Apr 182020

The Land shall not be sold for ever: for the land is Mine … (Lev. 25:23)

The Background to the New Testament / no. 10.

Relationship of Christ’s Coming and the Acts Church to Judaism

The Lord Jesus Christ came unto His own. He came not to overthrow, but to fulfill. His ministry assumed a continuance of the Jewish institutions of the day, but reformed to His standard of righteousness. The Law was given a new, deeper, inner meaning, which touched not simply the outward man (Thou shalt do no murder), but the inner also (Thou shalt not hate). His formula was, “Ye have heard . . . but I say unto you”.

The disciples of Christ, who formed the Acts church, were not the first-fruits of some new, predominately Gentile church, whose sway was to be largely exercised in Europe and the Americas, but a nucleus, centred in Jerusalem, from whence the good news of the “kingdom of the heavens” was to be carried into all the earth. And so, at the return of Christ (looked upon then as being imminent), would the earth be governed from Jerusalem through the redeemed nation of Israel, who would stand to the other nations as priests of God, and carry “the knowledge of the Lord” to the ends of the earth. The great hope before these disciples was the restoration of the kingdom to Israel (Acts 1:6), with all that implied.

The failure of Orthodoxy to appreciate the true position

Nearly 2,000 years of so-called “Orthodoxy” (and “Heresy”), have obscured the truth of the above, by the failure to distinguish things that are different, and hence have confused together two aspect of the plan of God, the earthly and the heavenly.

This emphasis placed on the Gospels, with the implication (sometimes an assertion) that their teaching is superior to that of the Epistles, since they record the “actual words of Christ Himself”, has demonstrated this confusion, and the cries which have gone up from time to time, “Back to the primitive church”, Back to Pentecost”, have shown that the peculiar dispensation committed to the Apostle Paul has not been appreciated. It has not been perceived that He Who once spoke on earth, has since spoken from heaven.

Hence the words of the Gospels and Acts have been torn out of their true setting and forced to fit a Gentile environment, which has nothing to do with the institutions of Israel, or the promises made unto the fathers.

It is the purpose of this article to try and show how the earthly ministry of Christ, and the Acts church, were a continuation and a completion of the true O.T. Judaism, and could, had Israel responded, have led to this “people of God” at last being God’s channel of blessing in the earth, under their King-Messiah, the Lord Jesus Christ. That they failed to become so is a matter of history, but the assurance of prophecy is that is yet to be. Israel have indeed a glorious future.

Christ came to fulfill

  • “Think not that I came to abolish the law of the prophets: I came not to abolish, but to fulfill” (Matt. 5:17 Eng.-Greek transl.).

The O.T. Law has been likened to the initial, rough sketch of the painter, which disappears from view as it is filled out with colour. The silhouette is not rubbed out, but “filled out”. Such was the relationship of Christ’s teaching to the Law; it did not do away with that law, but so filled it out, that the original sketch was lost to view in the glory of its fulness. An inner, deeper meaning was given to the law; a higher standard of righteousness, which exceeded (lit. “abounded above”) that of the scribes and Pharisees, and which was necessary for entry into the “kingdom of the heavens” (verse 20). This righteousness was described by the Lord: 

  • “Ye have heard that it was said to the ancients, Thou shalt not commit murder; but whoever shall commit murder, shall be liable to the judgement. But I say to you, That everyone who is angry with his brother lightly, shall be liable to the judgement; but whoever shall say to his brother, Raca, shall be liable to the Sanhedrin; but whoever shall say, Fool, shall be liable to the Gehenna of fire” (verses 21, 22 Eng. -Greek transl.).

As has already been stated, the ministry of the Lord “assumed a continuance of the Jewish institutions”, and this is seen here when the Lord refers to “the Judgement” and “the Sanhedrin”. It surely makes more sense to allow that he was referring to the literal institutions familiar to the Jews, than to spiritualize them away as some do. The synagogue with its council of judgment, and the Temple and Sanhedrin, were not to be done away with but reformed, and in keeping with this, the Acts church continued to frequent both Temple and synagogue, and did not try to overthrow them as something contrary to the teachings of the Lord.

By the Lord’s standard of righteousness, a man was to be liable to the Judgment not simply for murder, but also for anger without due cause. The more severe offence of saying to one’s brother, “Raca” (i.e. “empty head”, a term of contempt probably from the Chaldee reqa‘, Hebrew req, “empty” — Gen. 37:24 etc.), would lead to appearance before the Sanhedrin at Jerusalem, and to further attribute to one’s brother wickedness by calling him “Fool” (cp. Ps. 14:1 where the “fool” is not a simpleton, but a wicked man), would render the offender liable to be denied a proper burial after death, his corpse being cast into the valley of Hinnom (Gehenna) where it would be destroyed by worms or fire.

If it be objected that this standard of righteousness does not leave one with the feeling of a “fulness”, it should be remembered that the Lord’s words here represent only the negative side of one aspect of the great law which He propounded, and under which all laws are included:

  • “Thou shalt love thy neighbour as thyself” (Matt. 19:19).

The outline of God’s great law contained basically in ten commandments (lit. “words”, Deut. 10:4 A.V. margin) is filled out by this one word, as the Apostle Paul indicated in Romans 13:8,9:

  • “For this, Thou shalt not commit adultery, Thou shalt not kill, Thou shalt not steal, Thou shalt not bear false witness, Thou shalt not covet; and if there be any other commandment, it is briefly comprehended [summed up] in this saying [lit. ‘word’], namely, Thou shalt love thy neighbour as thyself.”

They who kept this “word”, would be barely conscious of the original outline, for the Law, insofar as it may be considered in negative terms, “Thou shalt not”, is not laid down for the righteous but for the lawless (1 Tim. 1:9). So these actions referred to in Matthew 5:22, which sprang not from love (unjustified anger, contempt and slander), were to be duly dealt with by the judicial system of Israel, the “Judgment” and the “Sanhedrin”.

Jerusalem — centre of authority

Judaism was centred around Jerusalem. There at the first was the Temple built where the Lord put His name (1 Kings 9:3). It as around this centre that the life of Israel revolved.

When the Acts church came into being it began at Jerusalem, and the authority of the Apostles was exercised from this centre. It was not until persecution broke out after the death of Stephen, that (according to Scripture) the Gospel was proclaimed outside of Jerusalem, and even then the Apostles remained within the city (Acts 8:1). This was strictly in accordance with the Divine order, Jerusalem, Judaea, Samaria and then the uttermost parts of the earth (Acts 1:8), and was a fulfillment of prophecy:

  • Thus it is written, that the Christ should suffer, and rise again from the dead the third day; And that repentance and remission of sins should be preached in His name unto all nations, beginning from Jerusalem” (Luke 24:46,47 R.V.).

It is not difficult to find O.T. allusions to the death and resurrection of Christ, but wat passage did the Lord have in mind in His reference to Jerusalem? Possibly Isaiah 2:3:

  • “And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord . . . and He will teach us of His ways, and we will walk in His paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem.

Jerusalem was to be the centre of authority, and it was in harmony with this, and the Lord’s command, that the Apostles concentrated their attentions there. The original Twelve (including Matthias), who expected to sit on “twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel” (Matt. 19:28), even when for some reason they travelled outside of Jerusalem, seem always, at this period, to have returned to the city (cp. Acts 8:14-25; 10:19-11:2). The primary concern was to prepare Israel for their role in world blessing, and the Apostles therefore concentrated attention on this people, beginning at Jerusalem. The editor of the third edition of Dr. Weymouth’s New Testament makes the following observation (on Acts on (Acts 1:8):

  • “There does not appear to be any positive historical evidence that any Apostle, except Paul, ever preached outside Palestine. Indeed Matt. 10:23 seems to preclude the possibility of their having done so.”

Granting that the expression “any Apostle” is to be limited here to the Twelve (for Barnabas, Silas and others were apostles who undoubtedly did preach outside the land), this comment is in harmony with the aim before the Apostles, and is most probably true of the whole of the Acts period at least. That John spent his last days in Asia Minor is strongly attested by tradition, but this was after the Acts period when the “hope of Israel” was no longer a possibility. All the time however, that this “hope” was before the minds of the Apostles, their concern was the people of Israel, with Jerusalem as the acknowledge centre. When the Gentiles were, through the ministry of Paul, evangelized during the Acts period, this was looked upon even by him as “contrary to nature” (Rom. 11:24), and intended to “provoke them [the Jews] to jealousy” (Rom. 11:11).

It may therefore be realized why the destruction of Jerusalem in A.D. 70 caused so much confusion amongst those believers who had not understood, or would not accept, the teaching of the Apostle Paul on the subject, when he pronounced judgment upon Israel and indicated a turn to the Gentiles (Acts 28:28).

James, the bishop of Jerusalem

James, the Lord’s brother, who was apparently an unbeliever until after the resurrection of Christ (John 7:5; 1 Cor. 15:7), was a leading member of the church at Jerusalem, and seems to have performed the function of bishop (overseer) there. This much appears from Acts 12:17 and 15:13,19: 

  • “Go show these things unto James, and to the brethren.”
  • “And after they had held their peace, James answered . . . my sentence is . . .

See also Galatians 2:9,12 and note that James is still established in a position of authority at Jerusalem as late as Acts 21:17,18.

James presided over the body of Apostles and elders at Jerusalem when the question of the circumcision of the Gentiles was considered. Having listened to the experience of Peter, Barnabas and Paul with the Gentiles, he gave his judgment on the matter, which was then put into effect. The “decrees” that were formulated as a result of this judgment, were acceptable, not only to “the Apostles and elders”, but also to “the Holy Spirit” (Acts 15:28), and they were apparently binding upon the churches to which they were carried, which included Gentiles as far from Jerusalem as South Galatia (Derbe, Lystra, Iconium, etc.). The effect of these “decrees” was to establish these churches “in the faith” (Acts 16:1-5). The judgment of James on this occasion was still recognized by him as binding as late as Acts 21:25, nearly thirty years after Pentecost.

Some time after the dispersion of Acts 8:1, James wrote the Epistle which bears his name to the dispersed who had “the faith of our Lord Jesus Christ”, instructing them how to behave in the synagogue:

  • “If there come into your synagogue a man . . . in fine clothing . . . also a poor man in vile clothing; and ye have regard to him that weareth the fine clothing . . . do ye not make distinctions among yourselves?” (James 2:1-4 R.V. margin).

These words presume that some at least of the readers had a say in the affairs of certain synagogues, being in a position to delegate seats. An epistle from James at Jerusalem would carry authority and correct the tendency of some to favour the rich in the synagogues. The Epistle also was to encourage the “Dispersion” through the “manifold trials” of the time then present (1:2), as well as to give instruction in other matters.

