Dec 302019
who knoweth whether thou art come to the kingdom for such a time as this?

LET’S TAKE A look at another often-misunderstood event that many Christians put aside as Jewish tradition rather than a biblical holiday. It is known as Purim. In the story of Purim we read about a man named Haman, who, with the spirit of the antichrist, wants to annihilate the Jewish people. While Antiochus’ goal in the story of Hanukkah was assimilation, Haman’s goal was annihilation. Both are different aspects of the antichrist spirit. In this chapter we’ll look at the connections between Purim, the biblical calendar, and the end times, as those historical events will also repeat. []

While Purim implies there was law and order within the society, it was also a time of complete lawlessness. We see this is true from Scripture itself. In the first chapter of Esther, starting in verse 8, everything was done according to the law – even drinking. In verse 15 they want to know what can be done to Queen Vasti according to the law. Esther 2:12 talks about how every maiden’s turn to see King Ahasuerus was done according to the law. In 4:16 Esther decides to go into the king’s presence, which was not in accordance with the law, yet in Esther 3:13 they decide to make a law that allows ethnic cleansing, making it OK to kill the Jews and take their possessions. Of course making it a law justifies it!

Think of today’s morality as well. Many think that all we have to do is make laws and legalize abortion, legalize drugs, legalize prostitution, and legalize whatever is immoral, and then our conscience will be cleared. The whole concept of illegality is being turned on its head! As a reminder of what I said before, we must follow the pattern of the Bible. That which has happened before will happen again. What has happen to the fathers will happen to the children. History repeats itself, and those who don’t learn from it are doomed to repeat it. So let’s dig in.

Purim took place around 470 BC. The main characters were Mordecai, Esther, and Haman. One of the most incredible backstories is the story of Haman’s ancestry. We read in Esther 3:10 that Haman was “the son of Hammedatha the Agagite, the Jews’ enemy.” Who were the Agagites? Let’s go back six hundred years.

In 1 Samuel 15:20 Saul tells Samuel that he has obeyed the voice of the Lord and brought Agag, the king of Amalek, to Samuel. So Haman is of the royal line of the Agagites, who are from the Amalekites! So who was Amalek? Let’s go back four hundred years more. In Genesis 36 we find Amalek was Esau’s grandson.

  • ‘And Timna was concubine to Eliphaz Ezau’s son; and she bare to Eliphaz Amalek: these were the sons of Adah Esau’s wife’ (GENESIS 36:12).

Did you know that Amalek is mentioned in the Bible one hundred years before he was born? We find him mentioned in Genesis 14 at the battle of the kings when Lot was taken captive and Melchizedek appears to Abram. We read:

  • ‘And they returned, and to Enmishpat, which is Kadesh, and smote all the country of the Amalekites’ (GENESIS 14:7).

His birth in Genesis 36 is the second time Amalek’s name appears. Here comes something that is absolutely incredible: From the first letter of Amalek’s name in Hebrew, -Ajin- of -Ajin-Mem-Lamed-Kof-, in Genesis 14 to the last letter of Amalek, -Kof-, in Genesis 36:12, the next time it appears at his birth, there are 12,110 letters in the Torah. It just so happens that is is the exact number of Hebrew letters in the Book of Esther!

What do we know about Amalek? In numbers 24:20 we read that Amalek “was the first of the nations; but his latter end shall be that he perish for ever”. What does it mean that Amalek was the first of the nations?

  • It was the first nation to attack Israel after it left Egypt.
  • It was the first nation that wanted te see Israel destroyed.

Amalek was Esau’s grandson. The generational hatred that Esau had toward his brother Jacob was passed down. The bible goes on to say in Exodus 17:16 that “the LORD will have war with Amalek from generation to generation.” This means that in every generation there will be an Amalek wanting to destroy Israel. Hitler was the Amalek of his generation, and the leaders of Iran are the Amaleks in our generation.

In Deuteronomy 25:19 God tells Israel, “Blot out the remembrance of Amalek from under heaven; thou shalt not forget it.” This is why we read about the Israelites crying out to God when the nations are coming to destroy them in Psalm 83:1-7, where the nations say, “Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance” (v. 4). Amalek is one of the nations mentioned in that verse. Amalek is thinking that if God wants it not to be remembered, then it will make sure Israel is never to be remembered!

Let’s fast-forward five hundred years from the birth of Amalek to when Israel has acquired its first king. It is time on God’s calendar to wipe out Amalek. Saul is king, and Kish was the father of Saul (1 Sam. 14:51).

