we discover the third woe. The third woe, the proclamation of heaven’s King, and the casting out of Satan therefore synchronize. This settles the position of chapter 12. We must not look upon it as a parenthesis – it is an intregal part of the subject. We are also able to say, with tolerable certainty, when the seventh angel sounds, and what time the ‘days’ will cover. Upon the casting down of Satan the woman flees into the wildernis for the space of three and a half years. For exactly the same period the outcast Satan gives his authority and throne to the beast from the abyss (13:5). The aionion gospel will be published at this time also, for one of its statement is ‘for the hour of His judgement is COME’. Again, the fall of Babylon, which occupies chapter 17 and 18 leads right on to the Hallelujahs of chapter 19, is linked with these chapters, for another angel follows the herald of the aionion gospel announcing that Babylon is fallen.

Revelation 15 introduces the seven angels having the seven last plagues, and these are not poured out until after the beast has arisen (chap. 13), for those who had gotten the victory over the beast, and over his image and over his mark and over the number of his name (all found in Revelation 15) stood upon the sea of glass having the harps of God. Immediatly before chapter 12 we read, ‘and the temple of God was opened in heaven, and there was seen the ark of His covenant‘ (11:19). In chapter 15, the wording is a little different, ‘the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened’ (verse 15). Under the ‘opening’ of chapter 11, where the emphasis is upon the covenant, the Lord is seen succouring His own during the time of trouble through which they pass; under the ‘opening’ of chapter 15, where the emphasis is upon the testimony, the Lord is seen visiting with unmitigated judgment the Beast and his followers.

Returning to chapter 11: we would draw attention to the Revised Version, which follows the best texts in  verse 17, ‘We give Thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast’. The Authorized Version wrongly adds ‘and art to come’. The Lord had come (see R.V.), and that portion of the ineffable name is fulfilled at the sounding of the seven trumpet.

The several statements, ‘The Lord, and His Christ’, the nations were angry, and Thy wrath is come’, refer back to the prophecy of Psalm 2:

  • ‘The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the LORD, and against His anointed’.
  • ‘Then shall He speak unto them in His wrath’.
  • Yet have I set (anointed) my King upon My holy hill of Zion‘ (Psa. 2:2,5,6).

The words of Daniel 7:21,22 and 26,27, seem very fitting here:

  • ‘I beheld, and the same horn made war with (against) the saints, and prevailed against them; until the Ancient of days came, and judgment was given to the saints of the most High; and the time came that the saints possessed the kingdom … But the judgment shall sit, and they shall take away his dominion, to consume and to destroy it unto the end. And the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the most High, whose kindom is an aionion kingdom, and all dominions shall serve and obey Him’.

The following simple set-out may help the reader to realize the chronology of the seven trumpet:

The Time of the Seventh Trumpet, 3.5 years

  1. The woman fed for 1,260 days (12:6).
  2. A time, times and a half a time (12:14).
  3. The Beast has power 42 months (13:5).
  4. The Seven Vials (chapter 15 and 16).
  5. Babylons falls (14:8).
  6. The final three and a half years of Daniel’s 70 weeks (Dan. 9:27).

If the above suggestions is true, then it would appear that the breaking of the covenant in the midst of the week (Dan. 9) is answered by the opening of the temple containing God’s covenant. The giving over of the throne and great authority of Satan to the Beast is answered by the proclamation of Heaven’s King (11:15). It is the date also of the catching up of the man child to God and His throne (12:5). The Lord too may descend from heaven to the air immediately after the pouring out of the seventh vial – ‘and the seventh angel poured out his vial into the air’ – and the hope of 1 Thessaloninans 4 wil be realized.

When Satan loses his authority of the air (Eph. 2:2), the church of the Acts dispensation will occupy that region. When Satan is taken and cast into the abyss, the kingdoms under the whole heaven will be given to Israël. Thus each section attains its hope upon the ejection of Satan from its destined sphere of glory.

The Mystery of God finished with the seventh trumpet. That mystery may have several phases and different planes, but all focus in the exalted pre-eminence of Christ.

A great sign in heaven appears in chapter 12. This is the first time the word ‘sign’ (semeion) occurs in the Apocalyps. The sign is that of a woman clothed with the sun, with the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars. A contrast is evidently intended with the woman of chapter 17:

  • ‘And the woman was clothed (same word as in 12:1) with purple and scarlet and adorned with gold and precious stones and pearls … the woman whom thou sawest is that great city which reigneth over the kings of the earth’ (Rev. 17:4,18 author’s translation).

This city’s name is Babylon, and in it is brought to its head the mystery of iniquity (17:5). Chapter 12 also has the sign of a woman, which also represents a city (and the system for which the city stands). The one is the false, the other the true; the one is supported by the beast, the other is attacked by the dragon. In Genesis 37:9 the sun, moon and eleven stars represents Jacob, his wife, and his eleven sons. The woman is Jerusalem, the city of David and of Israël. She is represented as being on the eve of giving birth to a child.

Another sign is seen in heaven: a great fiery red dragon, having the insignia of the final phase of Gentile dominion, stood before the woman, ready to devour her child as soon as it should be born. The sun, moon and stars, the woman’s emblems, seem to indicate a power from heaven. This is in direct contrast with the seven heads and ten horns and the seven diadems, which plainly indicate the powers of the beast that support the woman of Revelation 17 (see verse 3).

The dragon in the sign is said to draw the third part of the stars from heaven and cast them to the earth. This is taken by some to refer to the fall of Satan away back in the beginning, but we cannot see how this fact can come into the story here. There is no necessity to leave the period under review, for the reference to the stars is interpreted in verse 9, ‘and his angels were cast out with him’, namely, at the momentof the defeat by Michael. The chief interest of the passage however is the man-child that is born:

  • ‘And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to His throne’ (Rev. 12:5).

To whom does this refer? Undoubtedly the words in the first instance are prophetic of Christ Himself, as we find them in Psalm 2. In Revelation 2:26,27 these words are quoted of the overcomer:

  • And he that overcometh, and keepeth My works unto the end, to him will I give power over the nations: and he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of My Father‘.

In Chapter 5 we pointed out the way in which the seven churches of chapters 2 and 3 were related to the rest of the book. The reader is referred to that chapter for the complete statement, argument, and illustration. We now merely extract the portion which bears upon our present study:

  • ‘THE THYATIRA CHURCH (Rev. 2:18-29). – The woman Jezebel; the morning star; the rod of iron; the depths of Satan; keep works; faith and patience; false prophetess; her children killed.
  • THE THYATIRA PERIOD (Rev. chapter 12 and 13). – The woman clothed with the sun; the twelve stars; the rod of iron; Satan; keep commandments; patience and faith; false prophet; God’s children killed.

The close parallel between the ‘church’ and the ‘period’ in each case provides a valuable key to interpretation. There in the future day to which Revelation refers, this man-child is born. This cannot refer to Christ personally, but it can indicate that company of faithful overcomers who share the millenial reign of Christ. The catching up of this man-child to God and His throne precedes the tribulation, it is a complete escape from that day of trouble. In Matthew 24:4-8 we have the beginning of the birth-pains, which are the false christ, wars, famines, pestilences and earthquakes. These have already been indicated in the opening of the seals. They lead the way for the tribulation under the beast and the false prophet, and when they reach their meridian, the man-child is born.

After the man-child is caught up, the woman flees into the wilderness. So in Matthew 24, after the period spoken of as the beginning of birth-pains, which synchronizes with Revelation 12:2, we hear of affliction and hatred, of offence and betrayal, of false prophets who deceive. At the same time a gospel activity is indicated, witnessing to all nations before the end comes.

About the same time the abomination of desolaltion spoken of by Daniel the prophet will be set up in the holy place. This evidently refers to the image of the beast. Daniel’s prophecy indicates that the setting up of this abomination occurs in the midst of the final seven years there referred to. This would leave three and a half years for the tribulation to run until ‘the end’. So, in perfect harmony, we read that the woman is fed 1,260 days (12:6), or (as in 12:14), ‘a time, times and a half’, in line with Daniel’s cryptic utterance. Three years and a half therefore before the end, and before the revelation of the Lord, the man-child is caugt up. This is the rapture of the overcomers. Some will be ‘accounted worthy to escape all these things that shall come to pass’ (Luke 21:36).

The man-child caught up and escaping the tribulation, the woman who flees into the wildlerness, and the remnants of her seed which are attacked by the dragon, cannot possibly represent the same company of people. There are the overcomers who are destined to rule; there is the woman, shielded, fed and protected in the wilderniss; there are the seed that are left, who are persecuted. It is evident that some believers are left to endure the fierce wrath of the last days. Our attention however must be kept for the present upon the man-child. Verse 11 adds a detail as to the character of these overcomers:

  • ‘And they overcame him by (because of) the blood of the Lamb, and by (because of) the word of there testimony, and they loved not their lives unto the death’ (Rev. 12:11).

The sign is a child born under the menace of Satanic destruction; the reality is the faitful testimony of those who loved not their lives unto the death. The dragon waiting to devour is interpreted in verse 10 as ‘accusing the brethren before God day and night’. The moment of the rapture of these overcomers is at the sounding of the seventh trumpet:

  • ‘Now is come salvation, and strength, and the KINGDOM of our God, and the power of His Christ: for the accuser of our brethren is cast down’ (Rev. 12:10).

The words ‘our brethren’ attract attention. Who is it that says these words? The speaker (‘I heard a loud voice saying in heaven’) is unnamed, but it is clear, from all other similar references, that it cannot be a man. In Revelation 22:9 an ANGEL says to John:

  • ‘I am a Fellow-servant with thee, and with thy brethren the prophets, and with those that keep the words of this book’ (Rev. 22:9, Benjamin Wilson, Diaglott).

We adopt the translation given in the Diaglott. It means that the angel and John and the brethren are all upon one commen level in this aspect. An ANGEL, therefore, appears to be the one who calls the overcomers ‘brethren’. These overcomers are to be identified with the Church of the firstborn who are enrollled in heaven (Heb. 12:22,23).

These have come to Mount Zion (so had the 144,000, Rev. 14:1); and unto the city of the living God, the heavenly Jerusalem. This is also said of the overcomers (Rev. 3:12). These had also come unto an innumerable company of angels, the general assembly.

The casting out of the great dragon to the earth ushers in the third and last woe:

  • ‘Rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and the sea! for the Devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time’ (Rev. 12:12).

The woman is carried away to a place prepared for her, and nourished in the wilderness for the rest of the period until the kingdom is set-up on earth. To this period applies the LORD’S PRAYER. ‘Thy Kingdom come, Thy will be done on earth, as it is in heaven’. These words will be the heartfelt utterance of this persecuted company, and while experiencing again the manna in the wilderness, they will pray with the real understanding, and not with vain repetition, ‘Give us this day the bread that cometh down upon us‘. The word rendered ‘daily’ in the prayer occurs nowhere else in Scripture, nor, as far as we know, in any writing in the Greek language. It is a word which can only be fulfilled by the repetition of the miracle of the manna, and this what does take place.

The Scriptures speak of several companies of believers, some ready, some unready, some wathful, some asleep, some like wise virgins, some like unwise, one taken, the other left, one child of the woman caught up to God and His throne, other of her seed suffering the wrath of the dragon, some sheltered in heaven and the secret of His presence, others sheltered in the wilderness.

The Church (eclessia) of the One Body, while not conneted with these phases of the great plan, should be given heed to these differences and seek to profit thereby!!}}

Charles H. Welch / Out of:’This Prophecy – The Revelation of Jesus Christ’



ECLIPSE OF THE CENTURY … don’t miss out on this astronomical phenomena! And recent interviews with pastor MARK BILTZ about the coming Eclipse & Revelation Signs!


Nieuwsbrief van Pastor Mark Biltz: Is vertaald uit het Engels …

September 2017! 

Hier zijn we dan, midden in de maand Elul. En kijk naar de wereld! Alles wat ik kan zeggen: houd je vast! In mijn boek ‘Bloedmanen’ heb ik gewaarschuwd voor deze dagen, zelfs toen velen mij bespotten. Nu zijn deze dagen hier. Ik wil nu andere tekens in de hemel met je delen, die snel komen na het Openbaring 12-teken, tijdens de Dagen van Ontzag (de ontzagwekkende dagen tussen Rosh Hasjana en Yom Kippur). Zoals ik al vaak heb gezegd, ik heb geen controle over de hemelse tekens of de datums waarop ze zich voordoen. Ik heb geen controle over de Bijbelse kalender. Alles wat ik doe, is ze verbinden voor iedereen. Ik geef mijn gedachten over wat er vanuit mijn perspectief kan gebeuren, en je bent vrij in je eigen interpretatie. Hier gaan we dan. Er is meer dan wat ik nu met je zal delen, maar dit is de huidige prioriteit. We zien allemaal de verwoesting die na de totale zonsverduistering in de Verenigde Staten gekomen is met drie opeenvolgende orkanen in het zuiden, en tevens de bosbranden die nu het noordwesten raken, en de gebeurtenissen in Noord-Korea en Syrië. Maar we vinden troost omdat we weten dat God het heft in handen heeft en bij ons is. Ik voel dat deze maandelijkse nieuwsbrief de belangrijkste is die ik ooit heb geschreven en bid dat je deze zoveel mogelijk verspreidt.

Ik moet u eerst iets vertellen over Tu B’Shevat (bomenfeest). Dat is de 15e dag van de maand Shevat. Volgend jaar vindt het plaats op 31 januari. Er komen dan 3 bloedmanen, oftewel totale maansverduisteringen, op een rij op Tu B’shevat, volgend jaar, en dan vervolgens op Tu B’Av, de 15 AV, en dan opnieuw in Tu B’Shevat in 2019! Dicht bij de Schrift blijvend, wil ik uitleggen wat ik geloof dat God probeert te communiceren. Ik kan het verkeerd hebben. Maar net zoals 1 Nisan het begin is van de religieuze kalender, zo is 1 Tishri het begin van de burgerlijke kalender, en zo is ook Tu B’Shevat het begin van het Jaar voor de Bomen. Tu B’Shevat is het Joodse Nieuwjaar van de Bomen, en het wordt gevierd op het moment dat de meeste bomen in Israël beginnen uit te botten. Dit is de tijd van het jaar dat de winter net is afgelopen en de lente eraan komt.

  • Leviticus 19:23-25 “Wanneer u in het land komt en allerlei vruchtbomen plant, moet u de vruchten ervan als verboden beschouwen. Drie jaar lang zullen ze voor u verboden zijn, er mag niet van gegeten worden. Maar in het vierde jaar zullen alle vruchten ervan heilig zijn, tot lofzegging voor de HEERE. En in het vijfde jaar mag u de vruchten ervan eten om de opbrengst ervan voor u te vermeerderen. Ik ben de HEERE, uw God.”

Dus als je in de loop van een jaar 100 bomen zou planten, hoe in de wereld zou je voor elke boom de tijd kunnen bijhouden van de plantdatum van elke boom?! Dus Tu B’Shevat is voor iedereen elk jaar de begintelling om het bij te houden.

De Bijbel toont op veel plaatsen dat de mens met een boom kan worden vergeleken. God zoekt altijd bomen die vrucht produceren. In Deuteronomium 20:19,20 zegt God dat de enige bomen die in oorlogstijd kunnen worden omgehouwen, de niet vruchtdragende bomen zijn. Als de oorlog komt, kunnen we maar beter vrucht dragen!

  • Mattheus 21:19 “En toen Hij een vijgenboom langs de weg zag, ging Hij ernaartoe en vond er niets aan dan alleen bladeren. Hij zei tegen hem: Laat er aan u geen vrucht meer groeien in eeuwigheid! En de vijgenboom verdorde onmiddellijk.” 
  • Mattheus 7:19 “Iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen“.
  • Lukas 13:5-9 “Ik zeg u: Nee, maar als u zich niet bekeert, zult u allen evenzo omkomen. En Hij sprak deze gelijkenis: Iemand had een vijgenboom, die in zijn wijngaard geplant was. En hij kwam om daaraan vrucht te zoeken, maar vond die niet. Toen zei hij tegen de wijngaardenier: Zie, ik kom nu al drie jaar vrucht zoeken aan deze vijgenboom en vind die niet. Hak hem om. Waarom beslaat hij de aarde nutteloos? En hij antwoordde en zei tegen hem: Heer, laat hem ook nog dit jaar staan, totdat ik om hem heen gegraven en hem bemest heb. Wellicht dat hij dan vrucht draagt. Maar zo niet, dan moet u hem alsnog omhakken“.

Zoals ik al eerder zei: Het is de tijd van het jaar dat de winter net is afgelopen en de lente komt. Het is geweldig om elke ochtend de prachtige amandelbomen te zien bloeien overal in Israël. Dat is de eerste boom die bloeit en toch de laatste die vrucht draagt.

  • Jeremia 1:9-12 “Toen stak de HEERE Zijn hand uit en raakte mijn mond aan. En de HEERE zei tegen mij: Zie, Ik geef Mijn woorden in uw mond. Zie, Ik stel u op deze dag aan over de volken en over de koninkrijken, om weg te rukken en af te breken, om te vernielen en omver te halen, maar ook om te bouwen en te planten. Het woord van de HEERE kwam tot mij: Wat ziet u, Jeremia? Ik zei: Ik zie een amandeltak. Toen zei de HEERE tegen mij: Dat hebt u goed gezien, want Ik waak over mijn Woord om dat te doen“.

Deze profetie maakt gebruik van een woordspeling die een vitale waarheid bevat voor zowel Israël als voor ons. Het Hebreeuwse woord voor amandel is “geschud” en kan ook worden vertaald met “te kijken”. Door de amandeltak te zien, verzekerde God Jeremia dat Hij over Zijn Woord waakt om het te verzekeren, ongeacht het tijdsverloop. In de context had God Israël een waarschuwing gegeven. Tu B’Shevat is de tijd waarop de meeste bomen in Israël gaan uitbotten, zodat ze weten dat een seizoen is beëindigd en er een nieuw seizoen begint.

  • Mattheus 24:32-34 “Leer van de vijgenboom deze gelijkenis: wanneer zijn tak al zacht wordt en de bladeren uitspruiten, dan weet u dat de zomer nabij is. Zo ook u, wanneer u al deze dingen zult zien, weet dan dat het nabij is, voor de deur. Voorwaar, Ik zeg u: Dit geslacht zal zeker niet voorbijgaan, totdat al deze dingen gebeurt zijn“. 

Dus de samenvatting: Tu B’Shevat is een signaal van een seizoensverandering, de jaarlijkse tijd om bomen te inspecteren betreffende hun vrucht, (lees: mensen) en dan hebben we een rode bloedmaan. We lezen ook in de Schriften over de bloei van de vijgenboom waarmee een belangrijk teken werd gegeven dat Israël een natie zou worden, en dit gebeurde 70 jaar geleden toen het lente was! Laten we dit alles nu bij elkaar brengen. In Openbaring lezen we over een rood paard:

  • Openbaring 6:3,4 “En toen het Lam het tweede zegel geopend had, hoorde ik het tweede dier zeggen: Kom en zie! En een ander paard, dat rood was, trok uit, en aan hem die erop zat, werd macht gegeven de vrede van de aarde weg te nemen, en te maken dat men elkaar zou afslachten. En hem werd een groot zwaard gegeven“.

We staan op het punt om het Hebreeuwse jaar 5777 te beëindigen, wat een groot zwaard vertegenwoordigd. Net zoals hierin drie zevens zijn, geloof ik dat Gods zwaard 3 keer over ons is opgeheven.

Dit jaar was het jaar dat het zwaard werd opgewekt als een waarschuwing om zich te bekeren, zoals het gegeven werd aan Bileam:

  • Numeri 22:31-34 “Toen ontsloot de HEERE de ogen van Bileam, zodat hij de engel van de HEERE zag staan op de weg, met zijn uitgetrokken zwaard in zijn hand. En hij knielde en boog zich neer met zijn gezicht ter aarde. De engel van de HEERE zei tegen hem: Waarom hebt u uw ezelin nu driemaal geslagen? Zie, ik ben zelf uitgegaan als uw tegenstander, want deze weg wijkt van mij af. Maar de ezelin heeft mij gezien en driemaal is ze voor mij uitgeweken. Als ze niet voor mij was uitgeweken, zou ik u nu zeker hebben gedood, maar haar zou ik hebben laten leven. Toen zei Bileam tegen de engel van de HEERE: Ik heb gezondigd, want ik wist niet dat u hier stond om mij onderweg te ontmoeten; nu dan, als het slecht is in uw ogen, zal ik terugkeren.

En ook David zag de vernietigende engel met zijn zwaard opgeheven, toen er drie dagen van vernietiging in Jeruzalem kwamen:

  • 1 Kronieken 21:16 “Toen David zijn ogen opsloeg, zag hij de engel van de HEERE staan tussen de aarde en de hemel, met zijn uitgetrokken zwaard in zijn hand, geheven over Jeruzalem. Toen wierpen David en de oudsten, gehuld in rouwgewaden, zich met hun gezichten ter aarde“.

Als een natie hebben we nog maar een paar dagen om ons te bekeren, zoals Bileam deed, of we zullen het zwaard van de Heer zien, dat krachtig komt.

Dus laten we het vers in Openbaring nemen over het rode paard, het zwaard en de oorlog, evenals het wegnemen van vrede van de aarde, en dat verbinden met Tu B’Shevat, de bloedrode maan op die dag – en ook in Zacharia 1. In Zacharia 1 zien we dat hij een visioen heeft gehad op de 24e van Shevat – 9 dagen na de 15e van Shevat. Het getal 9 spreekt over het oordeel.

  • Zacharia 1:8-10 “Ik zag ‘s nachts, en zie, een man die op een rood paard reed en Hij stond tussen de mirten die zich in de diepte bevonden, en achter Hem waren er rode, bruine en witte paarden. Ik zei: Mijn Heere, wat betekenen deze dingen? Toen zei de Engel die met mij sprak tegen mij: Ik zal u laten zien wat deze dingen betekenen. Toen antwoordde de man die tussen de mirten stond: Dit zijn degenen die de HEERE uitgezonden heeft om het land door te gaan“.

Hier hebben we het rode paard dat onder de bomen staat in de maand van de bomen om ze te inspecteren! En dan zien we:

  • Zacharia 1:9-11 “Ik zei: Mijn Heere, wat betekenen deze dingen? Toen zei de Engel Die met mij sprak tegen mij: Ik zal u laten zien wat deze dingen betekenen. Toen antwoordde de man die tussen de mirten stond: Dit zijn degenen die de HEERE uitgezonden heeft om het land door te gaan. En zij antwoordden de Engel van de HEERE, die tussen de mirten stond, en zeiden: Wij zijn het land doorgegaan, en zie, heel het land zit neer en is stil”.  

De rode ruiter staat op het punt om de vrede van de aarde weg te nemen en het gebeurt in de maand van Shevat, volgend jaar als we de bloedrode maan hebben slechts 9 dagen voordat dit visioen is gegeven! En kijk dan naar het volgende vers:

  • Zacharia 1:12 “Toen antwoordde de Engel van de HEERE en zei: HEERE van de legermachten, hoelang is het nog dat U Zich niet ontfermt over Jeruzalem en over de steden van Juda, waarop U deze zeventig jaar toornig bent geweest?

Dit visioen vond plaats aan het eind van de 70 jaar. En we zijn nu aan het einde van 70 jaar Israël van bloei als een vijgenboom die een natie wordt! En dan verklaart God dat hij erg jaloers is op Jeruzalem en dan:

  • Zacharia 1:15,16 “Maar Ik ben zeer toornig op die zorgeloze heidenvolken. Ik was een weinig toornig, maar zij hebben geholpen het erger te maken. Daarom, zo zegt de HEERE: Ik ben naar Jeruzalem teruggekeerd met barmhartigheid; Mijn huis zal erin herbouwd worden, spreekt de HEERE van de legermachten, en het meetlint zal over Jeruzalem uitgespannen worden.”  

Het is tijd dat de tempel gebouwd wordt! God staat op het punt om de grenzen voor Jeruzalem niet door de Verenigde Naties te laten bepalen! Zoals we hier zien:

  • Zacharia 2:1,2 “Opnieuw sloeg ik mijn ogen op en zag, en zie, er was een man met een meetsnoer in zijn hand. Toen zei ik: Waar gaat U heen? Hij zei tegen mij: Ik ga Jeruzalem opmeten om te zien hoe groot zijn breedte en hoe groot zijn lengte zal zijn“.

Dus kijk wat dan het volgende is!

  • Zacharia 1:18,19 “Ik sloeg mijn ogen op en zag, en zie: vier horens. En ik zei tegen de Engel Die met mij sprak: Wat betekenen deze horens? En Hij zei tegen mij: Dat zijn de horens die Juda, Israël en Jeruzalem verstrooid hebben“.

Wie zijn deze vier hoornen die niet toestaan dat Jeruzalem en Israël verenigd worden? Het Kwartet!

  1. De Verenigde Naties
  2. De Europese Unie
  3. Rusland
  4. De Verenigde Staten

Zij werden gevormd in 2002 met als doel een Palestijnse staat te creëren!!

Shalom, Mark Biltz //


When we read historical records of the events surrounding the destruction of the Temple in 70 A.D., I can’t help but remember what Josephus has to say. He talks about different celestial signs that were seen portending the coming disaster. Well guess what! Not only do we have the coming LUNAR and SOLAR eclipses on the Feast of Passover and Sukkot in 2014 and 2015 but coming this fall of 2013 we have a comet to beat all comets! It is called ISON and all yiu have to do is google it to read all about it. They say it may be as bright as a full moon and even be visible during the day. By the end of October you will be able to easily see it with binoculars and perhaps even without them. ISON will be seen in the constellation Leo in October then in November it will pass through Virgo. It is reported it will be its brightest on November 28 th as it passes through the inner corona of the sun experiencing temperatures of up to 2 million degrees Farenheit. ISON will whip around the sun at a speed of 425,000 miles per hour and be 732,000 miles above the sun literally grazing the solar surface. One astronomer said it will resemble a lighted match at the suns edge.

It just happens November 28 th is the first day of Chanukah! God Himself will see to it that HE lights this candle!

[(From the Feast of the Lord in Prophecy Newsletter – February 2013/Mark Biltz)]


Elke dag op de muur! Elke morgen om 8.45 uur verzamelen op het pleintje buiten de Jaffa poort. Neem je Bijbel mee!! / Bart Repko!



Het grote teken van Openbaring 12 gebeurt in 2017 / door Daniel W. Matson –



Beleef het mee vanuit de States of America


Middle East: / zie: Bible Codes


Midden-Oosten nieuws:


United Kingdom:





Studie Hebreeuws: / zie: cursussen hebreeuws!




Weg uit Babylon:


Zie voor Israël-nieuws uit de verscheidene Midden-Oosten bronnen:


Video van de dag:


Gerard J.C. Plas


Jul 172017

Mention the words “Middle East”, and several other words come to mind – violence, bloodshed, hatred, instability, refugees and terrorism. In short, the Middle East scares us! For most of us outside the region, it’s hard to make sense of the huge changes in the Middle East in recent years – the Arab Spring, governments overthrown, dictators toppled, the never-ending wars in Afghanistan, Iraq and Syria, and the rise of the Islamic State (ISIS or ISIL).

Yet even to the casual observer, it’s easy to see that in the absence of strong leadership from the United States, coupled with the massive drawdown of U.S. forces in the region, ISIS, Russia and Iran have been filling the political and military power vacuum in the area.

Add to this the seemingly naive Iran nuclear agreement, and this situation has all but assured that Iran will be able to manufacture nuclear weapons with which to threaten its neighbors for decades to come (though President-elect Donald Trump has stated his desire to negotiate a new deal). Meanwhile, the instability and endless warfare in the region have sent a flood of Middle Eastern refugees into Europe and a growing stream into the United States – bringing political and cultural convulsions where they go.

Dramatic change from a century ago – what happened?

Think about it for a moment. Have you ever wondered why the Middle East is so often in the news headlines? In stark contrast, a century ago it was a place where nothing of significance happened. Historian David Fromkin, author of A Peace to End All Peace, writes: “The Middel East, although it had been of great interest to western diplomats and politicians during the nineteenth century … was of only marginal concern to them in the early years of the twentieth century … The region had become a political backwater” (1989, p.24).

Fromkin adds, “Few Europeans of Churchill’s generation knew or cared what went on in the languid empires of the Ottoman Sultan or the Persian Shah” (p. 25). Today, the Middle East dominates global headlines. Why is it so different now? If we peel back the layers of recent history, we can begin to understand the factors underlying the instability of this vital region today.

What changed? Three major events, all of which were needed to set stage for end-time biblical prophecy:

  • The collaps of the Ottoman Empire.
  • The establishment of the state of Israël 
  • The rise of fundamentalist Islam.

How did these transform the region and lay the groundwork for prophecy to be fulfilled?

The collapse of the Otto Empire

For nearly 600 years, the Ottoman caliphate had ruled an empire that had subjugated Arabs, Kurds, Greeks, Armenians, other peoples of the Middle East, Southeastern Europe and North Africa. During the six centuries of its rule, the Ottoman Empire had provided a laissez faire stability in a region that would later become a modern-day powder keg.

By the early 1900s the Ottoman Empire was a mere shadow of its former greatness. Like the Russian Empire to its north, the Ottomans presided over a region of largely backward agricultural peoples for whom little had changed in centuries.

In the decade prior to the First World War, however, the so-called “Young Turks” – a group of Turkish intellectuals and military officers who founded the Committee of Union and Progress (C.U.P.) – took control of the Empire and began to try to modernize the state that had come to be dubbed “the Sick Man of Europe”. Their publicly proclaimed reforms included ending official discrimination against non-Muslims, the education and emancipation of women, and increasing the powers of secular law courts (at the expense of Islamic courts).

But as David Fromkin points out, “Once in power the C.U.P. showed the dark side of its nationalism by asserting the hegemony of Turkish-speaking Moslems over all others” (p.48).

This emphasis on Turkish nationalism only served to provoke a sense of nationalism in other groups, including the Arabs. Yet the time for reforms had run out. Three disastrous wars, the first against Italy in Libya (1911-12), then two wars in the Balkans (1912-13) had cost the Ottoman Empire almost all of its European territories.

Ever wary of Russian designs on Turkish territory, the Ottoman Minister of War, Enver Pasha, signed a fateful, secret treaty of mutual aid with the Germans against Russia. As World War I (1914-18) began, the Ottoman Empire was drawn into the fight against the Allies (Britain, France, Italy and Russia).

Four years after the close of the hostilities of World War I, the Ottoman Empire ceased to exist in 1922, when Mustafa Kemal Ataturk overthrew the last caliphate and declared the Turkish Republic. The real question was not why the empire fell, but how the Ottomans managed to hold this cultural “patchwork quilt” of an empire together for so long!

[[The Middle East scares us! For most of us outside the region, it’s hard to make sense of the violence, hatred and terrorism. How will it end?]]

The Ottomans had managed their conquests through decentralized governmental structures at the local level. When the European powers picked up the pieces of the fractured Ottoman Empire after the First World War, they imposed arbitrary governmental boundaries, while paying no attention to the complessssities of the existing tribal and ethnic divisions that the Ottomans had given a certain autonomy to for centuries.

The League of Nations Mandate in 1921 made the land grab official. France acquired Syria and Lebanon, while Britain got Iraq, Palestine and Jordan. The Saudi Arabian Peninsula became a series of independent kingdoms and British protectorates.

While Europe got what it asked for, it failed to get what it wanted – compliant, happy subjects. Fromkin adds: “World War I was often called ‘the war to end all wars’. At the close of the peace conference following the worst conflict in history, Archibald Wavell, and officer who served with the British Army in Palestine and was later promoted to field marshal, prophetically declared, “After ‘the war to end war’ they seem to have been pretty successful in Paris at making a ‘Peace to end Peace'” (p.5).

The stage in the Middle East was now set for the next two prophetic elements.

Establisment of the modern State of Israël

On Nov. 29, 1947, the United Nations adopted Resolution 181 (known as the Partition Resolution) in spite of all Arab states voting against it. It divided the League of Nations Mandate for British-administered Palestine into Jewish and Arab provinces, not states, as Britain’s withdrawal was set for May 14, 1948, when its mandate ended.

Under Resolution 181, the holy places within Bethlehem and Jerusalem would remain under international control. On May 14, 1948, however, David Ben Gurion, the head of the Jewish Agency, proclaimed the establishment of the State of Israël. The United States recognized the new nation that same day.

The following day, forces from five Arab nations (plus local Palestinian Arab forces) attacked the new state. Nine months later, the war ended and Israël had miraculously survived. As hundreds of thousands of Arabs fled Palestine, hundreds of thousands of Jews immigrated to the new, fledgling nation. The Arabs largely allied themselves with the Russian-led Soviet Union. Israël, conversely, allied itself with the United States. The stage was set for three more major wars between Israël and its Arab neighbors, along with a score of other military actions. But in spite of what many believe, 1947 and the creation of the State of Israël was not the staring point for the strife in the Middle East.

Resurgence of fundamentalist Islam

During the “Young Turk” reforms before World War I, many Arabs, including the influential Abdul Aziz ibn Saud, founder of Saudi Arabia, labeled the Ottoman goverment anti-Islamic. As the First World War began, Arab nationalism began to stir. Sharif Hussein ibn Ali, who was a descendant of the family of Muhammad, founder of the Islam, and the ancestor of the present King of Jordan, began the Arab Revolt in June of 1916. Financial and military support for the revolt later came from the French and British, including the support of Lieutenant T.E. Lawrence – better known as Lawrence of Arabia.

Sharif Hussein ibn Ali was driven by Arab nationalism. He envisioned and independent, unified Arab nation stretching from Egypt to Iraq and from Syria to Yemen. But for Abdul Aziz ibn Saud, it was a particular type of Islam that drove his vision – Wahhabism.

What did this movement have to do with the resurgence of fundamentalist Islam? A lot – even today.

Writing in World Affairs, Carol Choksy, adjunct lecturer on strategic intelligent at Indiana University’s School of Informatics and Computing, and Jamsheed Choksy, distinguished professor at Indiana University, observe: “The Saudi kingdom’s inseparability from the Wahhabi form of Sunni Islam, first espoused in 1744 and the fundamental creed of Saudi Arabia since its modern founding in 1932, has ensured the fundamentalism shapes domestic and foreign policies”.

“Saudi Arabia is not the only source of resources for jihadism – public and private entities in Kuwait, Qatar, the Unites Arab Emirates, and more recently Turkey have also been linked to collection and transfer of funds supporting terror groups. But the Saudis have been the most persistent source of support for global jihad by spreading Wahhabism abroad to radicalize foreign Muslims and then giving financial support to their violent struggles in countries as far-flung as Afghanistan, Syria, and Libya” (The Saudi Connection: Wahhabism and Global Jihad”, May-June 2015).

The Choksys add that the weapons and ammunition used in January 2015 attack on the Paris offices of Charlie Hebdo magazine that left 12 dead and 11 wounded “have been traced back to jihadis in Bosnia, where preachers at the King Fahd Mosque in Sarajevo who were trained and funded with Saudi support declare those attacks were staged by the West as an excuse to discriminate against Muslims” (ibid.).

The rise of fundamentalist Islam and its militant course brings up two legitimate questions: Why all the violence, and were will this clash of cultures and the rise of fundamentalist Islam lead?