Both the position of James and the acknowledgement of Jerusalem as a centre at this time, give a setting to the Acts period which cannot properly be understood unless connected intimately with the background and hopes of the Old Testament. To imagine that at this time God had cast away His people Israel, is to have failed to appreciate the environment of the Acts, and to accuse the Apostles of deception or ignorance. “Restoration” is the key word at the beginning of the Acts period, “rejection” belongs to the end.



The Background to the New Testament / No. 11.

The Apostles

The relationship of the twelve apostles of the circumcision to Israel, was much the same as that of the O.T. prophets. They were the “sent ones”, and they proclaimed a message of restoration upon the grounds of repentance; a message intended to prepare the people to fulfill their calling of God. The parallel is further extended in the treatment that each received at the hands of their countrymen:

  • “Woe unto you, scribes and Pharisees . . . ye say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets . . . Fill ye up measure of your fathers . . . behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some . . . scourge in your synagogues, and persecute from city to city” (Matt. 23:29-34).

The message of hope which the Apostles carried, was borne witness to by signs and wonders. The miracles of healing they performed were a foretaste of the coming age of restoration (Heb. 6:5), and the judgement they effected on such as Ananias and Sapphira (Acts 5), a reminder of that future day when “every one shall die for his own iniquity” (Jer. 31:29,30).

Authority to “forgive sins”

Something of the authority given to the Apostles may be seen from John 20:21-23:

  • “Jesus . . .said to them again, Peace be unto you: as the Father hath sent Me, even so send I you. And when He had said this, He breathed on them, and saith unto them, Receive ye holy spirit (margin): Whose soever sins ye forgive, they; are forgiven unto them; whose soever sins ye retain, they are retained” (R.V.).

This authority, which was never transferred by any so called “Apostolic succession”, must not be minimized because it may present difficulties. The “as” and “so” of verse 21 relate the Apostles’ ministry directly to that of the Lord. He demonstrated His authority to forgive sins from His ability to heal (Luke 5:24), and it seems reasonable to suppose that the Apostles exercised something of that same authority, for they also could heal.

But the connexion between forgiveness of sins and healing at this time, was not apparently limited to the sphere of action of the Apostles.

  • “Is any sick among you? let him call for the elders of the church [ecclesia]; and let them pray over him, anointing him with oil in the name of the Lord: and the prayer of faith shall save the sick, and the Lord shall raise him up; and if he have committed sins, they shall be forgiven him” (James 5:14,15).

Such a connexion was also prophesied of the inhabitants of Jerusalem:

  • “And the inhabitant shall not say, I am sick: the people that dwell therein shall be forgiven their iniquity” (Isa. 33:24).

For a people with an earthly hope and earthly blessings, such an association is natural. The effects of salvation must include a cancellation of sin and its accompaniments (disease, pain, sorrow and death). The miracles of the Acts period were foretaste if the coming age when sin and judgment will be directly related, and when righteousness will have a direct reward. This subject will be referred to again when the N.T. miracles are considered. At the moment the question to be answered is, in what way could the Apostles “forgive” sins? Also, how did their authority differ from that of other believers at this time who could also heal?

In the absolute sense of “forgiveness”, God alone can act; none can forgive but Him. This much was recognized by the scribes and Pharisees when the Lord healed and forgave the man sick of the palsy (Luke 5:21). In what way then are the words of John 20:21-23 to be taken?

The writer does not pretend to have the complete answer to this question, but the recognition that the Apostles stood to Israel in much the same way as did the O.T. prophets, is a step towards a solution. The prophets of old spoke for the Lord, promising blessing, pronouncing judgement. They were the Lord’s mouthpiece to the people of Israel, and He filled their mouths with words (Jer. 1:6-9).

The N.T. Apostles could forgive sins only in this respect, insofar as they spoke for the Lord. They pronounced forgiveness, but He forgave. This authority was conferred by the gift of holy spirit (Joh. 20:22), which they in turn could convey to others, by prayer and laying on of hands:

  • “Now when the apostles which were at Jerusalem heard that Samaria had received the word of God, they sent unto them Peter and John: who, when they were come down, prayed for them, that they might receive holy spirit (lit.): (for as yet it was fallen upon none of them: only they were baptised in the name of the Lord Jesus). Then laid they their hands on them, and they received holy spirit” (Acts 8:14-17).

The “gift of holy spirit” at this time was a confirmation that the “belief” and “baptism” of converts was genuine, and the outward evidence of the gift having been given was “speaking in tongues”, etc., according to the word of the Lord:

  • “He that believeth and is baptised shall be saved . . . and these signs shall follow them that believe; in My name shall they cast out demons . . . speak with new tongues . . .” (Mark 16:16-18).

In this way the “forgiveness of sins” could be confirmed or otherwise by the Apostles, by the laying on of their hands, but note how prayer (the seeking of God’s will) preceded this action (Acts 8:15).

Although the Apostles had the God-given authority to confer the gift of holy spirit (with its “signs” following) upon others, there is no evidence that they could transfer the authority itself. Otherwise why was it necessary for the journey of Peter and John to the Samaritan believers, for Philip, who had first evangelized them (Acts 8:5-8), and was himself “full of spirit and wisdom” (Acts 6:3-6), could have conveyed the gift to them?

The Apostle Paul was also able to confer the gift of holy spirit through the laying on of hands (Acts 19:5,6), for he was “not a whit behind the very chiefest apostles” (2 Cor. 11:5).

The receiving of holy spirit without the laying on of hands, recorded in Acts 10:44 of the Gentiles, must be looked upon in the light of being confirmation of the Lord to Peter and the circumcision, that the Gentiles were now being called out. A reading of the whole of the events which led up to this passage, will demonstrate that the inclusion of the Gentiles at this time was quite contrary to the expectations of Peter and the Jewish believers, and was a step which the Lord found necessary to take in order to “stir up” Israel. (See Rom. 11:11-14 and note the expression used by Paul of the Gentile inclusion, “contrary to nature” (verse 24) and his description of himself as “one born out of due time” (lit. “an abortion”), 1 Cor. 15:8. The latter expression may suggest that Paul was called to apostleship previous to what had been intended, owing to the attitude of the Jews to the gospel).

Authority to “bind” and “loose”

  • “Thou art Peter . . . And I will give to thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven” (Matt. 16:18,19).
  • “Verily I say unto you (plural, so the ‘disciples’ of verse 1), Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven” (Matt. 18:18).

To Peter were committed the “keys of the kingdom of the heavens”; to all the Apostles the authority to “bind” and “loose”. What did this authority represent?

The word “key” (kleis) is used in only one other place in the Gospels, but significantly:

  • “Woe unto you, lawyers! for ye have taken away the key of knowledge: ye entered not in yourselves, and them that were entering in ye hindered” (Luke 11:52).

To what the “entering in” here refers, may be gathered from a similar passage where the verbal form of kleis (key) is used:

  • “Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye shut up (kleio) the kingdom of heaven against men: for ye neither go in yourselves, neither suffer ye them that are entering to go in” (Matt. 23:13).

The kingdom of the heavens may be looked upon as a house of which Peter (as leader of the Apostles) was given the “keys”. He was as it were, the door-keeper of house steward of that house which was built upon the rock; the confession which Peter himself had just voiced:

  • “Thou art the Christ, the Son of the living God” (Matt. 16:16).

Peter was empowered to determine who were to belong to, and who to be excluded from, the house of His Master, Who had entrusted him with the “keys”. In close association with this, all the Apostles were given authority to “bind” and “loose”, the explanation of which appears to be, “to forbid and to allow” (H.A. Meyer following Lightfoot). That is to say, the Apostles were authorized to declare what was, or was not lawful, with respect to the kingdom of the heavens.

Those in authority at the time of Christ, the “rulers” or “shepherds” of Israel (largely the scribes and Pharisees) had failed. Instead of preparing the people for their Messiah, they hindered them. When His kingdom was “in the midst of” them (Luke 17:21 R.V. margin), they neither entered themselves, nor suffered others to do so. They completely failed in their stewardship, and the people were left “as sheep having no shepherd” (Matt. 9:36).

The Apostles, with Peter at their head, were sent to this people having all the authority of the Lord upon them. They commanded repentance (Acts 2:38; 3:19) and pronounced forgiveness of sins. So came into being the Acts “church” (a called out company from the people, compare Acts 2:40), who awaited the early return of the Lord and the establisment of “the kingdom of the heavens” upon the earth. The Apostles were to have an authorative and responsible position in that kingdom, under the Lordship of Christ:

  • “In the regeneration when the Son of man shall sit in the throne of His glory, ye also shall sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel” (Matt. 19:28).

This “judgement” was somewhat to be anticipated during the Acts period in the authority invested in the Apostles to “bind” and “loose”.

When the “number of the disciples multiplied”, and the “churches” were formed in various places, it became necessary to place over these assemblies men who could “shepherd the sheep”. So were appointed the “bishops” (overseers).

There is no record of the inauguration of this office in the N.T., and it is probable that it was simply a continuation of the office of “chief ruler” in the synagogue. (The close connection of the early believers with the synagogue has already been noted). The appointment of James as overseer to the Jerusalem assembly was early required, and the authority he exercised has already been considered.

The office carried with it the responsibility of the affairs of the assembly, rather in the same way as did the position of “chief ruler” to a synagogue. Those who served seem also to have been called “elders” and “shepherds” or “pastors”. This much appears from a literal rendering of 1 Peter 5:1,2):

  • “The elders among you I exhort . . . shepherd the flock of God among you, exercising oversight . . . willingly.”

It is possible that the office was variously referred to according as it was viewed with respect to authority (“bishop”) or ministry (“shepherd”); the appelation “elder” being applied in recognition of age maturity.

A bishop must be able to teach (1 Tim. 3:1,2) and this accounts for the connection “pastors and teachers” in Ephesians 4:11. That there was just as much need for this office after Acts 28:28 cannot surely be doubted.

A “deacon” (Greek diakonos) was simply a servant, who was concerned with the less spectacular, but equally essential duties in the assembly, that the “clerks” had dealt with in the synagogue. The deacons of Acts 6 were a special company who apparently existed only for a time, but the duties divulging upon them give some idea of the work these men were intended to do.

When the “hope of Israel” was succeeded by the hope of the Body of Christ, there was still the need for organization within the assemblies, and so the offices of bishop and deacon continued. But with the turning away from the teaching of Paul, and hence the truth (2 Tim. 1:15; 4:4), a confused darkness settled over the assemblies, and out of it eventually arose the Catholic church. Pretending to the authority of the Apostles, it exalted the office of bishop (and to a less extend that of deacon) above all that was ever intended by the Lord, until at the present time that office bears no resemblance to the New Testament ideal.