Then we read in 1 Samuel 15:2-3 that the Lord remembers “that which Amalek did to Israel, how he laid wait for him in the way, when he came up from Egypt.” So God tells the Israelites that now is the time and they are to “go and smite Amalek, and utterly destroy all that they have, and spare them not.”

In verse 9 we see that Saul disobeys both the Lord and Samuel by not utterly destroying Amalek and instead sparing the best of everything, even King Agag. Afterward Saul goes to Samuel and tells him, “I have obeyed the voice of the LORD, and have gone the way which the LORD sent me, and have brought Agag the king of Amalek” (1 Sam. 15:20). Here is a very important connection! Agag is the king of the Amalekites. So the Agagites are the royal lineage of the Amalekites.

OK, let’s fast-forward another five hundred years to the story of Purim and the Book of Esther.

The plot thickens as we see in Esther 2:5 that there was “a certain Jew, whose name was Mordecai, the son of Jair, the son of Shimei, the son of Kish, a Benjamite“.

Mordechai is a direct descendant of King Saul! Not only that, but Haman is a direct descendant of Agag! We read in Esther 3:10 that “the king took his ring from his hand, and gave it unto Haman the son of Hammedatha the Agagite, the Jews’ enemy.” If Saul had done what God said to begin with, this never would have happened! Now it is déjà vu as history repeats itself from another vantage point. Wow! If Saul had killed all the Amalekites as God had said, then five hundred years later there would not have been a Haman to attempt an ethnic cleansing of the Jewish people. The fact that Mordecai is a direct descendant of Saul and Haman is a direct descendant of King Agag is incredible. That which happens to the fathers will happen to the sons!


We need to understand the significance of the Hebrew dates and times in this story to appreciate what is unfolding, so let’s look at what happens next:

  • ‘And Haman said unto king Ahasuerus, There is a certain people scattered abroad and dispersed among the people in all the provinces of thy kingdom; and their laws are diverse from all the people; neither keep they the king’s laws: therefore it is not for the king’s profit to suffer them … Then the king’s scribes were called on the thirteenth day of the first month, and there was written according to all that Haman had commanded … And the letters were sent by posts into all the king’s provinces, to destroy, to kill, and to cause to perish, all Jews, both young and old, little children and women, in one day, even upon the thirteenth day of the twelfth month, which is the month Adar, and to take the spoil of them for a prey’ (ESTHER 3:8, 12-13).

The king’s scribes were called on the thirteenth day of the first month and told they were to kill all the Jews. This is the day before Passover, which is on the fourteenth day of the first month. What does Esther do? She tells them, “Go, gather together all the Jews that are present in Shushan, and fast ye for me, and neither eat nor drink three days, night or day” (Esther 4:16).

I find it very interesting that it is Passover, and the Jews are fasting for three days and nights, just as Yeshua was in the grave for three days and three nights. Yeshua rose on the third day; what happens in the story of Esther?

  • ‘Now it came to pass on the third day, that Esther put on her royal apparel, and stood in the inner court of the king’s house, over against the king’s house: and the king sat upon his royal throne in the royal house’ (ESTHER 5:1).

So let’s put some things together. Purim happens around 470 BC, and Hanukkah around 170 BC. What is the difference between Purim and Hanukkah besides three hundred years?

The Festival of Purim celebrates the deliverance of Israel from physical extermination. But the Syrian Greeks did not seek the physical annihilation of the Jewish people; they were concerned with their spiritual annihilation. Three main items King Antiochus demanded were that Israel reject the Torah, stop keeping the biblical calendar, and stop the covenant of circumcision.

So first, Purim is experienced, which ultimately leads to a Hanukkah experience. Or we can say Haman leads to Antiochus just as a Hitler leads to the Antichrist. The Antichrist’s main goal will not be annihilation but assimilation. We see this with the current teaching of “Chrislam,” which is a concerted effort to join Islam with Christianity, as if this will bring world peace.

To many Christians their Messiah, Jesus, has done away with the law and we are now all under grace. The Jews see the Messiah that Christians are expecting as a lawless messiah, or Antichrist, coming against the anointing. Many believe that Jesus changed, modified, or cancelled God’s law, which would be a strange action for a biblical Messiah who claims to be the same yesterday, today, and forever. Even though Jesus was a prophet who did miracles and many wonderful works, He is disqualified, according to the Bible, if He removes one jot or tittle from the law.

I believe the Antichrist and false prophet will actually claim to be the real Moses and Elijah and say the real Moses and Elijah are the Antichrist and the false prophet.