As to the first question, historian Karen Armstrong adds this insight on the violence associated with Islamic fundamentalism in her book Islam: A Short History: “As the millenium drew to close, however, some Muslims seemed to have lived up to this Western perception, and, for the first, have made sacred violence a cardinal Islamic duty. These fundamentalists often call Western colonialism and post-colonial Western imperialism al-Salibiyyah: the Crusade” (2000, p. 180, emphasis added troughout).

This term reminds Muslims of the violent wars between medieval Christianity and Islam almost 1,000 years ago during the Crusades (in which European armies tried to retake previously Christian Middle Eastern lands that had been unvaded and take over by Muslims). It also reminds them of the Western incursions of more recent times – World War II, the first and second Iraq wars and Afghanistan.

Many Muslims view the impact of modern Western culture as something of a cultural crusade aimed at taking over the world. While some aspects of Western culture like technology and medicine are welcomed, others, particularly corrupt moral values, are seen by many as contrary to Islam and their way of life.

Karen Armstrong continues, “All over the world, as we have seen, people in all the major faiths have reeled under the impact of Western modernity, and have produced the embattled and frequently intolerant religiosity that we call fundamentalism”(ibid.).

As the intensity of the resentment against Western culture and military incursions, continues to build, we can expect Islamic fundamentalists to continue to strike out against targets in the United States and Europe and even against other Muslims who do not subscribe to their particular brand of Islam.

As for the second question: Where will this clash of cultures and the rise of fundamentalist Islam lead?

An end-time confederacy of Arab states?

The Bible actually has much to say about the current situation in the Middle East. In fact, Bible prophecy reveals where these current conditions will ultimately lead. One mention can be found in Psalm 83. This Psalm appears to be a prophecy of a confederacy of nations, while it may have applied in part to ancient events, seems to tie into end-time events. It describes how a group of nations and peoples band together for a common purpose – to cut off the nation Israël.

  • For behold, Your enemies make a tumult; and those who hate Youhave lifted up their head. They have taken crafty counsel against Your people, and consulted together against Your sheltered ones. They have said, ‘Come, and let us cut them off from being a nation, that the name of Israël may be remembered no more’. For they have c0onsulted togeether with one consent; they form a confederacy against You” (Psalm 83:2-5).

Here we read of a coalition of people who are fighting ultimately not against Israël, but against God. For many Arab leaders and people, the annihilation of the Jewish state of Israël – and  eventually the United States and other Western powers of Israëlite heritage – is among their chief goals.

Verse 6 identifies a host of Arab people who, it appears, will ally together to fight against Israël: The “peoples of Edom” include the Palestinians and some of the Turks. “Ishmaelites” comprise  many of the Arab peoples throughout the middel East and north Africa. Moab is the area of central Jordan. The “Hagrites” appear to be other descendants of Hagar, mother of Ishmael. The “children of Lot” refers to Moab and Ammon – again, regions of modern-day Jordan. Others are identified as well.

One of the great unfulfilled aspirations of the fall of the Ottoman Empire was a unified Arab state. It was the dream of Sharif Hussein ibn Ali and many others. Could this confederacy be the fulfillment of that dream? The social and political currents sweeping throughout the Arab world point to this possibility.

The caliph and the king of the South

The word caliph comes from the Arabic khalifa, meaning “succesor” (to Muhammad). The last of the caliphs were the Ottomans (1517-1924). Many in the Islamic world today dream of restoring a caliphate to unify the Muslim world and restore the hegemony of Islam.

The leaders of al-Qaeda, the Muslim Brotherhood and ISIS in particlular have all pictured themselves in this role. Given their abject brutality, however, it might prove rather difficult for any of these groups to gain a following widespread enough to produce a caliph broadly acceptable to the Muslim world.

However, if such a leader were to arise today, under the right circumstances he would be able to command the allegiance of millions of Muslims. As a new caliph rises, so will the desire to once again wield the sword of Islam to conquer and bring all others under submission to Islam. We have regularly seen Islamic leaders such as al-Qaeda founder Osama bin Laden, former Libyan strongman Muammar Gaddafi and Islamic State caliph Abu Bakr al-Baghdadi declare this goal.

War between the king of the South and the king of the North

Daniel 11 is a prophecy covering the time from the 500s B.C. up to and including Jesus Christ’s return. Most of this remarkable prophecy describes the dramatic ebb and flow of a clash between the once mighty Seleucid and Ptolemaic Empires in the Middel East of around 485 to 168 B.C.

But in verse 40, the prophecy catapults to the future, when the end-time king of the South, likely the leader of a confederacy of Islamic nations in a restored caliphate, will initiate a war with a power lying to its north, apparently centered in Europe. This war will unleash a chain of events leading to unprecedented destruction, bringing the human race to the verge of extinction were it not for Jesus Christ’s return to save mankind from it madness.

Here we see a description of the forces of the end-time kings of the South and the North as they clash: “At the time of the end the king of the South shall attack him; and the king of the Norht shall come against him like a whirlwind, with chariots, horsemen, and with many ships; and he shall enter the countries, overwhelm them, and pass through” (verse 40).

It’s not clear what this “attack” consist of. Considering the methods employed by Muslim extremists in recent years, perhaps a series of major terror attacks against European targets could constitute what is referred to here. What is clear, however, is that this end-time king of the South will attack the king of North in such a way as to provoke a major militairy counterstrike in the Middle-East that will completely overwhelm the forces of the South. Following the complete defeat, we read no more of the king of the South in Scripture.

What should you do?   

The fall of the Ottoman Empire unleashed a series of events that set in motion the unstable Middle East that we see in the headlines nearly every day. The demise of the Ottomans set the stage for Bible prophecy to be fulfilled, and Daniel 11 is clear that coming conflict between king of the South and king of the North will lead to a new world war, one that will threaten the survival of all human life (Matthew 24:21-22).

At this critical juncture in world affairs, you need to comprehend not only what is happening around you, but why. Isn’t it time you blow the dust off your Bible and begin to see for yourself? Isn’t it time for you to begin developing a close relationship with your Father in heaven? It could very well be your only source of help in a coming time of need!

Uit: Beyond Today January-February 2017 /


Saturday, July 29,

2017: The Month of Av … livestream with Pastor Mark Biltz /


ONRUST OP HET TEMPELPLEIN in 2017/5777 / rond de 9 Av [31 juli t/m 1 augustus 2017 -de gedenkdag van de verwoesting van de Tempels]

Een terroristische aanslag op de Tempelberg op 14 juli 2017 leidde tot het stoppen van de gebedsdiensten en een aanscherping van de veiligheid op de Tempelberg. Metaal detectoren werden geïnstalleerd op de berg door Israël en de Palestijnen protesteren en boycotten de plaatsing ervan deze week. De Israëli’s mochten zelfs een tijdlang bidden op de Tempelberg. De spanning stijgt in Jeruzalem. Vandaag zijn mensen omgekomen in de rellen, aangezien Israël heeft besloten om de metaaldetectoren voor onbepaalde tijd aan te houden.

Het begon allemaal 50 jaar geleden, toen Israël Jeruzalem en de Tempelberg veroverde op 7 juni 1967 in de Zesdaagse oorlog. De Israëli’s waren al sinds het jaar 70 AD niet meer in deze positie. Nochtans, tien dagen later op 17 juni 1967, gaf Israël de Tempelberg weer over aan de WAQF in de hoop op vrede met de moslims(landen). Het was een stuk land gegeven voor vrede. 50 jaar lang heeft de Jordaanse WAQF alleen voor moslims toegestaan dat er gebeden werd op de Tempelberg.

Voor de eerste keer in 50 jaar werd dat verbroken als gevolg van de terroristische aanval op 14 juli 2017. De video-link [] toont de betekenis van dit moment aan evenals van vele anderen gebeurtenissen sinds 7 juni 1967.

Is het gewoon een toeval dat 14 juli 2017 een nieuwe interval is van 100 dagen vanaf 7 juni 1967 en dat het ook 70 dagen is vóór het Bazuinenfeest (Rosh Hasjana) van 2017?

Het komt erop uit dat september van dit jaar, én het grote Openbaring 12-teken verbazingwekkend genoeg geheel wordt genegeerd door vele kerk denominaties.

Het staat niet in de video, maar 49×360 dagen vanaf de vorming van de Knesset op 1 april 1969 bij de wederopbouw van het door de oorlog verscheurde Jeruzalem eindigde dit op 17 juli 2017 (7/17/17). Het is op deze dag dat de Israëli’s openlijk baden op de Tempelberg.

Tekenen in de hemel-samenvatting:

  1. De grote Amerikaanse zonsverduistering op 21 augustus 2017 – die optreedt naast Regulus, de Koningster, de Leeuw van Juda. Het opent de periode van bekering – Tesjoewa, oftewel het aftellen tot het bekeren, en te zorgen dat men in het boek des levens is op de Opstandingsdag – het Bazuinenfeest met de laatste bazuin(en), Rosh Hasjana, Yom Teruah.
  2. De Venus-conjunctie met Regulus op 20 september 2017. De Morgenster en de Koningster. De Grote Pyramide in het model van de uitlijning op deze dag in de Christushoek. Dit gebeurt op de ochtend vóór het begin van het Bazuinenfeest (Rosh Hasjana).
  3. Het teken van de vrouw in Openbaring 12 op 23 september 2017. Dat vindt plaats op de Sjabbat van Terugkeer. Het teken voor Israël dat spreekt van de komende verdrukking (Jakob’s benauwdheid – Daniel 12:1; Jeremiah 30:5-7) en de tijd van Daniels laatste jaarweken de 68-70!


Handbook of Biblical Chronology / Principles of Time Reckoning in the Ancient World and Problems of Chronology in the Bible / Jack Finegan – Hendrickson Publishers Revised Edition 1998


Waar in Jeruzalem zal de derde Tempel van God worden gebouwd, voordat Christus terugkomt?

Er wordt heel veel herrie gemaakt over de Tempelberg. Maar was dat wel de plaats waar de Tempel stond. De Bijbel zegt anders! 



Naked Eye and Telescopie Tours of the Night Sky from Mitze Ramon


Israel News Sites:


Dagelijks nieuws: nieuwsbrief …




U.S.A. news:


Joel C. Rosenberg’s Blog


THE Hal Lindsey REPORT




Gods WOORD geeft antWOORD



STUDIE HEBREEUWS / Na’ale, de wekelijkse nieuwsbrief: Shomron Nieuws




Verzamelde vertalingen van E.J. Bron



Live StreamShabbat Service with Mark Biltz /

Opmerking: Bekijkde Sabbatviering 12.08.2017 / yet will his days be one hundred and twenty years … 1897 – 2017 / eclipsen in de VS en de tekenen in het hemelgewelf!!  



HADDERECH – de Weg – ‘en vroeg van hem brieven voor Damascus, gericht aan de synagogen, opdat, als hij er enigen zou vinden die van die Weg waren, … (Hand. 9:2)  


Lance Lambert, een Joodse man geboren in de United Kingdom, woonde en werkte in Jeruzalem –  Bible Study Books! –

THE SILENT YEARSThe intertestamental Period / The creation of that “counterfeit church” is the result of the great apostasy foretold in II Thessalonians 2:3 and II Tim. 4:1 involving “seducing spirits” and “doctrines of demons” described in Revelation 16:13-14 / by Lance Lambert.

WEG UIT BABYLON – laat Jeruzalem in uw hart opkomen –

De TWEE BABYLONS – door Alexander Hislop





Gerard J.C. Plas

 Posted by at 16:45
May 172017

Nu in internationale discussies de grenzen van ’67 weer actueel zijn, een korte geschiedenisles. Hoe zat het ook al weer?

Noem het woord ‘geschiedenis’ en je ziet mensen soms met hun ogen rollen. Zeg vervolgens ‘Midden-Oosten’ en mensen sluiten zich geestelijk af, omdat ze geen zin hebben in die schijnbaar bodemloze slangenkuil vol ingewikkelde details en oude ruzies. Maar toch is het zonder kennis van wat er vóór juni 1967 gebeurde onmogelijk om het heden te begrijpen, van wat de voortdurende diepe implicaties zijn voor de regio van die wereld.

Het is dit jaar alweer ruim 50 jaar geleden dat de Zesdaagse Oorlog uitbrak. En terwijl sommige oorlogen vergeten worden, is deze nog even relevant als in 1967. Veel van de kernkwesties van toen zijn nog niet opgelost en regelmatig in het nieuws. Politici, diplomaten en journalisten hebben te maken met de consequenties van die oorlog, maar ze leveren de context er doorgaans niet bij. En zonder die context blijven belangrijke aspecten van de erfenis van 1967 onbegrijpelijk.

Om te beginnen was er in 1967 nog geen Palestijnse staat. Die bestond niet en had ook nooit bestaan. De schepping ervan, in 1947 voorgesteld door de VN als onderdeel van het beroemde Verdelingsplan, werd verworpen door de Arabische wereld, omdat daarmee ook de vestiging van een Joodse staat daarnaast onvermijdelijk zou worden.

Ten tweede waren de West Bank en Oost Jeruzalem in Jordaanse handen. Allerlei plechtige afspraken negerend ontzegde Jordanië Joden de toegang tot hun heilige plaatsen in Oost-Jeruzalem. Om het allemaal nog erger te maken hebben ze veel van die locaties bovendien verwoest. Ondertussen stond de Gazastrook onder Egyptisch beheer, waarbij de bewoners zuchtten onder een streng militair bestuur. En vanaf de Golanhoogten bestookten de Syriërs regelmatig de Israëlische dorpen.

Ten derde, de Arabische wereld had op ieder gewenst moment een Palestijnse staat op de West Bank, in Oost-Jeruzalem of in de Gazastrook kunnen scheppen. Maar dat gebeurde niet,  en er was zelfs geen discussie over. Arabische leiders, die nu spreken over hun grote gehechtheid aan Oost-Jeruzalem, kwamen er bijna nooit. Het werd als een Arabisch achteraf gebiedje behandeld.

Ten vierde waren de grenzen van 1967, die nu weer in het nieuws zijn, niet meer dan een wapenstilstandslijn uit 1949, in de wandeling bekend als ‘Groene Lijn’, die ontstond na de mislukte poging van vijf Arabische legers om de embryonale Joodse staat te vernietigen. Begin 1949 werden er bestandslijnen getrokken, maar dat waren geen formele grenzen. Dat kon ook niet, want de Arabische wereld wilde, ook na de nederlaag, Israëls bestaansrecht niet erkennen.

Ten vijfde werd in 1964 de PLO gesticht, die de oorlogsinspanningen steunde, drie jaar voordat de Zesdaagse Oorlog losbrak. Dat is een belangrijk detail, want de PLO had als doel het vernietigen van de staat Israël. In die jaren waren de enige ‘nederzettingen’ nog die in Israël zelf.

Van de kaart …

Ten zesde riepen Egyptische en Syrische leiders in de weken voor de Zesdaagse Oorlog herhaaldelijk dat er een oorlog aankwam en dat hun doel was om Israël van de kaart te vegen. Er was geen sprake van dubbelzinnige uitspraken, 22 jaar na de Shoa spraken nieuwe vijanden over het uitroeien van Joden. En dat is allemaal goed gedocumenteerd.

Ook goed gedocumenteerd is het feit dat Israel in die laatste dagen vóór juni 1967 Jordanië inlichtte over wat er vermoedelijk ging gebeuren. Israël spoorde het land aan om buiten een eventueel conflict te blijven, maar koning Hoessein negeerde dit pleidooi en verbond zijn lot aan dat van Syrië en Egypte. Zijn strijdkrachten werden door Israel verslagen, en hij verloor daarmee de controle over de West Bank en Oost-Jeruzalem.

Ten zevende eiste de Egyptische president Nasser tijdens die laatste dagen dat VN-troepen uit de regio zouden worden teruggetrokken, die daar de laatste tien jaar als buffer tussen de partijen hadden gefuctioneerd. Tot zijn grote schande willigden de Verenigde Naties deze eis in, en daarmee stond er geen macht meer tussen de mobiliserende Arabische legers en de Israëlische troepen die een land moesten verdedigen dat slechts één vijfde van de omvang van Egypte had, en op het smalste punt maar net veertien kilometer breed was.

Ten achtste blokkeerde Egypte de straat van Tiran, waardoor Israëls handelsroutes naar Azië en Afrika werden afgesneden. Jeruzalem zag die stap terecht als een oorlogshandeling. De Verenigde Staten beloofden internationale hulp te zoeken voor het doorbreken van die blokkade, maar dat leidde tot niets.

Ten negende kondigde Frankrijk, tot dan Israëls belangrijkste wapenleverancier, aan de vooravond van de vijandelijkheden een embargo op de wapenexport naar Israel aan. Israel zou daarmee bij een wat langere oorlog in de problemen komen, en pas het jaar daarop stapten de Verenigde Staten in dat gat en begonnen ze Israel vitale wapensystemen te leveren.

En ten slotte, na het winnen van zijn zelfverdedigingsoorlog, hoopte Israël dat de na zes dagen strijd op Egypte, Jordanië en Syrië verworven gebieden de  basis voor een land-voor-vrede-ruil zouden kunnen vormen, en stak daartoe zijn diplomatieke voelhorens uit. Het formele antwoord kwam enkele maanden later in Khartoem, waar na een Arabische top op 1 september 1967 de verklaring werd afgegeven dat men met Israel ‘geen vrede, geen erkenning, geen onderhandelingen’ wilde – de fameuze ‘drie nees’.

Geschiedenis herschrijven

Maar tegenwoordig trachten sommigen de geschiedenis te herschrijven. Zij willen de wereld doen geloven dat er ooit een Palestijnse staat was. Die was er niet. Ze willen doen geloven dat er duidelijke grenzen tussen die staat en Israel bestonden. Die waren er niet – slechts wapenstilstandslijnen tussen Israel en de tot 1967 door Jordanië beheerde West Bank, die geen definitieve status had en niet tot een soevereine staat behoorde [in 1950 werden de gebieden door Jordanië wederrechtelijk geannexeerd, red.].

De herschrijvers willen ook dat we geloven dat de oorlog van ’67 een Israëlische aanvalsoorlog was. Maar die was een daad van zelfverdediging als reactie op bloedstollende bedreigingen tegen de Joodse staat. En dan was er nog die maritieme blokkade van de Straat van Tiran, de terugtrekking van de VN-troepen en de mobilisatie van Egyptenaren en Syriërs. Alle oorlogen hebben gevolgen, en deze was geen uitzondering. Maar de Arabische agressors hebben niet de verantwoordelijkheid voor de oorlog genomen die zij zelf begonnen.

De herschrijvers van de geschiedenis willen ons verder doen geloven dat de nederzettingen die Israel na 1967 bouwde de kern van het Arabisch-Israëlische conflict zijn. Maar de Zesdaagse Oorlog bewijst dat de kernvraag is – en dat al sinds 1948 – of de Arabische wereld het recht van het Joodse volk op een eigen staat accepteert. Als dat zo zou zijn, waren alle andere problemen in beginsel oplosbaar. De herschrijvers willen doen geloven dat de Arabische wereld niets tegen Joden op zich heeft, maar alleen tegen Israël, terwijl ondertussen diverse locaties die voor Joden grote betekenis hebben worden bedreigd.

Als het over dit conflict gaat kunnen we het verleden niet terzijde schuiven als een irritante kleinigheid, die op zijn slechts irrelevant is.

Kan de geschiedenis vooruitgang boeken? Zeker. Israëls vredesverdragen met Egypte in 1979 en Jordanië in 1994 bewijzen dat. Maar de lessen van 1967 leren ons hoe moeilijk begaanbaar dat pad kan zijn.

David Harris is uitvoerend directeur van het American Jewish Committee. Dit artikel verscheen eerder op de website ‘The Huffington Post’.

uit: NIW 24 juni 2011 * 22 siewan 5771

K A N T E K E N I N G 1

Volgens een Joodse traditie houdt God sinds de verovering van Jeruzalem door Titus Flavius Vespasianus in het jaar 70 A.D. de rechterhand op de rug. Zolang de rechterhand Gods passief blijft en Hij deze niet uitstrekt gaan de dingen hun gang. Als de rechterhand des Heren “werkloos” is vermenigvuldigd zich het kwaad. Zo is op 7 juni 1967 de stad Jeruzalem heroverd (re-united) en onder Israëlisch bestuur gekomen, en is naar de woorden van Rabbijn Shlomo Goren daarmee de “Messiaanse tijd” aangebroken. Hij was immers degene die het bazuingeschal deed galmen over de bergen van Jeruzalem.

K A N T E K E N I N G 2

De allesoverheersende betekenis van Openbaring 5 vers 1 is dat Degene Die op de troon zetelt, de rechterhand heeft uitgestrekt. Dat is het bewijs dat de Here niet langer Zijn rechterhand “op de rug” houdt. De Here zal nu handelend gaan optreden. De hoop wordt nu levend. Eindelijk gaat alles vervuld worden. De rechterhand geeft overwinning (Psalm 118:16).

Mozaïsche wetgeving (Leviticus 25:8-10)

Op wonderbaarlijke wijze is namelijk een stuk Mozaïsche wetgeving, de gelijkenis en ook het stramien van het verlossingsproces aangaande mens, Israel en wereld, in het boek “Openbaring van Jezus Messias” opgenomen.

De Wet van Mozes immers bepaalde dat iedere vijftig jaar, in het Jubeljaar, verkocht land aan de oorspronkelijke eigenaar of diens erfgenamen moest worden teruggeven. De losprijs werd betaald door de Losser, een naaste bloed-verwant van de man die uit armoede, of om andere redenen, zijn grond, of een deel daarvan, had moeten verkopen.

Deze inzettingen hebben een rijke profetische strekking. Wezenlijk is dat het land (de wereld) van de HERE is en dat het verkochte erfdeel weer aan de Eigenaar moet worden teruggeven. Het is Christus (de Messias), Die daarvoor, als de naaste Bloedverwant, met Zijn bloed betaald heeft. Daarom is Hij de grote “Losser” (Goel), die in de volheid van de tijd (na zeven maal zeven sabbatsjaren) de aarde weer loskoopt.

In het licht van deze losser-procedure krijgt het visioen van Openbaring 5, de opening van de boekrol met de zeven zegels, een buitengewoon verrassende en voor de uitleg van het laatste Bijbelboek bepalende betekenis in het licht van de 7×7 weken (na zeven maal zeven sabbatsjaren) gerekend vanaf de hereniging (re-united) van Jeruzalem op 7 juni 1967 tot aan de Yom Kippur van 2015 0p 23 september 2015! Het is de 10e dag van de zevende maand Tishri!

[Juda en Jeruzalem zijn hersteld onder Kores, Ezra en Nehemia na afloop van de ballingschap in Babel. Over de puinhopen van Jeruzalem zouden 70 jaar verlopen. Ná de 7 x 7 (jaar) weken of 49 jaren van herstel, vangt een jubeljaar aan met de start van de 70 (jaar) weken, waarvan er 62 verlopen tot op de uitroeiing van een Gezalfde. Daar de man (engel) Gabriel uitdrukkelijk onderscheidt maakt aangaande de weken, is het niet geoorloofd deze weken bij elkaar op te tellen tot 69 weken. Handelingen laat zien dat nog eens 5 x 7 (jaar) weken lopen tot aan het jaar 62-63 A.D gerekend vanaf het jaar 27 A.D., op een totaal van 67 (jaar) weken. In 70 A.D. wordt Jeruzalem verwoest en houdt de natie zelfs op te bestaan. Alles in de oudtestamentische profetie wijst  op een herstelt Jeruzalem. Na een ballingschap van bijna 2000 jaar treedt het ‘duality principle’ in werking. Vanaf 1897 tot aan 1967 verlopen er 70 jaren van uiterste nood die uitmonden in een herstelt Jeruzalem, 49 profetische jaren zien uit op een ‘Year of Jubilee proclaimed’].

‘Voorts zult gij u zeven jaarsabbatten tellen, zevenmaal zeven jaren; zodat de dagen van de zeven jaarsabbatten negenenveertig jaren zijn. Dan zult gij bazuingeschal doen rondgaan in de zevende maand op de tiende van de maand; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen rondgaan door uw ganse land. Gij zult het vijtigste jaar heiligen en vrijheid afkondigen voor al zijn bewoners, een jubeljaar zal het voor u zijn, dan zal ieder van u tot zijn bezitting en tot zijn geslacht terugkeren’ (Leviticus 25:8-10)

Het boek met de zeven zegels is een Lossersakte. Wél heeft Christus de losprijs reeds betaald met Zijn bloed, maar, zoals de wet ook luidde, pas ná een bepaalde tijd kwam het vervreemde eigendom weer in handen van de oorspronkelijke eigenaar en diens erfgenamen. Bij de “lossing” door Christus gaat het om de gehele wereld.

In hoofdstuk 5 staat dat niemand waardig is de zegels van de boekrol te openen; uitsluitend Christus, Die immers de losprijs heeft betaald, mág en kán dit volbrengen.

Nérgens wordt zó indringend de hopeloze positie van de mensheid duidelijk, als in dit gedeelte van “Openbaring”. Nérgens ook wordt duidelijker geïllustreerd, dat álle pogingen van de mens het verloren paradijs terug te winnen, vergeefs zijn. Ten diepste wordt de mens in dit fragment van “Openbaring” voor het “blok” gezet. Niemand is immers waardig de zegels van de Lossersakte te verbreken (óók de hemelse wezens niet), dan Hij, Die de losprijs betaald heeft. Het betekent, de definitieve afrekening met alle illusies, utopieën, ideologieën én religies, om de mens en de aarde te verlossen!

In dit adembenemend moment, waarin zelfs God zwijgt, blijkt plotseling de alles overtreffende betekenis van Christus’ offer!

Na het recht en de waardigheid die Christus Zich verworven heeft, de zegels van de Lossersakte te verbreken en dáármee de wereld in bezit te nemen, is de toe-eigening nog geen werkelijkheid. Willen wij de zware gerichten en rampen die over de mensen en de wereld komen in de Dag des HEREN nóg wat dieper peilen dan als strafgerichten, dan moet óók de noodzaak in het oog worden gevat, dat de eindgerichten zuiveringsprocessen zijn, om de indringers en onrechtmatige bezitters te verdrijven. Want satan en zijn trawanten én zijn collaborateurs uit de mensenwereld, hebben de losprijs van Christus nooit aanvaard en weigeren het losgekochte eigendom, d.i. letterlijk álles, prijs te geven.

Het losgekochte eigendom moet worden veroverd, zowel op de machten buiten de mens als op de machten in de mens (Leviticus 25:8-10; 23-25; Jeremia 32:6-12, 14-15; Openbaring 5:1-14).

Onmiddellijk hiermede samenhangend is het laatste Bijbelboek de profetie over de eindstrijd tussen de Messias enerzijds en de satan en zijn rijk anderzijds.

Het gaat om het conflict: Wie is God, de Baals (Allah), de goden, de heren of de HERE? Het grote geding in “de openbaring van Jezus Messias” is wie tenslotte, openbaar voor alle schepselen, overwinnaar is: Christus, Zoon van God en Zoon des mensen, of de satan, de tegenstander die als God wil zijn en die met deze waanzinnige aanspraak ook de mens verleidde!

Herauten van Jahweh’s Dag (Openbaring 11:4)

Deze twee getuigen worden ook genoemd: “de twee olijfbomen en de kandelaren die staan voor het aangezicht van de HEER der aarde (11:4). De overeenkomst en de samenhang  met Zacharia 4 is duidelijk. Zacharia zag een geheel gouden kandelaar met een oliekruikje op de top, en zeven lampen daarop. Daarnaast links en rechts twee olijfbomen. Op de vragen van de profeet antwoordde de engel dat de olijfbomen twee gezalfden (Stat.Vert: olietakken) zijn, die voor “de Heer van de ganse aarde” staan. En de betekenis van het visioen? “Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden”. Dat wil zeggen: het was een stoffelijk beeld van het organisme, waardoor de hemelse machten voorspoed zouden geven aan het werk waarmee Zerubbabel bezig was: het herstel van de stad en tempel, eredienst en ceremonieën. Type dus van de gemeente die de geestelijke tempel van God is. Maar toch ook profetie van de laatste herbouw van de stad en tempel, als de tijden der heidenen vervuld zullen zijn.

De twee olijfbomen uit de Apocalyps zijn de Zerubbabel en Jozua van de uiteindelijke herstelling. Treffend wordt echter ook het grote verschil getekend tussen de gezalfden uit Zacharia’s visioen en de twee getuigen uit de Apocalyps. In het laatste visioen géén gouden kandelaar tussen de gezalfden.

Uit 11:4 blijkt veeleer dat de getuigen worden vereenzelvigd met de twee kandelaren. Zij zijn zelf de lichtdragers, wat ook weer duidt op een andere bedeling. Zowel Henoch als Elia waren eenzame lichten in hun tijd. Van Elia getuigt Elisa zelfs: wagen Israëls en zijn ruiters (2 Kon.2:12). De getuigen staan voor de Heer der aarde. Deze titel voor God is typisch verbonden aan de God van Israel, en dan op momenten dat het volk tot een nieuwe bestemming komt.

Toen Israel gereed was om de Jordaan over te trekken en het beloofde land als volk Gods te bezitten, werd God “de Heer der ganse aarde” genoemd (Jozua 3:11-13).

Toen Jeruzalem was ingenomen en zijn inwoners in ballingschap naar Babel werden gevoerd, nam de Allerhoogste de naam aan van “God des hemels” (Dan. 2:18, 28 e.v.). Toen zij terugkeerden om de tempel te herbouwen en hun heilige staat weer te herstellen, werd God weer “de Heer der ganse aarde” genoemd (Zach. 4:14). Als God de Heer der ganse aarde genoemd wordt, dan staat in het Hebreeuws “Adon” (d.i. “Heer”) en niet “Jahweh”. Die titel schijnt in theocratische zin te moeten worden opgevat en betrekking te hebben op een specifieke Godsregering op aarde.

Het is bezwaarlijk tot een andere conclusie te komen dan dat deze twee getuigen te plaatsen zijn in het einde van de bedeling van het Evangelie der genade, en aan het begin van de theocratie. Hun gehele optreden is theocratisch, richtend, oordelend en wrekend. Er zijn wel zinspelingen op volk, stad en tempel, maar geen spoor van de tegenwoordige kerk.

Vanzelfsprekend mogen wij ook niet in een omgekeerde eenzijdigheid vervallen en uitsluitend aan Israel denken. Ook in de gemeente van de eindfase mogen wij een krachtige getuigenis in de geest van Elia verwachten. De geest en de kracht van Elia, van wie we eigenlijk alleen maar weten dat hij een Tisbiet was (wederkomende!) en wiens naam  “de HEER is God” betekent, werkt in de laatste tijden in een voorhoede van de gemeente van Christus, die Zijn komst en Zijn gerichten moet aankondigen.

Dat is het deel der gemeente dat in de woestijn gebracht wordt, dat terwijl de hemel van koper is en het volk in de grofste afgoderij vervalt, in de uiterste beproeving van eenzaamheid en vervolging wordt toegerust. De Elia-christenen, die door de onreine raven van voedsel worden voorzien (lijkeneters en roofvogels die nooit genoeg hebben (Luk. 12:24). en die door God gevoerd worden) leren daardoor ook nederigheid. De Elia-christenen die thans reeds, in deze boze tijden, uitgestoten worden om in de droogtetijd net genoeg te ontvangen van God voor één dag. Zij moeten zich verbergen bij de beek Krith (rotsengte of inkeping), die in de doodsrivier de Jordaan uitmondt. Het armzalige volkje dat uitsluitend uit de Bron van Christus kan drinken en dáárom naar de doodsrivier moet, om met Hem begraven te worden in Zijn dood. En dóór die dood naar het waarachtige leven.

De kleine, profetische voorhoede, die zelfs het water van de beek Krith ziet opdrogen vanwege de droogte. Maar kán deze Bron ooit opdrogen? Nee, dat kan niet, maar het gaat nu om de manier waarop het water tot de profeten komt. De bedding wordt verlegd, het water moet nu op een andere plaats gedronken worden. Daarom droogt de beek zóver op tot waar de profeten nu eindelijk nét leven kunnen. Als dát gebeurt komt het Woord van de HEER wederom tot Elia. Het is nog niet genoeg, want er moet nog meer gelouterd worden en daarom moet het Eliaanse profetenvolkje nu naar de weduwe van Sarfath, naar de heidense; Sarfath betekent “oord van loutering”, de “werkplaats waar metalen gelouterd worden”. Het Eliaanse profetenvolkje moet naar de weduwe en de wees, als vreemdeling en bijwoner.

En dat allemaal, omdat de Here in deze laatste tijden een volk wil toerusten voor het grote getuigenis te midden van een Baal-christendom. Hoe zouden de “Elia’s” van onze tijd ooit vuur van de hemel kunnen roepen als zij niet eerst zelf door vuur gelouterd zouden zijn? Hoe zouden zij een rest kunnen behouden als zij niet eerst zelf tot het uiterste beproefd waren?

Dat is de bijzondere, harde les die in geestelijke zin voor onze tijd aan het optreden der gerichtsgetuigen uit Apocalyps 11 moet worden ontleend. Want nu zijn de wachters blind en hebben zij geen kennis. Zij zijn alle stomme honden, die niet kunnen blaffen; dromend liggen zij neer, zij hebben de sluimering lief (Jes. 56:10). Zij weten niet in welke tijd zij leven! De “honden” moeten waakhonden worden en “blaffen” wanneer de vijand nadert. 

Om de actualiteit van het visioen der getuigen moeten we nog wat meer aandacht besteden aan deze profetie.

Ik wil n.l. ook nog wijzen op een ander, zeer belangrijk aspect van het Elia-getuigenis: De rechtvaardige komt om! Dat was in Elia’s tijd zo en dat is in de eindtijd in nog verhevigde mate het lot der gelovigen. De ware kerk zal teruggaan in de catacomben, in holen en spelonken, terwijl de Baal-kerk zich groot maakt en zich, als in Laodicea, rijk acht.

In de islamitische wereld en achter het Bamboegordijn is dit reeds gaande, maar ook in het westen zal de ware gemeente Gods, de “zevenduizend” die hun knie niet voor Baal buigen, ondergronds gaan. En dit getrouwe overblijfsel zal niet alleen in negatieve zin omkomen; het zal in positieve zin ook “weggerukt” worden, zoals Jes. 57:1 zegt, dat de vrome zal worden weggerukt vanwege de boosheid en hij gaat in vrede.

Het Elia-getuigenis gaat vooraf aan en gepaard met het grote gericht. De ten hemel opneming van Elia, zijn “weggerukt worden van de aarde” in eerste en in tweede instantie, duidt ook op Paulus’ woord over het wegrukken der gemeente van deze aarde (Kol. 3:4;1Thess. 4:13-18). Is het ook dáárom dat, als Elia-in-persoon komt, als één der twee getuigen, van de gemeente niet meer gehoord wordt?

De typen “Zerubbabel” en “Jozua”, die Israëls terugkeer uit de ballingschap bevorderden en het volk opwekten tot herbouw van de stad en tempel, wijzen op de wederoprichting van het oude volk als de tijden der heidenen vervuld zullen zijn (Luk. 21:24).