The Background to the New Testament / no. 12.


When the true setting of the Acts period is perceived, it may be understood why miracles continued throughout that time, but ceased abruptly after Acts 28:28. Apart from their prophetic import as the credentials of the Messiah (Luke 7:19-23; Isa. 35:4-6), miracles are intimately bound up with the earthly purpose of God. They were a foretaste of restoration of earthly blessing, when the effects of sin are removed. They do not belong to a heavenly calling with “spiritual blessings”.

A useful comment on the true meaning of a miracle, which may help to show why they were found in connection with the earthly, but not heavenly purpose of God, is given in The Unrealised Logic of Religion by W.H. Fitchett:

  • “The old crude, not to say false, definition of a miracle described it as ‘a suspension, or violation, of the ordinary laws of nature’. Most of the objections against miracles hold only against this false conception of them. In the sense of a ‘violation of the national order’, sin is the true miracle. It is essentially a breach of the divine order of the universe, and Christ’s acts of supernatural healing are the restoration of law to its kingdom; the arrest of that disorder in man’s physical nature which sin produces. His miracles are not a breach of the divine order, but its reassertion. They are prophetic hints, in physical terms, of the great ends of His redemption.”

Salvation, for a people with an earthly hope, includes complete restoration in the physical realm, and most of the miracles of Scripture can be clearly seen to be a foretaste of the age of restoration to come. The Hebrew believers were said to have:

  • “tasted the good word of God and the miracles (dunameis) of the age to come” (6:5 lit.).

The close association between salvation and healing is seen in a number of N.T. passages. The woman with the issue of blood expressed an assurance in the Lord when she said:

  • “If I may touch but His clothes, I shall be whole” (Mark 5:28).

But the verb translated here “I shall be whole” is the Greek sozo, “to be saved”. When the Lord had perceived who it was that had touched Him, He said to her, “Daughter, thy faith hath made thee whole” (sozo, “hath saved thee”). This very same verb was used by the Apostle Paul, when he wrote to a company with a calling “in heavenly places”,

  • “for by grace are ye saved through faith” (Eph. 2:8),

yet there is no suggestion here that physical salvation is involved. It is a matter of distinguishing things that differ. The miracles of healing recorded in the New Testament are explicable when seen as a foretaste of coming good things: they do not belong to a company whose blessings are all spiritual. Hence such miracles ended abruptly with the change of dispensation at Acts 28:28.

There is however one miracle which did not belong solely to the earthly purpose of God, and which continues its influence today:

  • “The gospel of Christ . . . it is the power (dunamis, ‘miracle’) of God unto salvation to every one that believeth” (Rom. 1:16).

Nothing short of a miracle is necessary to change the heart of man, who has turned his back upon God, and corrupted His ways.

This miracle of God, which is effected through the gospel of Christ, is also to be looked upon as a foretaste of restoration. Already it gives to the believer “the spirit of a sound mind” (2 Tim. 1:7). He is enabled to see things as they really are, and not through the eyes of the world. By the renewing of the mind the believer is being “transfigured” (Rom. 12:2), and the goal is associated with the “image” of God, the Creator of the “new man” (Col. 3:10). All that was lost in Adam is more than “restored” in Christ.

Effect of the destruction of the Temple on believers living at the time

It has been shown that the Acts believers, who had an earthly hope and expected the early return of the Lord to the earth, looked towards Jerusalem as their centre. This was not simply that the city was convenient in this respect, but because it was to come the centre of God’s administration on the earth, from which the Word of the Lord would go forth. Already, during the Acts period, and in anticipation of that future day, the Apostles of the circumcision exercised their authority from here, and their word was considered binding.

Miracles of healing and judgement were commonplace at this time, and were a “taste” of the miracles of the coming age of restoration. The gift of “holy spirit”, which conferred the ability to speak in tongues, to heal, etc., was expected to follow belief and baptism, and was a confirmation of true conversion.

The position of the Gentile at this time was as of a “wild olive branch” grafted into the stock of Israel, “contrary to nature”, and intended to provoke the people of God into bringing forth fruit, to fulfill their calling of God.

It can therefore be appreciated why the destruction of the Temple and the overthrow of Jerusalem in A.D. 70, together with those other factors which must already have been thrusting themselves upon the attention (viz. the lack of miracles and the increase of Gentile converts over the Jews), caused so much confusion amongst believers at the time. To those who had not understood, or would not accept the change of dispensation announced by the Apostle Paul (Acts 28:28; Eph. 3), the position was inexplicable.

  • “With the overthrow of Jerusalem the visible centre of the Church (ecclesia) was removed. The keystone of the fabric was withdrawn, and the whole edifice threatened with ruin” (The Christian Ministry by J.B. lightfoot).

The Gospel of John

From the nature of the system which eventually emerged from the darkness, it is quite evident that the later ministry of Paul was little understood. He lived long enough himself to see the beginnings of a turning from his teaching, and consequently a loss of the truth:

  • “All they which are in Asia be turned away from me” (2 Tim. 1:15).

The Apostle John, who lived to a great age, almost certainly spent his latter days at Ephesus, the centre of this area that “turned away” from Paul.

  • “Nothing is better attested in early Church (ecclesia) history than the residence and work of St. John at Ephesus” (The Gospel of John B.F. Westcott).

This being so, it was probably here that the Apostle wrote the Gospel which is generally attributed to him.

There are at least three aspects of that Gospel which bear upon the subject being considered, and which suggest a secondary object in its writing. (The primary object is plainly stated in 20:31).

  1. The position of Jerusalem with respect to worship (4:19-24).
  2. The relationship of John’s “tarring” to the Second Coming (21:20-23).
  3. The presentation of the Holy Spirit’s ministry (14 and 16).

Further to the second point may be observed the remarks of the Lord (not recorded by the other Evangelists) on His “coming to them” (chapter 14).

(1) The position of Jerusalem with respect to worship

  • The hour cometh, when ye shall neither in this mountain, nor yet at Jerusalem, worship the Father . . . the hour cometh, and now is, when the true worshippers shall worship the Father in spirit and truth” (John 4:21,23).

When was this hour to be? All the expectations of the Acts period were centred in Jerusalem. During the coming age all nations were to flow there to worship:

  • “And it shall come to pass, that every one that is left of all the nations which came up against Jerusalem shall even go up from year to year to worship the King, the Lord of hosts . . . unto Jerusalem” (Zach. 14:16,17).

The reader is urged to read the whole of Zechariah 14, when it will be seen that this “worship” at Jerusalem is presented after the Second Coming of Christ to the Mount of Olives (verse 4).

To what period then does the prophecy in John four refer? The Apostle clarifies the position by the insertion of the words “and now is” (verse 23), i.e. “at the time of writing (post Acts 28)”. In recording this prophecy of the Lord (no other Gospel writer does), John indicates that a time had now arrived when Jerusalem was no longer to be looked upon as a centre of worship; the “hope of Israel” had been succeeded by another hope, the prior position of the Jew had gone. Without actually intruding into the exclusive ministry of Paul, John seeks to explain that the overthrow of Jerusalem was a consequence of the rejection by Israel of their Messiah (“His own received Him not” — 1:11), an event suggested by the Lord in His conversation with the Samaritan woman, and an evidence that a new dispensation now obtained in which the “true” replaced the typical (4:23,24). This dispensation concerned the “world” irrespective of the Jew; the “children of God” were “as many as” received the “True Light” (1:9-12).

(2) The relationship of John’s “tarrying” to the Second Coming

The Lord had suggested the possibility that John might remain alive unto His coming again. This had led to the false assumption that this was necessarily so. There was however an “if” attached to the Lords words:

  • “Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come” (21:22).

Any who have appreciated the position during the Acts period will realize that an “if” conditioned the Lord’s return at that time, the “if” of repentance on the part of Israel (see Acts 3:19,20). The “coming” was imminent and expected throughout the Acts, as an examination of the epistles written at that time will reveal. When after constant refection of the truth Israel were laid aside in unbelief (Acts 28), the coming (parousia) of the Lord faded as a near possibility.

John, conscious of the change of dispensation, and writing his Gospel partly to explain that change, would find it necessary to clarify the position with regard to his demise, which was now certain to his mind. So he wrote:

  • “Yet Jesus said not unto him (Peter), he (John) shall not die; but if I will that he tarry till I come, what is that to thee?” (21:23).

The destruction of the Temple and the overthrow of Jerusalem (the Temple is standing at the Lord’s return — Matt. 24:15-30) was the evidence that the Second Coming had been put off indefinitely, and hence there was now no “if” attached to John’s death.

Further to the “coming” of the Lord, the reader should note how John, in his Gospel, although he makes reference to the literal coming (14:3), records how the Lord promised His presence in another way:

  • “I will not leave you comfortless: I will come to you . . . If a man love Me . . . My Father will love him, and We will come unto him, and make Our abode with him” (14:18,23).

Add to the above promise the words of verse 16, and it will be seen that the presence of Father, Son and Holy Spirit are here promised. Here is an aspect of the “coming” of the Lord which the other Evangelists barely touch (but compare Matt. 28:20 and Mark 16:20), but which John seems to emphasize of the postponement of the parousia.

(3) The presentation of the Holy Spirit’s ministry

The ministry of the Holy Spirit during the Acts period was intimately connected with “spiritual gifts” (tongues, healing, etc.). The “promise of the Father” was to be “endued with power from on high” (Luke 24:49; Acts 1:8).

The aspect of the Holy Spirit’s ministry which John emphasizes in his Gospel is different, and is in keeping with a dispensation during which “spiritual gifts”, such as are observed in Acts, do not obtain.

  • “The Comforter, which is the Holy Spirit, Whom the Father will send in My name, He shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you“.
  • “When He, the Spirit of truth, is come, He will guide you into all truth . . . He shall receive of mine, and shall show it unto you” (14:26; 16:13,14).

To sum up the emphasis of John on the “coming” of the Lord and the Holy Spirit’s ministry, the words of B.F. Westcott on the last discourses of the Lord (recorded only by John in chapter 14-16 of his Gospel) are to the point:

  • “At first they (the last discourses) could not have been intelligible in their full bearing. The fall of Jerusalem at length placed them in their proper light, and then they were recorded” (Gospel of John).

Confusion, darkness and the emergence of Catholicism

With the destruction of Jerusalem, “the overthrow of the visible centre”, a period which J.B. Lightfoot describes as “shrouded in darkness” (with respect to Church government) ensued. It was not until early in the second century that the episcopal office became established, and the first signs of Catholicism arose. But that it was very different from anything which the Apostle Paul envisaged, is manifest from a reading of the writings of “The Fathers”. Even Lightfoot has to admit:

  • “The magnitude of the change effected during this period may be measured by the difference in the constitution and conception of the Christian Church as presented in the Pastoral Epistles of St. Paul and the letters of St. Ignatius respectively” (The Christian Ministry).