In Revelation 11, who stops the rain, turns water in blood, and strikes the earth with plaques? It’s not the false prophet and Antichrist! It is God’s two witnesses who perform the same acts Moses and Elijah did during their ministry. So when the Antichrist and the false prophet come and kill them, the world will rejoice because God’s two prophets will have been tormenting the earth for three and a half years. So here we have two Jews in Jerusalem telling the world to repent and return to God’s instruction.

In reality they might be telling people to return to the Torah, because Torah means instruction. Let’s compare a few Scripture translations of the same verse:

  • ‘My son, hear the instruction of thy father, and forsake not the law of thy mother’ (PROVERBS 1:8).

This cannot be referring to Mosaic Law. The Hebrew word for law here is Torah Let’s look at how the English Standard Version translated it:

  • ‘Hear, my son, your father’s instruction, and forsake not your mother’s teaching‘ (PROVERBS 1:8).

And the Jewish Publication Society, which definitely knows Hebrew, translates it as follows:

  • ‘Hear, my son, the instruction of thy father, and forsake not the teaching of thy mother’ (PROVERS 1:8, JPS TANAKH).

So back to the two witnesses telling the world to turn to God’s instruction. These witnesses are teling people to return to God, but at the same time they are killing those who oppose them. Who are people going to believe?Again, people will they think the two who were just killed were the Antichrist and the false prophet because they were the ones causing all the problems! The two who kill them will be thought to be the real Moses and Elijah!

When we look at the hundreds of prophecies the Messiah fulfilled, how can we not see Yeshua is the Jewish Messiah? Put on your two-thousand-year-old glasses and put yourself in the disciples’ shoes. Yeshua has just died, risen again, and ascended to heaven. The Holy Spirit has been poured out on the Jewish Feast of Shavuot (Pentecost) in perfect timing. Messiah has confirmed all these promises to the Jewish people. So the Jewish believers were now preaching the good news! Do you think they ran around telling everyone that they had it wrong all along, that Yeshua had invalidated everything in their Scriptures and it was time to start over with a new religion? That was the good news?

The Antichrist and false prophet will have no problem letting you keep your Jesus. But for the sake of peace, everyone will also have to acknowledge another god. This is much like in the Book of Daniel where everyone, including the Jews, could keep his God, but he also had to bow the knee to the image of face death. The strong deception will be that you can keep your Jesus but must also bow down to a universal idol.

The greasy grace massage and a false image of a Greek-minded Jesus who is not judgmental will cause many to believe they can bow down to an idol and still be forgiven. Surely Jesus would understand — and He did away with all those archaic laws of the Old Testamen!

We have to realize what their message really is. In Malachi 4 we learn that Elijah’s message will be given to turn the hearts of the fathers to the children and the hearts of the children to their fathers (vv. 5-6). This can be interpreted on different levels, so let me you give you one of mine.

If I were to ask you who the early church fathers or early church leaders were, many would go back to Martin Luther, or maybe back to Augustine or Origen. Some may even say Peter, Paul, and Mary! But none of these are correct. The early church fathers were Abraham, Isaac, and Jacob. Our mothers are Sarah, Rebekah, Rachel, and Leah. If you think otherwise, (okay), you do not see that believers are grafted into Israel, as Paul said in Romans 11, but you are imagining that God planted a separate tree in Rome or Greece. Where does that thinking come from?

We had a booth for many years at our state fair to promote our goal of having Christians better understand their connection to Israel and the Jewish people. Because our booth carries both Jewish and Christians materials, a young man running a booth across from us couldn’t figure out what type of organization we were and decided we were Jewish. He came over and told me, “You killed my Jesus!” I told him, “Now way! I wasn’t even there, man!” It’s amazing that so many Christians blame every Jew in every country for all of time for the death of Jesus.

In Mark 10:33 Jesus tells His disciples they are going up to Jerusalem, where He would be delivered to the chief priests and scribes. They were going to condemn Him to death and would give Him to the Gentiles. Did you catch that? He was delivered over to the Gentiles. Then verse 34 tells us what the Gentiles are going to do to him: the Gentiles will mock Him, spit on Him, scourge Him, and kill Him.