God is de kinderen Israëls uit het midden der volken aan het terugbrengen, waarheen zij getogen zijn, en zal hen vergaderen van rondom en hen brengen in hun land, en hen maken tot een enig volk in het land op de bergen Israëls. En zullen daarin wonen, zij en hun kinderen, en hun kindskinderen tot in eeuwigheid; en Hij zal Zijn heiligdom in het midden van hen zetten tot in eeuwigheid (Ezechiel 37)!

De tijd die daarvoor bepaald is, wordt overal aangegeven als een tijd van gericht. De getuigen zullen de restauratie leiden. Zij zullen het werk beginnen van een terug voering van Gods lang verworpen en vertrapte volk tot de Koning Messias, die Israel eens als de niet gewenste Knecht-Messias heeft verworpen. Maleachi profeteerde dat Elia zal komen, vóórdat de komst van de grote vreselijke Dag des Heren aanbreekt en Jezus herhaalt deze profetie, eraan toevoegend dat Elia eerst komen zal om alle dingen weer op te richten.

Elia wordt gezonden “opdat Ik niet kome en de aarde met de ban sla” (Mal. 4:6). Dat is wellicht in de voor-vervulling toepasselijk op Johannes de Doper, die in de geest en de kracht van Elia optrad, maar dat zal stellig ook nog in vervulling gaan met de komst van de getuigen. De algehele verwoesting (een uitdrukking die schuilt in het woord “ban”) der aarde wordt door het optreden der getuigen voorkomen. Ter wille van het overblijfsel zullen de verwoestingen en alle verterende verschrikkingen van de Dag des Heren verminderd en verzacht worden. Zoals bij de verwoesting van Jeruzalem de dagen verkort worden, opdat er nog overlevenden zouden zijn (Matth. 24:21,22), zal een soortgelijke matiging in de hevigheid der verdrukkingen gezien worden door het getuigenis bij de laatste catastrofe die de wereld tegemoet snelt.

In dit tekstgedeelte van de Apocalyps wordt vooruit gegrepen op de periode van de twee Beesten. De uiterste ongerechtigheid en bewust kwaadaardige rebellie tegen God manifesteert zich het scherpst in de houding van de mensen na de gewelddadige dood der getuigen. Men weigert hun lijken te begraven en deze worden zelfs triomfantelijk in de stad waar de profeten gedood worden tentoongesteld, in de stad waar hun HEER gedood werd (Luk. 13:33). De toevoeging “waar ook hun HEER is gekruisigd” mag er  geen twijfel over doen bestaan dat hier Jeruzalem bedoeld is, onder het regiem van het Beest, dan bij uitstek in geestelijke zin “Sodom” en “Egypte”.

De getuigen worden door de personificatie van het kwaad in de stad Gods gedood, opdat zij ook in de stad Gods zullen opstaan en ten hemel varen. De diepste val van Jeruzalem onder het Beest is nodig om die volkomen overwinning van Christus te tonen, als Hij deze getuigen opwekt en tot Zich neemt. Waar de getuigen de grootste smaad leden, zal ook hun grootste overwinning blijken. Waar Christus Zijn grootste smaad leed, daar zal Hij ook triomferend wederkomen. Alle haat en ressentiment tegen de getuigen, die drie en een half jaar onaantastbaar tegen de uiterste ongerechtigheid getuigden en Gods kracht toonden, wordt openbaar in duivelse vreugde over hun tentoongestelde lijken. Maar deze kwalijke vreugde wordt dan plotseling weggevaagd en in ontzetting omgezet, als de dode getuigen voor de ogen van de lasteraars weer tot leven komen en in de hemel worden opgenomen. De duidelijke, voor het Beest en zijn rijk onheilspellende overwinning van de getuigen van God, wordt onderstreept door een aardbeving, waardoor zevenduizend namen van mensen gedood worden.

Het merkwaardige bijvoegsel “namen” kan duiden op bekende mensen, mensen van “naam”, autoriteiten en beroemdheden. Het is om nader te noemen redenen waarschijnlijk dat het Beest, de valse messias, zo niet zijn hoofdzetel, dan toch in elk geval een belangrijke centrale positie in Jeruzalem zal hebben, en dat ook velen van zijn “rijksgenoten” zich ten tijde van de dood der getuigen daar zullen bevinden. De dood van deze mensen verschrikt de “overigen” zodanig dat zij daarin de hand van de Almachtige herkennen en Hem de heerlijkheid geven.

Of dit werkelijke bekering zal zijn moet worden betwijfeld. De ongerechtigheid onder het Beest gaat immers onverminderd voort en de oordelen worden niet uitgesteld of verminderd. Het derde wee komt haastig en de leidt de voltooiing van alle weeën in. Ook de Farao, de Filistijnen en de Romeinse hoofdman gaven onder de indruk van Gods oordelen en macht een ogenblik Hem de eer, maar in geen van deze gevallen hebben wij enig bewijs van een waarachtige bekering tot God.

Een religie van vrees en schrik is niet geloofwaardig. Als de roede is weggenomen keren de mensen gewoonlijk weer tot hun oude leven terug! Ook demonen erkennen Christus’ macht, maar er is geen sprake van dat hun aard verandert.

Als ik hier geloof met betrekking tot Israel, stad, tempel en getuigen “de rechte mening” der Schrift verkondigd te hebben, bevind ik mij in het gezelschap van de helderste lichten uit de eeuwen na die der apostelen: Justinus, Hippolitus, Chrysotomus, Hieronymus en Augustinus.

D e  S j o f a r (Openbaringen 1:10)

Het eerste visioen uit de Apocalyps is niet alleen een zien, maar ook een horen, zoals horen en zien wel meer samen gaan in de visioenen van Johannes.

Van bijzondere betekenis is “de grote stem als van een bazuin”. “Hoe gelukkig is het volk dat het geklank kent” (Ps. 89:16).

De bazuin neemt een grote plaats in de Apocalyps in. De eindgerichten van het zevende zegel worden alle ingeleid door een bazuin en onder de zevende bazuin voltrekken zich de belangrijkste oordelen en ook de wederkomst, de oprichting van het nieuwe rijk en de opstanding. De stem als van een bazuin leidt a.h.w. het bazuinkarakter van de Apocalyps in. Dit zegt de christen over het algemeen weinig of niets meer. Om de betekenis van de bazuin te kunnen peilen, in het bijzonder voor de Apocalyps, moeten we iets weten over het bazuin geklank in Israel. In de hoge dagen van Israel neemt de bazuin (sjofar) immers een bijzondere plaats in. Wij weten dat de bazuin samenhangt met Godsopenbaring. Toen God Zich voor het volk Israel openbaarde op de Sinaï, schalde daar een zeer sterke bazuin (Ex. 19:16). Deze openbaring was niet alleen een bekendmaking over God, maar op de berg Sinaï toonde de HEER Zich aan het volk, daar werd Hij openbaar, zoals ook eens Christus openbaar zal worden. De profeet Zefanja, profeterende over de dag des Heren en grote gerichten, noemt deze “een dag van de bazuin” (Zef. 1:16). Ook hier verband tussen de sjofar en het komen van God als Rechter der wereld. Toen Israel het beloofde land in bezit moest nemen, scheen Jericho een onneembaar bastion. Zeven dagen lang moesten zeven priesters hun zeven bazuinen blazen om de muren van de vijand en onder de zevende bazuin vielen de muren.

Een typologische profetie van het eindgericht, waarin onder de zevende bazuin het oordeel over de God-vijandige wereld voltrokken zal zijn en Gods volk de nieuwe wereld zal kunnen binnengaan. De sjofar luidt de overwinning van God op de antimachten in en ook dáárom worden de zwaarste eindgerichten uit de Apocalyps telkens geopend met het blazen van bazuinen en zal onder de zevende bazuin Christus komen om de overwinning te bekronen en de nieuwe wereld te scheppen.

De bazuin opende ook het Israëlitische Jubeljaar, het jaar van de vrijheid en de teruggave (Lev. 25:9-10) en de sjofar zal ook het eeuwige Jubeljaar voor de gehele wereld openen (1 Thess. 4:16-17). Het is de sjofar, de ramshoorn die de overwinning van Christus aankondigt. In Zijn rede over de laatste dingen spreekt ook Jezus over het bijeen verzamelen van de uitverkorenen met een bazuin (Matth. 24:31). “Blaast de bazuin te Sion … want de dag des Heren komt” roept Joel (2:1). Het is ook met de bazuin dat de doden zullen worden opgewekt.

De bazuinen leiden dus niet alleen de gezette hoogtijdagen onder Israel in (Lev. 23:1,2); parallel aan deze feesten worden de hoogtijden van het Apocalyptische gebeuren door de bazuinen voorafgegaan.

De bazuin, die alle andere bazuinen omvat, klinkt daarom in het eerste visioen door, als Johannes achter hem een grote stem hoort (Ap. 1:10). Uit het bazuingeluid van deze stem blijkt de grote betekenis van wat nu volgen gaat.

Waarschijnlijk wijst Johannes hier reeds naar het moment van Christus’ wederkomst, wanneer Hij als de Hogepriester de hemelse tabernakel, het Heilige der Heilige in de hemel zal verlaten op DE GROTE VERZOENDAG, om op aarde alle dingen weer op te richten; … hoe dichtbij is die DAG!

uit: De komst van Jezus Christus (Ds.W. Glashouwer sr. en dhr. H.Verweij bewerkt door Gerard J.C. Plas)

J u b e l j a ar!

Met de lessen uit 1967 richting het jaar 2015 waarin de Mozaïsche wetgeving verscholen ligt is het de sjofar geweest die een jubeljaar aankondigt, dus toch op ‘Yom Kippur!  

Het woord ‘Jubeljaar’ komen we tegen in Leviticus 25:1-55. Een groot gedeelte van dit hoofdstuk is gewijd aan wetten die elk 50ste jaar in Israel operationeel werden.

In Psalm 89:16 horen we over de vreugde van het geklank der bazuin. Het was niet zomaar een geklank, maar één met een bijzondere klank met verstrekkende gevolgen. ‘Welzalig is het volk dat het geklank kent’, het bazuingeschal van het ‘Jubeljaar’! Aan het eind van de zeven jaarsabbatten dus zevenmaal zeven jaren (7×7=49) werden in het 50ste jaar de beperkte vrijheden opgeheven en het verspeelde eigendom teruggegeven, zodat iedere man weer in vrijheid naar familie of bezit kon terugkeren (Leviticus 25:8-10).

Een type hiervan komen we tegen in het Nieuwe Testament waar de apostel Petrus spreekt over de terugkomst van de Messias Jezus als hij zegt: ‘Hem moest de hemel opnemen tot de tijden der wederoprichting aller dingen’ (Hand. 3:19-21). Het is belangrijk om in te zien dat hetgeen door Petrus hier gezegd wordt verwijst naar het ‘Jubeljaar’,  -herstel van vrijheid en bezit-  aangaande het land, volk met de stad Jeruzalem, bij het wederkomen van hun Messias.

De terugkerende woorden in Leviticus 25:28, 31, 33, 54  ‘en zij zullen in het het jubeljaar uitgaan’, vond dus telkens plaats in het 50ste jaar. Het Hebreeuwse woord is ‘yobel’ afgeleid van ‘yabal’, met de betekenis die we vinden in Jesaja 55:12 ‘Want in blijdschap zult gijlieden uittrekken, en met vrede voort geleid worden’. Dit woord komen we het eerst tegen in Exodus 19:13 waar het vertaald is met ‘hoorn’, en vervolgens in Jozua 6:4, 5, 6, 8, 13 met ‘ramshoorn’. Ook zijn daar verbanden tussen het ‘Jubeljaar’, … ‘het jaar van het welbehagen des Heren’, en … ‘het jaar van Mijn verlossing is gekomen’ (Jesaja 61:1,2, 63:4).

In Leviticus 23 spreekt de Here over de Feesten van Israel, als ‘deze zijn Mijn gezette hoogtijden’. We onderscheiden daar: het Pascha, feest der ongezuurde broden, feest der eerstelingen, feest der weken, feest der bazuinen, Grote Verzoendag, en het Loofhuttenfeest, dus 7 in totaal.

Dit ‘zevenvoudige’ karakter der feesten heeft betrekking op het ‘voornemen der eeuwen – aionen’ (Efeze 1:10), zoals Petrus verwoord, dat ‘één dag bij de Here is als duizend jaar en duizend jaar als één dag’ (2 Petrus 3:8). De feesten vullen a.h.w. de ruimte op tussen de schepping (herschepping) en het ‘Duizenjarigrijk’. Op de zesduizend jaren van heilsgeschiedenis zal een 7e duizend jaar volgen namelijk ‘de dag des Heren’ van tenminste 1000 jaar (Openbaring 20:1-6). Ook de apostel Paulus verhaalt in de Hebreeënbrief dat Israëls sjalom zal intreden met de komst van de Messias, dat na een werkweek van 6 dagen van 1000 jaar die 7e dag zal aanbreken! (Hebreeën 4:1-11).

In het boek Leviticus en Daniel is een ‘zeventallig stelsel’ van het grondgetal te vinden. 1. zeven dagen – 2. zeven weken – 3. zeven maanden – 4. zeven jaren – 5. zevenmaal  zeven jaren – 6. zeventig maal zeven jaar – 7. zevenmaal (voudig) tuchtiging.

Hierbij een paar opmerkingen die passen in de lijn van de voortgaande profetie aangaande Israel en de volken. De ‘zevenvoudige’ strafmaat v.w.b. Israëls zonden lopen in 1967 ten einde. Het het jaar waarin de hereniging (re-united) van Oost en West Jeruzalem op 7 juni plaatsvond. Het was het jaar van Shlomo Goren de opperrabbijn van het leger die met Thora rollen te midden van juichende soldaten de sjofar blies terwijl ze voor de klaagmuur stonden, begevende het Tempelplein!

Bovendien is die 7e juni in 1967 zo interessant geworden omdat blijkt dat vanaf die dag aangaande de jaarweken uit Daniel 9 er a.h.w. een herhaling plaatsvindt als in de dagen van Ezra en Nehemia. Het opzienbarende hierbij is dat gerekend vanaf die dag naar de zeven jaarsabbatten (7 x 7=49 x [360]=17.640 dagen -als dagen in een profetisch jaar geteld-) exact in 2015 op 23 september er een Grote Verzoendag aanbreekt, dus een Jubeljaar op de tiende dag van de zevende maand Tishri, waarbij dit bazuingeschal ook tevens de laatste was in Israels feestmaand (Daniel 9:24-26; Leviticus 25:8-10).

Daar komt nog bij dat op de Grote Verzoendag in 2015 er precies 42 jaar tussen deze en de Grote Verzoendag uit 1973 liggen, het jaar toen de ‘Yom Kippur Oorlog’ uitbrak. Het zijn de (6 x 7) of 42 jaren die doen denken aan de 42 pleisterplaatsen die Israel aandeed voordat het beloofde land door Jozua werd ingenomen! (Numeri 33:1-49).

Een nog groter mirakel deed zich voor aan de vooravond van Rosh Hasjana [Shemittah Year] op 29 september van 2008, dus 7 jaar verwijderd van het jaar 2015, waar plots klaps ‘Wall Street’ op een verlies van –777.68 punten stond! Een goddelijke aanwijzing(?) op de nog 3 openstaande jaar weken van 7 jaar, die op een totaal van 70 weken bij de 67e (jaar) week aan het einde van Handelingen 28:25-28 zo abrupt werd afgebroken doch weer zal aanvangen bij de 68e (jaar) week! Immers het ging in de Handelingentijd uitdrukkelijk om de ‘hoop van Israel‘ (Handelingen 26:6-7; 28:20).

Zo lijkt het er vandaag veel op dat waar de heilsgeschiedenis met Israel in Handelingen 28:26-28 zo abrupt eindigt, na 2000 jaar het volk terug is in het land …,  Jeruzalem als onverdeelde hoofdstad …, messiaanse gemeenten’ her en der verspreid in het land …, we hier de draad opnieuw kunnen oppakken!

We horen vandaag voortdurend spreken over Judea en Samaria (de Westbank) en over Oost en West Jeruzalem, gebieden die zoveel mogelijk ‘Judenrein’ moeten worden. Toch blijft daar de belofte overeind uit Handelingen 1:11 dat ‘deze Jezus [Yeshua] op dezelfde wijze zal wederkomen op de Olijfberg die ten Oosten van Jeruzalem ligt!

Daar zijn vele tekenen die erop wijzen dat vanaf de verwoesting van Jeruzalem in het jaar 70 A.D. en de terugkeer van de ‘Israeli Paratroop Brigades’ op de Tempelberg in 1967 en waar dan ook nog eens 1897 jaar tussenliggen dit verwachtingspatroon onder de ‘religieuzen’ en ‘christen Zionisten’ sterk is toegenomen!

Dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, voordat dit alles is geschied. Is een geslacht dan 40, 50, 70, 100, 120 jaar. De tijdsduur van een jubeljaar naar een jubeljaar omvat 50 jaren. Het opmerkelijke is nu dat vanaf Israels terugkeer naar het land er een aantal volheden van tijden zijn terug te vinden in een aantal gebeurtenissen die voor Israel in de 20e eeuw van historisch belang waren zoals: het eerste Zionistencongres in 1897, de Balfour declaration van 1917, het VN besluit in 1947, de oprichting van de staat Israel in 1948, en de re-united van Jeruzalem in 1967.

Het zijn de getallen 50 en 70 die hier direct opvallen, zeker als we weten dat Mozes 120 jaar was toen hij stierf, en het Noach was die 120 jaar predikte voordat de zondvloed kwam.

Het waren deze slotwoorden van premier Netanyahu op de AIPAC conferentie van 2011 in Washington D.C. ‘Proclaim liberty throughout the land’ (Leviticus 25:10). Maar deze zal niet komen van de zijde van de V.N., Rusland, E.U., en de V.S.!

Het zijn ook hier de ‘Feesten van Israel’, als ‘Mijn gezette hoogtijden’ die doorslaggevend zullen zijn (Leviticus 23:2). In Genesis 1:14 lezen we, ‘dat er lichten zijn in het uitspansel des hemels, om scheiding te maken tussen dag en nacht; en dat zij zijn tot tekenen en tot gezette tijden, en tot dagen en jaren’. Het Hebreeuwse woord is hier <moed> dat gebruikt wordt in beide teksten met de betekenis van ‘vaste tijden’, dus niet als ‘jaargetijden’, maar dat hier de zon en de maan aanwijzingen zijn v.w.b. de ‘Feesten des Heren’!

Het was de apostel Petrus die na (7 x 7=49) op de 50e dag op het wekenfeest uitriep: ‘maar dit is het’ waarvan door de profeet Joel gesproken is (Handelingen 2:16). Het gehele boek Joel heeft betrekking op Israel en de volken en het ziet uit op de dag des Heren’. Ook hier vinden we het Jubeljaar terug: ‘Blaast de bazuin te Sion, heiligt een vasten, roept een verbondsdag uit’,  als zijnde een ‘Grote Verzoendag’ (Joel 2:15).

Hier wordt gesproken over ‘de zon die veranderd zal worden in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en geduchte dag des Heren komt’ (Joel 2:31; Handelingen 2:20). Het wekenfeest (Sjawoe’ot) en het Jubeljaar hebben beide het getal 50 als gemeenschappelijk voor dagen en jaren, ‘Ik heb u gegeven elke dag voor elk jaar’ (Ezechiel 4:4-6).

Als naar de woorden van Shlomo Goren de messiaanse tijd vanaf die 7e juni 1967 voor Israël is aangebroken; proclameert de Here: ‘Ik ben voor Jeruzalem en voor Sion in grote ijver ontbrand, maar Ik ben zeer toornig op de overmoedige volken, die, terwijl Ik maar een weinig vertoornd was, mee hielpen ten kwade’, zo ook de woorden ‘en de bepaalde tijd is gekomen’ (Zacharia 1:15-17; Psalm 102:14), zullen de 6 eclipsen die zich voordoen aan zon en maan op ‘Mijn gezette hoogtijden’, beginnende in 2014 op de 14e Nisan ‘het Pascha’ en eindigend in 2015 op de 15e Tishri ‘het Loofhuttenfeest’, geen toevalligheden zijn!

In de Handelingentijd waren de apostelen ervan overtuigd dat een spoedige terugkeer van Jezus Messias in hun generatie zou plaatsvinden! (1 Petrus 4:7; Jacobus 5:7-9; Hebreeën 10:37; 1 Johannes 2:18; 1 Korinthe 1:7; 7:29, 10:11, 16:22; Romeinen 13:12, 16:20; 1 Thessalonicenzen 4:13-18).

Het was een uitzien naar de ‘openbaarwording’ (Apokalyps) en ‘komst’ (parousia) van Jezus Messias! Meer dan ooit is er vandaag in Israel bewust of onbewust een uitzien naar die Messias te midden van de ‘wederoprichting alle dingen’. Dit heilsteken past helemaal bij het Jubeljaar, het geklank van de sjofar!

De ‘geopolitiek’ van de V.N., Rusland, E.U. en de V.S. hebben het Bijbelse hartland als Judea en Samaria met Oost Jeruzalem als bezet gebied verklaart. Het geklank van de bazuin de sjofar betekent nu in diepste zin ook … ‘om uit te roepen een dag der wrake van onze God’, om het ‘erfdeel’ berustend buiten de macht van alle schepselen weer eigendom te maken van de oorspronkelijke Eigenaar (Openbaring 5:1-14). Deze Apocalyptische gebeurtenissen zullen in die zin de 70 weken volmaken als daar de 7 zegelen, de 7 bazuinen en de 7 schalen hun loop gaan krijgen; die Israëls hoop zal vervullen, de komst van Jezus Messias! (Daniel 9:24-27; Openbaring 19:11-16).

Nederzettingen in Judea en Samaria …

De nederzettingen zijn niet te begrijpen als men de Zesdaagse Oorlog niet begrijpt. In mei 1967 trok het Egyptische leger de Sinaï woestijn binnen en blokkeerde het de Straat van Tiran, waarmee het de staat Israël direct bedreigde. De internationale gemeenschap liet het afweten en veel mensen in de Joodse staat raakten in paniek. Ze vreesden een pan-Arabische invasie die Israël zou verpletteren. Maar toen Israël op 5 juni 1967 een preventieve aanval uitvoerde, trok het aan het langste eind. In drie uur tijd vernietigden de Israëlische strijdkrachten de luchtmacht van vier Arabische staten. In zes dagen tijd veroverden ze de Sinaï woestijn, de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogten. De Arabische legers werden overweldigd doordat het nietige Israël in oppervlakte driemaal zo groot werd en een dominante machtspositie in de regio verwierf. Negentien jaar na de stichting was de Israëlische republiek nu een heus ‘rijk’ geworden. Negentienhonderd jaar na de vernietiging van de Tweede Tempel waren de Israëlisch weer heer en meester op Jeruzalems Tempelberg, waar ooit de tempels hadden gestaan.

De nederzettingen vallen ook niet te begrijpen als men de Jom Kippoer oorlog niet begrijpt. Op 6 oktober 1973, toen het land een vrije dag had en vastte om de Grote Verzoendag (Jom Kippoer) te vieren, voerde het Egyptische leger een verrassingsaanval uit op Israël. Het stak het Suezkanaal over en nam de Bar-Lev-verdedigingslinie in, die was aangelegd om Israëls zuidflank te verdedigen. Tegelijkertijd stak het Syrische leger de noordgrens over, schakelde de Israëlische afweer aldaar uit en bezette de Golanhoogten bijna volledig. In enkele dagen tijd werden duizenden soldaten gedood, verwond of gevangen genomen. De luchtmacht raakte een derde van zijn straaljagers kwijt. Op sommige momenten leek Israël op instorten te staan. Defensieminister Moshe Dayan, geheel ontredderd, sprak in apocalyptische bewoordingen over de dreigende vernietiging van de Derde Tempel. Pas na tien dagen van bloedige gevechten wist Israël het initiatief naar zich toe te trekken. Het haalde uit naar de binnenvallende pantserdivisies, stak het Suezkanaal over en bedreigde de Egyptische hoofdstad Caïro, terwijl het tegelijkertijd oprukte naar de Syrische hoofdstad Damascus, die werd ingesloten.

Maar die verlaat uitgevoerde militaire manoeuvres maakten de traumatische ervaringen van de bijna-nederlaag niet ongedaan. De Jom Kippoer oorlog van oktober 1973 werd gevoeld als een jammerlijk falen. Het vertrouwen in Israëls leiders en leger was geschokt. Hetzelfde gold voor het Israëlische zelfvertrouwen. Voor de eerste keer in zijn geschiedenis was er voor het zionisme niet langer sprake van groei, maar van krimp.

De nederzettingen zijn te zien als een directe reactie op die twee oorlogen. De snelle ommekeer van het fortuin van 1967 – van de angst voor vernietiging naar het zoet der overwinning – maakte korte metten met de strenge zelfdiscipline die de zionisten zeventig jaar lang bijeen had gehouden. De Israëlische natie verkeerde in de roes van de overwinning en was vervuld van gevoelens van euforie en enige overmoed. Zes jaar later kwam de omslag van onoverwinnelijke gevoelens naar angstige moedeloosheid, die zich vrijwel van het ene naar het andere moment had voorgedaan, gevolgd door een diepe crisis in leiderschap, normen en waarden en nationale identiteit.

In het land heersten wanhoop, gebrek aan zelfvertrouwen en bestaanszekerheid. Nu men zich in de steek gelaten voelde door Israël, zochten velen hun heil bij de Joodse leer. De Israëlisch waren psychisch uit het lood geslagen door twee oorlogservaringen die als dag en nacht verschilden, maar waar maar zes jaren tussen lag. Dat onvoorstelbare contrast gaf de aanzet tot de nederzettingenbeweging die later een politiek religieus zionisme teweeg bracht in het Bijbelse hartland van Judea en Samaria.

Zacharia 2 – De vijanden worden verslagen en de HEER zal Koning zijn in Jeruzalem.

  • 10 (…) Ik kom in uw midden wonen, (…)
  • 11 en vele volken zullen te dien dage gemeenschap zoeken met de HERE en zij zullen Mij tot een volk zijn, en Ik zal in uw midden wonen. (…)

Zacharia 8 – Al zal het wonderlijk schijnen in de ogen van Israel, toch zal het volk geheel en al verlost worden.

  • (…) Ik woon binnen Jeruzalem; (…) de berg van de HERE der heerscharen zal de berg der heiligheid genoemd worden.
  • 20 (…) Wederom zullen er volken komen en inwoners van vele steden,
  • 21 (…) om de gunst des HEREN af te smeken en om de HERE der heerscharen te zoeken. (…)
  • 22 Ja, vele natiën en machtige volken zullen komen om de HERE der heerscharen te zoeken en de gunst des HEREN af te smeken.

Zacharia 9 – De omwonende volken worden verslagen en de HERE zal strijden voor Jeruzalem.

  • 10 (…) Hij zal de volken vrede verkondigen, en zijn heerschappij zal zich uitstrekken van zee tot zee, en van de Rivier tot de einden der aarde.


The 10th Tevet of the Biblical calendar 5775-2015!by Mark Biltz

In case you are not aware, this year, New Years begins on the 10th of Tevet of the Biblical calendar! What you may ask is the big deal about the 10th of Tevet and New Years?

Well, Tevet is the 10th month and something very significant happened on the 10th day of the 10th month. So much so that Good told Ezekiel to write the name of this day down that no one would ever forget! Well let’s look at what the Lord thinks of this day:

Ezekiel 24:1,2 Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the LORD came unto me, saying Son of man, write thee name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day.

Here is another verse talking about the importance of this day: 2Kings 25:1 And it came to pass in the ninth year of his reign, in the tenth month, in the tenth day of the month, that Nebchadnezzar king of Babylon came, he, and all his host, against Jerusalem, and pitched against it; and they built forts against it round about.

Wow, this year starts on the very day Nebuchadnezzar surrounded Jerusalem. Look at a very special Biblical prophecy that has not been fulfilled yet: …

Zechariah 8:18,19 And the word of the LORD of hosts came unto me, saying, Thus saith the LORD of hosts; The fast of the fouth month, and the fast of the fifth, and the fast of the seventh, and the fast of the tenth, shall be to the house of Judah joy and gladness, and cheerful feasts; therefore love the truth and peace.

First off, all these fast days mentioned have to do with the destruction of the temple around 586 BC by Nebuchadnezzar:

It was the 10th of Tevet that the walls were surrounded. The fast of the 4th month is the 17th of Tammuz. This was the time when the walls were broken through. The fast of the 5th month is 9th of Av the day the Temple destroyed. The fast of the 7th month is the 3rd of Tishri which recognizes when Gedaliah, the governor Nebuchadnezzar put in charge, was killed.

So, some year, prophetically something will happen that will turn these days from being fast days now for over 2,500 years to days of great joy to Israel. What could possibly happen to have such phenomenal historical significance? So every year when we see these days coming we watch what might happen.

My point is we need to be on God’s calendar! To begin this year on one of these days is a great reminder to be aware and watching of God’s prophetical calendar!! 

WND Books: God’s Day Timer / Blood Moons / Mark Biltz



Uit het nieuws: De UNESCO is druk bezig de geschiedenis van Israel te vervalsen




Steun Messiaanse Gemeenten in Israël


KEHILAT HACARMEL ( 1 Kings 18:30)







Studie Hebreeuws: 


wekelijks magazine vanuit het Harteland / op aanvraag: / zie: cursussen Hebreeuws


EXCITING: Shabbat Service livestream – Mark Biltz /

Saturday, June 24 / 2017 Korach (Korach). The Biblical Calendar … Blood Moons, Total Solar Eclipses over North America, Revelation 12 …


New Video: Jerusalem and the Lost Tempel of the Jews

***************************************************** – nieuws uit ISRAEL


THE UNITED KINGDOM // Bible Study Books!

Lance Lambert, Joodse man geboren in de United Kingdom woonde en werkte in Jeruzalem!


Bijzondere planeten constellatie op 23 september 2017

Het geboorte teken  van Openbaring 12 … By Scott Clarke


New post on Joel C. Rosenberg’s Blog / / 16 mei 2017

How close did Russia come to intervening in the Six Day War against Israel? My interview with CBN News by joelrosenberg


THE LAND OF ISRAEL NETWORK / Celebrating Judea 50 Years of Liberation

Event & Live Stream Begin 7:30 PM Israel Time 21st of May 2017, 25th of Iyar 5777 /


Signs of the End / A Discovery of Biblical Timelines


Het Mysterie van het verloren Jubeljaar!! [19 delen]

site: / ga naar zoek balkje …


Timeline Project: / Ernest L. Martin


  1. Shemittah year pattern
  2. Shemittah year chart
  3. Overview of the seven feasts



What is the Mystery of the Smemittah?




Met veel nieuws uit het Midden-Oosten!!

De dagelijkse Nieuwsbrief, gezien vanuit het standpunt

van Israël. Daarbij wordt de rest van de wereld niet uit het

oog verloren, met name de dreiging die vanuit de

controlerende overheden naar voren komt! 


Nieuws achter het nieuws!

***************************************************** / Live Stream Sjabbat-viering met Pastor Mark Biltz op een nieuwe locatie!


Gerard J.C. Plas



 Posted by at 16:24
Feb 032017
Map 1: Magog, Meshech, Tubal, Gomer and Togormah all within the boundaries of modern Turkey



From the prophecies examined in the Book of Ezekiel, we saw that Turkey was significantly emphasized. Of the eight locations that were specified in the Gog Prophecy of Ezekiel 38, five were located firmly within Turkey. Magog, Meshech, Tubal, Togormah, and Gomer are all areas that were within the boundaries of modern Turkey. The fact that Turkey was so heavily emphasized is not something to be ignored. God highlighted Turkey for a reason. However, it is important that this theory by confirmed by other passages, as well.


From Revelation 17, we concluded that the Islamic Empire, culminating in the Turkish Ottoman Empire, was the seventh Biblical Beast Empire. The capital of the Ottoman Empire was Istanbul, formely Constantinople, the capital of the Eastern Roman Byzantine Empire. Today, Istanbul sits on the northwestern corner of Turkey. The reason that the location of the capitals of the last beast empire may be important is because as the head of the last beast empire, it is possible that it will receive the ‘fatal head wound’ that will come back and awe the world: ‘One of the heads of the beast seemed to have had a fatal wound, but the fatal wound had been healed. The whole world was astonished and followed the beast’ (Revealation 13:3).


We also examined Daniel 9, where the Bible says that it would be the ‘people of the prince to come’ that would destroy the Jewish Temple. In other words, the ethnic peoples of whom the future Antichrist would be the leader would destroy the Jewish Temple. We saw that the primary group that carried out this destruction was the tenth legion of the Roman army (Legion X fretensis), which was stationed in Antioch. Antioch was also the area from wich the tenth legion drew most of its recruits. These soldiers were primarily Syrians and Arabs. Today, Antioch is located within the borders of Turkey, on the southeastern corner of Turkey near Syria. As such, this is yet another witness to the notion that the Antichrist would come from the region of modern Turkey.


Our fourth confirmation was found in Daniel 11, where we saw that the Antichrist was prefigured by Antiochus IV Epiphanies, the ‘King of the North’ or the ruler of the Seleucid Division of the Greek Empire. We may expect to see the Antichrist emerge somewhere from within the region of the former Seleucid Empire. The Seleucid Empire covered a large portion of modern Turkey.


We also studied the great emphasis that the prophets Isaiah and Micah placed on the future conflict between the Messiah and the Assyrian, who was a type of Antichrist. These prophecies also points us to the regions of the former Assyrian Empire, which engulfed a large portion of  modern Turkey.


Zechariah 9 clearly lists Yavan/Ionia (Turkey) as the primary player in the Last-Days attack against Israel. Many will have missed the prophecy due to a commonly used yet misleading translation: ‘I will rouse your sons, O Zion, against your sons, Greece (Yavan, Ionia).’ The key aspect of this passage is the reference to the sons of a place called Zion (Jews) fighting against the sons of a place called Yavan (Turks). Yavan was a descendant of Noah who came to live on the western coast of Asia Minor, or modern day Turkey, in the area that came to known as Ionia. See also Joel 3:6. Zecharia 9 is clearly speaking in terms that only can be applicable to the Last-Days, and the return of Jesus the Messiah ‘Jehovah will appear over them.’ After this time, the Messiah will rule Israel and her land will be far greater than it is today:

‘He (the Messiah) will proclaim peace to the nations. His rule will extend from sea to sea and from the River to the ends of the earth. As for you, because of the blood of my covenant with you, I will free your prisoners from the waterless pit. Return to your fortress, O prisoners of hope; even now I announce that I will restore twice as much to you. I will bend Judah as I bend my bow and fill it with Ephraim. I will rouse your sons, O Zion, against your sons, O Greece [Yavan, Ionia], and make you like a warrior’s sword. Then Jehovah will appear over them; His arrow will flash like lightning. The Sovereign Jehovah will sound the trumpet; He will march in the storms of the South, and Jehovah Almighty will shield them. They will destroy and overcome with clingstones … Jehovah their God will save them on that day as the flock of His people. They will sparkle in His land like jewels in a crown. How attractive and beautiful they will be!’ (Zecharia 9).