So began the long years of confusion and darkness when the truth became buried under an accumulating mass of tradition and error. This however goes beyond the present and the interested reader is referred to the articles on The Early Centuries and the Truth by Stuart Allen ((The Berean Expositor, Vol. 44 and 45)). -See under for book sale!!!-

http://www.levenwater.org / booksatbpt@btinternet.com / email address:

With this concluding article in the series The Background to the New Testamen, is sent forth the prayer that it may have helped some to catch the environment of the Acts period, and so appreciate better the situation at that time with its hopes and failures, and the hope of the present calling outlined first by the Apostle Paul, the “prisoner of Christ Jesus for you Gentiles” (Eph. 3:1).




Het culminatiepunt in Harmageddon

De Grote Verdrukking waarover Jezus en zijn apostelen hebben gesproken, een ‘verdrukking zoals er nooit geweest is en ook nooit meer zal komen’ is de tweede en laatste fase in het regiem van de Antichrist. Het edele en majesteitelijke van zijn persoon valt weg en onthult een monster. Lucifer, de onuitsprekelijke schone en verheven lichtdrager, werd een ogenblik uitgebeeld in de gestalte van een supermens, om dan zijn ware gestalte in deze zelfde mens te tonen; het monster dat een ieder vermoordt die hem niet als god aanbidt. Een deel van de mensheid doorziet de grote leugen van de fascinerende wereldleider en weigert hem als goddelijke leider te aanvaarden.

Met ontstellende klaarheid doorzien zij nu de achtergronden van alle religieuze begoocheling en ook hoe alles in de geschiedenis op dit gebeuren moest uitlopen. Zij weten nu aan welke zijde de waarheid ligt, die zo volkomen is verleugend en ook weten zij dat Christus nu niet langer meer op zich zal laten wachten. Geheel hun verlangen gaat nu uit naar hem, die wezenlijk hun Vader is en naar hem die hen wezenlijk zal verlossen. Wanneer het de Antichrist bekend is dat bepaalde mensen hem niet langer volgen, laat hij de gehele werelbevolking van een merkteken voorzien. Alleen zij die weigeren hem te aanbidden ontvangen dit merkteken niet en dat betekent uitsluiting van alle productie, distributie en consumptie, vervolging, marteling en dood. In grote trekken zullen de nachtmerries van Orwell en Huxley dan realiteit geworden zijn. Hoogontwikkelde communicatiemiddelen, televisie, luisterapparaten etc., en verraad verschaffen de werelddictatuur een vrijwel volmaakte controle over de gedragingen van alle mensen. Het overgrote deel van de mensen zal deze vervolgingen steunen, daar zij met grote haat vervuld zijn jegens de nieuwe gelovigen van een God, die het schitterend bouwwerk van een genotzuchtige super-civilisatie stelselmatig vernietigt.

Het einde van de gerichten en tevens het einde van de Anti-christ valt samen met de eindstrijd in Harmageddon en de wederkomst van Christus. Dit culminatiepunt van geschiedenis en heilshistorie is ten nauwste verbonden aan het lot van Israël. Met de wederkomst van Christus komt immers ook de messias voor Israël en zullen de oude heilsbeloften aan het volk van JHVH geheel vervuld worden. Voor dat de ware messias komt zal evenwel ook Israël de eindgerichten ondergaan en, teruggekeerd in het erfland, zal het volk op bijzondere en verschrikkelijke wijze met de Antichrist worden geconfronteerd. Of wij uit Jezus’ woorden, dat Israël hem niet aangenomen heeft, maar iemand zal aannemen die komt in zijn eigen naam, moeten verstaan dat het Israël van de eindtijd in de Antichrist zijn messias zal begroeten, is niet geheel zeker. Wel is er sprake van een verdrag dat de Antichrist met Israël zal sluiten (Dan. 9 en 11 (:32)) en ook moet een bijzondere relatie tussen Israël en de Antichrist worden verondersteld, gezien de profetie dat hij zich in de tempel te Jeruzalem als een god zal laten aanbidden (Dan. 11, 31; Mt. 24, 15; Mk. 13, 24; II Thess. 2.), maar in ieder geval zal een deel van Israël niet tot de aanhang van de Antichrist behoren. Bij het overblijfsel van Israël begint het heil van het messiaanse rijk en Israël zal zelfs het wereldcentrum worden van waaruit de nieuwe wereld bestuurd wordt. (Jes. 60, 2, 10, 14, 15, 17, 22; 61, 5; 62, 1-2; Zach. 8, 13, 22-23; 14, 16).

In ander verband hebben wij er de nadruk op gelegd dat de wereldgeschiedenis en daarmee de heilsgeschiedenis verbonden is aan het lot van Israël en dat van het Heilige Land. Eerst als er aan de verstrooiing van Israël een einde komt kan de wederoprichting aller dingen beginnen en eerst als God het overblijfsel van zijn volk weer aanneemt als Godsvolk (waarin hij zich op bijzondere wijze zal openbaren) betekent dit voor de gehele wereld het ‘leven uit de doden’ (Dan. 12, 6-7; Rom. 11, 12-15). Het einde van Israëls verstrooiing betekent niet, dat het volk dan ook onmiddellijk weer heilsorgaan is (Ez. 36, 24; Zach, 13, 8-9). Israël gaat in ongeloof jegens zijn verworpen messias terug naar Palestina en zal eerst tijdens de eindgerichten, na de Grote Verdrukking, Jezus als zijn messias herkennen (Mt. 24, 29-31; Ap. 1,7; Zach. 13, 3-4; 12, 10-14).

‘De toorn van JHVH wordt niet afgewend, totdat hij zijn plan voltooit . . . in het laatste der dagen’ (Jer. 23, 20; 30, 24). JHVH keert ‘weder tot zijn plaats’, totdat zij zich schuldig voelen . . . ‘ (Hos. 5,15). In zijn poging de Joden alsnog te overtuigen van Jezus’ messiasschap spoorde de apostel Petrus de Joden tot berouw en bekering aan, ‘opdat er tijden van verademing mogen komen en hij de messias zendt’ (Hand. 3, 19). De ‘tijden van verademing’ komen niet vóór Israel zich bekeert en dit zal niet gebeuren vóór de tijd dat alle dingen wederopgericht worden. Tot zo lang zal de Christus in de hemel opgenomen zijn.

‘Vele dagen zullen de Israëlieten blijven zitten zonder koning en vorst, zonder offer. Daarna zullen de Israëlieten zich bekeren en JHVH zoeken en David, hun vorst . . . in de dagen der toekomst (Hos. 3, 4).

De terugkeer van een nog onbekeerd Israël naar het erfland is een vele malen herhaalde profetie. ‘Ik zal U uit de heidenen halen . . . en Ik zal U in Uw land brengen. Dán zal Israël gereinigd worden (Ez. 36, 24-25). Een blind en een doof volk zal uit de verstrooiing gehaald worden (Jes. 42, 18-25; 43, 1-8). Een nationalistische beweging en een herstel van de natie gaan vooraf aan de religieuze omkering tot JHVH, een bekering die nu ook het geloof in Christus moet inhouden! Ezechiëls beeld van Israëls geestelijke wederopstanding laat dan ook eerst het ‘naderen van de doodsbeenderen tot elkaar’ zien, een uitwendig ‘opstandingsproces’ van herstelde spieren, vlees en een huid, ‘maar geest was er nog niet in hen’. Daarna ‘blaast’ de geest in deze ‘reconstructie’ en dán pas is er werkelijk sprake van herleving (Ez. 37, 7-10).

De profetische samenhangen tonen aan dat de Joden in de tijd van de eind gerichten als natie hersteld zullen zijn en de tempel te Jeruzalem zullen hebben herbouwd. De oudtestamentische ritus is dan onder het gelovig Jodendom teruggekeerd, hetgeen nog niet de herkenning van de Messias betekent! Zoals Palestina — het kruispunt der naties — altijd het land van Gods bijzondere heilsdaden is geweest, wordt het ook het toneel van de eindstrijd tussen de Volkomen Mens en de Onmens.

Het is natuurlijk niet toevallig, dat de Antichrist zijn beeld ter aanbidding opricht in de tempel te Jeruzalem. Jeruzalem is de aardse woonplaats van JHVH, de stad waar Christus zijn overwinning op de Tegenstander behaalde er waar de Antichrist weet, dat hij zijn vijand kan verwachten. En het zijn de Joden, waaruit de Messias voortgekomen is en waarin het heil voor de toekomst geborgen is, die hij het eerst en het volledigst wil uitroeien. Wetende dat geen Jood hem aanbidden zal, resideert hij in Jeruzalem en kiest hij de tempel als centrum voor zijn vergoddelijking. De Joodse eredienst moet gestaakt worden en de Joden moeten kiezen tussen deelname aan de cultus van de Antichrist en de dood. Ook de Joden waren in de aanvang verblind door de schittering van deze supermens en zelfs hebben zij een verdrag met hem gesloten, maar nu hij het masker heeft afgeworpen verkiezen zij de verschrikkelijkste vervolgingen boven de aanbidding van een afgod. Dan wordt vervuld wat Jezus geprofeteerd heeft, wat Daniël, Paulus en Johannes gezien hebben; het oprichten in de tempel van de ‘gruwel der verwoesting’, de ‘mens der zonde die zich in de tempel neerzet om te laten zien dat hij God is’ (II Thess. 2, 3-4; Dan. 11, 36). Maar hoewel vele Joden onder deze tirannie zullen sterven, zullen ook velen er in slagen te vluchten naar de ontoegankelijke bergen en holen in de woestenijen nabij Jeruzalem. Ook deze laatste poging van de Tegenstander Israël te vernietigen kan niet slagen, daar God de nieuwe wereld na de gerichten begint met het overblijfsel van Israël. In dát volk zal de nog onvervulde heilsprofetie geheel worden waargemaakt.

Als het verderf met de gedwongen aanbidding van de Antichrist tot zijn uiterste is gekomen volgt de slotacte van het eindgericht en tevens van de wereldgeschiedenis, in zoverre deze bepaald en geleid werd door de luciferische machten. Jeruzalem is altijd een ‘steen des aanstoots’ geweest, maar in de periode van het laatste gericht zal alle woede van de volken zich richten op deze stad en op het land waar het gehate volk woont en waar ‘de grote vijand’ verwacht wordt. Alle haat van de door de gerichten geteisterde en hardnekkig in het ongeloof volhardende mensheid zal zich nu concentreren op het volk dat nooit ‘thuis’ is geweest op deze wereld en dat altijd als een vreemd element geïrriteerd heeft. De Antichrist weet alle overgebleven volken te mobiliseren om tegen Jeruzalem op te trekken, als de eerste tekenen van Christus’ wederkomst kenbaar worden.