Wow! It was the Gentiles who killed Jesus. Does that mean every Gentile all over the world, for all time, is to be blamed for His death? In one sense all of mankind is responsible for His death, so there is plenty room to cast blame. Yet in John 10:17 we read that He voluntarily laid His life down for all of us by His own choice. –

By Pastor Mark Biltz /



1. De engelenwereld

Een Bijbelse zijnsleer en eschatologie is ondenkbaar zonder de voorstelling van een hiërarchie van geschapen wezens die, anders dan mensen, dieren en planten, niet van een door ons kenbare lichamelijkheid zijn (Ps. 104; Mk.12,25; Lk. 20,34-36; Hebr. 1,7). Onmiddellijk moet hieraan worden toegevoegd, dat zij zich in de voorstellingen over engelen wel menselijk kunnen manifesteren en gedragen, zelfs zodanig, dat men een engel kan herbergen zonder hiervan te weten (Gen. 18,1-5; 19,1-3; Richt. 6,11-22; 13,8-23; Hebr. 13,2). In de Bijbelverhalen verschijnen engelen soms ook als lichtende, stralende en mensvormige wezens, gestalten die de mensen waarmee zij in aanraking komen, onmiddellijk doen beseffen met andersoortige wezens te doen te hebben (Richt. 6,21-22; Mt. 27,3; Lk. 1,11-12; 2,8-9). De enkele malen dat zij in grote aantallen verschijnen lezen wij van vormloze gloed en straling, zoals bij de Godsmanifestaties op Sinaï en bij de Christus’ geboorte (Deut. 33,2; Lk. 2,9).

De Bijbel stelt deze wezens voor als dienende geesten, in uitlopende rangen en functies (Ps. 103,20-22; 104,4; Job 38,7; Mt. 4,11; Mk. 1,13; Hebr. 1,6-7; 1,14). Deze hiërarchisch geordende wezens, worden ons in de bijbel als tussenmachten getekend. Zij zijn bewuste krachten die Gods wil uitvoeren (Deut. 33,2; II Kon. 19,35; Ps. 103,21; Jes. 6,6; Ez. 1; Dan. 4,4; 10,13; 12,1; Mt. 25,31; 13,41; Lk. 1,19; Joh. 1,51; Rom. 8,38; Kol. 1,16; 2,10; I Thess. 1,7; 4,16; II Thess. 1,7; Ef. 1,21 3,10; I Petr. 3,22; Jud. 9; Ap. 8,2; 20,2), uitvoerders van Gods scheppende en onderhoudende activiteit, wezens met een beschikkende macht, de wezenlijke leiders van volken (Dan. 10,13; 12,1,21,22; Hand. 7:53), strijders in dienst van het volk Gods (II Kon. 19,35; Dan. 12,1; Hand. 12,7; Hebr. 1,14; Ap. 12,7-9; 19,11-14) en wezens die dienstbaar zijn in het openbaringsproces door communicatie met zeer bepaalde mensen, bijzondere openbaringen, boodschappen, profetieën en visioenen (Dan. 9,22; Mt. 1,20; Ap. 1,1; 22,6,11). Ook worden zij getekend als bemiddelaars, ‘maaiers bij het oordeel’, ‘wachters’ en ‘wakers’, beheersers van natuurkrachten, wetgevers en, in negatieve zin: krachten van dood en verderf, ziekte, misdaad, verleiding en foltering (Dan. 10,4,14; Mt. 13,39; I Kor.11,10; Ap. 7,1; 8,3-13; 16,2-21).

Het valt niet moeilijk deze voorstellingen te verbinden met die der mythologische goden, de demiurgen en sub-goden die, ofschoon schepsels van de ‘opperste god’, met grote macht zijn toegerust. Ook in de bijbel worden engelen wel aangeduid als ‘zonen Gods’ (Elohimszonen) en ‘goden’ (Mt. 22,30; Lk. 20,36). Wat de goden betreft wijst men er wel op dat deze in de Bijbel ontkend en zelfs belachelijk gemaakt worden. Dat de afgoden van de heidenen en Israël in het O.T. belachelijk worden gemaakt en als ‘nietsen’ worden ontmaskerd [zie Miskotte: De goden zwijgen], mag echter niet tot de conclusie leiden dat de werkelijkheid van goden wordt ontkend! De afgoden van hout en steen zijn blind en stom, maar dat wil niet zeggen dat er geen creatuurlijke machten ‘tussen’ God en mens zijn die ‘goden’ genoemd worden. JHVH [Jahweh] richt zich tegen de verering van de goden, niet omdat zij imaginair zouden zijn, maar juist omdat de goden in hun hoedanigheid van creatuurlijke machten werkelijkheid zijn. Weliswaar is niemand onder de goden JHVH gelijk (Deut. 10,17; Joz. 22,22; II Kron. 2,5; Ps. 82,1; 97,7) en roept JHVH de hemelse machten bij name (Job 15,15), maar de werkelijkheid van deze scheppingsmachten wordt erkend.