Map 7: Pergamum, the Location of "The Throne of Satan" 7. THE THRONE OF SATAN IS IN TURKEY

In Revelation chapter 2, Jesus is speaking to seven historical churches that were all situated along the west coast of Asia Minor, or modern day Turkey; ‘To the angel of the church in Pergamum write: These are the words of him who has the sharp, double-edged sword. I know where you live – where Satan has his throne’ (Revelation 2:12-13).

To many, this may be a strange question: Was there an actual literal geographic location where Satan had ‘a throne’? In a certain sense, yes. The verse is referring to a massive structure that sat atop a high hilltop in Pergamum. The Greeks originally built this gigantic structure in the 2nd century B.C. as  a temple dedicated to Zeus. This in itself is interesting. Certain continuity exists between the various gods of beast empires. For instance, in ancient Egypt they worshipped Ra, the Sun god. In Babylon, there was Murdock, the Sun god and Sin, the Moon god (or goddess). The Greek worshipped many gods, but viewed Zeus – the god of the sky and thunder – as the king over all of the other astral deities. Later, the Romans also worshipped Zeus under the name Jupiter. There is a significant evidence to view the Allah of the Muslims as the Arab counterpart to Baal, Sin, Zeus, or Jupiter. In pre-Islamic times, Allah worship, as well as the worship of Baal, were both astral religions in the sense that they involved the worship of the sun, the moon, and the stars.

But notice that Jesus did not refer to the Pergamum Altar as the throne of Zeus, but rather as the throne of Satan. We can assume that Jesus made this point for a reason. While the various Beast Empires worshipped an assortment of gods under different names, Jesus actually referred to Zeus – the chief god of the ruling beast empire – as Satan. Zeus was Satan dressed in a Greek toga. This point is crucial as we attempt to understand the nature of the work of Satan in the earth in the Last-Days. We have already identified the re-emerging Islamic Empire as the final Beast Empire. We may also now identify Allah as Satan. This time, however, Satan is masquerading as the God of the Bible.

Not only does Jesus equate Zeus (or Jupiter) with Satan, but he also states that Satan’s ‘throne’, or spiritual base, was geographically located in Turkey. As unusual as this may sound, Satan may actually establish a geographical stronghold or a spiritual capital of sorts. This is not surprising. As late as the 19th century, this throne remained in Turkey, also the location of the capital of the Ottoman Empire. Beyond this, Pergamum was relatively close to Ionia (roughly one hundred miles north). All factors considered, this passage, by naming Turkey as the location of Satan’s throne, also confirms Turkey’s significant role in the Last-Days Antichrist Empire.


In two campaigns, starting in 1879, Satan’s throne, or the Pergamum Altar, as it is now called, was excavated by a German archeological team. The altar was shipped out of the Ottoman Empire from the original location and was reconstructed in the Pergamon Museum in Berlin in the 19th century. Today, the altar still sits in Berlin where it can be seen alongside other monumental structures such as the Ishtar Gate from Babylon.

In 1934, Adolph Hitler became the dictator of Germany. Hitler ordered construction of the Tribune at Zeppelin Field in Nuremberg specifically for the purpose of his Nazi rallies. Several volumes have been written detailing the deeply occultist nature of the Nazi regime. Not surprisingly, then the Nazi architect of the Zeppelintribune, Albert Speer, actually used the Pergamum Altar as the model for what essentially became the premier Nazi pulpit. The Fuhrer’s podium was located in the middle of the replica of the Pergamum Altar. In light of Hitler’s brazen anti-Semitic spirit, and the horrors of the holocaust that accompanied his career, one can only conclude that Hitler did indeed conjure up a measure of that Satanic spirit that was present in Pergamum.


What is also interesting about all of this is that in March of 2006, the nation of Turkey, after failing to convince Germany to return the Altar decided to rebuild a perfect replica of the ancient Altar on the same ancient hill in Bergama, the location of ancient Pergamum. In March 2006, Turkish Culture and Tourism Minister Atilla Koc stated that, ‘There is no chance of having the altar returned from Germany, because we have no legal right. But now we have a new project. The exact copies (replicas) of those historical artifacts will be built on the original sites.’

This certainly makes one wonder if the same dark anti-Semitic spirit that seems to have followed this ancient Satanic altar to Germany, will now also find a welcome home in Turkey. In fact, there are many reasons to believe that this is already the case. Let’s examine the modern Nation of Turkey to see if she matches several other important political and military requirements to qualify as the leader of the Antichrist coalition.


The first requirement the head nation of the Antichrist Empire must fulfill is the political capital to fill the role of mediator and quarantor of a comprehensive peace treaty between Israel and the surrounding nations that represent a threat to her: ‘He will confirm a covenant with many for one ‘seven” (Daniel 9:26).

In order to mediate such a covenant or treaty, this nation needs to have the reputation for being moderate and must possess the trust of the Israelis and the world. The Bible says that Israel will rely on this nation and will feel secure through the promises and terms established in the peace treaty. The Bible says that after Christs returns, ‘In that day the remnant of Israel, the survivors of the house of Jacob, will no longer rely on him who struck them down but will truly rely on Jehovah, the Holy One of Israel’ (Isaiah 10:20). We know that Israel will trust the Antichrist because the Bible says the following about him:

‘On that day thoughts will come into your mind and you will devise an evil scheme. You will say, ‘I will invade a land of unwalled villages; I will attack a peaceful and unsuspecting people – all of them living without gates and bars. I will plunder and loot and turn my hand against the resettled ruins and the people gathered from the nations, rich in livestock and goods, living at the center of the land’ (Ezekiel 38:10-13).

Another sign we should look for is latent or overt trends toward radical Islamism. Although we know that the Antichrist will initially appear to be moderate and trustworthy, he will also eventually show his true colors. And his succes will come through deceit and shewdness: ‘A stern-faced king, a master of intrigue, will arise. He will become very strong, but not by his own power. He will cause astounding devastation and will succeed in whatever he does. He will destroy the mighty men and the holy people. He will cause deceit to prosper, and he will consider himself superior. When they feel secure, he will derstroy many and take his stand against the Prince of princes. Yet he will be destroyed, but not by human power’ (Daniel 8:23-25). Now let’s compare all the Scriptural requirements listed above to the modern nation of Turkey.

Turkey The Military Might

One of the main reasons Westerners believe that the Antichrist is western, is that he must have a powerful militairy force, and only Western nations meet this requirement. Yet, few in the West are aware of the fact that Turkey has one of the largest and most powerful militaries in the world. Among the 26 NATO member nations, Turkey has the second largest army, second only to the United States. 11 Turkey’s army far supersedes the militaries of Germany, Spain, Italy and England combined.

While the United States has roughly 2 million soldiers in its combined forces of Active Service Personnel and Reserve Troops, the Turkish army has over 4 million troops.

Because Turkey sits in such a vitally important and challenging geographic region, a powerful and agile military has also always been equally vital. Turkey is located in the Center of the Caucasus, Middle East and the Balkans; the most unstable region in the World. It is also a focal point where international geo-stategic lines and routes intersect. Turkey controls the strategic Turkish Straits; furthermore, it is positioned well to control the Suez Canal and consequently the maritime traffic in the region. Beyon all of this, in this age of uncertainty, the threat to the security of Turkey is not merely comprised of the various regimes and military powers in the region, but also of political, economic and social instabilities, border disputes, and terrorism. In light of all of this, the Turkish military has always remained strong and highly capable.

Regarding the second requirement the nation that will lead the Antichrist Kingdom must fulfill, Turkey once again meets it perfectly. Turkey most certainly has the military capital necessary to back up any comprehensive Middle East Peace plan. Turkey also has the military capabilities to attack and defeat any number of other nations in the region. Of course, Turkey’s ability to attack Israel would be significantly amplified once she is joined by several other nations.

Turkey The Hater


Historically, until very recently, it is estimated that Muslim Turks have slaughtered an estimated 2.8 million Christians. Stanley Cohen, Professor of Criminology at the Hebrew University in Jerusalem, writes:

‘The nearest succesful example [of collective denial] in the modern era is the 80 years of official denial by succesive Turkish goverments of the 1915-17 genocide against Armenians in which 1.5 million people lost their lives. This denial has been sustained by deliberate propaganda, lying and cover-ups, forging documents, suppression of archives, and bribing scholars. Just as recent as 1974, secular and supposedly moderate Turkey invaded Cyprus, moved in Muslims, and ordered the Greeks to move out within 24 hours. Churches went up in flames or were converted into mosques. Seventy percent of its industry is now under Turkish control.’

Despite Turkey’s western ties, her history is deeply underscored by an anti-Christian and Anti-Semitic spirit. Western appeasment of Islam in Turkey is based on the false assumption that Turkey, with  its Kemalist views, is moderate. This view provoked fighting against Christian Serbs and Macedonians in order to support Bosnian and Albanian Muslims in Bosnia and Kosovo. Iranian Islamists and Chechens aided these groups in an attempt to re-Islamize the Balkans. And despite the supposed friendship that has existed between America and Turkey throughout much of the last few decades, this relationship taken a drastic turn in the orther direction.  Just before the Iraq War, the Turkish Grand National Assembly vetoed a bill to allow passage to some 60,000 American troops through Turkish territory into nothern Iraq. Americans were bewildered because the Turks had always been seen as a reliable friend and partner. The Turks, however, feld America had ignored sensitivities regarding the status of the northern Iraq, which borders Turkey and is often used as a launching ground by Kurdish separatists who infiltrate Turkey and carry out terrorist attacks.

Adding to this wedge, a few months later, and Turkish-American relations again took a serious blow when eleven Turkish Special Forces officers on a surveillance mission in the northern Iraqi town of Sulaymaniyah were arrested by American forces and taken to Baghdad. This became known as the ‘Hood Incident’ because the Turks were all seen being transported with black hood-like bags over their heads. Most Americans thought very little of it. The Turks, however, who are very proud of their military and their country, were humiliated and felt enraged at the United States’ disgrace of their soldiers. This was an unforgivable act in the eyes of many Turkish citizens and is remembered by them with great contempt. No official apology was ever extended apart from a note signed by Defense Secretary Donald Rumsfeld saying that America regretted the incident. This infuriated the people of Turkey, and relations between the U.S. and Turkey have suffered as a result.


A Turkish movie entitled ‘Valley of the Wolves Iraq’ debuted in 2006, revealing Turkish sentiments toward America. The story opens with a reference to the ‘Hood incident.’ According to the plot, one of the arrested Turkish officers commits suicide out of shame and leaves a note for his friend Polat Alemdar, the protagonist, asking him to avenge his dishonor. Complying with the wishes of his friend, Alemdar follows the Christian fundamentalist American commander who is responsible for both the ‘hood incident’ and the mass slaughter of thousands of innocent of Iraqi civilians. The movie stars Gary Busey, who plays a Jewish-American doctor who harvests the organs of Iraqis to be sold in New York, London, and Tel Aviv. This movie became one of Turkey’s greatest theatrical hits of all time. People lined up outside of theaters to view it again and again. Turkish hatred for America and Israel is growing more each day. Many Turks believe that this movie depicts the truth about America and Israel.

Other examples of growing anti-Semitic and anti-Christian attitudes are evident in two Turkey’s best-selling books. Adolph Hitler’s Mein Kampf (My Struggle) which has been subsidized and sold very cheaply by multiple publishing houses in various translations has recently become a bestseller. Another bestseller is entitled Attack on the Pope: Who will Kill the Pope in Istanbul? The cover of the book features a man firing a rocket propelled grenade at Pope Bendict. A study examining the rise in anti-Semitism in Turkey conducted by The Stephen Roth Institute for Contemporary Study of Anti-Semitism and Racism points out that in various mainstream newspapers, it is common to read anti-Semitic slurs and conspiracy theories that demonize Jews. Holocaust denial is also common. According to the study: ‘Translations of classic anti-Semitic tracts such as The Protocols of the Elders of Zion and Henry Ford’s International Jew, are sold at well-known bookstores. Clearly, both anti-Semitism and Anti-Christian sentiments are on the rise in Turkey.

Turkey Fallen To The Islamists

In my book Why I left Jihad, I quoted Serge Trifkovic, the director of the Center for International Affairs, who commented Turkey: ‘The simmering Islamic volcano in the villages of Anatolia and the poor neighborhoods of the sprawling cities makes us wonder not ‘if’ but ‘when’. If and when Turkey becomes a fully fledged democracy, that instant it will become Islamic.’

I also quoted Stanley Cohen, a professor at Hebrew University in Jerusalem, who said: ‘It’s still considered part of NATO and a ‘friend’ of the U.S. regardless that Turkey’s past is rising up, as from a wounded beast, and turning into a ravishing monster. It is no wonder that The CIA’s 1997 State Failure Task Force Report identified Turkey as a nation in danger of collapse. The West needs to come to grips with the realization that Turkey is not a democracy, and any efforts to establish a democracy in it will prove fatal since democracy, like the attempts in Iraq, will only used for electing an Islamic Sharia-driven system.’

Both Trifkovic and Stanley’s words predicted the situation perfectly – Turkey has now fallen to the Islamists and is it not amazing to see Stanley, a secularist, use the frase,  ‘wounded beast’ to describe Turkey? This is precisely how the Bible describes the wounded defunct Ottoman Beast Empire that will revive at the end of the age. It will be near impossible for the United States to deal with Iran’s nuclear weapons, the Iraq War, and Turkey’s decline into Islamism simultaneously. Yet that is exactly what America  is now facing. At the time of this writing, in August of 2007, the AKP Islamist party of Turkey, through completely democratic means, won the final election necessary to seize control of the entire Turkish government. This is monumental. The longest standing secular democracy in the muslim world fell to the Islamist Party. Prime Minister Recep Tayyip Erdogan and the newly elected President Abdullah Gul now lead the AKP. The AKP also now holds a majority of Parliamentary seats. Consequently, an openly Islamist party now dominates the Turkish government and leverages Turkey’s system of checks an balances completely in their own favor. Now, alle they need to do is take control of the military. In order to understand the significance of this, one needs to understand who these leaders are and what they represent within the historically secular Muslim nation of Turkey.

Elisabeth Eaves of Forbes Magazine explains: ‘It all started on April 27th [2007] when Turkey’s parliament, dominated by the governing Justice and Development Party, or AKP, nominated Foreign Minister Abdullah Gul for the presidency. Gul, like APK leader Recep Tayyip Erdogan , has his roots in Tukey’s Islamist movement. In recent years, AKP has taken actions seen as religiously motivated, like trying to ban adultery and encourage religious schools. Though Gul has pushed forward talks with the European Union and is widely seen as pro-Western  and diplomatic, his opponents within Turkey regard him as an Islamist and thus a menace to secular government.’

To understand how serious the takeover of  the Turkish Government by an Islamist party is, consider some of the comments made by outgoing Turkish President, Ahmet Necdet Sezer in his farwell speech. Aside from Sezer’s very sober warnings, he stated the following:

“Turkey’s political regime is under unprecedented threat … Political Islam is being imposed on Turkey as a model … A plot is being carried out, according to a well-defined timeline, against the Turkish Armed forces. Foreign forces – and domestic ones, to serve their own interests – are, innder the pretext of ‘democracy,’ trying to transform Turkey’s secular republic and to create a model of a ‘moderate Islamic republic’ to serve as an example for Islamic countries to follow. ‘Moderate Islam’ would mean that the state’s social, economic, political, and legal system would reflect, to some extent, the laws of the religion. By this definition, the ‘moderate Islam model’ might represent ‘progress’ for the Islamic countries – but for Turkey, it means ‘regression.’ This is a model of ‘fundamentalism’ [that Turkey rejects].’

Sezer also claimed that it was only a matter of time before a ‘moderate’ Islamic goverment would become radical. Likewise, Dr. Megalommatis, also a supporter of the secular government in Turkey, used even stronger language to describe the seriousness of the Islamist takeover: ‘In Turkey, the real enemy is the Islamist movement with the lewd and gawky prime minister and foreign minister, who attempt to devise their simulative scheme of Turkey’s Islamization, vulgarization, and barbarization. Playing with the divisions of Turkey’s civilized political establishment, utilizing the inconsistencies of the electoral law, and relying on the perfidious support of Turkey’s worst external enemies, Erdogan and Gul consist in national threat No.1 for the entire country.’

If you are doubtful regarding Sezer’s and Megalommatis’s claims, then consider some of the comments that have been made by the architect of the recent takeover, Prime Minister Erdogan himself. Despite Erdogan’s endless public expressions of being pro-democracy, pro-European Union, pro-America, pro-Israel, pro peace, and pro-Global-unity, Erdogan was caught making the infamous quote that, ‘Democracy is like a streetcar. You ride it until you arrive at your destination and then you get off.’

It was also reported that Erdogan’s undersecretary stated that is was necessary to replace secularism and republicanism with a more participatory, Islamic system. On another ocassion , in a rare moment of transparency, Erdogan recited the following portion of a radical Islamic poem that he wrote: ‘[The] Mosques are our barracks, [the] domes our helmets, [the] minarets our bayonets, [the] believers our soldiers. This holy army guards my religion. Almighty, our journey is our destiny, the end is martyrdom.’ If these comments had come from Osama bin Laden or Mahmoud Ahmadinejad, they would seem in place; however, they come from one of the most powerful Muslim leaders in the Middle East. Therefore, they should be deeply disturbing to world leaders everywhere. These comments are also contradictory. They sound as if they have come from the lips of a radicall suicide bomber, yet they come from the man who America and Israel trust implicitly. These comments come from the man who has helped forge the UN ‘Alliance of Civilizations’ and who is frequently heard quoting Mevlana Jalaluddin Rumi , the famous peace-loving Sufi Muslim mystic. So who is the real Erdogan, the muslim Ghandi or the reincarnation of Gygez? In light of the evidence that there may be more to Erdogan than we see on television, we should not be surprised to hear Professor Ruben Safrastyan refer to him as someone who is, ‘very skillful in political manipulations.’

Scripture warns, ‘A vile person … shall come in peaceably, and seize the kingdom by intrigue’ (Daniel 11:12).

Yet another necessary requirement of the leader of the Antichrist Kingdom has found its fulfillment in Turkey. Latent or even more overt trends toward anti-Semitism and anti-Christian attitudes are clearly found in growing measure within modern Turkey. Far more significant, a potential sleeper cell, and a radical Islamists government in disguise has seized control of what has historically been the most moderate and secular Muslim nation in the world. If the nation of Turkey continues along the road that it is on, the implications for the West will be devastating. As British journalist John Hooper stated as far back as 1996, ‘the scope for conflict, were Turkey, like Iran, to ‘go Islamic’ would be immense.’ Nevertheless, if Turkey actually joins forces with Iran and several other Islamists nations, as the Bible says, then ‘immense’ will not even begin to describe the devastating impact for Israel and the United States.

Turkey in Islamic Prophecy


I once partook in an Irish National Television debate with Anjum Choudry, a leader of the defunct Al-Muhajirun terror organization in England. Choudry began spouting hatred for Kamal Attaturk, calling him a stooge who abolished the Caliphat. He claimed Islam must be re-established where it was wounded. Today, Choudry’s dream is coming true – the fall of the Turkish goverment to an Islamist political party bears heavy prophetic significance among apocalyptically minded Muslims.

Satan, how understands the Bible, had set up his own prophecies about the first and second rise of the Turkish Empire. Among the numerous Islamic traditions, there exists a series of prophecies that speak of the fall of Constantinople to Islam. When Mehmet II, leader of the Muslim armies conquered Constantinople in 1453, he played up these prophecies to his troops, empowering them with a euphoric sense of divine purpose. ‘Allah will conquer Constantinople (Istanbul) for the people of His most loved friends,’ he said. ‘Verily you shall conquer Constantinople. What a wonderful leader will her leader be, and what a wonderful army will that army be!’

Yet the second conquering of Constantinople by Islam is looming on the horizon. This one is said to be accomplished through peaceful means just prior the ends of days. The Great War, as it is called in Islam, will occurs just after the conquest of Constantinople.

‘The flourishing state of Jerusalem will be when Yathrib (Medina) is in ruins, the ruined state of Yathrib will be when the Great War comes, and the outbreak of the Great War will be at the conquest of Contantinople and the conquest of Constantinople when the Dajjal (Antichrist) comes forth. He (the Prophet) struck his thigh or his shoulder with his hand and said: This is true as you are here or as you are sitting.’

Just as Israel’s re-taking of Jerusalem in 1967 boosted Christian moral worldwide, the re-conquering of Constantinople for Islam will empower Muslims. Several years before the fall of Turkey to the Islamist party, Muslim apocalyptic writer Sidheeque Veliankode commented that, ‘the first conquering of Constantinople by Mehmet II was merely a preparatory war before the actual conquest of it at the last hour. However, the Hadith commentators suggest that the overtrow of Constantinople State Government after the downfall of the Islamic Caliphate era confirms the return of the same state – God willing – to the hands of Muslims.

When searching for the Antichrist, one must never look to the Ahmadinejads or Usamas of the world, but instead to someone with a moderate mask – at least in the beginning. His sinister, rabid hatred for Jews and Christians will not be revealed until he lures the sleep into his den. Everyone in the Middle East knows Abduallah Gul, whose name literally means ‘the Servant of Allah the Demon’.

The Islamic paradigm, as it seems from our study, is one of the most significant keys to unlock the Bible’s ancient prophecies. Satan knows the Bible inside out, and thus attemps to sway the gullible by taking true prophecies and shifting the outcome. Israel won against all odds never to be pulled up again:

‘And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up uot of their land whiich I have given them, saith the LORD thy God.’ (Amos 9:15).

all I needed to do when I was Muslim was tune out the wrong channel. This is why Christ Himself warned, Be wise as a serpent, and innocent as doves.

The Reality



Even if you don’t believe the Bible, world circumstances are now bearing out exactly what it predicts will happen. Either the prophets are prophets, or they are perfect guessers. The call for a unified Islamic coalition ruled by an Islamic dictator is now quickly becoming a reality. On September 2005, the Iranian President Mahmoud Ahmadinejad addressed the United Nations National Assembly in New York City. He concluded his speech with the following declaration and prayer: ‘From the beginning of time, humanity has longed for the day when justice, peace, equality, and compassion envelop the world. All of us can contribute to the establishment of such a world. When that day comes, the ultimate promise of all Divine religions will be fulfilled with the emergence of a perfect human being who is heir to all prophets and pious men. He will lead the world to justice and absolute peace. O mighty Lord, I pray to you to hasten the emergence of your last repository, the promised one, that perfect and pure human being, the one that will fill this world with justice and peace.’

Think about this: Before the United Nations National Assembly, in the heart of New York City, The President of Iran called out to his god to hasten the emergence of the Mahdi – the one who would ultimatly cause the religion of Islam to rule over the earth and destroy all those who refuse to submit. When has this ever happened?

Western reporters scrambled to identify this mysterious Al-Mahdi and found him in the ancient sources of both Shi’a and Sunni holy writ. The West finally had their first introduction to Islam’s awaited Messiah. On November 16, 2005, Ahmadinejad, like a Muslim John the Baptist, exhorted crowds in Tehran to pave the way, proclaming that his main mission as the President of Iran is to ‘pave the path for the glorious reappearance of Iman Mahdi – may Allah hasten his reappearance.’ As if that is not astonishing enough, according to Ahmadinejad, this Mahdi will arrive in the next two years (Jackson Diehl, Washinton Post). The personal relationship with this Muslim-Messiah goes beyond announcing his soon coming – Ahmadinejad even claims to converse with this Mahdi-Messiah.

If one thinks this an anomaly, think again. Irianian leaders set up an institute in 2004 for the study and dissemination of information about the Mahdi. It is fully staffed, and even produces children’s magazines to influence the younger generation – a Hitler style youth brainwashing of masses who awaited the Grand Imam and Islam’s supreme ruler and Messiah.

With weapons of mass destruction and a few nuclear bombs, he might even cause lightening to come down from heaven as the predicted Mahdi will do – with one slight adjustment; however, the carrier of his  nuclear-tipped Shahab will be a transit flight lobbed from an ocean-liner right over New York city. The Shahab, the choice name picked for Iran’s missile, literally means lightening. Everything except the completion of his nuclear program is in place, including the reception site of Mahdi – over $20 million dollars was spent refurbishing the Mosque in Jamkaran just outside the ‘holy city’of Qom. It is ready for the grand finale; the countdown has begun.


From the birth pangs of the Holocaust, Israel was born. Why is it every time I speak to a secular audience about Israel, Muslims tell me the birth of Israel was a self-fulfilled prophecy? Did the Jews drag six million to their death in order to accomplish such a thing? What does one think about Iran’s Hojjatieh Society, considered by mainstream Shi’a Muslims to be the lunatic fringe? The Hojjatieh Society is governed by the conviction that the 12th Imam’s return can be hastened by the creation of a period of chaos on earth which they must fulfill. The group is so extreme that even the late hardliner Ayatollah Khomeini banned them in 1983. This is the same Khomeini who, when asked by a companion how he wanted the Ministry of Justice restructured, replied, ‘Anyone who is against me is against Allah and must be killed where they stand. No other justice system is required.’ It is easy to understand why so many claim that Ahmadinejad is a member of Hojjitieh. Ahmadinejad’s mentor and spriritual advisor, Ayatollah Mesbach Yadzi, is considered by many to presently be the highest-ranking member of the Hojjatieh Society. But it is the defining element of the Hojjatieh Society that has so many concerned – as stated, Hojjatieh believes that the Mahdi’s return will be preceded by world chaos, war and bloodshed throughout the earth. After this cataclysmic confrontation between the forces of good and evil, the Mahdi will lead the world to an era of universal peace. The danger present with this volatile combination of beliefs has not been articulated any better than by former Israeli prime minister Netanyhu, who describe Hojjatieh this way: ‘I was looking for an analogy to try to explain to Americans what it is that is so dangerous about Iran acquiring nuclear weapons. You remember those crazy people in Wao, Texas? Imagine David Kores with nuclear weapons. Imagine David Koresh, not with hundreds of followers, but millions of followers, with nuclear weapons, wanting to obliterate America, wanting to obliterate America’s allies, wanting to take over the world’s oil supply. If the lunatics escape from asylum, that is one thing; however, if they can get their hands on a nuclear weapon, that is another. This is that kind of cult. It’s the cult of the Mahdi.’

In truth, no one should view Ahmadinejad as a John the Baptist paving the way for Messiah. A more fitting parallel is Judas Iskariot; the zealot who many speculate attempted to force Jesus to take his throne as King of Israel by betraying him. The Hojjatieh are to the Muslim world what some Jewish Zealots were to first century Jews. They believe they can manipulate Allah and force the Mahdi to appear. Or perhaps Allah will find a better candidate with more manipulating charisma to be his right arm.


But among those monitoring Iran’s Mahdi obsession, few points out the spread of this infestation in neighboring Iraq, in not only the Shi’a strain, but also the Sunni. In January of 2007, American troops in Iraq, like pest control, fighting from one area to another, killed Ahmed Hasani al-Yemeni, a man who had claimed to be the Madhi. Hasani was the leader of a group known as the Jaish al-Janna (Army of Heaven), and had gathered between six and seven hundred followers, including many Sunni Muslims recruited from the ranks of al-Qaeda.

But Jaish al-Janna is not the only Mahdist group that has recently emerged in Iraq. In fact, according to Zeyad Kesim, a monitor of key Arabic websites in Iraq, Jaish al-Janna is only the tip of the iceberg. According to Zeyad, there are now at least seven different Mahdist sects in Iraq, each one believing that the return of the Mahdi is imminent.


In the 19th century in Algeria, several individuals claimed to be the forerunner to the Mahdi. We should not be at all surprised if the Middle East soon provides us with another popular claimant to his office. This time, however, his gathering of followers will not be so localized or limited. As we witness, heads of state and numerous Muslim groups gather to proclaim his coming like a perfect storm. Timothy Furnish, American scholar of Mahdist movements, recently commented: ‘The historical situation in Iraq right now, with all these Mahdist and near-Mahdist claimants, reminds me very much of that in Algeria under French occupation in the 19th century. There, too, a myriad of Mahdist ‘forerunners’ emerged to challenge the French in the name of the coming Mahdi before, finally, in 1879 one Muhammed Amzian actually, publicly proclaimed himself the Mahdi …

No military or political solution is going to work in Iraq until this enormously powerful eschatological element in the region (both Sunni and Shi’i) is addressed.’

I might add it is also very similar to two other key time periods. The first being first century Israel, where, just prior to the ministry of Jesus, many false claimants to the office of Messiah had emerged. The Bible says: ‘But when the fulness of the time came, God sent forth His son, born of a woman’ (Galatians 4:4). When Christ was born in Israel in the first century, the time was ripe socially, politically, religiously and prophetically for a messiah to emerged. Indeed, the Messiah arrived. However, many others false messiahs also emerged during this period. Like then, we are presently seeing yet another set of circumstances that will most assuredly lead to emergence of a false messiah figure somewhere in the Muslim world.

This leads to the other key time period that will provide us with numerous false messiahs. This, of course, is the End-Times. What will be the sign of Messiah’s coming and of the end of the age? Jesus answered: ‘Watch out that no one deceives you. For many will come in my name, claiming, ‘I am the Christ, and will deceive many … At that time if anyone says to you, ‘Look, here is the Christ!’ or ‘There He is!’ do not believe it. For false christs and false prophets will appear and perform great signs and miracles to deceive even the elect – if that were possible. See, I have told you ahead of time. ‘So if anyone tells you, ‘There He is, out in the desert,’ do not go out; or ‘Here He is, in the inner rooms,’ do not believe it’ (Matthew 24:3-4, 23-26).

Jesus made it clear that in the Last-Days, many deceivers would emerged claiming to be the Messiah or a propphet, and leading many people astray. As we look at the present explosion throughout the Muslim world of Islamic Messianism, all believers should realize that this is a clear sign that we are now approaching the End-Times.


It’s not only a call for Mahdi, but a revival of the Caliphate as well. Muslims regard themselves as members of one Ummah, or community of Muslim believers. This concept dominates the Muslim world. This sense of community and loyalty to Muhammed and Allah even trumps family and other societal ties giving reason as to why many Muslims do not hesitate to kill even family members who give up the Islamic faith. Add to this the simple fact that the Islamic sacred traditions are filled with prophecies foretelling the triumph of Islam over the whole world. The eventual conquest and complete Islamization of the earth is as natural an expectation for most Muslims as the rising of the sun.

Muslims have a sense of entitlement, feeling as if world domination is simply their destiny. Therefore, for the past 80 plus years, since the actual abolition of the Caliphate, the Muslim believer has felt a deep disorder in the power balance of the world. Rather than a united Islamic Empire under the Caliph, the Islamic World has existed as a network of underachieving and defeated the nation states. They see the modern Muslims states in the Middle East as a product of the evil of the Western powers (despite being secular states, Muslims often see them as Christian nations) who divide the Islamic Caliphate. At the same time, too often they are ruled by corrupt third-rate dictators who live in luxury while their people live in poverty.

Again, they often see these tyrants as being installed or supported by the evil Western powers. A people who viewed themselves as the world’s foremost superpower for over thirteen hundred years has been a divided network of backwater nation states for nearly a century now. And to compound this emotional blow, this humbling has taken place during the 20th century, a time when numerous other nations – particularly those founded on Judeo-Christian principles – have excelled in everything from government to human rights, scientific breakthroughs, fiscal prosperity, education, military strenght and more.

So it has been the combination of prosperity and advancement in so many parts of the non-Muslim world contrasted with the complete deterioration of the once thriving Islamic Empire that has been on display as the shame of the whole Muslim World. Add again to all this the fact that the Muslim world is an Eastern culture, where honor and shame  mean everything. Overall, the psychological impact and the resentment of the Muslim world is nearly all consuming. In addition, where does this resentment and pentup anger fall? In such a drastically disordered world, conspiracy theories and blame shifting are common outlets for anger. Muslims blame all of their ills on Israel (or, as it is so often called, ‘The World-Zionist Conspiracy’) as well as the various Western colonizing ‘crusader forces’ of previous centuries. Looking back at the pre-colonial days of Islamic Empire, two thoughts often emerge in the modern Muslim mind: The first is to recapture their former glory, and the second is to punish those who have withheld it for so long. All of these aspirations are most summarized negatively in the overthrow and destruction of Israel and the West, while they are expressed positively in the messianic expectations concerning the re-establishment of the Caliphate.

Today, the muslim world is ripe for the re-emergence of the Caliphate. And dozens of pro-Caliphate movements are experiencing explosive growth throughout the earth. In 2007, well over 100,000 Muslims gathered in Indonesia for the Hizb-ut-Tahrir’s pro-Caliphate conference. Just outside Haifa over 50,000 Muslims gathered. And in London, tens of thousands gathered. The movement has large and very active groups functioning across the globe; from Russia to England, from Indonesia to Egypt. But what very few aware of is that despite the difference names and methods of terrorist groups that appear on the news, nearly all share a similar goal: the restoration of a pan-Islamic Caliphat and the establisment of Islamic Sharia law – first among the Muslim states and then eventually in the whole earth. This holds true for both Sunni and Shi’a Islamist groups, for Al-Qaeda, Hizb-ut-Tahrir, The Muslim Brotherhood, The Iranian Revolution, and dozens of other groups as well.


In February of 2006, Sheikh Ismail Nawahda of Guiding Helper Foundation, preached to a gathering of Muslims on the Temple Mount in Jerusalem. He called upon them to restore the Caliphate, or, as he explained, ‘Genuine Islamic Rule’, which would ‘unite all the Muslims in the world against the infidels.’ And only a few months later, Sheikh Raed Salah of  the Islamic Movement in Israel, addressing over 50,000 Muslims just outside the Israeli city of Haifa, declared: ‘Jerusalem will soon be the capital of a Moslem Arab Caliphate, and all efforts by the Israeli establishment to Judaize the city will amount to nothing … soon Jerusalem will be the capital of the new Muslim caliphate, and the caliph’s seat will be there.’


The fact is the fervor for a renewd Caliphat is at the highest level it has reached since its abolishment. In December of 2006, the Jamestown Foundation, an international intelligence think-tank, wrote about the rising growth and appeal of pro-Caliphate groups such as Hizb-ut-Tahrir (HT). The report was based on both an in-depth analysis of statistics and trends throughout the Muslims world and direct interviews with several highranking HT operatives in JorDaniel Jamestown concluded that HT’s influence is drastically spreading throughout the Muslim world. HT is often a gateway or a ‘conveyor belt’ into other pro-Caliphate groups with a more violent tendency, like al-Qaeda or the Muslim Brotherhood (Al-Ikhwan), with which I was formerly involved.

Many surveys show that since the U.S. led invasions of Afghanistan and Iraq, Muslims almost universally have seen the war against terrorism as a war on Islam. Muslims regard themselves as members of the ummah, or community of believers, that forms the heart of Islam. As the earthly head of that community, the Caliph is cherished both as memory and ideal. The Caliphate is still esteemed by many ordinary Muslims.

The University of Maryland conducted a face-to-face survey of 4,384 Muslims between December 9, 2006 and February 15 2007 (1000 Moroccans, 1000 Egyptians, 1243 Pakistanis, and 1141 Indonesians). Andres Boston, author of The Legacy of Jihad and an expert on Islamic Jihad commented on the result: ‘65.2 % of those interviewed – almost two-thirds, hardly a ‘fringe minority’- desired this outcome: ‘To unify all Islamic countries into a single Islamic state or Caliphate’, including 49% of ‘moderate’ Indonesian Muslims. 65.5% of this Muslim sample approved the proposition ‘To require a strict application of Shari’a law in every Islamic country.