Deze opzet stemt geheel overeen met het laatste gericht dat JHVH besloten heeft. Het is immers JHVH’s bedoeling dat alle volken zich in Palestina zullen verzamelen, ‘als garven op de dorsvloer’ en ‘druiven in de persbak! (Micha 4, 12; Joël 3, 12-13; Ap. 14, 14-20; 19, 15). ‘Zie, Ik maak Jeruzalem tot een schaal der bedwelming . . . in die dagen zal Ik Jeruzalem maken tot een steen die alle natiën moeten heffen . . . alle volken der aarde zullen zich daarheen verzamelen’ (Zach. 12, 1-3). Het eindvonnis van JHVH is ‘volken te vergaderen, rijken te verzamelen, om over hen vuur uit te gieten’.

‘Menigten, menigten in het dal der beslissing‘ roept de profeet extatisch uit (Joël 3, 14). Ook de psalmist ziet dit adembenemende tafereel van zich in slagorde scharende machthebbers tegen God, die lacht en spot, omdat hij hen allen in één ontlading van zijn kracht zal verdelgen (Ps. 2, 1-9). Het visioen van Daniël zal nu worden waargemaakt: het beeld van de koninkrijken der aarde zal nu ‘zonder toedoen van mensenhanden’ verbrijzeld worden en plaats moeten maken voor het eeuwig Koninkrijk van God (Dan. 2, 44-45).

Deze unieke laatste oorlog, die van alle oorlogen verschilt door het feit dat zij niet tussen mensen onderling gevoerd wordt, maar tussen de mensheid en de God die zij niet als God wil erkennen, wordt zowel voor Jeruzalem, in het dal van Josafath, als in de vlakten en op de hoogten van het klassieke slagveld Megiddo (Harmageddon) uitgevochten. “Zie, in die dagen en in die tijd, wanneer Ik een keer zal brengen in het lot van Juda en van Jeruzalem, zal Ik alle volken verzamelen en afvoeren in het dal van Josafath en Ik zal daar met hen in het gericht treden (Joël 1, 1-3). ‘En hij verzamelde hen op de plaats die in het hebreeuws genaamd wordt Harmagédon’ (Ap. 16, 16; Zach. 12, 11).

De strategie van de Antichrist past geheel in het plan van de Rechter-messias die nu komende is. In de naam van het historische slagveld Megiddo schuilen de begrippen ‘neerhouwen’ en ‘afsnijden’ en het hebreeuwse Harmageddon laat een vertaling toe die overeenkomt met ‘van uit de hoogte neerhouwen’, terwijl ook het dal van Josafath een typische betekenis heeft: JHVH oordeelt!

Het dal van Josafath is het ‘dal der beslissing’ en Harmageddon de streek waarin de macht van de Antichrist vanuit de hoogte neergehouwen wordt, maar de miljoenenlegers van de verbonden volken zullen ongetwijfeld over een veel grotere opervlakte verspreid zijn. Hierop duidt waarschijnlijk ook de profetie dat JHVH zal ‘dorsen van Eufraat tot Nijl’ (Jes. 27,12).

Het absurd en ridicuul aandoende beeld van een moderne wereldstrijdmacht die zich in een klein land concentreert om God te bestrijden kan slechts als een toekomstige realiteit aanvaard worden indien wij consequent enkele reeds genoemde factoren in het oog houden. Zoals in dit boek herhaaldelijk is uiteengezet is de zich openbarende God de Volkomen Mens, die zich openbaart in bestanddelen van de creatuurlijke werkelijkheid. De Volkomen Mens kan zich substantieel en zintuigelijk waarneembaar belichamen. Zijn energetische lichamelijkheid kan zich in de dimensies van onze tijd-ruimtelijkheid ‘verdichten’. De Antichrist wéét, dat God zich in de eindstrijd manifest zal openbaren, dat hij nu niet langer verborgen zal blijven achter de gerichten, maar in de slotfase zélf zal verschijnen. Juist op deze wetenschap kon hij zijn leugen baseren dat God niet anders dan een kosmisch superwezen is! Bovendien zijn de geesten van de mensen in die tijd rijp gemaakt voor deze idee, temeer daar zij gedurende de gerichten reeds met buitenaardse wezens zijn geconfronteerd (Ap. 9, 14-19). De aard en de vreemdheid der gerichten, de verschijning van onmenselijke en bovenmenselijke wezens, hebben de mensheid in dit stadium ontvankelijk gemaakt voor de gedachte aan een reële invasie uit de ruimte! Deze apocalyptische gedachte leefde trouwens reeds lang in de intuïtie van science-fictionauteurs, die in een tijd van ont-mythologisering nieuwe mythen schiepen, waarin onbekende werelden overwegend bevolkt werden met infernale superwezens die de mensheid bedreigen en de aarde willen overmeesteren.

Het bijeenbrengen van een internationale strijdmacht tegen God kan alleen begrepen worden als men de situatie begrepen heeft, die tijdens de eindgerichten en onder het regiem van de Antichrist ontstaan is. God is dan niet langer een fictie of een verre abstractie! Uit alles is inmiddels gebleken dat de JHVH-Christus/Messias uit de bijbel een realiteit is, die zich in de ogen van de door de Antichrist verblinde mensheid echter slechts voordoet als God, maar in werkelijkheid een buitenaardse macht is, die het op de vernietiging van de mensheid heeft voorzien. De kennis en de autoriteit van de wereldleider, die reeds in alles heeft aangetoond dat hij zich niet vergist, staan er borg voor dat die hatelijke macht uit de wereldruimte nu werkelijk oog in oog met de mensheid zal moeten komen te staan en vernietigd kan worden. Er schuilt dus niets naïefs of onzinnigs in het beeld van hoogontwikkelde volken die God gaan bestrijden. Voor het eerst in de geschiedenis is een reeds zwaar geteisterde mensheid tot één macht verbonden tegen een gemeenschappelijke niet-menselijke vijand, een thema, dat in kosmische verhoudingen en interplanetaire relaties ook in onze tijd niet meer tot de science fiction kan worden gerekend, ook al zijn tallozen zo naïef en onbewust bevreesd om vol te houden dat wij alléén zijn in het heelal.

Voor de overgebleven mensheid na de eindgerichten is het ons zo mythologisch toeschijnende beeld van de op aarde verschijnende God de werkelijkheid van een kosmische invasie, die zij op straffe van volkomen vernietiging moeten bestrijden! Uit een en ander volgt natuurlijk, dat de strijdmacht van de Antichrist in de illusie verkeert dat de komende invasie met menselijke wapens te keren ís. Uit de teksten blijkt niet hoe de Antichrist ‘de vijand’ aan de mensen heeft voorgesteld, maar zeker is, dat deze voorstelling de lichamelijkheid en kwetsbaarheid ‘van de vijand’ veronderstelt.

Als wij deze situatie overzien rijst natuurlijk de vraag of de Antichrist en zijn opdrachtgever, de Tegenstander, die wél weten met God te doen te krijgen, dan ook in de illusie kunnen verkeren dat zij God kunnen overwinnen. Die illusie hebben zij zeker niet! De Tegenstander weet dat hij verslagen is, dat hij maar ‘een kleine tijd’ gekregen heeft om — altijd in het kader van Gods plan — zijn werk te voltooien. Maar de mensenhater bij uitnemendheid wil, juist door het in uitzicht stellen van een overwinning, zoveel mogelijk mensen aan de zekere vernietiging prijsgeven. Daarbij toegevend aan zijn eigen machteloze woede en aan de Godshaat van de overgebleven mensheid die hem trouw gebleven is, voltrekt hij tevens het vonnis over zichzelf en al degenen die hem toebehoren. Het is al eerder opgemerkt dat de afgrondelijke haat van de Tegenstander tegen God wortelt in de wetenschap, dat alles wat hij tegen God en zijn rijk onderneemt, hem toegelaten is tot een zekere grens, die hij nooit kan overschrijden. In alles wat hij doet, volvoert hij slechts het plan Gods om de mens tot zijn beeld en gelijkenis te maken en de niet-mensen af te scheiden. Ook in de eindstrijd van Harmageddon weet hij, dat deze strijd zijn definitieve einde als vorst van deze wereld bezegelt.

Het thema van de onzinnige en hopeloze strijd is ook in de historie niet onbekend. Het doorvechten tegen beter weten is van een demonische bezetenheid, die zo duidelijk en verschrikkelijk bij een figuur als Hitler aan de dag trad. Bij de Tegenstander is deze demonie absoluut. Hij is van de aanvang kansloos geweest, want hij wéét dat hij niets kan doen zonder de kracht die de schepper hem verleent om iets te kúnnen doen en hij wéét dat Gods heilsplan volkomen verwezenlijkt zal worden. Al het kwaad dat hij gesticht heeft is slechts een noodzakelijke functie in de volkomen menswording van de potentiële mens, de uitdaging waaraan de potentiële mens moet getoetst worden om volkomen mens of niet-mens te worden. Zelfs de menigte die hij in de eindstrijd met zich mee zal slepen in zijn definitieve val, doet niets af van het Koninkrijk Gods, de aantallen mensen, die in het Godsrijk worden opgenomen, worden met niet één verminderd door zijn activiteiten en het aantal potentiële mensen, dat niet tot het beeldschap zal komen, wordt met niet één vermeerderd. Het samenspel tussen Goddelijke voorzienigheid, het willen en niet willen van de mens, de relaties tussen determinatie en vrijheid en de verdervende activiteit van de Tegenstander resulteren precies in het door God beoogde doel.

De wederkomst van Christus

De apotheose van het eindgericht is de wederkomst van Christus, waarmee tevens het einde van de Antichrist en zijn rijk gekomen is. Het hele gebeuren kan worden samengevat in het beeld, dat Christus zal geopenbaard worden in vlammend vuur.