De Ene en de Enige sluit dus bovenmenselijke, creatuurlijke wezens niet uit; integendeel heeft hij ze met zeer bepaalde bedoelingen geschapen. Zij worden door Paulus aangeduid als tronen, heerschappijen, machten, overheden en wereldgeesten (Kol. 1,16 verg. I Petr. 3,22 / stoïcheia-wereldgeesten; exousiai-machten). Er zijn gevallen waarin ook aardse machthebbers als goden worden aangeduid, maar generaal genomen moeten wij er toch hemelse machten onder verstaan. Een bijzonder aspect van de voorstelling is dat hemellichamen met goden of engelen worden vereenzelvigd, zelfs zo concreet, dat zij ‘vanuit de hemel, vanuit hun banen tegen Sisera streden’ (Job 38,4-7; Ps. 148,3; Richt. 5,20; Neh. 9,6; Jes. 40,26; Ap. 1,20). Dat sterren (zonnen) belichamingen en woonplaatsen kunnen zijn van buitenmenselijke intelligenties voegt zich in de ultrarealistische visie op bewustzijn dragende energetische structuren.

Menigeen is misschien geneigd de voorstelling van een engelenwereld niet zo belangrijk te achten, in de veronderstelling dat hiermee het Godsbeeld, het mensbeeld en het geschiedenisbeeld, de voornaamste onderwerpen van deze schets, niet gediend zijn. De engelenwereld neemt echter een uiterst belangrijke plaats in de bijbelse voorstellingswereld in. Het zijn immers juist de machten ‘tussen’ God en de mens die van de grootste invloed zijn op Godsbeeld, mensbeeld en geschiedenisbeeld.

Als de moderne mens aan goden denkt, staan hem daarbij vanzelfsprekend de mythologische goden voor het oog. Hij denkt daarbij aan Zeus, feestvierend met zijn trawanten op de Olympus, aan de sombere Germaanse goden, en de onwereldse goden uit het Egyptische pantheon. Deze godenwereld is reeds eeuwen vergaan. De theologie weet nog wel van zinnebeeldige goden en machten, zoals bijvoorbeeld Mars en Mammon symbolen zijn voor oorlog en geldzucht, maar weinigen zullen aan de mogelijkheid denken dat achter deze antieke verbeeldingen wezenlijke machten kunnen schuilen.

Het primitieve motief van de gehele schepping is ook dat van de schepping der kosmische machten: de liefde van God die zich uitdrukken wil in geschapen wezens ‘buiten’ hem, opdat zij in zijn volkomenheid en heerlijkheid kunnen delen.

De schepping van bewuste, zedelijke-redelijke wezens impliceert, dat dit ‘delen in Gods volkomenheid’ niet kan bestaan in een passief ondergáán van deze volkomenheid. De ervaring van Gods volkomenheid en heerlijkheid, moet zich voltrekken in een actieve verheerlijking. Delen in de volkomenheid en heerlijkheid van God betekent óók voor de engelen gehoorzaam zijn aan het ‘zo zijn’ van God, omdat on-gehoorzaam zijn een ‘anders zijn’ dan het Goddelijke ‘zo zijn’ inhoudt waardoor het schepsel ‘buiten’ God treedt en op deze wijze het doel — volkomenheid en heerlijkheid — mist.

Dit is dus analoog aan de zin van het mensenleven. Ook het mensenleven kan slechts zin hebben als het voldoet aan de door God gegeven opdracht. De vergelijking van engelen en mensen kan in dit opzicht nog verder worden doorgetrokken, want ook de engelen hebben eens, om te kúnnen voldoen aan de opdracht, een vrijheidsmarge ontvangen binnen welke vrijheid ze al of niet konden gehoorzamen. In verband met de val van een deel der engelen wordt hierop nog nader ingegaan.

Om te begrijpen waarom de respons van de engelen van zo allesbeheersend belang is voor de gehele schepping, in het bijzonder voor de mensheid, is het goed eerst na te gaan waaruit de opdracht aan de engelen bestaat. Wij stuiten hier op een bijzonder motief van hun schepping: de mens! Dat de engelen als het ware het skelet van het heelal vormen, dat zij de uitvoerders zijn van de scheppingswoorden, de ‘lichtdragers’, de krachten, de ‘heerschappijen’, de heersers der sterren, de beheersers der elementen, de gebieders over de zee, de bomen, het vuur en de atmosfeer, al deze macht oefenen zij in Gods naam uit ten dienste van de mens. Ofschoon de creatuurlijke mens ‘voor korte tijd onder de engelen is gesteld’ en hij ‘minder dan de engelen is gemaakt’ (Hebr. 2,7), zal hij tóch, als hij eenmaal volkomen mens geworden zal zijn, boven de engelen gesteld worden (I Kor. 6,3; Hebr. 2,5,8). De engelen zijn, ofschoon hoger gesteld dan de potentiële mens (de adamietische mens die volkomen mens kán worden), van lager orde dan de creatuurlijk volkomen mens. Zij hebben ten opzichte van de creatuurlijke mens een dienende functie die, hoewel de engelen met onvoorstelbare vermogens zijn uitgerust, op het uiteindelijke koningschap van de mens over de gehele schepping is gericht. Hoe groot de ‘goden’ ook zijn, welke functie zij ook mogen vervullen in het kosmische bestel, in principe zijn zij dienstbaar aan de wording van de volkomen mens.