How many times have you heard that ‘most’ of the Muslims of the world are moderate and are not a threat to the West? How many times have you  heard that we only need to worry about a ‘small minority’? Does a two-thirds sound like a small minority to you? It is time to get real.


Even if the University of Maryland/ poll is not enough to convince you of the real of an established Caliphate, consider a report released through the National Intelligence Council (NIC) in 2004. The NIC is the American Intelligence Community’s foremost ‘center for mid-term and long-term strategic thinking.’ The council is the premier think-tank consulting the United States’ National Director of Intelligence. In other words, this is not a low-level partisan think-tank dispensing opinions that merely support their political agendas. The NIC’s resources consist of a broad range of academics and experts from around the globe. In late 2004, the Council released a study titled Project 2020, Mapping the Globel Future. The study explores what it deems to be the four most-likely geo-political scenarios that we should expect to see by the year 2020. One of the scenarios describes the emergence of a pan-Islamic Caliphate. The conclusion of the study are below:

‘A Caliphate would not have to be entirely successful for it to present a serious challenge to the international order. This scenario underlines the saliency of the cross-cultural ideological debate that would intensify with growing religious identities … The HT revolution is likely to amplify the clash between Western and Muslim worlds … The appeal of a Caliphate among Muslims would vary from region to region, which argues for Western countries adopting a differentiated approach to counter it. Muslims in regions benefiting from globalization, such as parts of Asia and Europe may be torn between the idea of a spiritual Caliphate and the material advantages of a globalized world. The proclamation of a Caliphate would not lessen the likelihood of terrorism and the fomenting more conflict, could fuel a new generation of terrorists intent on attacking those opposed to the Caliphate, whether inside or outside the Muslim world. The nation-state will continue to be the dominant unit of the global order, but economic globalization and the dispersion of technologies, especially information technologies, will place enormous new strains on governments. Growing connetivity will accompany the proliferation of virtual communities of interest, complicating the ability of states to govern. The Internet in particular will spur the creation of even more global movements, which may emerge as a robust force in international affairs. Part of the pressure on governance will come new forms of identity politics entered on religious convictions. In a rapidly globalizing world experiencing population shifts, religious identities provide followers with a ready-made community that serves as a ‘social safety net’ in times of need – particularly important to migrants. In particular, political Islam will have a significant global impact leading to 2020, rallying disparate ethnic and national groups and perhaps even creating and authority [the Caliphate] that transcends national boundaries. A combination of factors – youth bulges in many Arab states, poor ecnomic prospects, the influence of religious education, and the Islamization of such institutions as trade unions, nongovernmental organizations, and political parties – will ensure that political Islam remains a major force.’

We think that the War on Terror is tough now. But this report only speculates on a very limited and struggling Caliphate. What would the ramifications of a successful Caliphate be? Far beyond drastic, the results of such a Caliphate would be catastrophic for the West. Nor does the report discuss what might happen if such a Caliphate were to be established far sooner than 2020. There are centainly reasons to suggest that this very well may be the case. Again, this report was released in 2004. This was before the advent of the maniacal and obviously apocalyptic Iranian President Mahmoud Ahmadinejad and his drive for nuclear capability. It preceded the clash between Israel and Hezbollah and the changes that that brought. It came before the fall of Turkey to the Islamist party. Since 2005, the difficulties in the Middle East have compounded as geo-political realities shifted more than they have in the previous twenty years. Could the emergence of a pan-Islamic Caliphate be a reality much sooner than the Project 2020 report suggest? Only God knows!


The Caliphate  confers legitimacy to jihad. According to Islamic law, without a Caliphate, it is not possible to declare a genuinely sanctioned pan-Islamic Jihad. Similar to the need for the President of the United States to declare a state of war, it is also necessary for a Caliph to be in office for any offical pan-Islamic Jihad to be declared. But once a Caliph is in office, it is actually law for him to engage the non-Muslim world in war in order to spread Islam. This is not to say that Muslims have not conducted jihad against non-Muslims, but these have largely been the acts of small groups or individuals. In other words, jihad under a Caliph would be genuine ‘old school’ jihad – not a bombing here on an attack there. It would become the modern world’s first true full-scale global religious war. It would involve everything that the Islamic world could throw out, from economic jihad to witholding oil to cyber jihad to multi-front millitary conflicts.

Traditionally, the land with whom the Caliphate was at war was referred to as Dar al-Harb – ‘land of war’ – in contrast to Dar al-Salam – the ‘land of peace’. In particular, jihad will declared to free the Muslim lands from any perceived control of Western powers and influence, and jihad will also be declared against any non-Muslim nations that hinder the spread of Islam.

And so we have the convergence of numerous geopolitical realities, Bible prophecy, Muslim End-Time beliefs, and even American Intelligence all pointing to the same conclusions – all confirming the many prophecies that were made in the Bible thousands of years ago. Now is the time for believers everywhere to prepare both their hearts and their affairs. It is time to get your house in order. And if you are a non-believer, now is the time to consider your position!

Gog And Magog Coalition Is Now Forming

Now we will see that coalition of Ezekiel 38 is forming right before our eyes. New developments seem to fall into place daily. This chapter will fill the reader in on just some of the latest events that significantly support the prophecy of Ezekiel 38. From this prophecy, we know that among the specific nations that will be part of the Antichrist’s ten-nation coalition are: Turkey, Iran, Sudan, Syria and Libya. Many other nations will also submit or fall to the Antichrist, but the exact order of these events, we cannot be sure. Through several of the other prophecies, we know that Lebanon and the Palestinian territories will be involved as well. With Sudan, we could also see Somalia as part of the coalition. Several Central Asian states are likely, such as Afghanistan or Pakistan. With Libya, we could also see other North African nations involved – Morocco, Algeria and Tunisia, etc. Along with Turkey, we could also see the Turkic nations south of Russia: Turkmenistan, Krygistan, Uzbekistan, etc. But for now, we will stick only with the nations that we are clearly presented with in the Gog/Magog prophecy: Iran, Syria, Libya, Sudan, and Turkey.


Analysts now nearly all agree that perhaps the most significant unintended consequence of America’s war in Iraq and the toppling  of Saddam Hussein is that the majority Shi’a Muslims of Iraq – those who were significantly suppressed under Saddam’s regime – have arisen with great politic power in Iraq. And the ripple effect this has caused is significantly changing the balance of power in the Middle East. One of the most basic elements of Middle East politics that one needs to understand is the power balance between the Sunni and the Shi’a nations. For the pas 50 years, the Kingdom of Saudi Arabia (KSA) has been the top-dog oil-producing nation in the Middle East. Not only is KSA clearly the top oil producer, but she also has the greatest global percentage of readily available oil reserves. Simply put, whoever has the oil has the money and the power. KSA is also a Sunni Muslim nation. Now, standing on the other side of the ring – just across the Persian Gulf – is Iran. Iran is the second greatest oil producer in the region and is far and away the Shi’a stronghold of the earth. Since the late 1970’s, when the Iranian Revolutie began, Iran has been struggling to cast itself as the greates and most powerful Muslim nation in the World. So remember this: in the power struggle between the Shi’a ande the Sunni worlds, it is Saudi and Iran who stand at odds. KSA and Iran represent the leaders of the two power blocks – the Sunni and the Shi’a blocks. While not all Muslim nations are so deeply concerned about these sectarian divisions, within the Middle East proper, this power struggle is everything, seconded only by the greater  Muslim world’s hatred for Israel and the West. It is for this reason that the nations of Saudi Arabia, Egypt and Jordan have emerged as partners in their resistance to the growing power of what is now being called ‘the Shi’a crescent.’

With this background set, we can now move on to see which nations are taking which side and why. While many would assume  that those nations that are Sunni would join the Sunni alliance and the Shi’a would join Iran, it is not that simple. Instead, many Muslims nations are siding up  according to which nations are perceived as friendly to the West and Israel versus those nations that have assumed a more Islamist and radical disposition. So on one side we have a primarily Sunni and so-called moderate Westerm friendly coalition, and on the other side is a divided Shi’a/Sunni coalition that is staunchly anti-West and far from moderate. This divided Sunni/Shi’a dimension to the emerging Islamist coalition fits perfectly in line what we are expecting to see with regard to the final Antichrist coalition/kingdom in that ‘The Kingdom will be divided’ (Daniel 2:41).


In early 2007, the Saudi Arabian government gathered together 22 Muslim heads of state, as well representatives from the United Nations (UN), the European Union (EU), Non-aligned Movement (NAM) and Organization of the Islamic Conference (OIC). The end result was the declaration of a soon-to-be Muslim/Israel Peace Deal. News outlets across the world buzzed with anticipation. The problem; however, was that no sooner had the so-called good news been announced then certain Muslims leaders within Saudi began to betray their true colors. The Jerusalem Newswire reported the following barely veiled threat: ‘Saudi Arabia’s foreign minister on Tuesday warned Israel to accept the pan-Arab peace proposal as is or face war. The Arab League convened in Riyadh on Wednesday to discuss the plan, which was first presented by Saudi King Abdullah at a Beirut meeting of the organization in 2002. It offers Israel the promise of peace with its neighbours in return for surrendering every inch of land liberated in 1967 and opening its borders to millions of foreign-born Arabs who called themselves ‘Palestinian refugees.’ Israel’s failure to accept these ‘generous’ terms means it must want war, Saudi Foreign Ministers Saud al-Faisal told Britain’s Daily Telegraph. If Israel refuses, that means it doesn’t want peace and it places everything back into the hands of fate. They will be putting their future not in the hands of the peacemakers but into the hands of the lords of war.’ Shortly thereafter, Prime Minister Ehud Olmert expressed his positive outlook regarding the potential for peace with the surrounding Muslim nations. The Middle East Online reported Olmert’s glowing outlook: ‘Israeli Prime minister Ehud Olmert said in interviews published on Friday that the Jewish state could clinch global peace with its enemies within five years, after Arab leaders revived a peace plan. Asked wether he meant ‘all of the Arab world’, Olmert said ‘yes’. A bloc of states is emerging that understands they may have been wrong to think that Israel is the world’s greatest problem, ‘he said in an interview with the liberal Haaretz. ‘That is a revolutionary change in outlook.’

In light of the various blatantly anti-Semitic statements and threats that are made regularly by leaders throughout the Middle East, one cannot help but view such an optimistic outlook as being ridiculously naive. As Palestinian leaders regularly claim that Islam commands destroy Israel and that they will never accept a peace with the Jews, Olmert and others like him still believe that peace with the Palestinian people is possible. This is 1938 all over again. I remind you Neville Chamberlain’s now infamous declarations of optimism regarding the peace agreement that he had established with Adolph Hiltler. On September 30, 1938 the newspaper read as follows: PM Neville Chamberlain’s arrived back in the UK today, holding an agreement signed by Adolph Hitler which stated the German leader’s desire never to go war with Britain again. Mr. Chamberlain declared the accord with the Germans signaled ‘peace for our time,’ after he had read it to a jubilant crowd gathered at Heston airport in west London. The German leader stated in the agreement: ‘We are determined to continue our efforts to remove possible sources of difference and thus to contribute to assure the peace of Europe.’

Likewise, and even more frightening, is the Apostle Paul’s warning to the Church regarding Christ’s return: ‘Now, brothers, about times and dates we do not need to write to you, for you know very well that the day of the Lord will come like a thief in the night. While people are saying, ‘Peace and safety,’ destruction will come suddenly, as labor pains on a pregnant woman, and they will not escape’ (I Thessalonians 5:1-3). But beyond the fact that the Saudi Initiative peace deal is truly a joke, it is also not really even an Arab peace deal at all, rather a plan set-forth by the leaders of the Sunni nations, who are trying to protect their own power while isolating Iran, Syria an any other nations that do not wish to bow to the Saudi power block. As a result, this ‘peace plan’ has actually caused Ezekiel’s coalition of radical nations to continue strengthening their ties. It has been almost eerie to wath as it unfolds.


One of the most obvious developments is that Libya’s President Qaddafi boycotted the Saudi gathering. According to Qaddafi the event was sowing division amongst the Muslim community because Iran and Syrian leaders weren’t invited: ‘I will not take part in a summit that splits Islam in two and pits Sunni and Shi’a against each other, ‘he said in an interview on Al-Jazeera television … ‘I will not take part in a summit that pits Arabs against the Fars (Iranians) … to benefit the colonial (Western) powers,’ Qaddafi said.

Qaddafi made his feelings clear when he stated directly that ‘Libya has turned its back on the Arabs (read: Saudi Arabia  and its allies), and has despaired of them. The Arab nation’s time is up, and it is on its way to disintegration … I will not be a party to a conspiracy to mobilize the Arabs against the Persians. Only the forces of colonialism benefit from such a conspiracy. I will not be a party to a conspiracy that splits Islam into two – Shiite Islam and Sunni Islam – mobilizing Sunni Islam against Shiite Islam.’

Moreover, of course by referring to the ‘Arab’s’ time being up, Qaddafi is referring to Saudi Arabia and its allies. Observers of the Middle East have not missed this dynamic of siding with Iran as well as Hezbollah. Because of Iran’s firm stand against America and Irael, as well as Hezbollah’s alleged successes against Israel in 2006, many more radically minded Muslims have begun to side with Iran and turn against the Saudi power block. On one side, they see Iran and Hezbollah acting valiantly against the infidels and on the other hand, they see the Saudi block as being compromised and in bed with the West. This move of support for Iran is seen not only by Libya’s Qaddafi, but also in many Sunni Muslims who, over the past few years, have converted to Shi’a Islam. ‘Mustafah al-Sada, a religious Shiite Muslim, told al-Arabia that many Sunnis are now asking him, ‘What must I do to become a Shiite?’ Al-Sada said that he knows of 75 Sunnis from Damaskus who have converted to the Shiite sect since the beginning of the [Israeli/Hezbollah] war … Munir A-Sayed, a 43-year old lawyer says: I’m Sunni, but I belong to Hassan Nasrallah … I’ve converted, politically, ‘he explained.’

A spokesman for the Reform Party of Syria went even further elaborating that ‘whole villages and urban areas are adopting the Hezbollah model whereby clinics, schools, and social services are provided by Iran in return for Syrians to convert to Shi’ism.

According to some reports, officials in Damascus were not happy with this trend. However, other Syrian political commentators have claimed that the Syrian regime is actually encouraging  in Iran and Hezbollah’s popularity in order to hold up President Bashar Assad’s own popularity. As evidence for this claim, they point to the surfacing of stickers and posters that have typical Middle East iconic images of Hezbollah’s Nasrallah, Syrian President Bashir Assad and Iranian President Mahmoub Ahmadinejad all together like the tree Musketeers.


Beyond Iran and Hezbollah’s growing Shi’a influence, even more significant – and actually quite shocking – was Libya’s  blatant appeal to Iran for a Libyan/Iranian unity when Qaddafi made a public call for the establisment of a Fatimid Caliphate on Easter Weekend 2007. Let me explain what this meant. The Fatimids were a Shi’a group that controlled much of North Africa during the 10th century. After conquering Egypt, they transferred their headquarters there from 969-1171. The Fatamids were an imperial militantly-expansionists state. They desired to overthrow their main opponents, the Sunni empire of the Abbasids, who were centered in Baghdad and the Ummayids, who controlled Spain. At their height, The Fatamids ruled Egypt, much of what are now Israel, Palestine and Syria, as well as Saudi Arabia’s western region encompassing Mecca and Medina; their desire was ultimately to conquer the entire Muslim world. According to Middle East scholar Timothy Furnish, the fact that Libya, which is a Sunni majority nation, would call for a return to a Shi’a Caliphate is not something to be brushed aside lightly.

Furnish is correct. This call from Qaddafi was a direct appeal from an Iranian/Libyan axis to stand against the Saudi/Sunni power block. In other words, as if foreseeing the strong horse of the future, Libya is trying to get on board with Iran. Further supporting this idea of a blossoming Iranian/Libyan alliance is the fact that the Iranian revolution both historically and in very recent days has also, like Qadaffi, made some strong appeals for Sunni/Shi’a unity, all the while papering over fourteen hundred years of division. The mixed Sunni/Shi’a makeup of the forming coalition is significant in that it fulfills the ‘kingdom will be divided’ prophecy in Daniel 2. As an Arab/Persian coalition, it would also fulfill the prophecy, which says the people of the Antichrist Kingdom would be ‘a mixture’ (Daniel 2:43).


Of course, for those that follow the Middle East news, little needs to be said regarding the growing alliance between Syria and Iran. This alliance has been seen in numerous meetings between Syrian President Bashir Assad and Iranian President Mahmoud Ahmadinejad. Syria and Iran also entered into a mutual war agreement. In the case of war (wether offensive of defensive, it was never declared), either nation will fight on the behalf of the other. And on June 9, 2007, it was reported that Syria and Iran were in intense war consultations planning on a collaborated attack against Israel. One Israeli intelligence news outled reported on some of the happenings, ‘… two high-ranking Iranian delegations spent time in Damascus. One was composed of generals who held talks with Syrian leaders on coordinated preparations for a Middle East war in the coming months. At the Iranian end, a similar high-ranking Syrian military delegation called in at Iranian army and Revolutionary Guards headquarters to tighten operational coordination between them at the command level, as well as inspecting the Iranian arsenal. The Syrian general staff will draw up a list of items it is short of for a possible militairy confrontation with Israel … ‘

And of course, Iran Syria are largely seen by Western and Israeli intelligence as the primary influence in the fall of Gaza strip to Hamas. So once again, Iran, a Shi’a nation is deeply invested in supporting Hamas, a Sunni group. Again, the purpose of Iran is to establish influence and power using any means or any alliances necessary.


The budding alliances between Iran, Syria, Libya, Hezbollah and the Palestinian Hamas are certainly not where the story ends. For among the nations that are also specifically mentioned by Ezekiel, is SuDaniel Not surprisingly then, Sudan – a renegade regime that is brazenly supporting a racially motivated genocide in its midst – are quickly becoming bosom buddies. In January of 2007, Iranian President Ahmadinejad visited Sudan to express his support for the Sudanese government and to stand united against the United States and the West. Al-Jazeera reported: ‘On his first visit to Sudan, Ahmmadinejad extended full support to (Sudanese President) Bashir, blaming the United States and its Western allies for the region’s troubles. Ahmadinejad stressed that Iran considers progress, dignity and power of Sudan as important as its own, and extends ideological support to the country. ‘There is no limit to the expansion of relations with Sudan,’ he said. For his part, Sudan’s President al-Bashir said Tehran was within its absolute right to pursue a nuclear program.’

And in March of 2007, despite Western pressure aimed at convincing Iran and Sudan to accept terms imposed by the U.N. Security Council, the two nations, at least rhetorically, continued to harden their defiance against the rest of the world. While Iran refused to discontinue its uranium enrichment, Sudan refused to allow any international forces into Darfur to protect villagers who have been systematically massacred by the Government supported Arab Muslim Janjaweed.

Then, as the UN deadline for Iran suspend its nuclear activities loomed in April, Iran, rather than taking even a slightly humble posture, not only announced that it had achieved nuclear capability, but that it would also give this technology to other countries.

Although Ayatollah Ali Khamenei, Iran’s supreme leader, was not quoted as saying who might be a recipient of the nuclear know-how, he made the comment during a meeting with Sudanese president Omar-al-Bashir, who last month said his country would look into the possibility of nuclear power.

This report becomes even more frightening in light of the CIA warning to the US congress in january of 2007 to the effect that Libya, Syria and Sudan were all mutually pursuing weapons of mass destruction. ‘As the United States is consumed with proliferation crises in Iraq and North Korea, other countries such as Lybia, Syria and possibly Sudan are quietly trying to acquire or expand secret arsenals of weapons of mass destruction, the CIA has warned.’

The US Central Intelligence Agency has also concluded that suspected terror mastermind Osama bin Laden, blamed for the September 11 attacks on the United States, ‘has a more sophisticated biological weapons research program than previously discoverd. Nuclear, chemical, biological, and ballistic missile-applicable technology and expertise continues to gradually disperse worldwide.’

So to recap: We have the blossoming alliance between Iran, Sudan, Libya, Hamas and Syria, the specific nations that the Bible said would unite in a bid to destroy Israel and dominate the region. Meanwhile, Turkey, the nation that will lead these nations has fallen to the Islamist party and is establishing itself as a leader in the region. Three thousand years ago the Hebrew prophets made these prophecies. Today they are all coming together with staggering accuracy. We have reached a time in history when we can actually watch as thes things come together. The end of this age and beginning of next is no longer on the horizon – it is now literally looming right before us …

(by: Walid Shoebat – God’s War On Terror – Islam, Prophecy and the Bible).

WALID SHOEBAT was born and raised in Bethlehem, Israel by an Arab father and an American mother. His paternal grandfather was an associate of Haj-Ameen Al Husseni, the Grand Mufti of Jerusalem, who was an ally of Adolph Hitler who conspired with the Nazis during the holocaust.

His maternal great-grandfather, F.W. Georgeson was the Mayor of Eureka, California. and unlike his Arab connection was a great friend of Winston Churchill, who wanted nothing more than the destruction of Hitler and Nazism. Walid was born of parents who came from the opposite sides of the spectrum – both geographically and ideologically – his father raised him Muslim and his mother was an American Christian who endured 35 years in a Muslim society attempting to escape to America.

Walid grew up a terrorist, but when he married a Christian woman, he was challenged to examine the Bible in 1993, and compare it with the Quran. Walid confessed, “Only biblical truth has transferred my way of thinking from being a follower of Muhammed and idolizing Adolph Hitler to believing in Jesus Christ. From believing lies, to knowing the truth, from being spiritually sick to healed, from living in darkness to seeing the light, from deing damned to saved, from doubt to faith, from hate to love, and from evil works to God’s grace through Christ. The wonderful thing about God is what when someone sincerely and humbly cries out to Him to help him or her find truth, He always answer that prayer. Today I am a Christian.”

Walid Shoebat today is the founder of the Walid Shoebat Foundation. His life mission and driving passion is to bring the truth about the Bible, and the persecution of Israel and Christians by Islam.

Walid proclaims that Christ was the only way to bring healing to his soul through repentance and the pursuit of reconcilation. He has set out to bring the cause of Christ, the Bible, and the case for of Israel to millions throughout the world. The doors have opend to send his message to many major universities. (On the web:




De Rabbinale Raad van Judea en Samaria kwam eind mei in 2010 met een verrassende profetische verklaring. De raad merkte op dat de gebeurtenissen rond de ‘vredesvloot’ (de Mavi Marmara) het begin zijn van een proces dat uitloopt op de Gog-Magog oorlog die de profeet Ezechiel heeft voorzegd.

Hoofdrolspelers in de strijd tegen Israel zijn momenteel de Palestijnen (Hamas), Iran (Hezbollah) en Turkije. De ‘vredesvloot’ voerde Turkse vlaggen en acht van de negen doden hadden de Turkse nationaliteit. Premier Erdogan sprak woedend over het ‘staatsterrorisme’ van Israel. In 2009 maakte hij voor de t.v. camera’s hooglopende ruzie met president Peres van Israel. Dit gevoegd bij de felle veroordelingen van een oorlogszuchtige taal tegen Israel geeft Turkije enorm veel aanzien in de Arabische en de hele Moslimwereld.

Terwijl Turkije vier jaar geleden nog de beste vriend was die Israel in de regio had, heeft dit land onder de leiding van Erdogan in zeer korte tijd een ommezwaai gemaakt van honderdtachtig graden. Er waren gemeenschappelijke militaire oefeningen en grote plannen voor samenwerking op allerlei gebied. Het sterke Turkse leger is mede door Israel opgebouwd. Turkije rent met een ongewoon snel tempo naar het kamp van de grootste vijanden van Israel, Syrie en Iran.

Herstel Ottomaansrijk

Van 1517 tot 1917 was Turkije een wereldmacht, het Ottomaanse Rijk behorend tot één van de vijf rijken die over Jeruzalem geheerst hebben. Het was ook het laatste rijk dat in die regio heerschappij uitoefende. De apostel Johannes schrijf in Openbaring 17:10 … ‘dat er vijf rijken zijn gevallen’, respectievelijk: het Babylonische, het Medo-Perzische, het Griekse, het Romeinse, en het Ottomaanse Imperium! Het hele Midden-Oosten viel onder het Turkse kalifaat. In 1924 werd Turkije een seculiere staat. Als Turkse fundamentalistische Moslims de macht wilde overnemen greep het leger in. Turkse vriendschap met Israel was gebaseerd op het gezegde: ‘De vijand van mijn vijand is mijn vriend.’ De gemeenschappelijke vijand waren de extremistische moslimstaten. Toen een paar jaar geleden het Turkse leger veel van z’n macht kwijtraakte aan Erdogan en zijn AKP- moslim partij was de vriendschap over. Daarbij kwam het feit dat de Europese Unie (EU) Turkije niet zomaar als lid accepteerde. Dat dreef Turkije naar de moslimlanden in die regio. Sindsdien streeft Turkije met succes naar regionale macht en willen zij in de regio functioneren als een democratisch moslimland -als toonbeeld- zoekend naar macht in een leiderschapspositie voor de gehele Moslimwereld.

Huidige ontwikkeling

Door de  recente ontwikkelingen in de Arabische wereld van onrust, chaos en geweld wordt er momenteel een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan de moderne Bijbelse geschiedenis. We leven in een tijd van de wederoprichting aller dingen, met name het herstel van Israel als voorzegd door de profeten! (Ezechiel 36 en 36; Handelingen 3:21).

In zijn profetische rede sprak  ‘Jesjoea’ met het oog op het komen van de Zoon des mensen over de vijgeboom als beeld van Israel en op al de bomen, dat zodra zij uitlopen, de zomer nabij is! (Matth.24:32-33;Luk.21:29-31;Hoogl.2:11-13).

Wat is dan de profetische betekenis van al die onrust en chaos en geweld in de Arabische-moslim wereld? Het is toch verbazend dat in Tunesie, Algerije, Egypte, Jordanie, Jemen, Libanon, en straks in nog meer landen, de volksmassa’s opstaan tegen de meestal dictatoriale en corrupte machthebbers. Er wordt hard geroepen om ‘democratie’, wat voor de burgers alleen al het feit dat ze het roepen een psychologische bevrijding is! Maar wat in feite klink klare onzin is. Want de Islam kent geen democratie. De Islam kent alleen maar onderwerping, wat het woordje islam dan ook betekent; onderwerping aan de Koran, en aan de Sharia.

De Mahdi in de stromingen van de Islam

De Islamitische staten zijn uit om de hele wereld in één kalifaat onder de Islamitische messias de Mahdi onder te brengen. De mahdi of mehdi is volgens de Islamitische leer een verlosser of bevrijder van wie in sommige Islamitische stromingen verwacht wordt dat hij volgens profetieen aan het einde van de tijden komt. De komst van de Mahdi is een van de grote gebeurtenissen die voor de dag des oordeels zal plaatsvinden, een van de eschatologische symbolen.

In de Koran wordt de Mahdi niet genoemd. Ook in de twee belangrijkste soennitische Hadith-verzamelingen en de werken van Al-Ghazali ontbreekt het concept van de Mahdi. Binnen sjiitische stromingen wordt hier dan ook een andere invulling aan gegeven dan binnen de soennitische.

De Mahdi wordt wel vergelijken met de Masjiach uit het Jodendom en Christendom, maar is dat niet. Hoewel Isa in de Koran de titel van Messias krijgt, is er ook sprake van een terugkeer van Isa als de Mahdi.

De Mahdi bij het sjiime

De meeste sjiitische moslims, de twaalvers, geloven dat de Mahdi, in de persoon van Mohammed al-Mahdi leeft en zich schuil houdt. Hij is niet zichtbaar voor mensen maar is actief in het dagelijks leven en kan om hulp gevraagd worden. Hij zal bij het einde der tijden opnieuw verschijnen en dan zal voor de rechtgeaarde gelovigen een tijd van vrede aanbreken die 7  jaar zal duren.

Volgens een Hadith is de Mahdi een nakomeling van Mohammed die rechtvaardigheid zal brengen waar onrechtvaardigheid heeft geregeerd en zal samen met Isa een (Islamitisch) vrederijk op aarde stichten.

De Mahdi verschijnt in Mekka, vergezeld van zonsopgangen in het westen. Hij vestigt zich in Kufa, waar Mohammed, zijn schoonzoon Ali en diens zoon Hoessein zich bij hem voegen. De hele wereld zal de Islam aanvaarden, al dan niet vrijwillig. Als de Mahdi verdwijnt, breekt de Laatste Dag aan.

Een variatie op het idee van de Mahdi is dat Isa verschijnt in de plaats van de Mahdi. Hij gaat naar Jeruzalem om daar Dadjaal en alle gelovigen te doden. Na veertig jaar wordt hij in Medina begraven naast Mohammed.

De komst van het Koninkrijk  der Hemelen Als het in onze tijd inderdaad gaat om de doorbraak van het Koninkrijk der Hemelen of anders gezegd het Messiaanse Vrederijk dat vanuit Jeruzalem zijn vaststelling en regeling zal krijgen, het er in deze dagen veel op lijkt dat de mensenmoorder en leugenaar van de beginne ijverig bezig is om zijn koninkrijk, zijn kalifaat te vestigen om als tegenstander van de Bijbelse Masjiach Jesjoea, zijn Mahdi te brengen.

De tijd gaat dringen!

Zoals ik al eerder heb aangegeven in mijn editorials zijn we vanaf 7 juni 1967 op weg naar een moment in de tijd waar gezegd kan worden ‘Year of Jubilee Proclaimed’, en dat is op z’n minst gezegd  fascinerend! Jeruzalem de stad van de grote Koning Davids, … ‘Want daar staan de zetels ten gerichte’  (Psalm 122:5). Het is Jesjoea zelf die de overwinnaars van de gemeente te Laodicea beloofd te zitten met Hem op Zijn troon, gelijk Hij overwon en zit met zijn Vader op Zijn troon (Openbaring 3:21). De strijd gaat om Jeruzalem en het Tempelplein! Vandaar ook dat zo belangrijke moment in de tijd toen Jeruzalem op 7 juni 1967 in de Zesdaag-Oorlog in Joods-Israelische handen viel en het herstel en opbouw van de stad gerekend naar de zeven weken van 7 x7 jaar uit Daniel 9 vers 25, er ook nog eens in de zevende maand Tishri op de tiende dag een bazuingeschal aan verbonden is, die dan op 23 September 2015 een Yom Kippur inluid (Lev.25:8-10).

De zegels geopend

In Psalm 89:16 horen we over de ‘vreugde van het geklank der bazuin.’ Het was niet zomaar een geklank, maar één met een bijzonder blij geluid. Aan het eind van die (7×7) 49 jaren werden de beperkte vrijheden opgeheven en  het verspeelde eigendom terug gegeven, zodat iedere man weer in vrijheid naar familie en bezit kon terugkeren. Dit gebeuren is een type van wat we tegenkomen in Handelingen 3 in de verzen 19 tot en met 21 waar Petrus spreekt over de terugkomst van Jesjoea masjiach, … ‘Hem moest de hemel opnemen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen.’ Het is van belang om in te zien dat hetgeen hier door Petrus wordt gezegd verwijst naar het ‘Jubeljaar’ het 50e dat spreekt van -herstel van vrijheid en bezit- aangaande  het volk, de stad en het land Israel, bij het wederkomen van hun Mashiach. De terugkerende woorden in Leviticus 25:28,31,33,54 … ‘en zij zullen in het Jubeljaaruitgaan, vond telkens plaats in het 50e jaar. Het hebreeuwse woord is ‘yobel’ afgeleid van ‘yabal’, met de betekenis die we vinden in Jesaja 55:12 … ‘Want in blijdschap zult gijlieden uittrekken, en met vrede voortgeleid worden.’ Dit woord komen we het eerst tegen in Exodus 19:13 waar het vertaald is met ‘hoorn’, en vervolgens in Jozua 6:4,5,6,8,13 met ‘ramshoorn’. Ook is daar een verband tussen het ‘Jubeljaar’ en het ‘jaar van het welbehagen des Heren’ en ‘het jaar van Mijn verlossing (verlosten) is gekomen’ (Jesaja 61:1,2;63:4).

Het was Opperrabbijn Shlomo Goren van het Israelische leger de IDF (Israel Defence Force) die op 7 juni 1967 met Torahrollen te midden van juichende soldaten de ‘shofar’ blies … ‘the Rabbi did not stop blowing the shofar and reciting prayers. His enthusiasme affected the soldiers and from every direction came cries of ‘Amen!’ The paratroopers burst into song, and I forgot I was supposed to be an objective reporter and joined them in singing ‘Jerusalem of  Gold!’

Tussen deze historische dag van 7 juni 1967 en de komende Yom Kippur van 2015 ligt er nog een dag die van belang is voor de verdere invulling van de voortgaande profetie. Want tussen 1967 en 2015 is daar die andere Yom Kippur van 6 oktober 1973 die aan de horizon verschijnt en waar de ‘shofar’ niet meer tot rust kwam toen op die dag de oorlog uitbrak, ‘The Yom Kippur War’. Het zijn deze 42 (6×7) jaar die er liggen tussen 1973 en 2015,  die sterk doen denken aan de 42 pleisterplaatsen die Israel passeerde voordat het ‘beloofde land’ onder Jozua werd ingenomen (Num.33:1-49).

De radicale Islam met de legers van Gog en Magog uit Ezechiel 38 en 39 zijn hard op weg naar Israel met als doel Jeruzalem te veroveren en van de Heilige stad de hoofdstad van het kalifaat te maken. Dit nog toekomstige gebeuren kan wel eens veel dichterbij zijn dan men aanvankelijk verwacht! De geopolitiek in het Midden-Oosten geeft daar dan ook alle aanleiding toe. Bovendien zal de invasie van Gog in Israel waarbij een aantal senario’s mogelijk zijn, ook de sleutel zijn tot grote veranderingen in de wereld, die tevens tot de periode van de de Apocalyps – de grote verdrukking – zullen leiden!

Ofschoon Israel in welvaart en vrede levend door de afschrikking van hun nucleair arsenaal, zal het tot op de invasie van Gog en Magog en de spectaculaire vernietiging van deze geweldige Islamitische macht door God, nog niet weten dat de Here Jesjoea hun God is. Maar van die dag af zal Israel het weten! (Ezechiel 39:22). In al deze profetieen uit Ezechiel 36, 37, 38 en 39 zien we vooreerst een terugkeer uit de eeuwen langen ballingschap met een herstel in materiele zin, en vervolgens een samenkomen van de volken als een geweldig groot leger, dat als ‘een opkomend onweer’ (hebr. ‘als een SHOA’) onverwachts Israel aanvalt om het te verdelgen.