Het vuurgericht is ook het voornaamste beeld uit de oudtestamentische profetie over de Dag van JHVH. De God van het gericht verschijnt ‘blinkende’, hij zal met vuur komen en de vijanden zullen met vuur verteerd worden. De tegenstanders worden in vlam gezet en de bergen versmelten als was voor de verschijning van JHVH. Hij zal komen als vuur en zijn toorn zal openbaar worden in gloed. Dit alles wijst o.i. weer op geweldige energie-ontladingen die de miljoenenmenigte op palestijnse bodem verzengt. Nog voor één wapen kan vuren (kernwapens kunnen bij een dergelijke directe ontmoeting door de mens niet gebruikt worden), manifesteert God zich in een allesverzengende gloed. Wellicht worden velen in de verzamelde legers van de Antichrist zich nog in dat laatste moment voor hun vernietiging bewust van hun vreselijke vergissing en van de onzinnigheid van hun opzet, als zij de strijdmacht van JHVH plotseling van het ‘einde des hemels’ zien verschijnen (Ap. 16, 13-16 verg. Jes. 13, 3-5; Zef. 3, 8; Jes. 5, 26; 24, 21-22). Maar voor zij zich hun ontzetting geheel bewust zijn barst de atmosfeer in een helle gloed open en verheffen zich de vuurkolommen en rookpilaren boven de miljoenen doden van Harmageddon, het ‘hoge neerhouwen’.

Met de onttroning van de Tegenstander is het wereldgericht beëindigd. De omvang en de intensiteit der eindgerichten zijn zodanig dat zij het aanzien en het nog resterende leven op aarde volkomen wijzigen zullen. Waar steden waren zullen kraters zijn, gebergten zijn verzonken en andere zijn ontstaan; zeebeddingen en rivierlopen zullen ingrijpend gewijzigd zijn en ook de klimatologische omstandigheden zullen anders worden. De gehele beschaving zoals wij die kennen gaat en onder. Al zou deze toren van Babel ‘ten hemel opgeklommen zijn’, niets kan haar redden. De ‘torenhuizen’ zijn verwoest en machtige steden zijn van hun fundamenten gewenteld (Jer. 51, 53, 58; Jes. 2, 15; 30, 25). De machines zullen versmolten en uiteengesprongen zijn of zij staan onbruikbaar en werkloos. Alle handel is lamgelegd en goud en zilver ligt als waardeloos slijk op de verlaten straten (Jes. 2, 20; Ez. 7,19). Kunstschatten, de ‘gewenste schilderijen’ zullen niet meer bestaan en ‘geen kunstenaar zal nog worden gehoord’ (Jes. 2, 16; Ap. 18, 22; Jes. 24, 8). Ook buiten de steden is de aarde niet gespaard. Het grootste deel van de velden is verzengd door vuur, veel geboomte is verschroeid en het gewas is over de gehele aarde vernield of beschadigd door ongekend hevige hagelstormen (Ap. 8, 7; 16, 21). De uit zijn balans geraakte planeet heeft overal ontzaglijke aard- en zeebevingen teweeggebracht, verwoestende cyclonen en overstromingen. De wereld zal grotendeels een woestenij geworden zijn, maar, ondanks deze geweldige catastrofen en de positieverandering van de planeet, zal zij niet vergaan. De gerichten hebben primair een positieve betekenis: de definitieve zuivering van de luciferische machten en het opruimen van alle barrières die het Koninkrijk Gods op aarde in de weg staan. Het richten van God is recht maken, d.w.z. de wereld overeenkomstig zijn liefde en gerechtigheid nieuw maken. Daarom behoren de eindgerichten reeds tot de aioon van de ‘wederoprichting aller dingen’. Om alles weer op te richten moet eerst alle vuil en verderf vernietigd worden en alles wat neertrekt en ondermijnt verwijderd zijn.

De verwoestingen en veranderingen op het aardoppervlak zullen dienstbaar gemaakt worden aan het messiaanse rijk. Wijzigingen in de stand van de aarde t.o.v. de zon en veranderingen in de aardse atmosfeer zullen de vruchtbaarheid in het messiaanse rijk tot ongekende hoogte opvoeren. De in uitzicht gestelde vruchtbaarheid van woestijnen en andere dorre gebieden zal waarschijnlijk niet alleen het gevolg zijn van grote irrigatiewerken, maar veeleer samenhangen met de tijdens de grote catastrofen gewijzigde zeebeddingen en rivierlopen. In het algemeen kan gezegd worden dat de eindgerichten de weg banen voor het messiaanse rijk. Met de vernietiging der luciferische machten en de komst van Christus/Messias wordt alle valse religie van de wereld verbannen. Alle politieke en economische macht wordt gebroken en alles wat de mens weerhoudt om tot het volkomen mens-zijn te komen wordt uitgezuiverd. Het streven naar een aards paradijs naar menselijke maat, met uitsluiting van de Volkomen Mens, eindigt in een volkomen debacle. Alle pogingen tot zelfverlossing in religieuze, politieke, maatschappelijke en culturele concepties, worden ontmaskerd als luciferische begoocheling en zij zullen stuklopen op fundamentele menselijke onmacht. De hoogmoedige mens, die het werk van eigen handen verafgoodt, eindigt, sidderend voor de verschrikking van JHVH, in de holten en spelonken van de aarde. Na de gerichten is de wereld als een ongeploegd land, gereed om het zaad van een nieuwe bloei te ontvangen, waartussen geen onkruid meer kan opschieten.


De doorbraak van universeel heil

Aan het einde van deze visie gekomen kunnen wij niet alleen kort zijn, maar wij zijn ook wel gedwongen hier zeer schetsmatig te werk te gaan. De bijbel biedt ons geen concrete voorstelling van de voleinding van Gods heilsplan. De hierop betrekking hebbende voorstellingen kunnen niet in een ordelijk schema geperst worden, zonder een subjectieve visie al te zeer als geldende waarheid te poneren.

Daarom beperken we ons tot bepaalde noties, suggesties en beelden, die overigens geen anti-climax behoeven te vormen, mits men beseft dat juist de voleinding het onuitsprekelijke en onvergelijkbare inhoudt.

Zo kunnen wij aan de hand van de bijbel onmogelijk de overgang van het historische naar het eeuwige schetsen. Het ‘hoe’ van deze ontstijging aan de ons bekende dimensies en realiteiten is verborgen.

Het eeuwig Koninkrijk Gods in zijn volkomenheid laat geen enkele adequate en concrete beschrijving toe. Hier en daar is in onze voorgaande beschouwingen over multi-dimensionale lichamelijkheid en kennis misschien iets aangeduid over de hemelse heerlijkheid. Wellicht kunnen de geboden voorstellingen over energetisch bewuste structuren en de gelijkvormigheid aan Christus iets doen ‘proeven’ van de onpeilbare hoogten en diepten van het eeuwig leven in ‘de hemelse gewesten’, maar het blijft hier toch bij beelden.

In zoverre het om het a a r d s e Koninkrijk Gods gaat kunnen verschillende profetieën ons enige indrukken verschaffen over het eeuwige leven op de nieuwe aarde, maar ook hier is geen concretisering mogelijk, temeer daar de voorstellingen over het messiaanse interim-rijk (a.h.w. een ‘voorschot’ op het eeuwige rijk op aarde) ten dele heenreiken over deze nog betrekkelijk bescheiden aanloop tot de volkomenheid.

In hoofdstuk III van dit laatste deel (pag. 386-392) is reeds een en ander over het messiaanse interimrijk gezegd, o.a. dat deze theocratie nog als historisch beschouwd moet worden. De grenzen tussen de profetie die over deze komende theocratie spreekt en die over het eeuwige rijk handelt, zijn vaag en moeilijk te onderscheiden.

Laten wij volstaan met enige bijbelse noties over de betekenis en de eigenaardigheden van deze theocratie, waarbij wij vooral dienen te beseffen dat het in déze theocratie nog slechts om het b e g i n van het aardse Koninkrijk Gods op aarde gaat en n i e t om de eeuwige volkomenheid. De inleiding tot het eeuwig Godsrijk op aarde moet — zoals reeds eerder opgemerkt — als een theocratie beschouwd moet worden. Het is de nog betrekkelijke vervulling van de grote heilsbeloften voor Israël en de volken, betrekkelijk vooral omdat in dit interim-rijk het selectieprincipe nog wordt toegepast,

Met Christus’ wederkomst op aarde laat het zich naar onze overtuiging aanzien dat Israël een dominerende heilsfunctie zal krijgen in dit ‘overgangsrijk’ naar de volkomenheid. Men kan zich dit zo veel omstreden rijk, dat in de Godsheerschappij manifest wordt, voorstellen als een wereldomvattende theocratie, waarin de heerschappij van Christus en de in hem geïncorporeerde gemeente bemiddeld zal worden aan het na de eindgerichten tot dienst aan zijn messias gezuiverde en afgezonderde overblijfsel van Israël.

Het overblijfsel uit de eindgerichten bestaat — naar ons gevoelen — uit de levenden in Israël, de overlevenden uit de christenheid die niet tot de gemeente behoorden, de overlevenden uit de Islam en de overlevenden uit de heidenen. Het zijn deze categorieën voor zover wij thans kunnen zien die de bevolking van het interim-rijk uitmaken. Het unieke van hun positie is, dat zij, in tegenstelling tot alle andere mensengeslachten onder de directe heerschappij van de Volkomen Mens die God is, gesteld worden!

Zij kunnen onder de meest gunstige condities tot het beeldschap van de Volkomen Mens komen, omdat zij niet meer onder luciferische invloeden behoeven te leven, bevrijd zijn van alle religieuze begoocheling en letterlijk door God zelf zullen worden onderricht. Zij hebben de volkomen debacle van het eigengerechtige menszijn gezien, zij hebben de ontmaskering van het luciferische karakter van onze wereld aanschouwd en zij zullen overdekt worden met ‘plasregens van zegen’, zodat er geen enkele verontschuldiging voor opnieuw ‘het doel missen’ (zondigen) overblijft. Deze mensheid staat in de voorhof van het eeuwige Godsrijk op aarde en men zal dit ook ervaren en weten. Wie dan nog weerstreeft doet dit niet meer uit onkunde, maar uit bewuste afkeer en rebellie tegen God en zijn wereldorde.