Het ‘groter’ en ‘meer’ zijn van de engelen t.o.v. de mens is van tijdelijke aard. De opdracht aan de mens luidt: onderwerp en beheers de schepping (Gen. 1,28; Ps. 38,7; I Kor. 15,27; Ef. 1,22-23; Hebr. 2,6-8). In de vervulling van déze opdracht moet de mens zijn God verheerlijken en zó in de heerlijkheid van God delen. In het koningschap over de gehele schepping is het beeldschap waargemaakt; in de gehoorzaamheid aan deze opdracht moet de mens beeld van God worden. Déze opdracht hebben de engelen niet. Zij zijn wél goden, in de zin van Elohimszonen, maar géén mensen in de zin van Elohimszonen naar Gods gelijkenis. Hun wezen is niet: beeld-in-aanleg-zijn en (in hoogste bestemming) uitdrukking zijn van God. Deze status is uitsluitend de mens verleend. Als de engelen in Naam van God de schepping beheren en in bepaalde rangen meewerken aan de ontvouwing van het Koninkrijk Gods, is dat in de eerste plaats in dienst van God, maar omdat God zich wil uitdrukken en belichamen in de mens, tevens in dienst van de mens!

De opdracht aan de engelen, de zin van hun zijn, het delen in de heerlijkheid Gods, is niet het ‘onderhouden’ en ontwikkelen van de schepping zonder meer, maar de opdracht, de zin en de verheerlijking ontlenen hun wezenlijke betekenis primair aan datgene waarop de schepping gericht is: de verheerlijk van de Volkomen Mens in de creatuurlijke volkomen mens. De schepping wordt bewaard en onderhouden en het Koninkrijk Gods wordt door de engelen gediend, om in de voleinding alles aan de volkomen mens te kunnen overdragen. Zolang het beeld-in-aanleg nog niet is opgewassen tot de volle maat van de volkomen mens, zolang nog niet alle leden van het Christus-lichaam zijn geïncorporeerd en dus de openbaring van de volkomen mens nog moet wachten, bewaren en ‘investeren’ de engelen het ‘kapitaal’ van de schepping als een erfenis voor de volkomen mens.

Hebben wij nu iets gezien van de zin van de engelenwereld, een zin die zowel betrokken is op de bestemming van de mens als op hun eigen heerlijkheid, dan staat de betekenis van hun respons op de opdracht, voor mens en schepping, ons in heel zijn universele omvang voor ogen. Daar ook de engelen geen blinde werktuigen van God zijn en zij aan hun wezen moeten beantwoorden hield ook de in hen gelegde keuze-mogelijkheid een voorzien risico in. Zou een negatieve respons bij een deel der engelen — hoe onwaarschijnlijk deze om nader te noemen redenen a priori ook zou moeten zijn — het gehele Godsplan met de mens en de schepping niet ongedaan kunnen maken? Waar een deel der engelen zeer grote macht is verleend in het komisch bestel en zij bovendien onverderfelijk zijn, waar een deel van hen niet alleen over grote gebieden van de schepping heerst, maar zelfs met de grondstructuren van het heelal vereenzelvigd moet worden, kunnen zij dan niet in een negatieve respons, van de kosmos een chaos maken? De bij hen vergeleken zwakke potentiële mens zou dan reeds bij zijn schepping vernietigd kunnen worden. Dergelijke vragen zouden zeker zijn opgekomen als wij (onwetend van openbaring en heilsgeschiedenis) vóór de schepping, als ‘adviseurs’ bij een experiment zijn geraadpleegd. Wij zouden, gezien het geopenbaarde feit dat God deze wezens vrijheid van respons heeft ingeschapen, de potentiële mens bij voorbaat kansloos achten als een deel der engelen negatief zou reageren. Hoe heeft God in deze mogelijkheid voorzien?