Vanaf 1967 bevindt Israel zich in een overgangsperiode, een periode waarin tevens de volken gestest worden op hun houding t.o.v. de staat Israel met haar hoofdstad Jeruzalem, en waarbij de contouren worden afgemeten voor het finale patroon en waar profetieen meer en meer manifest gaan worden! Hierbij is het van belang om in te zien dat de tekenen in Openbaring 6:1-17 en Mattheus 24:4-30 vrijwel identiek aan elkaar zijn. We zien hier dat de 6 zegelen uit de Apocalyps exact corresponderen met de laatste profetische rede van Jesjoea masjiach, en waar de opening van het eerste zegel met het tevoorschijn komen van een ruiter op het witte paard, in verband gebracht wordt met één van de valse messiassen!

Maar laten we niet vergeten dat temidden van al die verleidingen die nog zullen komen, met oorlogen en geruchten van oorlogen, het Jesjoeazelf is die zegt: ‘ziet toe, weest niet verontrust; want dat moet geschieden maar het einde is het nog niet’ (Matth.24:7).

Zoals ik al eerder in mijn editorials heb aangetoond, staan daar nog 3 (jaar) weken van de 70 weken open (zie: Daniel 9:24-27), waarvan de 67e week zo abrupt werd afgebroken in het jaar 63-64 A.D. (Handelingen 28:26-28). Dus in die zin kunnen we ook nog spreken van de 3x7 openstaande 7 zegelen, 7 bazuinen, en 7 schalen van oordeel die hun loop moeten krijgen, en vandaar ook datJesjoea kon zeggen, ‘maar het einde is het nog niet’!

Het erfdeel

Het heil voor Israel en de volken in namelijk een vervreemde erfenis, een erfgoed waar geen schepsel aan kan komen en dat uitsluitend door Jesjoea masjiach zelf kan worden ontsloten! De aarde is bezet gebied, wederrechtelijk bezet door de Vorst dezer wereld. Dat is ook het grote probleem waar alle wereldleiders van nu zich op stuk lopen!

Het is Jesjoea zelf die in het boek de Apocalyps wordt gezien als de enige die waardig is om het verzegelde boek open te doen, en zijn zegels los te maken, en het vervreemde eigendom terug te winnen, daar Hij alleen als Losser en Redder op kan treden, want Hij heeft als het Lam Gods de LOSPRIJS betaald met zijn Offerbloed (Openbaringen 5:1-14).

Zo zal daar straks een eerste offensief zijn tegen de wereld(en) van goden en afgoden als in de dagen van de Verlossing uit Egypte. Hierbij is de leeuw van Juda, de zoon van David, dezelfde als het staande Lam, dat eruit zag alsof het geslacht was. Ogenschijnlijk een onmogelijke tegenstelling, maar het zijn de twee wezenskenmerken van de Losser! Het Hemelse tafereel wat gezien wordt is het manifest worden van wat Israel in hun feesten de eeuwen door gevierd heeft Pesach en Yom Kippur, als deze Mijn gezette hoogtijden‘ (Leviticus 23:2).

Het was de apostel Petrus die na (7×7) 49 dagen op de 50e dag op het wekenfeest Sjawoe’ot uitriep:maar dit is het‘waarvan door de profeet Joel gesproken is (Handelingen 2:16). Het gehele boek Joel heeft betrekkinng op Israel en de volken en het ziet uit op de Dag des Heren. Hier vinden we het ‘Jubeljaar’ terug: ‘Blaast de bazuin te Sion, heilig een vasten, roept een verbodsdag uit’, als zijnde een Yom Kippurde Grote Verzoendag (Joel 2:15). Hier wordt gesproken over ‘de zon die veranderd zal worden in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en geduchte dag des Heren komt’, (Joel 2:31;Handelingen2:20). Hetwekenfeest (Sjawoe’ot) en het ‘Jubeljaar’ hebben het getal 50 gemeenschappelijk voor dagen en jaren, ‘Ik heb u gegeven elke dag voor elk jaar’ (Ezechiel 4:4-6).

Als voor Israel in 1967 de strafmaat eindigt, en de Here proclameert: ‘Ik ben voor Jeruzalem en voor Sion in grote ijver ontbrand, maar Ik ben toornig op de overmoedige volken, die, terwijl Ik maar een weinig vertoornd was, meehielpen ten kwade’, en ‘de bepaalde tijd gekomen is’ (Zacharia 1:15-17;Psalm 102:14), zullen er in dit decennium naar de profetie uit Joel zich tekenen (6 eclipsen) aan ‘Zon en Maan’ zich voordoen opMijn gezette hoogtijden, beginnende in 2014 de 14e Nissan op Pesach en eindigend in 2015 de 15e Tishri op Sukkoth geen toevalligheden zijn!

In de Handelingentijd waren de apostelen ervan overtuigd dat een spoedige terugkomst van Jesjoea masjiach nog in hun generatie zou plaatsvinden, (1 Petrus 4:7; Jakobus 5:7-9; Hebreeen 10:37; 1 Johannes 2:18; 1 Corinthiers 1:7;7:29;10:11;16:22; Romeinen 13:12;16;20; 1 Thessalonisenzen 4:13-18). Het was een uitzien naar de openbaarwording het manifest worden van Jesjoea masiach. Meer dan ooit is er vandaag in Israel een uitzien naar Jesjoea hammasjiach te midden van de wederoprichting aller dingen. Dit heilsteken past helemaal bij het komende ‘Jubeljaar’. Het geklank van de bazuin proclameert de vrijheid van iets groots. De geopolitiek heeft Jeruzalem met Judea en Samaria het Bijbelse hartland als bezet gebied verklaard! Het geklank betekent nu in diepste zin ook, … ‘om uit te roepen een jaar van het welbehagen des Heren en een dag der wrake van onze God.’ Dit past ook helemaal in het Yom Kippur gebeuren uit Openbaringen 5 waar een boekrol, die weliswaar verzegeld met 7 zegels al ‘jubelend’ door de Losserverbroken zal worden, om het erfdeel berustend buiten de macht van alle schepselen weer eigendom te maken van de oorspronkelijke Eigenaar (Jesaja 61:2; Jeremia 32:14-15; Openbaringen 5:1-14).

Gerard J.C. Plas


Outstanding Explanation Why Israel can’t withdraw to its pre ’67 borders line – Please Share!



AIPAC Policy Conference 2017 / March 26 – 28

The AIPAC Policy Conference is the pro-Israel community’s preeminent

annual gathering. The event attracts more than 15,000 community and

students activists from all 50 states and countless Israëli and American

policy makers and thought leaders.


Dagelijks nieuws uit het Midden-Oosten, Europa en de U.S.A. / of zoek naar: dagelijks nieuws week 1 / 2 / 3 / etc. 

Een interessante videoclip: Wacht CERN op … / zie: dagelijks nieuws 28-3-2017


THE UNDERGROUND met Joel Richardson


Lisa Haven NEWS network


Na de nacht komt de dag / documentatie


ILTV – Daily Newscasts from Israël




zon en maan eclipses 2014-2015



Dec 282016

Als Israël in het geding is menen ook sommige theologen haarfijn te kunnen uitleggen wat het internationaal te zeggen heeft. Verwijzingen naar dit rechtsgebied behoren tot het vaste arsenaal van de critici van de staat Israël. Er is echter alle aanleiding hierbij wat kritische kanttekeningen te maken.

Dominee Veldhuis weet het zeker. CU-kamerlid Joel Voordewind heeft het mis als hij niet over bezetting wil spreken als het om Palestijnse gebieden gaat, maar om beheer door Israël. Wat de staat Israël en meer in het bijzonder de Joodse bewoners van de ‘nederzettingen’ daar (d.w.z. in Judea, inclusief Oost-Jeruzalem, Samaria en op de Golan) doen is volgens de Culemborgse predikant, die verbonden is aan het Rights Forum van oud-premier van Agt, in flagrante strijd met het internationaal recht (Zie: Henri Veldhuis Weblog,

In dit artikel wil ik deze en soortgelijke geluiden bekijken in relatie tot internationaal recht en politiek. Vervolgens ga ik in op internationaalrechtelijke aspecten van het bestaan van de staat Israël en zijn grenzen. Ten slotte komt het oorlogsrecht aan de orde, een terrein waarop Israël voortdurend doelwit van kritiek is. Een uitputtende behandeling van alle relevanten internationaalrechtelijke leerstukken is uiteraard gezien de omvang van de bijdrage onmogelijk (Zie verder: boekje van Matthijs de Blois, Israël: een staat ter discussie? Over de internationalerechtelijke positie van Israël, Jongbloed/Groen, Heerenveen 2010).

Internationaal recht en politiek

Om te beginnen merk ik op dat de vorming, uitlegging en handhaving van internationaal recht ten nauwste verbonden is met de internationale politiek, dat wil zeggen: de internationale machtsverhoudingen. Internationale rechtsnormen zijn vaak, als uitkomst van een in politieke onderhandelingen moeizaam bereikt compromis, nogal algemeen geformuleerd. Verdragsbepalingen en andere regels van internationaal recht zijn vatbaar voor uiteenlopende interpretaties. Uitleggers maken daarin vaak heel uiteenlopende keuzes, die mede bepaald worden door politieke en levensbeschouwelijke vooronderstellingen. Er vloeien daarom uit het internationaal recht niet zomaar onbetwistbare pasklare antwoorden voort op allerlei moeilijke politieke controverses. Daarbij geldt overigens wat mij betreft niet dat elke uitlegging dezelfde waarde heeft. In het licht van fundamentele rechtsbeginselen zijn er wel degelijk betere en minder goede interpretaties.

De vraag of en hoe een norm door staten of internationale organistaties op een of andere manier gehandhaafd wordt is veelal ook een politieke kwestie. Een duidelijke illustratie hiervan is de totstandkoming van het op 9 juli 2004 door het Internationaal Gerechtshof (IGH) uitgebrachte advies over de juridische consequenties van de bouw door Israel van een anti terreur veiligheidsbarrière, deels ten oosten van de wapenstilstand lijnen uit 1949 (in de media ook wel: ‘de grenzen van 1967’ genoemd). ((2004) ICJ Rep. 136).

Het advies is niet uit de lucht komen vallen. Het werd gevraagd door de Algemene Vergadering van de VN, een politiek orgaan dat bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten van de VN, merendeels geen vrienden van Israël. Het politieke karakter blijkt ook als we ons realiseren dat uitgerekend de door Israël gebouwde barrière aan het Hof werd voorgelegd en niet andere omstreden barrières in deze wereld, zoals die in het door India en Pakistan betwiste Kashmir. In het voor Israel negatieve advies, dat overigens niet bindend is, maakt de meerderheid van de rechters – ook mensen met eigen vooronderstellingen – zeer omstreden en aanvechtbare keuzes bij de interpretatie van internationaalrecht. Het Hof komt niet toe aan een serieuze afweging van het recht en de plicht van de staat Israel zijn eigen burgers te beschermen en de soms ernstige beperkingen die de oprichting van de barriere kan meebrengen voor de Palestijnse Arabieren. De Amerikaanse rechter in het Hof, Thomas Buergenthal, die zich distantieerde van het advies, maakte zijn collega’s op dit punt terecht ernstige verwijten. Het advies wordt niettemin door velen gezien als het onbetwistbare uitgangspunt voor de beoordeling van de juridische posities van de partijen in het conflict tussen Israël en de Palestijnse Arabieren.

De meerderheid van de rechters maakt zeer omstreden en aanvechtbare keuzes

Het bestaansrecht van Israël

Wat in de betogen van Israëls critici meestal geheel ontbreekt is een bezinning op de internationaal rechterlijke aspecten van het ontstaan van de staat Israël. Net name ziet men de centrale betekenis van het Palestina Mandaat van 24 juli 1922 over het hoofd. Daarin werd door de Raad van de Volkenbond in een juridisch bindend besluit aan de Britse regering het bestuur over Palestina verleend. Het bijzondere van dit Mandaat is dat het rechten toekent aan een volk, dat toen nog maar zeer ten dele woonde in het mandaatgebied: het Joodse volk. De reden hiervoor is te vinden in de preambule van het mandaat, waar de historische band van het Joodse volk, met het geografische gebied Palestina expliciet erkend wordt en waar tevens wordt verwezen naar de gronden voor de wederoprichting van hun nationaal tehuis in dat gebied. Vanuit profetisch perspectief is dit een belangrijke observatie. Het gaat om een voor zover ik weet uniek voorbeeld van een verbinding van een internationaalrechtelijke tekst met de bijbelse profetie. Als we bedenken van het mandaat die zijn wortels vindt in de Balfour- Verklaring uit 1917, waarin de Britse regering verklaarde welwillend te staan tegenover de vestiging van een Joods nationaal tehuis in Palestina, is de overweging in de preamble goed te plaatsen. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Balfour, en de Britse premier Lloyd George stonden vanuit hun Bijbels gefundeerd geloof zeer sympathiek tegenover het zionistische streven het Joodse volk te doen terugkeren naar het land der vaderen. (Zie daarover bijvoorbeeld de autobiografie van Chaim Weizmann, In dienst van mijn volk, Assen 1949, pp. 179 en 201).

Het mandaat heeft overigens niet slechts historische betekenis. Het is ook anno 2012 nog juridisch relevant, ook al zijn de Volkenbond en het Mandatenstelsel als zodanig na de Tweede Wereldoorlog opgeheven. Daartoe wijs ik op artikel 80 van het VN-Handvest volgens welke bepaling de onder het mandatenstelsel verkregen rechten van het Joodse volk gerespecteerd moeten worden. (Zie voor een gedetailleerde uitleg mijn Israël: een staat ter discussie? Over de internationaalrechtelijke positie van Israel, Jongbloed/Groen, Heerenveen 2010, pp. 38-39).

De kernverplichting van het mandaat is ontleend aan de Balfour-Verklaring (1917): het tot stand brengen van de condities die de stichting van het Joods nationaal tehuis moeten verzekeren (art. 2). In het Mandaat wordt verder voorzien in de bevordering van de Joodse immigratie en vestiging (art. 6). Deze verplichtingen hadden oorspronkelijk betrekking op het gebied van de Middellandse Zee tot de oostgrens van Jordanië, maar dit werd in 1923 teruggebracht tot het gehele gebied ten westen van de Jordaan. Het Mandatenstelsen, in het leven geroepen met het oog op de voormalige koloniën van Duitsland en delen van het Ottomaanse rijk, was een instrument om volkeren voor te bereiden op onafhankelijkheid. Het is de uitdrukking van het beginsel van de zelfbeschikking van volkeren dat vanaf de Eerste Wereldoorlog geleidelijk vorm begint te krijgen. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelt dit beginsel zich tot een aantal verdragen. Het geeft volkeren het recht in alle vrijheid hun politieke status te bepalen en hun economische, sociale en culturele

Een uniek voorbeeld van een verbinding van een internationaalrechtelijke tekst met Bijbelse profetie

ontwikkelingen na te streven. (Zie artikel 1 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake politieke rechten en burgerrechten (1966); ‘Alle volken bezitten het zelfbeschikkingsrecht. Uit hoofde van dit recht bepalen zij in alle vrijheid hun politieke status en streven zij vrijelijk hun economische, sociale en culturele ontwikkelingen na.’ (Nederlandse vertaling van het origineel). De uitroeping van de staat Israël als een Joodse en democratische staat, op 14 mei 1948, na de beëindiging van het mandaat door de Britse regering, geeft uitdrukking aan de zelfbeschikking van het Joodse volk. In dat verband moet, gelet op de veel gehoorde kritiek dat Israël een apartheidsstaat is, (Bijvoorbeeld S.W. Couwenberg, Israël en het apartheidsbewind in Zuid-Afrika: een vergelijking, in: Internationale Spectator januari 2007, pp. 42-43) onderstreept worden dat de keuze voor de eigen identiteit als Joodse staat voluit beschermd wordt door het zelfbeschikkingsrecht.

De grenzen van Israël

Een staat wordt in het internationaal recht onder andere gekenmerkt door aanwezigheid van een territoir waarover effectief gezag wordt uitgeoefend. Een territoir impliceert grenzen waarmee dat territoir wordt afgebakend van dat van andere staten. Het is interessant op te merken dat voor de Britse regering, met name voor premier Lloyd George, bij de onderhandelingen over de omvang van het mandaatgebied de Bijbelse notie van het land Israël ‘van Dan tot Berseba’ centraal stond. (Zie: Richt. 20:1, 1 Sam. 3:20 en 1 Kon. 4:25). Dat is een aanduiding van het gebied bewoond door de Twaalf Stammen van Israël gedurende de tijd van de Eerste Tempel. Het oorspronkelijke territoir van het Palestina Mandaat, strekte zich uit van de Middellandse zee tot wat nu de oostgrens van Jordanie is. Kort na het tot stand komen van het Mandaat besloot de Britse regering op 16 september 1922 gebruik te maken van de in artikel 25 voorziene mogelijkheid om ten aanzien van het gebied ten oosten van de Jordaan de tenuitvoerlegging van mandaat verplichtingen uit te stellen of op te schorten.

Het doel van de Britse regering was de totstandkoming van het onder Brits toezicht staande Emiraat van Trans-Jordanië mogelijk te maken (nu Jordanië). De verplichting tot vestiging van een Joods nationaal tehuis gold voortaan tot aan de rivier de Jordaan. Gezien de blijvende betekenis van de rechten van het Joodse volk onder het Mandaat zijn er sterke argumenten voor een soevereiniteitsclaim van Israël op het gehele mandaatgebied, in ieder geval tot aan de Jordaan. Daarbij moet wel gesteld worden dat de Israëlische regeringen daaraan in de loop der geschiedenis niet onverkort hebben vastgehouden.

Toen in 1947 duidelijk was geworden dat de Britten het Mandaat wilden beeindigen stelde de Algemene Vergadering (AV) van de VN een Verdelingsplan voor dat voorzag in een Joodse en een Arabische staat. De Joodse staat was teruggebracht tot een zeer beperkt onderdeel van het oorspronkelijke mandaatgebied. Dit Verdelingsplan is nooit gerealiseerd. Het werd niet zonder bezwaren aanvaard door het Joodse leiderschap maar onmiddellijk verworpen door de Arabische bewoners en de omringende Arabische staten. De in het Verdelingsplan voorziene grenzen hebben dan ook geen enkele internationaalrechtelijke betekenis.

Er zijn sterke argumenten voor een soevereiniteitsclaim van Israel op het gehele mandaatgebied

De Onafhankelijkheidsoorlog (1948-1949) tegen de agressie van vijf Arabische staten, die de vernietiging van de Joodse staat beoogden, heeft geresulteerd in de vaststelling in 1949 van wapenstilstandslijnen, overeengekomen tussen Israel en respectievelijk Egypte, (Trans-) Jordanië, Syrië en Libanon en nooit bedoeld als internationale grenzen. In concreto betekende dit dat het door de staat Israel bestuurde gebied slechts een deel van het oorspronkelijke mandaatgebied omvatte.

Egypte bezette de Gazastrook en Jordanië deed hetzelfde met Judea en Samaria inclusief Oost-Jeruzalem (met de Oude stad). In de wandeling worden deze gebieden vaak de Westbank genoemd. Deze term is in 1950 ingevoerd toen Jordanie het gebied annexeerde. Het loslaten van de Bijbels-historische benamingen Judea en Samaria ondermijnt uiteraard de Joodse aanspraken op deze gebieden.

Na de Zesdaagse oorlog van 5-10 juni 1967 waarin Israël zich moest verdedigen tegen agressie van de zijde van met name Egypte, Syrië en Jordanië, is het gebied dat onder Israelisch bestuur kwam aanzienlijk aangebreid, namelijk met de Sinai-woestijn, de Gazastrook, Judea en Samaria, inclusief Oost-Jeruzalem en de Golanhoogte. Door velen worden de genoemde gebieden sindsdien aangeduid als ‘bezette gebieden’ (De Sinaï is in 1979 weer teruggegeven aan Egypte, terwijl Israel zich ook volledig uit Gaza heeft teruggetrokken), niet alleen in resoluties van VN-organen, maar ook in het Advies van het Internationaal Gerechtshof van 9 juli 2004.  Die kwalificatie is naar mijn oordeel echter niet juist. Joel Voordewind heeft gelijk. Dit om te beginnen gelet op de omvang van het mandaatgebied. Daarbij kan nog onderstreept worden dat met name Judea en Samaria, inclusief Oost-Jeruzalem het historische ‘hart’ van het land Israel vormen. Verder moet worden opgemerkt dat Israel toen het zich in 1967 opnieuw moest verdedigen tegen Arabische agressie niet het grondgebied van andere staten heeft ingenomen; het ging om gebieden die Jordanie en Egypte in 1948 zonder rechtsgrond hadden bezet na een agressieoorlog en dus niet om territoir van genoemde staten. De in artikel 2 van de Vierde Geneefse Conventie (uit 1949, die gaat over de behandeling van burgers in bezet gebied), voorziene situatie van bezetting van territoir van een hoge verdragssluitende partij (in casu Jordanie of Egypte) door een andere hoge verdragsluitende partij (Israel) deed zich dus niet voor. Dit standpunt is heel recent nog eens verwoord door een commisie van hooggekwalificeerde juristen onder voorzitterschap van een oud-rechter van het Israelische Hooggerechtshof, Levy. (http://spme.netlcgi-bin/printerfriendly/pf.cgi)

Het is de vraag of zij de critici van Israel die zich zo graag beroepen op het internationaal recht, kunnen overtuigen. De voorzitter van de Amerikaanse (RK) bisschoppenconferentie heeft zich in ieder geval al tegen het rapport uitgesproken. (

Het voorgaande is van belang voor de status van de Joodse nederzettingen in Judea en Samaria. Door velen worden deze als een ernstige inbreuk op het internationaal recht gezien en als een voornaam obstakel op de weg naar vrede in het Midden-Oosten. Dat standpunt is niet terecht. We moeten vaststellen dat de nederzettingen zich bevinden op het oorspronkelijke gebied van het Mandaat dat was aangewezen voor de vestiging van het Joods nationaal tehuis. Hierboven heb ik reeds betoogd dat de rechten van het Joodse volk onder het Mandaat nooit zijn vervallen. Daartoe behoort ook het recht van Joden/Israeli’s om zich te vestigen in het mandaatgebied in artikel 6.

Israël in oorlog

Vanaf zijn ontstaan tot op heden wordt het voortbestaan van de staat Israël dagelijks bedreigd. Israël is de enige lidstaat van de VN waarvan het recht om te bestaan door sommige andere leden van de VN tot op de huidige dag ontkend wordt, denk bijvoorbeeld maar aan de uitlatingen van de Iraanse president Ahmadinejad. Daarnaast heeft de staat Israel te maken met de permanente dreiging van Palestijnse terroristische groeperingen die uit zijn op zijn vernietiging. Israel krijgt voor zijn militaire optreden heel veel kritiek, zowel van buiten als van binnen de eigen samenleving.

Die kritiek spitst zich in de eerste plaats toe op het beroep op het recht op zelfverdediging dat verankerd is in het internationaal recht (art. 51 Handvest VN).  Het beroep daarop door Israel ter legitimatie van de bouw van de veiligheidsbarrière werd door het IGH afgewezen in zijn Advies uit 2004. (Zie Justus Reid Weiner and Avi Bell, International law and the Fighting in Gaza, Jerusalem Center for Public Affairs, Jerusalem 2008).

Het Hof beperkt de reikwijdte van artikel 51 van het VN-Handvest (‘Geen enkele bepaling van dit Handvest doet afbreuk aan het inherente recht tot individuele of collectieve zelfverdediging in geval van een gewapende aanval tegen een Lid van de Verenigde Naties …’), zonder dat de tekst daartoe aanleiding geeft, tot een gewapende aanval van een staat tegen een andere staat, en acht het dus niet van toepassing wanneer de staat bedreigd wordt door niet-statelijke terroristische groepen. Aan Israel wordt met andere woorden het recht ontzegd om zijn meest fundamentele staats taak uit te voeren: de verdediging van de eigen burgers tegen geweld.

Meer recentelijk kwam opnieuw het beroep van Israël op het recht op zelfverdediging aan de orde in verband met de strijd in de Gaza-strook (27 december 2008 – 19 januari 2009) toen Israël een einde wilde maken aan vrijwel constante stroom raketbeschietingen door Hamas en andere Palestijnse groeperingen op burgerdoelen in het zuiden van het land. Critici verweten Israël dat het niet voldeed aan het vereiste van de proportionaliteit. Men wees op het verschil in aantallen dodelijke slachtoffers. In de pers werden de 13 doden aan Israëlische zijde geplaatst tegenover de 1300 doden aan de kant van Gaza.

Daarmee is echter niet aangetoond dat er geen sprake is van proportionaliteit. Daarbij gaat het niet om een numeriek evenwicht tussen de aantallen slachtoffers aan weerskanten, maar om een vergelijking van het beoogde doel met de daartoe ingezette middelen gelet op de toekomst. Het is relevant om in de overwegingen te betrekken wat het te verwachten effect van het optreden van de tegenstander zal zijn, dus om rekening te houden met de te verwachten opbouw van de gevechtscapaciteit door de ontwikkeling van meer geavanceerde raketten die bijvoorbeeld Tel-Aviv zouden kunnen bereiken en zich niet te beperken tot de voorheen gebruikte primitieve projectielen.

Een tweede aspect van de normering van het geweldgebruik is het internationaal humanitair recht, dat bepaalt wat er geoorloofd is als het gaat om de vorm, de mate en het doelwit van het gebruik van geweld. Centraal in dat verband is het beginsel van onderscheid. Dat houdt in dat de partijen bij een gewapend conflict onderscheid moeten maken tussen degenen die deelnemen aan de strijd (combattanten – militairen) en degenen die dat niet doen (non-combattanten – burgers).

Burgers en burgerdoelen moeten beschermd worden en militaire acties mogen slechts gericht zijn op militaire doelen. Israël krijgt het verwijt dat het dit beginsel schendt, gelet op de burgerslachtoffers die vallen in het conflict met de Palestijnse Arabieren, denk ook weer bijvoorbeeld aan Gaza. Vooropgesteld moet worden dat er veel voor te zeggen is dat het Israëlische leger wel degelijk ernst maakt met dit beginsel. Israël doet er alles aan om voorafgaande aan een militaire operatie de burgerbevolking op de betreffende locatie te waarschuwen, telefonisch en met flyers. Ook moet worden onderstreept dat de aard van de door terroristische organisaties gevoerde strijd, in wezen een vorm van guerrillaoorlog, het toepassen van het beginsel van onderscheid bijzonder complex, zo niet vrijwel onmogelijk maakt. De door terroristische organisaties gevolgde tactiek is er op gericht om het onderscheid tussen de combattanten en non-combattanten zoveel mogelijk te verdoezelen, in strijd met internationaal recht. Militaire operaties worden ondernomen vanuit civiele locaties, zoals woonhuizen, scholen, ziekenhuizen en moskeeën. Ook zijn er heel sterke aanwijzingen dat bijvoorbeeld in het conflict in Gaza van het vermommen van strijders als burgers sprake is geweest. Ook dit is in strijd met het internationaal humanitair recht. Helaas richt zich de focus van de kritiek meestal echter op het optreden van Israël en niet op dat van bijvoorbeeld Hamas.


In het debat rondom het conflict van Israël en de Palestijnen spelen internationaalrechterlijke argumenten ontleend een prominente rol. Vaak wordt gesuggereerd dat Israël stelselmatig onrechtmatig optreedt in de zogenoemde ‘bezette gebieden’ en bij de strijd tegen de voortdurende aanvallen waarmee het land geconfronteerd wordt. In deze bijdrage worden kritische kanttekeningen geplaatst bij de gebruikelijke benadering, toegespitst op de aard van het internationaal recht, het bestaansrecht en de grenzen van Israël, en het oorlogsrecht.

We hebben maar enkele aspecten kunnen aanstippen. Hopelijk is wel duidelijk geworden dat een beroep op internationaal recht om de staat Israël te bekritiseren in veel gevallen wat al te gemakkelijk is. De inhoud en betekenis van dit recht zijn minder eenduidig dan veel critici beweren. Bovendien worden naar mijn oordeel belangrijke aan het internationaal recht te ontlenen noties, die de positie van de staat Israël ondersteunen, veelal systematisch genegeerd. Het is mijn wens dat het voorgaande bijdraagt aan meer evenwicht aan het debat.

Dr. Matthijs de Blois (1953) is universitair hoofddocent bij de Afdeling Rechtstheorie aan de Utrechtse Universiteit, Zijn onderzoeksterrein is Recht en Religie.


On the 29th November the UN General Assembly upgraded the status of the Palestinian Authority to non-member observer status, thereby giving them opportunity to join in debates and have access to many UN bodies including the International Criminal Court at The Hague.

Israel has faced the wrath of the world as it sought to deal with a murderous enemy on their borders. The word “Disproportionate” has again been used in relation to the operations despite the extraordinary precision employed to eliminate terror weapons and minimise casualties. Since then we have seen threats of more boycots as Israel withholds PA tax revenues in order to pay for unpaid electricity supply and moves ahead with building houses in the land given by God to Israel. Ambassadors have been summond and reprimands have been served – and why? Because Israel has decided not to submit and die but to rise up and live.

May God bless those brave nations who stood by Israel at the UN, in contrast with the 41 nations including the UK and Germany who abdicated responsibility to act righteously. Never before has Israel been so isolated as now.

So where is this all leading? Zecharia’s ancient prophecy is beginning to take shape. Chapter 12 is unfolding as the rage of the Nations spoken of in Psalm 2 is ever more focussed on the people.

But it’s not just Israel in the firing line! The climax of history is coming and all true believers in the Lord Jesus Christ are coming under increasing attack as they stand for the Gospel of the Lord Jesus Christ. Nations which have traditionally upheld the Truth of God’s Word are sliding back into darkness and paganism. Islam is seeking to fill the void whilst the Secular-Humanistic ideologies are sweeping through the institutions. As a result, the backsliding into chaos and resulting recrimination is all around to see. Apostasy is now blatant as even traditional Evangical Churches are abandoning historically held beliefs and traditions. Where is the voice of hope in our lands? What is the Lord saying to His people?


The greatest and most hopeful message from the Lord is that which we find in Luke 21:28 “Now when these things begin to happen, look up and lift up your heads because your redemption draws near.”

Jesus is coming back – Hallelujah! It’s so important to balance what is happening with the firm promises of God in His Word.

2 Thessalonians Chapter 2 gives a picture of the end times as “‘the mystery of lawlessness’ continues with the evil work”. The ‘falling away’ is happening on a huge scale and yet in glorious contrast, the Lord is drawing out a people for His name as never before. Many developing nations that have never known the fruits of a righteous society are being blessed as they embrace the gospel. But for those who turn their back on their heritage – God is withdrawing His face from them.

2 Thess. 2:7 talks of “He who restrains will do so until He is taken out of the way (or steps  aside)”. Who is this one who restrains other than the Holy Spirit who acts through individuals, governments and institutions to restrain evil. It’s because of His work we can confidently pray for our governments, Rom. 13:1-8; 1 Tim. 2:1-4 knowing that He hears us.

Contrary to some ideas, the Holy Spirit of God will never leave this world. It’s His. But He does hide Himself.

In Hosea 4 the prophet shares the pained heart of God for His rebellious people. It was He who had chosen them, redeemed them, blessed them, led them and taught them His will and ways so that through them they would bring the light of His Torah to the world. God appealed to them over generations. In the end when they refused to listen He did the only thing that would bring them to their senses by leaving them to find out the hard way.”Ephraim is turned to idols, let him alone” 4:16 and in 5:15 it says, “I will return to My place till they acknowledge their offence. Then they seek My face. In their affliction they will earnestly seek Me.

Being left to your own fate is a terrible thing. When God finally stops talking to people and nations, a terrible day is about to dawn. For Israel, we are assured that they will indeed find Him if they seek Him with all their heart. But what of the nations of the world  who have no such promise?

Even at this late hour let us pray that our own nation might turn back to God and that they love the nation Israel and be saved.


Joel C. Rosenberg’s Blog

  • Should Christians support the creation of a sovereign Palestinian state? The UN is essentially set to vote for one on Thursday 29th November.  

Should Christians support the creation of a sovereign Palestinian state? This has long been an important question. But its particularly relevant.

On Thursday 29th November, the Palestinian leadership asked the United Nations General Assembly to vote on a resolution that will give them enhanced international legal status, not quite a full sovereign state, but very close. The resolution is expected to pass decisively. France, Russia, China and most nations of the world have indicated they will vote “yes” on the resolution. That’s right, the world is poised to say yes to a sovereign Palestinian state despite the fact that Palestinians in Gaza just committed more than 3,000 war crimes last week (each rocket was fired from behind innocent Arab civillians, and fired at innocent Jewish civillians, making each rocket fired a double war crime); despite the fact that the Palestinian Authority in the West Bank doesn’t have any control over the situation in Gaza; despite the fact that the PA has admantly refused to sit down and engage in face to face peace talks with the Israelis for years; and despite the fact that the PA is nearly bankrupt and unable to pay its workers.

The U.S . and Germany are among a handful of nations that have said they oppose this resolution. The reason they oppose this resolution is not because they oppose the creation of a sovereign Palestinian State. To the contrary, I’m not aware of any government in the world that is opposed to dividing the Land of Israel and creating a sovereign Palestinian state. The reason the U.S., Germany and others oppose this resolution is because it is essentially a unilateral move by the Palestinian leadership to achieve a state without directly negotiating with the State of Israel. The Oslo Accords – which were signed back in the ’90s by Israel and the Palestinians – forbade unilateral moves by either side. Thus, the Palestinian leadership is now trying to break the one major diplomatic agreement it has ever signed with Israel. That doesn’t bode well for future peace talks.

In the end, the creation of any new internationally-recognized sovereign state in the world requires an affirmative vote by the U.N. Security Council, not the General Assembly. The U.S. continues to vow to veto any resolution of this kind that might come before the Security Council unless it is the result of a comprehensive peace treaty agreed to in advance by the Israelis and the Palestinian leadership. This brings us back to the question of whether Christians should support the creation of a sovereign Palestinian state.