De zin van het messiaanse interim-rijk kan verschillend verklaard worden. Heilshistorisch betekent het de aan het eeuwige Godsrijk voorafgaande wederoprichting van alle dingen die door het luciferische kwaad verwrongen, ondermijnd, bedorven en vernield zijn. Het toont ook aan dat, ondanks alle schijn van het tegendeel in de voorgaande eeuwen, Christus alle heerschappij heeft; de ‘knecht’ is tot stomme verbazing van allen de Rechter en de Koning. In de derde plaatst wil God nu aanschouwelijk en empirisch aantonen dat de mens geheel en al van hem afhankelijk en op hem aangelegd is. Hij kan wel in vrijheid het kwaad verkiezen en doen, maar dan is hij ook geen mens meer, dan is hij vervallen van het enige wat hem tot mens maakt: het beeldschap. In het messiaans interim-rijk is de hoedanigheid van het beeldschap duidelijk. Alle valse beelden zijn weggenomen en het ware Beeld is temidden der volken opgericht. Het nastreven van het beeldschap was in de voorgaande tijden waardevoller omdat het een waagstuk door het geloof was. In dit gelovig streven naar het beeldschap lag de rechtvaardiging van het mens-zijn, ondanks alle zonden en fouten, ondanks alles wat tegen de werkelijkheid van het Beeld scheen in te druisen. Daarom worden de gelovigen die het manifeste Godsrijk niet hebben beleefd, maar het hebben verwacht en uit deze hoop hebben geleefd, in een hogere staat van de hiërarchie in het Godsrijk geplaatst, dan die van de theocratie. Het voorrecht in dit rijk te mogen leven, waarin men Gods heil twijfelloos ervaart, wordt voor allen die dit heil niet hebben gezien maar er wel in hebben geloofd, nog groter door het uitzicht op de heerlijkheid in het eeuwige Rijk.

Het ‘richten van de volken in alle rechtmatigheid’ en het ‘leren van Gods wegen’ in dit rijk zien wij overigens als geen gemakkelijk en moeiteloos verkregen heil! Het messiaans regiem is wel liefdevol en van een onvergelijkelijke heilzaamheid, het gaat in ervaring en geluk ver uit boven alles wat wij kennen, maar het is ook uiterst gestreng. De volken zullen worden gehoed met een ijzeren scepter (Ps. 2, 9; Ap. 2, 26-27; 12, 5; 19, 15) en de weerspannigen zullen uitgezuiverd worden.

Er is hier sprake van een theocratie, onvergelijkbaar met alle tegenwoordige staatkundige en politieke systemen. De Christusheerschappij is absoluut en vordert absolute onderwerping, aldus de voorstellingen.

Christus is dan niet meer de transcendente Godheid die men vrijblijvend kan ‘aanvaarden’ of verwerpen en niet meer de ‘godsdienststichter’ die men onder andere godsdienststichters kan rangschikken. Letterlijk zal Christus Koning over de gehele mensheid heersen, ook al is zijn tegenwoordigheid niet constant manifest en wordt zijn gezag bemiddeld aan de troon van David.

Wereldomvattende theocratie

In de hier en daar nogal vlegelachtige, maar niettemin geestige reactie op een door ons in ‘In de Waagschaal’ gepubliceerd artikel ‘De nadagen van het christendom en de Dag van Christus’, stelde een redacteur van het Amsterdamse studentenweekblad ‘Propria Cures’ zich de theocratie voor als ‘dominee Zandt op een pauwentroon, vanuit de Alblasserwaard de wereld regerend en tegen de tijd misschien wel de ruimte’. Met alle respect voor de inmiddels overleden ds. Zandt schreven we in ons weerwoord, dat een dergelijke ‘theocratie’ ons zou nopen in de Biesbosch onder te duiken.

Hiermee is hopelijk het eventuele misverstand uit de weg geruimd, dat de theocratie, zoals in dit hoofdstuk bedoeld, een politieke conceptie zou zijn. Deze menselijke conceptie van een kerkstaat, met een pretentie van een aan kerkelijke politici bemiddeld ‘Goddelijk gezag’, mag volgens het woordenboek ‘theocratie’ heten, zij is in volkomen tegenspraak met en zelfs een flauwe schaduw van wat wij op grond van de bijbelse profetie onder theocratie moeten verstaan. In het vervolg van deze verhandeling moeten wij daarom in het geheel niet denken aan bekende of theoretisch mogelijke bestuursvormen, want dé theocratie sluit alle politieke concepties en activiteiten juist geheel uit!

Intussen had de redacteur van ‘Propria Cures’ er wel iets van begrepen, in zoverre het gaat om een centraal en absoluut, wereldomvattend gezag.

Theocratie houdt in: de zintuigelijk waarneembare, objectieve kenbare en aan geen twijfel onderhevige Godsheerschappij over de menselijke samenleving. Een onvoorwaardelijk Godsgezag, waarin religieuze projectie en subjectieve religieuze beelding zijn doorbroken door de objectieve ervaring van Gods aanwezigheid en regiem.

In de theocratie zijn alle religieuze, culturele, maatschappelijke en politieke strevingen en activiteiten opgeheven en doorbroken door een geheel op God en zijn leiding gerichte mondiale samenleving. Het theocratisch rijk betekent het einde van alle ‘ismen’, van politieke machtsgroeperingen en partijen, van commerciële belangengroepen en anonieme machten, opportunistische beïnvloeding, corruptie, intriges, uitbuiting en oorlog. Geen Utopia, maar niettemin een in regering en wetten concreet wereldbestuur, waaraan de gehele mensheid zich moet onderwerpen.

Een andere begripsverwarring schuilt in de opvatting van theocratie als priesterheerschappij. Men kan immers iedere priesterheerschappij tot en met de rooms-katholieke kerkstaat in de middeleeuwen en het wereldvreemde regiem van de Dalai Lama theocratisch noemen. Dit is evenwel een bloot godsdienst-historische karakterisering, die niets te maken heeft met de manifeste Godsregering van het messiaanse rijk. De profetie biedt ons het perspectief van een aan demonische krachten en menselijke onmacht bezweken wereld (waartoe ook de religies worden gerekend), waarin God met geweld ingrijpt en redt. De christelijke kerkstaat greep eigenmachtig vooruit op dit perspectief, door het aanwenden van religieuze en politieke middelen, die zich in niets onderscheidden van andere machtsmiddelen waaraan menselijke onmacht inherent is en die dus wel moesten falen. Het aanvankelijk zuivere type van theocratie vinden wij slechts in het unieke bestel van oudtestamentisch Israël. Daar was de Godsheerschappij wel bemiddeld aan priesters, profeten en koningen, maar de presentie van God werd toch door het volk ervaren in tekenen, verbondsluiting, sjechina en de telkens weerkerende ‘Godssprake’ in de profetie. Toch is ook deze theocratie nog slechts een type van de wereldomvattende theocratie in het messiaanse rijk. De messiaanse profetieën over de ‘Gouden Eeuw’ schilderen een wereld, waarin ‘de kennis van God de aarde zal bedekken als de wateren de bodem der zee’ (Jes. 11, 9).

Tenslotte moet in deze begripsbepaling nogmaals worden gewezen op een mogelijke, maar onjuiste identificatie van de theocratie met het ‘totale’ Koninkrijk Gods. In hoofdstuk III werd aandacht geschonken aan de verschillende gestalten en fasen van het Koninkrijk Gods. Zoals de wezenlijke ecclesia een alleen voor de gelovigen in Christus kenbare gestalte is van het Koninkrijk Gods, moet ook de theocratie in het messiaanse rijk als een gestalte en fase beschouwd worden, maar nu manifest voor allen die er in leven. De theocratie in het messiaanse interim-rijk is nog een eindige, historische fase in het zich vanuit het ongeziene en beperkte, tot het manifeste en universele ontvouwende koninkrijk Gods. In de theocratie zijn wel de luciferische machten geëlimineerd en leeft de mensheid onder de gunstigste voorwaarden, die geen beroep op onmacht en onkunde meer toelaten, maar dit Rijk kenmerkt zich nog door een ontwikkeling naar een definitieve keuze voor of tegen God en door voorgewende onderwerping van sommigen. In het voltooide Koninkrijk echter is alle ontwikkeling en geschiedenis op het feilbare menselijke vlak opgeheven en is al het eindige ‘verslonden’ in de eeuwigheid.

In deze ruwe schets van het begrip ‘theocratie’ is het niet overbodig vooral de eigenaardigheden op religieus gebied onder het oog te zien. De eigen aard en andersoortigheid is duidelijk, als wij ons realiseren, dat het hier gaat om een manifeste, objectief kenbare Godsopenbaring voor de gehele dan levende mensheid, volkomen ontheven aan de subjectiviteit van geloof of religieuze voorstelling! De manifeste theocratie impliceert het plaatsmaken van alle speculatieve religie voor de objectief kenbare presentie van God. De theocratie houdt dus ook in de doorbraak van alle religieuze projectie en alle vormen van atheïsme, door de manifestatie van de levende God. In de theocratie worden alle religieuze visies opgelost in de aanschouwelijkheid en de ervaring van een door God geleide samenleving. Deze samenleving is zodanig, dat niemand een tegen het theocratisch bestel gerichte activiteit kan rechtvaardigen door een beroep op onkunde of wantoestanden. Alle opportunistische activiteit onder de dekmantel van idealisme is in de theocratie onmogelijk en wordt ontmaskerd. Deze en vele andere eigenaardigheden zijn bepalend voor de ‘vreemdheid’ van onze beschouwingen over dit onderwerp. Zij vereisen, naast een onbevooroordeelde openheid voor het thema, een zo groot mogelijke distantie van traditionele gevormde, emotioneel bepaalde en erfelijk belaste bewustzijns-inhouden, denkvormen en voorstellingen. Dit impliceert ook distantie van het christendom in zijn algemeenheid, omdat het gevaar groot is dat de theocratie als speculatieve metafysica van het christendom wordt beschouwd, terwijl de theocratie in feite een voor-christelijk, boven-christelijk en post-christelijk gegeven is!

In het licht van de profetie moet immers ook het christendom gerekend worden tot de voorbijgaande cultuurgestalten en religies die in de theocratie gezuiverd zullen opgaan of verdwijnen. Het messiaans interim-rijk is géén ‘christelijk’ rijk; het is een ‘Christus/Messiaans-Rijk’, waarin Christus in een totaal andere relatie tot de mensheid staat dan hij in de ‘christelijke eeuwen’ tot zijn gelovigen stond. De eigen aard van de theocratie bepaalt daarom ook het eigen-aardige van het thema in verhouding tot vertrouwde verschijnselen en beelden als het christendom.

Geheel ten onrechte, maar historisch wel verklaarbaar, zoals wij hiervoor reeds betoogd hebben, wordt de profetie over het messiaanse rijk in de traditioneel kerkelijke theologie meestal geheel betrokken en ‘hineininterpretiert’ op kerk en christendom. De relatie tussen profetie, Koninkrijk Gods, kerk en christendom is in de theologie nauwelijks uitgewerkt. Wij volstaan hier met op te merken, dat niets het inzicht in de profetie over het komende Godsrijk meer blokkeert en in het algemeen de eschatologie zozeer schaadt dan de vereenzelviging — of het niet onderscheiden — van deze begrippen.