Anders dan de mensheid is de engelenwereld in haar gehele omvang ‘direct’ geschapen. De engelenwereld is niet genetisch ontstaan uit één prototype, waarvan het lot van de gehele ‘soort’ afhankelijk was. Ook al zou een deel van de engelen misbruik maken van zijn vrijheid van keuze, dan zou hierdoor niet de gehele engelenwereld vallen, want de engelen zijn niet uit elkander voortgekomen. Dat slechts een deel zou kúnnen vallen stond bij voorbaat vast. De ‘bestaansvoorwaarden’ van alle engelen zijn onvergelijkelijk gunstig. In tegenstelling tot de potentiële mens zijn zij volmaakt en volkomen geschapen en staan zij niet argeloos tegenover de beslissing tussen gehoorzaamheid en ongehoorzaamheid. Bovendien hebben zij een constante structuur, ontwikkelen zij zich niet en zijn zij onvernietigbaar. Zij kennen het kwaad en weten, dat als zij daar in vallen, eeuwig in deze val zullen blijven. Zij komen niet in aanmerking voor verlossing en transmutatie en als zij niet aan hun opdracht voldoen impliceert dit dat zij zeer bewust kiezen vóór het kwaad tegen God. Hun wilsfunctie is zo gebouwd, dat zij nooit meer anders willen en kunnen dan het eenmaal gekozene. Deze wezens zijn zo bekend met wat het kwaad wezenlijk is en wat voor hen de consequenties zijn, dat zij, als zij het bedrijven, het ook geheel en al willen. De mens kent het kwaad pas als hij van de verboden vrucht heeft genomen; de engelen kennen het kwaad vooruít en juist déze kennis maakt een negatieve respons op de liefde van God tot een zó verschrikkelijke en afgrondelijke daad, dat reeds van de beginne vaststaat, dat slechts een deel van de engelen zich tegen God kan keren.

Menselijkerwijs gesproken is ook de val van slechts een zeer gering deel der engelen volkomen onbegrijpelijk, als wij denken aan hun volmaakte en bevoorrechte staat en de onherroepelijkheid van hun beslissing. Toch zijn er enkele redenen die tot ongehoorzaamheid jegens God kunnen leiden. De eerste reden is, dat deze wezens, ondanks hun verhevenheid en geweldige vermogens, nooit gelijk aan de schepper kunnen worden. God zou hen zo geschapen kunnen hebben dat deze gedachte nooit in hun bewustzijn zou hebben kunnen opkomen, maar deze conditionering heeft hij achterwege gelaten, omdat de zin van het creatuurlijk bestaan juist gelegen is in de vrijwillige gehoorzaamheid jegens de schepper. De engelen kúnnen dus begeren ‘als God’ te worden en al hun vermogens inzetten om dit te bereiken. De tweede reden is dat zij geconfronteerd zullen worden met een ander, in zijn aanvankelijke mogelijkheden veel beperkter en geringer schepsel, dat echter een uiteindelijke bestemming heeft die de hunne te boven gaat. Dat nieuwe wezen is de mens naar Gods beeld en gelijkenis, de beeldenaar van God en de toekomstige beheerder van alles wat de schepper gemaakt en ontwikkeld heeft. Er zijn dus enkele ongerechtige motieven tot de engelenval aanwezig, maar de staat van de engelen is zo verheven en volkomen, dat een algehele engelenval onmogelijk is, temeer daar zij individueel kunnen beslissen en niet — zoals de mens — collectief verantwoordelijk zijn.

2. De functie van het kwaad als katalysator

Als wij in dit licht de val van een deel der engelen beschouwen, gaan wij iets bespeuren van de absoluutheid en de consequenties van dit gebeuren. De gevolgen voor de mens en schepping zijn ons geopenbaard. Het kwaad is niet met de val van de mens in de wereld gekomen; het is het gevolg van de val van een deel der engelen. God vond na de schepping der engelen een deel van hen tegenover zich, onvernietigbare wezens, die binnen hun machtsgebied alles zouden doen om het heilsplan met de mens te verijdelen. Door de val der engelen ontstond een strijd van kosmische proporties. Het kwaad, dat uitsluitend als mogelijkheid had bestaan, werd nu tot realiteit. Het kwaad is een beginsel, dat in de grondstructuren van het heelal ‘levend’ is geworden en het doet zijn verderfelijk werk in alle gebieden die de luciferische machten zijn toegewezen. In de kroon en kern van de schepping, de mens, ligt het brandpunt van de luciferische activiteiten. Bij de mens ligt immers het lot van de gehele schepping in de waagschaal; de bestemming van de mens is de bestemming van het universum!