Let me walk you through my understanding of Scripture in this regard:

  1. The Bible doesn’t speak precisely to the issue of wether a sovereign Palestinian state will be created or not.
  2. That said, I tend to believe the geopolitical and prophectic evidence suggests there probably be a Palestinian state in the not-too-distant future.
  3. International pressure on Israel to cut a deal, divide the Land, and create a Palestinian state is overwhelming, recentless, and intensifying.
  4. Currently, the Palestinian leadership refuses to negotiate directly with Israel. Rather, they hope to unilaterally declare a state at by getting the vast majority of countries at the U.N. to vote for the creation of the state at the General Assembly session in New York.
  5. The Palestinians have more than enough votes to pass such a U.N. resolution in the General Assembly (though, again, the U.S. has suggested it would veto a unilateral declaration if it came to the Security Council).
  6. The most intense international pressure for a Palestinian state is coming from Western Europe, which has grown increasingly anti-Israel and increasingly anti-Semitic.
  7. A majority of Israelis have become exhausted with the Arab-Israeli conflict and now would support a Palestinian state under certain conditions.
  8. Even Prime Minister Benjamin Netanyahu – the leader of the center-right Likud Party (which has historically opposed creating a Palestinian state) – has offered to divide the Land and help create a Palestinian state, so long as it demilitarized and doesn’t divide Jerusalem.
  9. However, the Bible stongly warns the nations not to divide the Land of Israel and states that all nations who do so will face God’s judgment. The lord said to the Hebrew Prophet Joel,I will gather all nations and bring them down to the valley of Jehoshaphat. Then I will enter into judgment with them there on behalf of My people and My inheritance, Israel, whom they have scattered among the nations; and they divided up My land.” (Joel 3:2).
  10. Despite this warning, the nations have repeatedly divided the Land of Israel over the centuries.
  11. Bible prophecy suggests the Land will be divided again in the last days. The Hebrew prophet wrote in Daniel 9:26-27 that in the last days “the prince who is to come” (the Antichrist) “will make a firm covenant” (a peace treaty) “with the many” (neighbors of Israel) for seven years, but will then break the treaty after three and a half years. This strongly – though not definitively – suggests a state will be created or reaffirmed through this treaty.
  12. Eventually, after breaking the peace treaty, the Antichrist will invade and conquer Israel and rule the world with great evil and tyranny from the “Beautiful Land.” The prophet Daniel wrote, “He will also enter the Beautiful Land, and many countries will fall … and he will go forth with great wrath to destroy and annihilate many. He will pitch the tentd of his royal pavilion between the seas and the beautiful Holy Mountain [Jerusalem]” before being destroyed and judged by the Lord Himself. (Daniel 11:41, 44, 45).
  13. On the basis of these and other Scriptures, I suspect a sovereign Palestinian state will be created, though it would likely be temporary in duration. The outlines of a geopolitical deal are already done. Israeli and Palestinian officials have been negotiating on and off for decades.
  14. So we should expect European pressure to continue to build and eventually a European leader will take the lead and get a deal done – to many, it will look like a wonderful peace deal, at first, but the Bible makes clear it will turn disastrous for Israel, and the Palestinians, and the world.
  15. In light of Scriptures, I do not support the creation of a sovereign Palestinian state (one that can build an army, air force and navy; one that can make treaties with enemies of Israel; one that can threaten the very existence of the state of Israel) because I believe this would violate the Biblical admonition not to divided to the Land.
  16. Indeed, Christians must clearly and firmly warn the nations not to divided the Land in disobedience to the Word of God because it will lead to divine and terrible judgment.
  17. That said, I do support Palestinian autonomy. That is, I fully support the right of Palestinians to run their daily lives and their local governments, including administration of local law enforcement, education, utilities, communications, transportations, taxes, etc.
  18. I believe Israel should always work on doing a better job of treating Arabs with love, compassion and justice, according to the Scriptures.
  19. What’s more, I believe the Church should do a much better job loving and caring for Israeli Arabs and Palestianian Arabs, and sharing with them the glorious gospel of Jesus Christs that they might forgiveness for their sins,     peace in their hearts, hope for their future, and salvation for their souls (Joh. 3:16). We should be encouraging the local Palestinian church, strengthening them and helping them be bold and courageous in living the Word of God and preaching the word in season and out of season.
  20. The Scriptures are crystal clear: the Lord loves the Palestinian people as much as He loves the Jewish people, and He told Moses to tell the children of Israel to care for non-Jewish in the Land and bless them and treat them honestlly and fairly and with justice and compassion. (See: Deuteronomy 14:29, 23:7, 24:14-15, 24:19-22, 26:12-13).
  21. Jesus modeled love for the Jewish people (Matthew 15:32, Mark 6:34, Mark 8:1-3. Luke 10:3-9, Luke 23:34), and their neighbors (Matthew 19:19, Luke 10:27-37), and their enemies (Matthew 5:43-44) and told His followers to do the same.
  22. Let us continue to pray for the Prince of Peace – Jesus the Messiah – to draw more and more people in the epicenter to Himself. This is the only true and lasting hope for peace.

The Palestinians could have been celebrating the 65th anniversary of their state today. What happened?

I am sympathetic to the plight of the Palestinian people. They are loved by the Lord God of the Bible, but they are forgotten or ignored by much of the world. Tragically, most of their leaders over the years have been either corrupt, misguided, or incompetent. They deserve so much better. Consider briefly the sad pattern of modern history:

  • 1947 – Humanly speaking, the Palestinians could have been celebrating the 65th anniversary of their state today. After all, 65 years ago today, the U.N. voted on the “Partition Plan,” giving part of British Mandated “Palestine” to the Jews to create the state of Israel, and part to the Arabs to create a Palestinian/Jordanian state. The Jewish leaders said yes to the U.N.  plan, and created Israel. The Arabs said no to the U.N. plan, and went to war to destroy the Jews. They lost the war and got heartache and poverty instead.
  • 1967 – The Arabs – led by Egypt and Syria – built up their militairy forces, surrounded Israel, and vowed to “throw the Jews into the sea.” But they not only lost the Six Day War, they lost control of Judea and Samaria (the West Bank), and the Golan Heights, and the city of Jerusalem. Israel offered to make a peace treaty. But the Arabs issued the famous “Three Noes” declaration at a summit in Khartoum: no peace with Israel, no recognition of Israel, no negotiations with Israel.
  • 2000 – Israeli Prime Minister Ehud Barak offered Yasser Arafat a sovereign Palestinian state in 2000 at Camp David, including all of Gaza, 90% of the West Bank, and half the Old City of Jerusalem. Arafat said no, and went home to unleash a wave of suicide bombings and other terrorists attacks against Israel known as the Second Intifada.
  • 2005 – Israeli Prime Minister Ariel Sharon withdrew all Israeli forces and people from Gaza and unilaterally gave the Palestinians Gaza without asking for a treaty in return. Yet the Palestinian leadership said no to making peace. Rather, the Palestinians began firing thousands of rocket and missile from Gaza at Israeli civilians.
  • 2008 Israeli Prime Minister Ehud Olmert offered the Palestinians a soverereign state, yet again the Palestinian leadership said no.
  • 2009 – Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu came out in support of a Palestinian state (with some caveats). Yet the Palestinian leadership refused even to sit down for direct negotiations with Netanyahu and his goverment.

Today, the Palestinian people still live in pain and poverty. Last week, the Palestinian leaders in Gaza started a war with Israel and committed more than 3,000 war crimes. Today, they want the world to unilaterally declare a Palestinian state, rather that sitting down and negotiating with the Israeli government and people.  In this morning’s Wall Street Journal. Israel’s Ambassador to the U.N. Ron Prosor writes a colum that is worth reading and considering. He asks, “Exactly what kind of state are we voting for?” A few excerpts:

  • A state with no control over its territory – The Palestinian Authority has zero authority in Gaza today. Out of concern for his personal safety, President Abbas has not even seen this area with binoculars since 2007, when Hamas terrorist oganization seized control of it in a bloody coup. Demonstrating their affection for Mr. Abbas, Hamas threw members of his political party off 12-story rooftops. While members of the U.S. Congress visit their constituents on a weekly basis, President Abbas hasn’t laid eyes on almost half of the Palestinian population for six years.
  • A terrorist state – States recognized by the U.N. must pledge to be “peace-loving.” This month, Hamas showed its commitment to peace and love in Gaza by firing more than 1,200 rockets into Israeli cities.
  • An undemocratic state – Hamas has imposed brutal tyranny in Gaza, and Palestinian democracy in the West Bank is also far from Jeffersonian. President Abbas’s mandate to rule expired three years ago. He continues to personally extend it without elections or consultation from his people.
  • A bankrupt state – Palestinian Authority institutions remain completely dependent on foreign aid, limping from crisis to crisis. Yet this year, as the PA threatened to delay payroll for many employees, it tripled payments for imprisoned terrorists. Today the PA devotes 6% of its annual budget to payments for imprisoned terrorists and the families of suicide bombers, and less than 1% to higher education.

As I stated at the beginning of this column, I am sympathetic with the plight of the Palestinian people. They are loved by God, but so poorly led. That said, should the world support a sovereign Palestinians state under current circumstances? Should Christians around the world support a Palestinian state at all? As I explained in detail yesterday, and have written numerous times before, I believe the answer is no. The Bible says God will judge all nations who divide the Land of Israel. Our love for Palestinians cannot turn a blind eye to such Biblical warnings.

Analysis of UN vote recognizing “State of Palestine”

On Thursday … November 29, 139 nations voted in the U.N. General Assembly (UNGA) to declare a “State of Palestine” and recognize it as a “non-member observer state” within the international community. Forty-one nations abstained from voting. Only nine nations voted against the resolution: the U.S., Israel, Canada, the Czech Republic, the Marshall Islands, Micronesia, Naura, Palau and Panama.

In his speech to the UNGA, Palestinian Chairman Mahmoud Abbas (aka, Abu Mazen) said, “We did not come here to delegitimize a state established years ago, and that is Israel. Rather we came to affirm the legitimacy of a state that must now achieve its independence, and that is Palestine.” However, he also praised the Palestinian terrorists who dided in the war against Israel last week in Gaza, calling them “beloved martyrs.”

In response, the Israeli Prime Minister’s spokesman responded: “The world watched a defamatory and venomous speech that was full on mendacious propaganda against the IDF and the citizens of Israel. Someone who wants peace does not talk in such a manner.”

In his excellent and must-read speech to the UNGA, Ron Prosor – Israel’s Ambassador to the U.N. – quoted a passage from Scripture that is found in both the Old Testament and the New Testament. “Peace is a central value of Israeli society. The Bible calls on us: ‘Seek peace and pursue it.'” (see Psalm 34:14 and 1 Peter 3:11) Ambassador Prosor noted the numerous times since 1947 that Jewish and Israeli leaders have offered their hand in peace to their Arab neighbors, only to be rejected and attacked time after time. He insisted  that there is only one route to peace. “And that route does not run through this chamber in New York. That route runs through direct negotiations between Jerusalem and Ramallah that will lead to a secure and lasting peace between  Israelis and Palestinians.”

I’m wishing I could rejoice with my Palestinian friends about the U.N. vote. but the Bible is clear that the Lord God will judge all nations who divided Land of Israel.

  • For behold, in those days and at that time, when I restore the fortunes of Judah and Jerusalem, I will gather all the nations and bring them down to the valley of Jehoshaphat. Then I will enter into judgnebt with them there on behalf of My people and My inheritance, Israel, whom they have scattered among the nations; and they have divided up My land. (Old Testament Book Joel, chapter 3, verses 1 and 2).

The Palestinians have suffered so much, from many sides. I wish a sovereign state was the answer. Nearly the whole world is convinced it is. But defying God’s Word won’t be bring blessing; it brings sadness and eventual judgment. Christians can – and must – love and bless and encourage the Palestinian people in general, and the followers of Jesus Christ in the West Bank (Judea and Samaria) and Gaza in particular. We can pray for them and visit them and invest in them and help them “do justice, and love mercy, and walk humble with your God.” (Micha 6:8). We can be advocates of justice, mercy and compassion by the Israeli government towards the Palestinian people, and advocates of the same by the Palestinian government towards their own people. There are many ways we can be a blessing to the Palestinian people. But it simply will not be a blessing to them – or to any nation or people group around the world – to support dividing the Land of Israel in disobediance to God’s Word.

You and I are passionate advocates or justice for Israel because of what the Bible teaches. We must also be passionate advocates of justice from Israel because of what the Bible teaches. This does not mean Israel should divided the Land. This does not mean Israel should ignore her real and serious security needs. But too often, Christians who love Israel are not aware of – or sufficiently concerned about and responsive to – the plight of the Palestinian people, and particularly the struggles of the Palestinian believers.

  • Are some of the politcal, moral and historical charges of the Palestinians against Israel overblown?
  • Is some of the rhetoric of the Palestinians against Israel, Jews and Christians who love Israel hyperbolic and unfair?
  • But are the Palestinian people struggling in real and very painful ways?
  • Much of the struggling has been caused by the unwise and ungodly choices of their leaders … and their Arab and Islamic allies in the region … and by the terror groups in their midst.
  • But is some of this pain sometimes caused by Israeli mistakes?

Again, this does not mean the Land should be divided … That does not mean a sovereign Palestinian state should be created … It does mean that followers of Jesus Christ should care about justice and mercy for the Jews and for the Palestinians, and for all of Israel’s neighbors who are suffering in this fallen world … After all, while the Bible clearly explains that the Lord will bring the Jewish people back to the Land of Israel and allow them to reclaim their God-given ownership of the Land.

  • To the contrary, the Bible teaches Israel to love their neighbors and pray for those who persecute them (Matthew 19:19;5:44).
  • The Jewish people do have rights to the ownership of the Land, but they also have responsibilities to govern justly and compassionately, in accordance with the Scriptures. (Lev. 19:13,15,33-34; Exodus 22:21-24).

Those of us who are followers of Jesus Christs need to not just preach but also to practice sound Bible doctrine regarding Israel and the Palestinians … We need to love both … bless both … pray for both … We need to stand with and encourage our brothers and sisters in the Messiah whether they are Jewish and Arab … The Bible  gives us no freedom to ignore, deny, or oppose our brothers and sisters on either side … Jesus said “blessed are the peacemakers for they shall be called sons of God” (Matthew 5:9).

The Lord Jesus said, “A new commandment I give to you, that you love one another, even as I have loved you, that you also love one another. By this all men will know that you are My disciples, if you have love for one another.” (John 13:34-35).

The Lord Jesus loves the Jews … He loves the Arabs … He loves the Iranians … He loves the Druze, the Bedouins, and all who live in the epicenter … Jesus Messiah died for all … He rose again for all … He is coming back again to the city of Jerusalem for all …

The Day of the Lord is coming … surely it is near … the prophet Joel teaches us that the Day of the Lord is a day of great sadness and judgment for those who reject the Lord and disobey His Word … But Joel also teaches us that …

  • Whoever calls on the name of the Lord will be saved” (Joel 2:32; Rom. 10:13).


Vervulling van goddelijk recht wijst op de realisering, op het vól-maken van Gods beloften en aanzeggingen (profetie) van Godswege; de volheid op het ‘vol-zijn’ van een bepaalde ‘maat’, vóór God ingrijpt.

Er is nimmer een tijdsspanne geweest na de jaren 30 A.D. – 70 A.D. waarin de profetische rede van Jezus Messias in de Evangelien [Mattheus 24; Marcus 13; Lucas 21] opnieuw zo actueel zijn geworden als in deze 21 eeuw, waarvan de tekenen die spreken over Zijn wederkomst en het manifest worden daarvan in de apocalyps, identiek aan elkaar zijn, (Matth. 24:4-30; Openb. 6:1-17).

In de samenhang van deze Evangelien gaat het hier dus niet over één valse messias, maar wordt er gesproken van velen! Toch zal daar in het einde van deze boze eeuw [aioon – in de laatste jaarweek, dus de 70e] één valse messias en één valse profeet zijn; maar het begin der smarten wordt ingeleid door vele valse messiassen, die hier worden voorgesteld onder de figuur van een wit paard. Er gebeuren ook geen rampen bij de verschijning van de eerste ruiter op het witte paard, (Openb. 6:2). De Messias Jezus zelf kan het nog niet zijn. Hij verschijnt in Openbaring 19:11-16. De antichrist kan het ook niet zijn. Hij verschijnt als beest in Openbaring 13. Wie is hij dan? … … want hij gaat overwinnend [kroon] en effectief strijdend [boog] uit over de aarde, als eerste van een reeks van paarden en ruiters!

Jeruzalem als het ‘epicenter’ in het geopolitieke spel der grootheden is vandaag de dag opnieuw het klankbord van een Babylonische spraakverwarring geworden onder het bestel der volken, waarvan de apostelen reeds in het jaar 30 A.D. van getuigden, in hun eenparig gebed tot God die hemel, de aarde en de zee en al wat daarin is geschapen heeft; Die bij monde van onze vader David, uw knecht, gezegd heeft: …

  • ‘Waarom hebben de heidenen gewoed en de volken ijdele raad bedacht? De koningen der aarde hebben zich opgesteld en de oversten zijn tezamen vergaderd tegen de Here en tegen zijn Gezalfde’, (Hand. 4:24-26; Ps. 2:1-2).

In die zin is er ook anno 2013 niets nieuws onder de zon, en zeker niet in het gebied tussen de rivier van Egypte de Nijl, tot aan de grote rivier, de rivier de Eufraat in Irak, een gebied waar de gevallen engelen machten als vorsten strijden tegen de Here der Heerscharen, ‘The Captain of the Lord’s host’, (Jozua 5:15).

Thans aanbeland in 2013/5773, en in de tweede helft van de laatste 7 jaarvan een cyclus van 49 profetische jaren, gerekend vanaf de woensdag [de dag waarin zich {altijd} het beslissende stadium voltrekt] dus de derde dag van de ‘Zesdaagse Oorlog’ de 7e juni 1967, waarin zich tegelijkertijd een proces ontwikkelt waarbij de ‘Feesten van Israel’ als ‘de gezette hoogtijden des Heren’ van doorslaggevende betekenis zullen zijn, die uitlopen naar een climax van bazuingeschal dat een ‘jubeljaar’ aankondigt op de Jom Kippoer van 23 september 2015, (Lev. 25:8-10, 23-25; Openb. 1:10).

Verkondig vrijheid door heel het land, Mijn land! Het boek Leviticus spreekt in die zin ook duidelijke taal. In Genesis 1:14 lezen we dat er lichten zijn in het uitspansel des hemels, om scheiding te maken tussen dag en nacht; en dat zij zijn tot tekenen en tot gezette tijden, en tot dagen en jaren. Het Hebreeuwse woord is hier mow’ed met een getalswaarde van 50 dat gebruikt wordt in de beide teksten (Lev. 23:2; Gen. 1:14) met de betekenis van ‘vaste tijden’, dus niet als jaargetijden, maar met de betekenis dat hier zon en maan aanwijzingen zijn voor wat betreft de ‘Feesttijden des Heren’.

Het was de apostel Petrus die na de zevende sabbat (7×7=49) op de 50e dag [na Pesach] het ‘wekenfeest’ (Sjawoe’ot) uitriep: Maar dit is het waarvan door de profeet Joel gesproken is, (Hand. 2:16; Joel 2:28-32). Het boek Joel heeft betrekking op het volk Israel (Jeruzalem 4x, Juda 6x, Zion 7x) en de volken en ‘t ziet uit op de ‘Dag des Heren’. Hier vinden we ook het ‘jubeljaar’ terug: ‘Blaast de bazuin (sjofar) in Sion, kondigt een vastentijd af, roept een bijzondere samenkomst bijeen’, (Joel 2:15) … als zijnde een grote verzoendag? [kondig een vastentijd af – letterlijk: heilig een vaste’n; zie ook Joel 1:14]. In deze context wordt  gesproken over de ‘laatste dagen’, dat Geest zal worden uitgestort op alle vlees, … de zon die veranderd zal worden in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en geduchte dag des Heren komt, (Joel 2:28-31; Hand. 2:16-21). Het Jubeljaar werd uitgeroepen op de grote verzoendag; het was het aangename jaar des Heren, ook Jezus houdt zich aan de Feesttijden des Heren (Luc. 4:14-20; Jes. 61:1-2).

Het ‘wekenfeest’ en het ‘jubeljaar’ hebben het getal 50 gemeenschappelijk voor dagen en voor jaren, … ‘Ik heb u gegeven elke dag voor elk jaar’, (Ezech. 4:4-6). Als dan in 1967 de strafmaat voor Israel en Jeruzalem eindigt en tijdens de ‘Zesdaagse Oorlog’ de hereniging van Oost en West Jeruzalem plaatsvindt (Luc. 21:24), is het van belang te letten op een aantal van 4 (tetrad) opeenvolgende bloed rode manen die in de jaren 1949 en 1950 als in 1967 en 1968 hun constellaties hadden en die vervolgens in 2014 en 2015 wederom zullen plaatsvinden op ‘Pesach’ en ‘Sukkot’ (Loofhuttenfeest) met daar tussenin een totale zonsverduistering op de 1e Nissan, hetgeen tegelijkertijd een nieuw Israelisch religieus jaar zal inluiden. Hierbij dient opgemerkt te worden dat een zonsverduistering betrekking heeft op de volken en bloed rode manen op het volk Israel.

Een bijzonderheid is daarbij het gegeven dat we kunnen vaststellen dat vanaf de oprichting van de staat Israel op 14 mei 1948, er 3×4 {tetrad} dus 12 bloedrode manen zich manifesteren op de vaste tijden de ‘Feesttijden des Heren’, waarbij gezegd is dat het getal 12 (of een veelvoud daarvan) veelvuldig in de Bijbel voorkomt. Natuurlijk is dit geen toeval. Het getal twaalf – Israel een volk in zijn geheel dat in de generatie(s) {70 jaar} ná 1948 en 1967 in de volheid der tijden in de ‘laatste dagen’ zijn vervulling zal vinden in het ‘vol-zijn’ van een bepaalde ‘maat’, in Gods belofte en aanzeggingen der Profetie!

Van belang hierbij is om te letten op Sukkot ofwel het ‘Loofhuttenfeest’ wat uitziet naar het Messiaanse rijk. Dit door God Zelf ingestelde feest heeft behalve het geestelijke en historische aspect i.v.m. de komende intocht in het beloofde land en het binnenhalen van de oogst, ook nog een psychologisch en mondiaal effect, daar het accent van de Loofhut op het ‘dak’ lag, gemaakt van takken en loof waardoor men als het ware de hemel – de wereld van God opnieuw kon waarnemen en er zichtbaar mee verbonden was.

Zeven dagen woonde men in dat tijdelijk huis (hut) als beeld van de tijd van de ballingschap waaruit men door God was verlost. Symbolisch gezien is het tevens een beeld van de gelovige die vanuit de verbinding met God eveneens op weg naar het beloofde land, … hetwelk voor de volken zijn vervulling vindt in het toekomende Messiaanse rijk ofwel het Koninkrijk der hemelen, (Zach. 14:16-19).

Twee principes staan hier dus duidelijk als tegenstellingen tegenover elkaar:

  1. Het open dak … als een heenwijzing naar de God van Israel, die de zon, maan en sterren gaf als een teken van zijn trouw aan Israel (Jer. 31:35-37).
  2. Het gesloten dak … als een heen wijzing naar de afgoden der volken (Ps. 115:4-7).

In het profetisch perspectief hiervan zien we hoe ‘Gog’ (=dak) en ‘Magog’, waarbij slechts vanuit het tijdruimtelijke causaal wordt gedacht en gehandeld, deze ‘dakvolkeren’ (Ezechiel 38; 39) vanuit hun ongelimiteerde zekerheid van hun mens- zijn optrekken tegen de God van Israel als demonstratie van het niet erkennen van het wezenlijke, geopenbaard in het volk Israel als drager van Gods beloften die werden toegezegd aan de aartsvaders Abraham, Izaak en Jacob.

Nadat op 14 mei 1948 door Ben Goerion de jonge staat Israel wordt uitgeroepen, en het land zich snel ontwikkelt tot één van de welvarendste landen in het Midden-Oosten waarvan de profeet Ezechiel profeteert (Ezech. 37), het dezelfde profeet is die spreekt over een vijand uit het verre noorden die een aanval beraamd om roof te plegen, en buit te roven, maar op de bergen van Israel zullen vallen. In het licht van dit profetisch beeld, zien we thans in de Islamitische wereld van het Midden-Oosten  een aantal gevaarlijke ontwikkelingen manifest worden (Ezech. 38:1-13; 39:1-6).

Een ander interessant gegeven vinden we in de 42 jaren die er liggen tussen de Jom Kippoer Oorlog van 6 oktober 1973 en de Jom Kippoer van 23 september 2015 als het passeren van een tijdsbarriere, weergegeven in het getal 42, bedoeld als overgang naar de achtste dag die van het komende Messiaanse rijk. Dus de 7² of 49 wordt symbolisch waargemaakt in de laatste 42 halteplaatsen (Num. 33:1-49) welke (de mens) het volk Israel dan nog scheidt van de achtste dag, de 50e, als zijnde het ‘Jubeljaar’. Ook het Nieuwe Testament kent dit passeren van die tijdsbarriere, weergegeven in de 42 geslachten, in de eveneens drie groepen van 14, die de wordingsgeschiedenis van Jezus Messias aankondigen in de zevende dag, (Matt. 1:1-17).

Uit de visioenen in de Apocalyps valt op te maken dat er in de hemel als de tijd ‘vol’ is, de voorbereidingen getroffen worden in het openbaar worden van Jezus Messias, die de Losser (Goel) van de wereld is. Zoals al vermeld wordt er in het boek Leviticus op een bijzondere wijze gesproken over het ‘Jubeljaar’, dat 50e dat ná de 49 jaar [7x7x360], de zeven jaarweken (7×7 sabbatsjaren) manifest wordt in de ‘volheid’ van de tijd. Het is juist daar waar op een wonderbaarlijke wijze aangaande een stuk Mozaische wetgeving wordt weergegeven, dat ook in het stramien van het verlossingsproces voor wat betreft Israel en de volkeren zoals beschreven in het boek de “Openbaring van Jezus Christus” dit wordt verduidelijkt, en waar tevens het lot van het gehele bestaan van het mensdom in de waagschaal ligt, (Lev. 25:8-10; Openb. 5:1-14).

Het gaat hier om die met 7 zegels verzegelde ‘lossersakte‘ (boekrol) waarvan gezegd is dat niemand deze kan openen of inzien, het Johannes is die een LAM ziet staan als geslacht, maar Die dan tegelijk de Leeuw uit de stam van Juda is en de Spruit van David blijkt te zijn, hetgeen in die zin ook alles te maken heeft met de nog steeds vacante troon in Jeruzalem, de ongedeelde hoofdstad van Israel (Luc. 21:24; Ps. 2:8; 72:8); en juist Hij is het Die waardig is om de boekrol te nemen en zijn zegels te openen, (Openb. 6:1).

Volgens de Joodse traditie wordt er 10 dagen na Rosh Hasjana het oordeel over de mens verzegeld aan het eind van Jom Kippoer en begint volgens het boek Openbaring (de Apocalyps) de voltrekkingvan het oordeel (Openb. 5:1 – 6:14).

Zoals voorheen in de jaren 30 A.D. – 70 A.D. ofschoon die bijbelse geschiedenis daarvan aan het eind van Handelingen 28:23-31 in het jaar 63-64 A.D. zo abrupt wordt afgebroken met die 67e jaar week, is het eschatologische aspect van die tijd opnieuw waarneembaar in deze 21e eeuw, waarbij die nog ‘onvoltooide’ Handelingentijd, … het jaar 2014 zich aandient als het surplus van de ‘Feesten des Heren’ en met de constellaties van maan en zon in 2014 en 2015, de aanvang kunnen betekenen van de 68e jaar week, om dan vervolgens met de 7 zegels (68e), de 7 bazuinen (69e) en de 7 schalen (70e), een totaal van 70 jaar weken deze bepaling te voleindigen (Dan. 9:24-27), en tegelijkertijd zijn aanbeland met als finale patroon, –de twee Beesten, Babel, Jeruzalem, de 144.000 verzegelden uit de stammen Israels, bij de Wederkomst van Jezus Messias, (Openb. 6:2 – 19:21).

Dus aanvangende met het begin der weeen (68e), waarvan gezegd wordt dat dit nog niet het einde is (69e), er vervolgens een periode van grote verdrukking (70e) volgt in Israel en de regio van het Midden-Oosten.

The seven Sevens (weeks) from the War Day Three – 7th June 1967 – and the three Sevens (weeks) from the Yom Kippur – 23 Septbember 2015 – is the completion of a generation of 70 years.

  • Psalm 90:10; Luke 21:24,32.

De aanhoudende onrust en het geweld in het Midden-Oosten, met daarbij een verdeeld Europa over de euro en andere aangelegenheden kunnen gemakkelijk uitkristalliseren tot een Apocalyptisch gebeuren, en men afkoerst op een onomkeerbaar proces van de voltooiing der profetie door God Zelf ingegeven in die nimmer veranderende Profetische Geschriften in die altijd maar weer veranderende wereld het ‘epicenter‘ van het Midden-Oosten, waar een Romeins-Islamitisch rijk zich in een ras tempo aan het manifesteren is, een eindtijd waarin valse messiassen, oorlogen, hongersnoden en pestilentien aan de orde van de dag zullen zijn.

Het zijn de geboorte weeen naar het toekomstige Koninkrijk der Hemelen ofwel te verstaan het Messiaanse rijk van tenminste duizend jaar [Openb. 20), het grote stralende perspectief van de openbaring, wat zijn voltooiing zal vinden in het Koninkrijk Gods [Openb. 21-22], in dit Godsrijk zijn hemel en aarde gereinigd van alle kwaad en met elkaar verbonden. Een geweldig perspectief voor mens en wereld!

  • ‘Want indien gij met uw mond belijdt, dat Jezus Heer is, en met uw hart gelooft, dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult gij behouden worden; want met het hart gelooft men tot gerechtigheid en met de mond belijdt men tot behoudenis’ (Rom. 10:9-10).


Opmerkelijke uitspraak van Hof van Beroep te Versailles: ‘Israël is de legale bezetter van de Westbank’

Zie voor info: 15 januari /


ZIE: VOOR HET DAGELIJKS NIEUWS uit de vele nieuws bronnen: / dagelijks nieuws


Elect President Donald Trump in office …:


Israël news:


Astronomy vanuit Israël:

First Meteor Shower of the Year Peaks January 4


Hoe het conflict in het Midden-Oosten onze wereld bedreigt: / New: “Mystery Babylon” Unlocking the Bible’s Greatest Prophetic Mystery


DE NIEUWE REALIST: Met Trump op keerpunt van de geschiedenis’, interview met Karel van Wolferen – Video / 21 januari door Joost Niemoller


Nederlandstalige websites met actueel Midden-Oosten nieuws:


Kijk op voor een schat aan Bijbelstudieboeken!

Zie ook:


“De Bijbel als Schepping” / 

“Bronnen van joodse wijsheid 


Gerard J.C. Plas



 Posted by at 00:01
May 312016

america_intheBibleThe United States is the greatest economic and military power in modern times. Though many theologians and eschatologists have dismissed America’s significance in end-time prophecy, the illuminated elite has not. The ancient order of Free Masonry had a spiritual design for America at its inception. The location of Washington DC was selected according to the tenets of mystical toponomy, “occult signifiance in earth location.” (1). As the ruling center of America, the longitude of the Federal Capitol building sits exactly on the 77th meridian, 00 minutes, 33 seconds. The latitude is 38 degrees, 53 minutes, 25 seconds. (1). In fact, the whole of the Washington DC complex was arranged in latitude and longtitude that relates to the number 77. The Latitude at 38.5 degrees is half of 77 degrees.

Seventy-seven is a number from biblical narrative associated with the ancient partriarch Lamech. According to the extra-biblical texts the Book of Jasher, the Talmud, and Midrash, Lamech accidentally killed Cain. (2). Because Lamech understood God’s sevenfold curse on anyone harming Cain, Lamech cursed anyone harming him 70 plus 7 times. Axiomatically, since God himself swore to revenge Cain, Lamech’s curse was directed against God.

The date of America’s founding, 1776, is twice 888 — the number in Greek letters for Jesus. The secret meaning of this date is discovered in the understanding of the two advents of Jesus Christ.

According to the occult elite, America’s supernatural reason for being is to initiate the second coming of Christ. To signify the second advent, the number of his name is doubled, and yields 1776. However, the occult version of Jesus Christ is based on a Gnostic interpretation of his divinity. According to this theology, Jesus was the incarnation of Lucifer. His death on the cross is represented in this framework as the symbol of Mercury, or caduceus of a snake on a pole. This is a corruption of the Gospel originating from before the founding of Christianity. This is oftentimes cited as an argument against the veracity of Christianity. However, there can be no doubt that the spiritual forces that are in rebellion against God were present throughout history. The forces of evil have followed a set agenda to prevent the establisment of God’s kingdom on earth.

In Gnostic legend, Cain, the first son of Eve, was produced through her union with Lucifer. As explained earlier, the pagan god Thoth was the prototype of the Greek Hermes and Roman Mercury. Thoth (tau-oath, “marked with an oath”) was considered the person of Cain. (3). The knowledge that Cain spread across the antediluvian world originated from both his divine origin and the intercession of angelic beings aligned with Lucifer. The symbolic events of the Exodus are interpreted as Moses’ interaction with Lucifer and not Elohim, the father of Adam. Parallel to this, all the symbols presented in the Old Testament are distorted to fit the Gnostic paradigm. Especially emphasized is the serpent on the pole that Moses erected in the desert. Jesus took upon himself the sin of the entire world. As the serpent on the pole saved the Israelites from death, so in like manner did Jesus with his death on the cross. The subtle difference between the Gnostic switch of Jesus with Lucifer in the Gospel is hallmark of the serpent as named in the Bible, nachash. The first mention of Satan in the Bible described him in the guise of a serpent: “Now the serpent, [nachas] was more subtle than any beast of the field that the Lord God had made … (4).

The number of Mercury is 88, which equals the time in Earth days it takes for the planet Mercury to make one revolution around the sun. Its closeness to the sun in the astronomical sense, and his capacity of messenger between gods and men establishes him as a corrupted version of Christ. As Mercury is closest to the sun, the Greek Helios (god of the sun) is his superior. The Gnostics consider this arrangement to be parallel with Christ’s relationship to God the Father, or, according to their occult identities, father Lucifer, the god of light, and the son Mercury, bringer of the light. Additionally, light or illumination stands for knowledge itself. In connection with this, the word “church”, universally referred to in the feminine, originated from Circe, the Greek name of the daughter of Helios.

  • ‘They called her [Circe] and she came down, unfastened the door, and bade them enter. They, thinking no evil, followed her, all exept Eurylochus, who suspected mischief and stayed outside. When she had got them into her house, she set them upon benches and seats and mixed them a mess with cheese, honey, meal, and Pramnian wine but she drugged it with wicked poisons to make them forget their homes, and when they had drunk she turned them into pigs by a stroke of her wand, and shut them up in her pigsties. They were like pigs–head, hair, and all, and they grunted just as pigs do; but their senses were the same as before, and they remembered everthing. (5).

This myth gives insight to the Gospel account of the Gerasene demoniac. When Jesus exorcised the man of the legion of demons, they fled into a herd of pigs and drowned themselves in the Sea of Galilee, or literally, the “sea of the circle”. It serves as a statement against the pagan origin of the Church of Rome that has corrupted the tenets of Christianity. It is known that William Tyndale translated the Greek word ekklesia as “congregation” in his English Bible of 1526, and only used the word “church” for heathen temples in Acts 19:37. (6).

  • ‘For ye have brought hither these men, which are neither robbers of churches, nor yet blasphemers of your goddess’.

When King James authorized the English version of the Bible in 1611, he established fifteen rules that bound the translators. Article 3 stated, “The old Ecclesiastical Words [are] to be kept, viz. the Word Church not to be translated Congregation, etc.” (7).

The Bible scholar Andrew Edgar in his work The Bibles of England explained the King’s reason for superimposing the word “church” over ekklesia:

  • James believed in the divine right of kings, and held that this right was hereditary, and that the king was responsible to God alone, and not to his subjects. As “Defender of the Faith” and head of the State church, he came into opposition with the Puritans on the on hand and the Catholics and their papal claims on the other. In his struggles with both he was motivated by a combination of religious and political considerations. (8).