Zonder de eigen waarde en betekenis van het christendom als zodanig te willen aantasten moet hier de volle nadruk worden gelegd op de theocratie als de alle religie en cultuur afbrekende en doorbrekende macht van buiten de menselijke verworvenheden! Hierbij dient de theocratie als dwingende en manifeste Godsheerschappij over de gehele mensheid nadrukkelijk te worden onderscheiden van de kerk, die immers de vrijwillige en voor de wereld onkenbare geloofsgemeenschap met Christus is. Tevens moet de theocratie worden onderscheiden van het christendom als complex van subjectieve gevoelens en gedachten over God en zijn Rijk en de daarmee gepaard gaande strevingen en activiteiten. Men kan het christendom immers wel beschouwen als de grootheid, die aan de bijbel en aan de historische ontwikkeling ontleende denkbeelden draagt, ontwikkelt en toepast, maar dit wil natuurlijk niet zeggen, dat het christendom ook identiek is aan de objectieve werkelijkheid achter deze voorstellingen en praktijken. Wat begripsmatig onder de noemer van het ‘christendom’ wordt gerekend, kan in werkelijkheid daaraan ontheven of zelfs daarmee in strijd zijn.

Een op de profetie gebaseerde verhandeling over de theocratie en in het algemeen over de ‘laatste dingen’, kan geen ‘christelijke’ conceptie zijn in de zin die men gewoonlijk aan het begrip ‘christelijk’ verbindt. Zoals het in de profetie geschetste Godsrijk op aarde ook het christendom in al zijn gestalten en ambivalente eigenschappen corrigeert en reduceert, zal een consequente bestudering van de theocratie eveneens deze distantie in acht moeten nemen. Talrijk theologische en wijsgerige beschouwingen, zowel bestrijdend als belijdend, blijven in de heilloze identificatie van onderling onvergelijkbare grootheden als kerk, christendom en theocratie steken. Dan wordt het christendom als immanente verschijningsvorm van christelijk denken en doen, ten onrechte uitgangspunt en criterium bij de beoordeling van transcendente potenties en kwaliteiten.

Wij mogen uit het manifeste karakter van de Godsopenbaring in de komende theocratie opmaken, dat het karakter van het geloof anders zal zijn dan thans. De ervaring van de theocratie moet in bepaalde dimensies van het menselijk bewustzijn een andere geloofsrelatie opleveren dan wij nu onder geloof verstaan. Van geloof in de zin van ‘voor waar houden’ en ongeloof in de zin van ‘voor niet waar houden’ kan in een manifeste Godsheerschappij zoals wij ons die voorstellen geen sprake meer zijn. De door de dan levende mensheid waargenomen en ervaren wederkomst van Christus, de profetie over een zintuigelijk waarneembare sjechina, die wij moeilijk anders dan in een messiaans rijk kunnen plaatsen, de geprofeteerde straffen bij ongehoorzaamheid wijzen heen naar een zekerheid van Christus’ tegenwoordigheid die de wereld geheel en al beheerst, ook al is zij dan nog niet volkomen.

Het ongeloof kan zich in een dergelijke situatie niet meer beroepen op de onkenbaarheid van God zodat existentieel ongeloof dan uitgesloten zal zijn. De nog onvolkomen, zondige trekken in het interimrijk (laten wij hierbij niet vergeten dat ook de ‘wederoprichting aller dingen’ een proces in de tijd is) zijn reeds uiteengezet in hoofdstuk III van dit deel, waarom wij er niet meer op terugkomen. Allen zullen dan wel de aanwezigheid van Christus, al dan niet bemiddeld, moeten aanvaarden en ‘alle knie zal zich voor hem buigen’, maar daarbij mag in déze fase nog niet verwacht worden dan allen zich met hart en ziel aan hem zullen overgeven. Het openlijke, twijfelloze karakter van de Christus-heerschappij op aarde nazijn wederkomst, leent zich bij uitstek tot een dwingende keuze van de na de eindgerichten overgebleven mensheid voor of tegen Christus, aan wiens ‘bestaan’ dan overigens door niemand meer getwijfeld kan worden.

In de theocratie kan het ongeloof uitsluitend authentiek zijn, daar het geloofs-‘object’ aanwezig is en voor geen religieuze twijfel vatbaar kan zijn. Ongeloof in de theocratie is de oerzonde van het niet willen buigen voor God en zijn orde, ondanks het evidente heil. Ongeloof in de theocratie betekent dan ook gehuichelde onderwerping, die tenslotte zal worden ontmaskerd als bewuste gewilde verwerping van Beeld en beeldschap.

Wat de hoedanigheid van het geloof tijdens de theocratie aangaat, zal zich dit naar ons gevoelen onderscheiden van het tegenwoordige geloof door aanschouwelijkheid en a-religiositeit. Het geloof is dan ervaring en kennis geworden, óók in verstandelijke zin! De religieuze voorstelling moet dan opgaan in de ervaring van de realiteit.

De eigenaardigheid van geloof en ongeloof in het interim-rijk schuilt vooral in de omstandigheid, dat beide overeenstemmen in de zekerheid van Gods aanwezigheid op aarde, maar verschillen in de verhouding tot God.

Hoe moeten wij ons voorstellen dat de bestaande religies zich in dit radicale christocratisch/messiaans bestel (waarin de volkomenheid nog niet bereikt is) zullen voegen?

Reeds werd gesteld dat wij mogen veronderstellen dat de manifeste Christusheerschappij over alle volken in de theocratie alle subjectieve religieuze voorstellingen en projecties moet doorbreken. Wij kunnen hieruit niet anders besluiten dan dat alle religies tenslotte zullen opgaan in de dienst aan de Christus/Messias en de wereldorde die hij zal stichten en ontwikkelen tot volkomenheid.

Wat het christendom betreft moeten wij aannemen dat vele christendom aanhangers uit de periode der eindgerichten en de antichrist, die geen leden van het Christuslichaam waren, tijdens deze ‘grote verdrukking’ reeds wezenlijk tot Christus gekomen zijn. De overigen, voor zover zij de eindgerichten kunnen hebben overleefd, zullen zich op gelijke voet met de andere religies aan het koningschap van Christus moeten onderwerpen.

Begrippen als ‘christelijke’, ‘post-christelijke’ en ‘pre-christelijk’ kunnen in de theocratie niet meer terzake doen. Naar onze overtuiging schept de theocratie uitsluitend een relatie tussen de Koning-messias en de mens, afgezien of deze ‘pre-christelijk’ of ‘post-christelijk’ is. Strikt genomen zou men de post-christelijke mens in de theocratie beter pre-christelijk kunnen noemen, daar hij in het christendom nooit aan Christus is toegekomen. De in de theocratie aan Christus onderworpen volken zijn dan ook geen ‘christelijke’ volken, het zijn post-christelijke volken en niet-christelijke volken, die in een totaal andere relatie tot Christus moeten staan dan de werkelijke christenen vóór de wederkomst. In tegenstelling tot de met Christus verenigde gemeente (gelijkvormigheid, eenheid van bewustzijn en lichamelijkheid in het universum) die mét Christus heersen zal, is de mensheid in de theocratie onderworpen aan deze universele heerschappij.

Over Israël behoeft in dit verband nauwelijks nog iets te worden gezegd. De belangrijkste elementen van Israëls voorzeggende profetie zijn op Israëls centrale heilsfunctie in de post-christelijke theocratie gericht. De religie van Israël is theocratisch gericht en messiaans. In de theocratie zullen vele beloften uit het Oude Testament/Tenach aan Israël vervuld worden in het volkomen Godsrijk op aarde zal alles wat ooit door JHVH over Israëls heil gezegd is vervuld worden. Het is in de eerste plaats Israëls messias, die de wereld regeren zal en de volken zal hoeden. Israël zal volgens de profetie het instrument zijn waardoor het post-christelijke messiaanse heil tot de volken komt, zoals het in het verleden het messiaanse heil voor voor de gemeente van Christus heeft voortgebracht. In de theocratie zal de profetie aan Abraham, Izaäk en Jakob ‘in U zullen alle volken der aarde gezegend worden’ tot wereldwijde werkelijkheid worden.

De toekomstige theocratische wereld moet onvergelijkbaar anders zijn dan de onze. Alle openlijke en anonieme tyrannie zal van de aarde verbannen worden en alle negatieve beïnvloeding en prikkeling verdwijnen. Corruptie en intriges zijn daar ondenkbaar en politieke macht wordt vervangen door in Godskennis gefundeerd gezag. De volken zullen de oorlog niet meer leren, overal zal vrede heersen, de mensen zullen gerust en zeker kunnen wonen. De ‘leraren’ die Christus/Messias zullen vertegenwoordigen zullen overal aanwezig zijn en de mensen zullen directe leiding ontvangen. Zo zullen ook door de ‘vruchten van de Boom des Levens’ en ‘genezende wateren’ de volken genezen worden van alles wat hun in de weg stond om tot een door God gewild gemeenschapsleven te komen. Geleidelijk zal de werking van de door Christus uitgezonden krachten de dan levende mensheid tot volkomenheid brengen. Het ‘hoe’ van de overgang van ‘interim-rijk’ naar eeuwig Godsrijk op aarde is — zoals in het begin van dit hoofdstuk is opgemerkt — verborgen. Zeker is dat de profetie van een nieuwe, gereinigde en volkomen gelukkige mensheid spreekt en dat tenslotte God alles in allen zal zijn. Dat moeten wij niet als een statische toestand verstaan, maar als een dynamisch voortgaan ‘van heerlijkheid tot heerlijkheid’. Het eeuwige leven, direct geput uit de onmetelijke diepten en hoogten van Gods tegenwoordigheid onder de mensen.

Geloofd zij God, tot in de eeuwen der eeuwen!

Uit: IK BEN DIE IK BEN — dhr. H. Verweij


WEBSITE: El Shaddai Ministries / Pastor Mark Biltz . . . VERNIEUWD!



Leven we werkelijk in de EINDTIJD?

Meer dan 175 vervulde profetieën / door Roger Liebi

Uitgeverij Middernachtsroep / http://www.middernachtsroep.nl





Studie boeken: bij Uitgeverij Everread / Morgenrood Bijbelstudie

Zie: HET BOEK HANDELINGEN … van Jeruzalem naar Rome / actueel!!





SJABBAT: Pastor Mark Biltz /USA / 7.00 – 9.30 PM

and the CORONA VIRUS /25/4/2020



Centrum Informatie en Documentatie Israel / CIDI


Israel today



Kehilat HaCarmel – Haifa – Israel





Zie livestream uitzendingen van Christenen voor Israel



Dagelijks nieuws van Wim Jongman



Audio studies: Dr. K.D. Goverts



Gerard J.C. Plas

Be Sociable, Share!
 Posted by at 13:41

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>



Translate »