This corruption of the Bible by King James (with the sun goddess, “Circe”) pales in comparison to the distortions of Christianity made by the first King of Catholic Rome. When Constantine converted pagan Rome to Catholicism, he superimposed Christian motifs over pre-existing sun worship cults. He himself worshipped the god Sol Invictus (the invincible sun) until his death. Constantine declared dies Solis, “Sun-day”, as the official day of rest for the empire on March 7, AD 321, minted coins bearing Helios crowned with the spiked rays, and established Christ’s nativity on the pagan date of birth of the sun, Decmber 25. (9).

The imagery of Revelation involves the same circumstance. This is especially manifest in the feminine version of the “church” as a “solar” counterfeit of the ecclesia.

The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth”.

  • “And upon her forehead [was] a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATOINS OF THE EARTH. (11).

New York City shares the title “The Capital of the World“, and has the Statue of Liberty in its harbor. (12). The Statue of Liberty was designed by Frédéric-Auguste Bartholdi in 1875. Before beginning the project, Bartholdi sought a commission for the contruction of a giant statue of Isis, the Egyptian Queen of Heaven, to overlook the Suez Canal. The design of the statue of Isis was of “a robed woman holding aloft a torch”. (13). Modeled closely on the Colossus of Rhodes, an image of Helios, the Statue of Liberty wears the same spiked crown and holds a torch. The torch was originally intended to be a cup, but later the flame was added to its center, which, according to Revelation 14:4 means, …

  • “having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fonication” (14).

Twenty-five windows in the crown are intended to symbolize gemstones found on the earth and the heaven’s rays shining over the world. The seven rays of the statue’s crown represent the seven seas and continents of the world. (15). The most intriguing connection to Revelation that the Statue exhibits is not in its appearance, but in its distance from the temple in Jerusalem.

America has long been considered a utopian land, designated by the founding fathers as a country of freedom and liberty. Its laws are clearly based on Plato’s philosophy, and is largely extracted from his work Laws. The Platonic relationship is defined by the mutual benefit shared between citizen and state. This value was emphasized by Plato as embodied in the numer 5,040. As the perfect city of Magnesia was designed around this number, a city that is dedicated to the commerce of the entire modern world, such as New York, should relate to it in some way. The Statue of Liberty is 5,706 statue miles from Jerusalem. This is 5,040 plus 666.

The phrase “Babylon has fallen, has fallen” is found once in the Old Testament in Isaiah 21:9, and twice in the New Testament in Revelation, 14:8 and 18:2. This is due to the fact that Babylon fell in 539 BC, and that Babylon the Great, the future city and world religious system, will fall at the end of days. From the perspective of the prophets, the same spiritual force designated both cities. This idea was reflected in the number that appeared on the wall of Belshazzar’s palace on the eve of Babylon’s fall. Not only does it define the perfect proportion of God’s creation and design of prophecy, it also had the metaphorical meaning that Daniël interpreted in that the kingdom was weighed, balanced, and divided. Similarly, the number of Plato’s Magnesia, 5,040, pertains to the second fall of Babylon. Jerusalem temple center expressed the judgment of God against the center of the world. The number incorporates both the number of its demise as well as the number of the beast found in Revelation.

America” can be found in the Bible spaced 17 letters apart in Daniël 3:3. This is the shortest equal distance letter skip that appears throughout the entire text from Genesis to Revelation.

TitCoT3From the beginning of Daniël 3:3 until the last letter of America in the text, there are 33 Hebrew words. America is spaced 17 letters apart in 33 words:

  • 33 / 17 = 1.941176479 and 1.941176479 x 2 = 3.88235.

By moving the decimal place to the right one number, the exact latitude of the Washington DC is found. After all, 38.8235 decimal degrees is 38.50 degrees in minutes and seconds. Daniël 3:3-5 reads:

  • ”Then the princes, the governors, and captains, the judges, the treasurers, the counselors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, were gathered together unto the dedication of the image that Nebuchadnezzar had set up; an obelisk and they stood before the image that Nebuchadnezzar had set up. Then an herald cried aloud, To you it is commanded, O people, nations, and languages, That at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the golden image that Nebuchadnezzar the king hath set up”. (17).

In modern times, the largest obelisk in the world is the Washington monument in Washington DC. At 555 feet tall, it is also, 6,660 inches tall. (18).

The history of Daniel 3:3 is also important. Between 587 BC and 586 BC, Nebuchadnezzar destroyed the temple in Jerusalem and brought the Jews into exile in Babylon. Shadrach, Meshach, and Abednego were among the select Jews who served in the court of Nebuchadnezzar as his counselors. However, these men refused to worship the obelisk and were thrown into the fiery furnace. Daniël witnessed the fall of Babylon by the hand of King Cyrus between 538 BC and 539 BC. It was Cyrus, who released the Jews from captivity to build the temple in Jerusalem. It is an often unrecognized fact that the name Cyrus, the liberator of the Jews, means “he who possesses the furnace. (19).

Because the Bible code of America, a country born in 1776, is found in Daniël 3:3, a relationship seems to exist between America’s founding date and the chapter and verse of this referenced passage in Daniël:

  • 1776 / 3.3 = 538

As is mentioned above, 538 BC fell to King Cyrus, who ultimately freed the Jews from their exile. Furthermore,

  • 17.76 x 33 = 586

which is the year that Babylon destroyed the temple of Jerusalem. These years can also be calculated using 77 degrees west longitude of Washington DC. This number is a hidden symbol of the Babylon captivity of Judah:

  • 77.07 x 7.7 – 7 = 586 BC (the beginning of Judah’s exile), and 77 x 7 = 539 BC (the end of Judah’s exile).

There were 49 years from the early calculation of the exile 587 BC to the late calculation of the return 538 BC. This means that between the first temple’s destruction in 587 BC by the Babylonians until the second temple’s destruction in AD 70 by the Romans, there were:

  • 657 years (587 BC + 70 AD)

These are all 365-day solar years. The strange thing is, in biblical 360-day years, the same duration is 666 years:

  • 666 x 360 days = 239,760
  • 239,760 / 365.2425 solar days = 656.44058 solar years
  • 656.44058 – AD 70 = 586 BC

If the number of the “America” code in Daniel 3:3 are multiplied, … 17 spaces x 33 words = 561

It is important to note that 561 BC is a year that is equally spaced between the destruction of the temple of Jerusalem and the decree by Cyrus to “rebuild” the temple. In fact, according to the “America” code, 561 BC may have actually been the year in which Nebuchadnezzar erected the obelisk.

Interestingly, America’s founding date factors into the number of the beast of Revelation in an intriguing way:

  • 1776 + 666 x 6 = 5772.

As it just so happens, 5772 is the Jewish calendar year for 2012. The proportion between the Jewish year of 2012 and the founding date of America is “hexagonal”. In other words:

  • 5772 – 666 x 6 = 1776

This proportion can also be broken down in the following manner:

  • 12 x 333 + 1776 = 5772
  • 5772 x 77 (degrees longtitude of Washington DC) = 444,444
  • 5772 x 38.5 (degrees latitude of Washington DC) = 222,222
  • 444,444 + 222,222 = 666,666
  • 77.7.7 west to 33.33.33 east = 6640.6666 nm / 3.3 = 2012.1212121212 …


From Jerusalem’s temple mount to the world’s tallest obelisk in Washington DC there are 5,133 nautical miles.

The afore mentioned text of Daniel 3:3 containing the “America” code and the rest of the passage from Daniel 3:3-5 describes “all nations” being forced to worship the “image”. America and historical Babylon were the nexus of the civilized world because both were superpowers that all nations were obliged to submit to in some respect, whether they benefited or not. In this light, Daniel 3:3-5 seems not only a record of the “image worship” event during the Babylonian exile, but also a prophecy concerning the Antichrist in the same vein as Matthew 24:15:

  • “When ye therefore shall see the abomination of deslolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand)”. (20).

Jesjoea was referring to the prophecy in Daniël 11:31, in which he says:

  • “And they shall pollute the sanctuary of strenght, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomniation that maketh desolate”. (21).

This prophecy concerning the Antichrist is mentioned again in Revelation 13:14-15.

  • “And [he] deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had the power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’. (22).

Death for those who refuse to worship the image of the beast is paralleled in Daniel:

  • “And whoso falleth not down and worshippeth shall the same hour be cast into the midst of a burning fiery furnace”. (23).

In order for this prophecy to occur, the temple of Jerusalem must be built. Daniël 12:11 states that Jewish temple rituals will be renewed and then interrupted before the return of Jesjoea Messias. In Matthew 24:15-16, Jesjoea Messias warned:

  • “Therefore when you see the ‘abomination of desolation’, spoken of by Daniël the prophet, standing in the holy place (whoever reads, let him understand), then let those who are in Judea flee to the mountains”. (24).

The prophet Daniël himself asked the question, “When will be the end of these things?” (literally “the later time” of these things). His answer: “Go thy way, Daniël: for the words [are] closed up and sealed till the time of the end.” (25).

Perhaps we have finally arrived at the end. It may be that words of Daniel’s prophecy are beginning to be unsealed.

Ezekiel 33 containing 33 verses underscores the importance of “watching” in order to warn the faithful of coming troubles:

  • “Son of man, speak to the children of thy people, and say unto them, When I bring the sword upon a land, if the people of the land take a man of their coasts, and set him for their watchman: (Tzapha) If when he seeth the sword come upon the land, he blow the trumpet, and warn the people; Then whosoever heareth the sound of the trumpet, and taketh not warning; if the sword come, and take him away, his blood shall be upon his own head. He heard the sound of the trumpet, and took not warning; his blood shall be upon him. But he that taketh warning shall deliver his soul. But if the watchman see the sword come, and blow not the trumpet, and the people be not warned; if the sword come, and take [ any] person from among them, he is taken away in his iniquity; but his blood will I require at the watchman’s hand”. (26).

A similar warning is found in reference to the return of the Messias Jesjoea in the New Testament in Revelation 3:3: 

  • “Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee“. (27).

The Lord Jesjoea used the word “watch” so often in warning that followers of his return raised some interesting possibilities. In each instance, the word in Greek is gregoreuo, meaning:

  1. to watch
  2. to rise from the dead (1 Thessalonians 5:10)

This word is from the root egeir, which means:

  1. to arouse, cause to rise:
  • a) to arouse from sleep, to awake
  • b) to arouse from the sleep of death, to recall the dead to life (28)

In moderne times, the unit of time is according to “the year of our Lord”, and is counted by using the Gregorian calender.

In 2 Timotheus 3:16 states that “all Scripture is given by inspiration of God”. (29). Under the same inspiration, the authors of the Gospel rendered the words of Jesjoea in the Greek language. The word “watcher” has revealed much concerning the nature and timing of the End of Days. Did Jesjoea choose this word intentionally as a clue for the time of his return?

  • “Take ye heed, watch and pray: for ye know not when the time is. [For the Son of man is] as a man taking a far journey, who left his house, and gave authority to his servants, and to every man his work, and commanded the porter to watch”.
  • ‘Watch ye therefore: for ye know not when the master of the house cometh, at even, or at midnight, or at the cockcrowing, or in the morning: Lest coming suddenly he find you sleeping. And what I say unto all, Watch“. (30).


  1. Michael A. Hoffman II. Secret Societes and Psychological Warfare. Published by Independent History and Resarch Coeur d’ Alene, Idaho 2001.
  2. Google Earth, 5 Oct. 2006.
  3. J.H. Harry (Author)2. The book of Jasher, (New York: Artisan Publisher 2007 J.H. Parry & Company, 1887).
  4. Genesis 3:1 KJV.
  5. Homer, The Odyssey, Book 10, 210 , Robert Fitzgerald (Translator) New York. Farrar, Straus amd Giroux; Seventh edition 1998.
  6. Andrew Edgar, The Bibles of England, (Paisley amd Paternoster, Londen:, UK 1884).
  7. James Baikie, The Englisch Bible Its Story (Lippincott: Philadelphia, USA 1928).
  8. Herbert Gordon May, Our English Bible in the Making (Westminister Publisher Philadelphia USA, 1952).
  9. Ramsay MacMullen, Christianity and Paganism in the Fourth to Eighth Centuries, (New Haven, Connecticut USA: Yale University Press, 1997).
  10. Revelation 17:15, 16 KJV.
  11. Revelation 17:5 KJV.
  12. Author’s note: The location of the Statue is closer to New Jersey but it technically belongs to New York. Tourist information from Statue of Liberty National Monument & Ellis Isalnd New York, NY 10004.
  13. The National Park Service Historical Handbook Series mo. 11 Washington, D.C. 1954 History.
  14. Revelation 14:4 KJV.
  15. Bernard Weisberger, Statue of Liberty: 1st Hundred Years, (Published by Horizon Book Promotions. Cape Town, South Africa / 1988). 
  16. Ibid.
  17. Daniel 3:3-5 KJV.
  18. Monuments and Memorials: Washington Monument, The National Park Service, U.S. Department of the Interior, 5 Oct. 2006.
  19. Strong’s Hebrew Dictionary #3565, 3566 James Strong Exhaustive Concordance of the Bible. AMG Publisher edition, World Bible Publishers, Inc. 1986 Iowa Falls, Ia.
  20. Matthew 24:15 KJV.
  21. Daniel 11:31 KJV.
  22. Revelation 13:14-15 KJV.
  23. Daniel 3:6 KJV.
  24. Matthew 24:15-16 KJV.
  25. Daniel 12:8-9 KJV.
  26. Ezekiel 33:6 KJV.
  27. Revelation 3:3 KJV.
  28. Ibid. Blue letter Bible, 1966-2002, 5 Okt. 2006.
  29. 2 Timothy 3:16 KJV.
  30. Mark 13:33-37 KJV.



The Temple’s re-establisment during the last seven years thus the 70e week is an expression of God’s design for humanity. It represents the Word of God through its geometry, rituals, and location and is the ultimate statement of prophecy and law of God. As coexisting in eternity and the material world, the temple also symbolizes the possibility of transformation of men to immortality. The Ark was the focal point of God’s presence in the temple, dwelling in time while remaining eternal. This is represented in the linguistic metaphor of eternity arcing the temporal. The Gospel explains that humanity can be made immortal through the encountering Messiah Jesjoea, whom the Ark within the temple symbolizes.

This is the ultimate intent of God for the sons of Adam, to be revealed as the sons of God. It is also the purpose driving the last events before the coming of the Messiah. Everything centers on the ressurection of the dead and the change of mortals to immortals. Isaac Newton understood this. He believed in a physical ressurection at the retun of the Messiah Jesoea. More over, he wrote of the transformation to incorruption of the living saints:

  • “Wheresoever the body is thither will the Eagles be gathered together Luke 17:37. That is where the bodies of the saints are at the coming of our Lord, thither will the Angels go to carry them up into the Air to meet the Lord at his coming”. Matthew 24:31 & 1 Thessalonians 4:17. (1).

The goal of revealing of the “sons of God” has been obscured by the influence of rebels from the spiritual real. They have exercised deception over the world from the beginning.

At the midpoint of the seven-year covenant in the 70th week with the Antichrist, a temporal gate will open. With its opening, the framework of time will be amended. The rebel “watchers”, having an immortal nature, will be thrust through into the confines of time and space on the earth. This is described in Isaiah 24:22 and 23:

  • “And it shall come to pass in that day, [that] the LORD shall punish the host of the high ones [that are] on high, and the kings of the earth upon the earth. And they shall be gathered together, [as] prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited”. (2).

Simultaneous to this event, those of the human race, having been changed to an immortal state by Messiah’s finished work on the cross, will pass through the temporal gate to a dimension of timelessness:

  • “Thy dead [men] shall live, [together with] my dead body shall they arise. Awake and sing, ye that dwell in dust: for thy dew [is as] the dew of herbs, and the earth shall cast out the dead”. (3).
  • “And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame [and] everlasting contempt”. (4).
  • “For I know [that] my redeemer liveth, and [that] he shall stand at the latter [day] upon the earth: And [though] after my skin [worms] destroy this [body] yet in my flesh shall I see God”. (5).
  • “Open ye the gates, that the righteous nation which keepeth the truth may enter in …”. (6).
  • “Come, my people, enter thou into thy chambers, and shut thy doors about thee: hide thyself as it were for a little moment, until the indignation be overpast. For, behold, the LORD cometh out of his place to punish the inhabitants of the earth for their iniquity”. (7).
  • “For he bringeth down them that dwell on high; the lofty city, he layeth it low; he layeth it low, [even] to the ground; he bringeth it [even] to the dust. (8). Therefore rejoice, [ye] heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! For the devil is come down unto you, having great wrath, because he kwoweth that he hath but a short time”. (9).

The legends concerning Cain and his son Enoch have, superimposed within them, the dual meaning of ir, which means “watcher” in Hebrew. (10). Genesis records that Cain built the first city and named it after his son Enoch, but this was not the prophet of the pseudepigraphic book of Enoch. However, the Enoch in this case described the “watchers” with the same word, ir. (11)These were the angels that descended to Earth before the flood to teach mankind the arts of civilization. The corrupting arts including the building of cities, also called ir in Hebrew. (12).

The stories of Cain and Enoch have the conflict between men and the law of God at their core. They also describe mankind corrupted by spiritual beings given authority over the kingdoms of the earth in enmity with God and His kingdom of Heaven. Man by himself is powerless to resist the influence of angelic beings. His destructive path, though blazed by the first-born human, Cain, was interrupted by the saving power of God. The mark of that power, the tau, is linked to all the aspects of the ubiquitous rebellion of men and angels alike.

The angels “watch” mankind’s progress towards immortality. The city (designated ir) of their greatest concern and diligent watch is Jerusalem. It is there that the mark of Cain manifested in its total power. It is at the “cross”, where the ankh and the tau symbolically culminated in the death and ressurection of Jesjoea Messiah. Men, guilty even of murder, find protection from the penalty of death at the cross of Jerusalem.

It is through these diametrically opposed forces, death and life, murder and salvation, that the symbols representing the crucifixion of the Messiah connect. The meaning of the nam Enoch (chanuch, “initiated”or “dedicated”) connets to the ttemple in Jerusalem as we have seen. His life on Earth lasted 365 years according to the Bible. The letters of the name Jerusalem equal 365 x PI.

Jerusalem is also the city by which our present era of time is anchored. The calendar of this era is fittingly, the Gregorian (to watch, or rise from the dead). Because of the promise of ressurection, the centrality of Jerusalem in the world and the spiritual universe was represented in stylized maps from the Crusades as a circle of the earth surrounding a “T”.

This map and “T” symbols have the dualistic connection to the conflict of evil with good, darkness with light, and death with life. As the cross of Jesjoea Messiah was the instrument of his death, it is also the instrument of our salvation and eternal life. While on the cross, in Jerusalem at the center of the earth, Jesjoea Messiah paid the full price for the sins of the whole world. The cross of Jerusalem embodies the prisca sapientia and the prisca theologia of the ancients. The powers behind Mercury, Nebo, and Toth in the role of pagan prophets, strive to obscure the saving act of Jesjoea on the cross. They will continue to distort the truth until the final escape from death is realized.

We have seen that pivotal events in history are connected in time and space to Jerusalem. From the perspective of heaven, all events are linked to that one place on earth. It is the doorway through which humanity meets the God of Israël.

Newton did find the key:

  • ‘And many nations shall come, and say, Come, and let us go up to the mountain of The Lord, and to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for the law shall go forth of Zion, and the word of God from Jerusalem‘. (14).


  1. Isaac Newton, United treatise on Revelation (Section 1.1) Jewish National and University Library, Jerusalem: Yahuda Ms. 1.1a Transcribed by Rob Iliffe summer 1998. The Newton Project – University of Sussex, East Sussex London: 2007
  2. Isaiah 24:22, 23 KJV.
  3. Isaiah 26:19 KJV.
  4. Daniel 12:2 KJV.
  5. Job 19:25, 26 KJV.
  6. Isaiah 26:2 KJV.
  7. Isaiah 26:20, 21 KJV.
  8. Ìsaiah 26:5 KJV.
  9. Revelation 12:12 KJV.
  10. Strong’s Hebrew dictionary # 5894 James Strong Exhaustive Concordance of the Bible. AMG Publishers edition, World Bible Publishers, Inc 1986 Iowa Falls, Ia.
  11. Ibid. Strong’s Hebrew # 5892 & 5894.
  12. Michael A. Knibb, The Book of Watchers (1 Enoch 1-36) The Ethiopic Book Of (Oxford: Clarendon Press, 1978).
  13. Alfred W. Crosby, The Measure of Reality : Quantification in Western Europe, 1250-1600. (Cambridge: Cambridge Univerity Press, 1996).
  14. Micah 4:2 KJV.


Jesjoea answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up – John 2:19

The numbers 33, PI (3.14159265 …) and 360 are prevalent in all major historical dates of the First and Second Temples in Jerusalem. These values are seen most often connected with the 360-day prophetic year used in the Old Testament. These numbers als reinforce the theme of “a circle”. For example: In November of the year 333 BC, Alexander the Great conquered the Persians and ended their rule over Jerusalem. (1). Alexander brought the “3rd” world governing power into existence according to Daniel the prophet. Flavius Josephus recorded that Alexander himself performed a sacrifice in the Temple one year later. (2).

Exactly half 333 (prophetic 360-day year) years later in 168/7 BC, the Greek, Antonius Epiphanes, desecrated the Temple of Jerusalem. This event began the Maccabeus rebellion in 166.6 BC or half 333 in solar years. In 165/4 BC the Temple was rededicated by Judas Maccabee. (3).

In 63 BC, Pompeii ended Greek rule in Judea and captured Jerusalem, beginning the fourth world empire (Rome) prdicted by Daniel the prophet. (4).

Between 166.6 BC and 63 BC, there were 103.6 years on the Gregorian calendar.

33 x PI = 103.6 (If 103.6 represents prophetic years, it is 102.1 when converted to solar years. If 103.6 represents solar years, it is 105.1 in prophetic years.)

  • 105.1 + 63 = 168.1 BC, the desecration of the Temple by Antiochus Epiphanes.
  • 102.1 + 63 = 165.1 BC, the rededication of the Temple by Judas Maccabeus.

The destruction of the First and Second Temples was separated by 657 solar years (587 BC by the Babylonians and AD 70 by the Romans). However, 657 solar years is exactly 666 prophetic years.

  • 666 divided by 33 = 20.18181818 … This number, multiplied by PI equals the year when Rome began ruling Israel in AD 63.

The latitude and longitude of Jerusalem is 31.46 North, 35.14 East. These coordinates added together equal 66.6

The Hebrew letters of the name “Jerusalem” equal 1,146 or the number of days in a year, 365 x PI. The same number is found in the sum of the name “Leviathan”, meaning a connected serpent or circled serpent. (5).

The name “Jebusi” (a place trodden down or a threshing floor) was the original name of Jerusalem and site of the Temple. (6). The Hebrew letters in the name Jebusi equal 88.

When the year of the First Temple’s dedication by Solomon in “960” BC is divided by the number of the name of the Temple site “88”, the dividend is: 10.9090909090909090 … This number x 33 = 360, the number of degrees in a circle.

Perhaps the most significant correlation between the “circle” and the history (and future) of the Temple lies in the year of the dedication of the First Temple of Solomon in 960 BC.

  • PI times 960 = 3,015.928947 … Could this number also represent Prophetic Years?

If we assume that this number represents prophetic years with 360 days, the conversion to 365.242-day, solar years is 2,972.64394861. If this figure stands for the number of total years from the dedication of the First Temple of Solomon in 960 BC until the dedication of the Last Temple that will be built before the Second Coming of Jesjoea Messiah, the date indicated is AD 2012.

  • 2,972 years
  • – 960 BC
  • = AD 2,012

The conversion to 365.242-day, solar years is:

  • 3,015.928947 x 360 = 1085734.4210806 days …
  • divided by 365.242 = 2,972.64394861 … solar years.

Is AD 2012 the appointed time of completion for world influence over the Temple in Jerusalem? Is this the year that the circle of our age draws to a close?

We know that Jesus died and rose again at 33-years-old and performed most of his miracles in Galilee, meaning “circuit”. The root of Galilee is “Gal”, formed by the two Hebrew letters Gimel (3) and Lamed (30), which equal 33.

The Sea of Galilee is also called in Latin, “Tiberius”. In Rome the Tiber River divides the city from north to south. The divided circle is indicative of the number PI, as the diameter of any circle x PI equals its circumference.

The average water level of the Sea of Galilee, indicated by its ancient shoreline, is 640 feet below sea level. Perhaps not coincidentally, Israël was captured by Muslim Arabs in 640 AD. (7).

  • 640.4 x PI =2012
  • 639 x PI = 2007
  • 641 x PI = 2013.7

As we have seen, the name “Galilee” reoccurs as one of the most prominent symbols in the Gospel narratives connected with the ministry and ressurection of Christ. It is mentioned in the Annunciation of Mary’s conception by the Angel Gabriel.

And in the six month the angel Gabriel was sent from God unto a city of Galillee, named Nazareth (Luke 1:26).

After this, when Joseph and Mary left to be counted in the census, they traveled to Bethlehem, which lies on North 31 degrees, 41 minutes, 59 seconds or PI x 10.

But after I am risen again, I will go before you into Galilee (Matthew 26:32).

  • ‘Ye men of Galilee, why stand ye gazing up into heaven? This same Jesjoea, which taken up from you into heaven, shall so come in like manner as ye have seen him go into heaven (Acts 1:11).

Perhaps the consistent pairing in the Gospel of the “circuit” with the ressurection of Jesjoea Messiah is telling us about His “Second” Coming and the ressurection of His Church, which after all, also has the meaning, “a circle”.


  1. Katharine Wiltshire, The British Museum Timeline of the Ancient World (New York: Palgrave Macmillan, 2004), 50.
  2. Flavius Josephus, “Jewish Antiquities”, 11.317-345, Translator William Whiston, New Complete Works of Josephus (Grand Rapids: Kregel, 1999), 977.
  3. James C. VanderKam, An Introduction to Early Judaism (Grand Rapids: Eerdmans Publishing, 2001), 19-20.
  4. Katherin Wiltshire, The Britisch Museum Timeline of the Ancient World, First Edition (New York: Palgrave Macmillan, 2004), 75.
  5. James Strong, Exhaustive Concordance of the Bible., (Iowa Falls: AMG Publishers, 1986), 804.
  6. Ibid, James Strong, 721.
  7. Katharine Wiltshire, The Britisch Museum Timeline of the Ancient World, First Edition (New York: Palgrave Macmillan, 2004), 89.

CONTENTS OF THE BOOK ‘TEMPLE at the CENTER OF TIME’ / Newton’s Bible codes deciphered and the year 2012  [2008 by David Flynn] 


TOEVAL of VALT het JE TOE? / Coincidence or is it YOU … 5777?

Alle tijden zijn belangrijk in Zijn ogen want de God van de Bijbel is Zelf immers een tijdsvorm. Hij is tijd bij de tijd. Velen weten dat Zijn naam is de Erbij Zijnde, de Aanwezige. Dat is een vervoeging van het werkwoord hajah, geschieden, gebeuren, erbij zijn. Toch springen sommige tijden en getijden eruit. De zgn. Bijbelse feesten zijn immers getijden, moadiem, zoals het in de Hebreeuwse grondtekst staat. Apart gezette tijden waarop Hij ons, Zijn mensheid, wil ontmoeten.

Het huidige Hebreeuwse jaar 5777 (2016/2017) is een jaar zoals alle jaren in Zijn Tijd. Toch zijn er enige ‘toevallige’ gebeurtenissen die eerder zijn geschied en met het huidige Israël te maken hebben die ons ‘toevallen’ of zijn deze inderdaad toevallig?

In de Bijbel worden regelmatig getallen genoemd die een volheid aanduiden. Zo kennen we het getal 120 als volheid van de vergadering van het Sanhedrin, het Joodse gerechtshof (ook de huidige Knesset in Israël bestaat uit 120 leden). Wanneer iemand jarig is wensen we hem of haar toe: tot de honderdtwintig!

Zeventig jaren is de volheid van de ballingschap in Babylon en ook het getal van het aantal kinderen en de aanhang van Ja’akov die van Kanaan naar Egypte gingen.

Het getal 50 is de aanduiding van de bevrijding. Na vijftig jaar viert Israël het Jubeljaar wanneer iedereen zijn oorspronkelijke bezittingen terugkrijgt. Tussen Pasen [Pesach] en Pinksteren [Sjavoe’ot] worden 50 dagen geteld en ook het getal 40 is een volheid. Veertig dagen was Moshe op de berg in de Sinaï; veertig jaar woestijntijd en ook Jehoshua van Nazareth vertoefde net zoals Eliyahu [Elia] veertig dagen in de woestijn om Adonai te zoeken en te ontmoeten.

5777, dan is het 120 jaar geleden (1897) dat het eerste Zionisten congres werd samengesteld in Basel met als doel een Nationaal Tehuis te stichten in het oude Vaderland voor het door het Christelijke Europa al eeuwen geplaagde en vervolgde Joodse volk. Het was de eerste officiële aanzet tot de stichting van de huidige staat Israël.

5777, dan is het 70 jaar geleden (1947) dat de Verenigde Naties met meerderheid van stemmen akkoord gingen met de stichting van een Joodse staat in het door de Turken bezette oude Vaderland (gesteund door dit akkoord riep Ben Gurion op 14 mei 1948 het mini staatje Israël uit).

5777, dan is het 50 jaar geleden (1967) dat Jeruzalem een éénheid werd, de scheidingsmuur in de Oude Stad werd afgebroken. Tussen 1948 en 1967 bezette Jordanië het oostelijke gedeelte van Jeruzalem en verwoestte alle Joodse herinneringen. Joden mochten niet bij de Klaagmuur komen en het belangrijkste stukje onroerend goed voor het Joodse Volk, de Tempelberg, was in handen van moslims. Vijftig jaar geleden een verenigd Jeruzalem hoofdstad van Israël. Reden voor een feest of toch niet helemaal volop … want hoewel Joden nu ook op het Tempelplein mogen komen staat het dagelijks bestuur onder Jordaans/moslim toezicht.

57772017 is het 40 jaar geleden (1977) dat de eerste Arabische president, de Egyptische president Anwar Sadat, een stap van vrede richting Israël ondernam. Al veertig jaar is er weliswaar geen warme vrede tussen de twee landen maar ook geen oorlog!

Het zijn gedenkwaardige gebeurtenissen die wij benoemen. Zonder de Koning van Israël, de Bevrijder Zelf om als Koning te heersen vanuit Tsion voor alle volken kan er geen wereldvrede komen ook al proberen de volkeren het zelf met kunst en vliegwerk.

Dominee R. Strijker (1925-2013) zei dikwijls: ‘het is daar Boven bij Adonai geen rommeltje wat betreft tijd, alles geschied op Zijn Tijd’. In de vertalingen van het ‘Onze Vader’ bidt men doorgaans ‘Uw Naam worde geheiligd’. De Hebreeuwse tekst geeft echter aan dat de vertaling moet luiden: ‘Betoon U als de Heilige’. Het is een oproep aan Adonai om zich te betonen als de Almachtige en niet dat het een ‘werk’ van ons is, uitgeroepen in de ‘lijdende vorm’. Toeval bestaat niet en moge het ons toevallen dat wij in deze generatie het komende Koninkrijk der hemelen of wel het Messiaanse rijk mogen verwelkomen, een rijk op aarde, geheel gekenmerkt door hemelse wetten!

(In kranten en o.a. agenda’s wordt het jaartal 2016/17 ook in letters weergegeven. Alleen het getal (5)777 wordt in letters omgezet tish’az want men weet immers al 7 eeuwen dat we in het 6e millennium leven. De laatste letter, de taw, is tevens het hoogste getal van de Hebreeuwse lettergetallen. Taw is 400, Shin is 300, Ayin 70 en de Zayin is 7. Bij elkaar is dat 400 +300 + 70 + 7 = 777, uitgesproken als tish’az).  

[Uit: Tijdstip/7e Jaargang, nr. 1 / zie … met enkele veranderingen aangevuld in de tekst /GJCP]  


  • America
  • Conclusion
  • Epilogue


Het grote teken van Openbaring 12 gebeurt in 2017door Daniel W. Matson /


Elie Wiesel, Holcaust Survivor & Nobel Laureate, Dies 87



Prophecy Summit Northwest, Tacoma, Washington

‘A Time for Strenght and Courage’

Saturday, June 25th & Tuesday, June 28th – 2016

Joel Richardson, Rabbi Shlomo Riskin, Mark Biltz, Rabbi Jonathan Cahn – LiveStream


Leaked Intel Exposes ISIS Secret Memo – 100% Undeniable Proof Hillary and Obama Supported and Founded The Group BY LISA HAVEN, AUGUST 19, 2016

Lisa Haven News

Christian, End Time, and Conspiracy News!


Signs of the End / A Discovery of Biblical Timelines


New Video: Jerusalem and the Lost Temple of the Jews  … and

Bible Timeline Project / Ernest L. Martin


Het Mysterie van het Verloren Jubeljaar!! [21 delen]

site: / ga naar zoekbalkje …

en ga voor de dagelijkse nieuwsbrief bestaande uit

diverse nieuwsbronnen …


Live Stream / Mark Biltz / Weekly Shabbat Service 10 am / 18.45 – 21.30 


De Wikileaks Documenten


The weekly Hal Lindsey Report


Israël News

Astronomy Israël


America News


Nederlandse sites


Bijbelstudie boeken




Academie voor de Hebreeuwse Bijbel en de Hebreeuwse taal

VANUIT SHOMROM -wekelijks magazine vanuit het Hartland, Judea en Samaria- /


Israël Tours


Boekennieuws: Staat Van Terreur De Jihadistische Revolutie, door Pieter van Ostaeyen


Met brutaal geweld over de hele wereld -Brussel, Parijs, Beiroet, Egypte en Turkije – bewijst IS helaas dat het de grootste bedreiging blijft die we vandaag ervaren. Enkele duizenden Europeanen zijn naar Syrië en Irak getrokken om mee te vechten met het kalifaat. Onder hen ook jongeren van hier, van Kortrijk, Brussel en Antwerpen. Oliedollars, shariafundamentalisme, oorlogsvrijwilligers en een schrijnend machtsvacuüm maken van het Midden-Oosten een enorm kruidvat.

Pieter Van Ostaeyen schets in Staat van terreur een revelerend beeld van de islamitische jihad, de verhoudingen tussen IS, al-Qaeda en de Syrië-strijders van bij ons. Zonder een scherp inzicht in de geschiedenis en een breed referentiekader valt het conflict niet te begrijpen. Van Ostaeyen beschrijft dit kluwen van geweld, religieuze tegenstellingen en rauwe geschiedenis vaardig en gedreven, en hij vertelt ook wat er na de aanslagen in Parijs en Brussel is veranderd.




Jongst leden maandag vond in Nieuwspoort, op het Binnenhof in Den Haag de presentatie plaats van 2 boeken over de Amerikaanse politiek en de beïnvloeding van de media.

  • Het eerste boek – “Gekochte Journalisten. Hoe de CIA het nieuws koopt.”
  • Het tweede boek – “De Wikileaks documenten. De wereld volgens het Amerikaans imperium.” /

Zie verslag: / onder kopje: Leiden de media ons de oorlog in? Zie ook Uitgeverij ‘De Blauwe tijger’ – Groningen /


Rabbi sees Donald Trump ascendancy in Bible codes

Google naar >>>:


Gerard J.C. Plas



 Posted by at 20:12
Translate »