Alles in het heelal is ondergeschikt aan de wording van de volkomen mens, de lichamelijkheid van God. Het is in dit verband niet belangrijk, of dit proces zich ook op andere werelden afspeelt of uitsluitend op déze planeet. Waar potentiële mensen zijn, die volkomen mens moeten worden, zijn de kosmische machten ingezet. [zie ook: WAR IN HEAVEN / Berean Expositor / Commentary on Revelation / E.W. Bullinger /

In de heilsgeschiedenis zien wij hoe God de val niet alleen voorzien heeft, maar ook dienstbaar heeft gemaakt aan zijn heilsplan. Het in de gevallen engelen gepersonifieerde kwaad wordt niet vernietigd. Krachtens de aan de engelen geschonken vrijheid en hun onvernietigbaarheid kan dit ook niet, maar de werking van het kwaad wordt een functie in het wordingsproces van de volkomen mens. De in het kwaad vervallen machten vervullen in het menswordingsproces de functie van katalysator. Zij blijven zichzelf gelijk, maar zij drijven de gevallen mens dóór het kwaad naar de reddende Christus [Messias] óf van hem af. Nu God een machtige tegenpartijder heeft — een tegenstander (= ‘satan’) die hij tegenover zich toelaat — wordt zijn heerlijkheid óók kenbaar en des te groter door de voortdurende overwinning op het kwaad, zijn gestalten en symbolen. Omdat slechts een deel van de kosmische machten in ongehoorzaamheid viel, konden ook de positief reagerende machten worden ingezet. Zij bleven trouw aan hun beginsel en opdracht en bewaren de met ondergang bedreigde schepping. Zij bereiden het toekomstige manifeste Koninkrijk Gods voor, dienen de mensheid in het nog onzienlijke Koninkrijk Gods en leiden de geschiedenis naar haar culminatiepunt, waarin de mens zijn erfenis, de uitgezuiverde en van God vervulde wereld ontvangt. De machten van het kwaad worden ook op directe wijze door God gebruikt. Zij zijn wel tegenstanders van God, maar niet onafhankelijk. Hun kwaad-zijn wordt ‘aanvaard’, hun wezen wordt hun niet afgenomen, maar ín die negatieve hoedangheid vervullen zij tóch hun dienst. Zij blijven tot aan de voleinding van het heilsplan in hun ‘functies’. Hun machtsgebieden als zodanig worden niet aangetast en binnen die gebieden en functies voltrekt zich het kwaad, dat nochtans dienstbaar is aan het heilsplan. Hoe kan de toekomstige uitzuivering van het kwaad in de voleinding der geschiedenis gevoegd worden in de voorstelling van de onverderfelijke, gevallen engelenwereld? De engelen, ook de gevallen engelen zijn immers onverderfelijk en hun machtsgebieden van dikwijls zeer grote komische uitgebreidheid worden niet aangetast. Ook de gevallen engelen vormen achtergrondstructuren in het heelal en ook zij bewonen en beheersen hemelstreken en hemellichamen.

Aan de onvernietigbaarheid (een begrip dat juister is dan ‘onsterfelijkheid’, welk laatste begrip eigenlijk alleen toepasselijk is op biologische levende wezens) moet niet het denkbeeld verbonden worden van een altijd durende machtsuitoefening en werking. Het uitzuiveren van de schepping impliceert in de eerste plaats het verdwijnen van de ‘luciferische’ machten. Het ‘vergaan’ van de wereld is niet het verdwijnen van het heelal, niet de vernietiging van hemel en aarde, maar een vernietiging van de tegenwoordige wereld, die door de gevallen engelen ontwijd en verdorven is. Het kwaad als werking zal eens verdwijnen, maar de personificaties zijn onvernietigbaar en zullen in een daartoe aangewezen gebied buiten de gezuiverde en vernieuwde schepping voortbestaan. Het uitzuiveringsproces mag niet worden beschouwd als een zinnebeeldige of uitsluitend ‘geestelijke’ scheiding van goed en kwaad. Door de eenheid van geestelijk beginsel en fysische bewerktuiging van al het geschapene, is het een proces, dat zich ook in de fysische ruimte voltrekt. Hetzij deze zuivering aan de gehele wereldruimte voltrokken wordt, hetzij aan een deel van de hemel (afhankelijk van de reikwijdte der luciferische machtssferen), in elk geval betekent het gericht een ingreep van kosmische proporties.

Om iets te kunnen begrijpen van het zwijgen der openbaring over een uiteindelijke redding van de gevallen engelen, moet enige aandacht geschonken worden aan de aard van hun ongehoorzaamheid. In deze val worden wij geconfronteerd met het absolute kwaad, een begrip dat wij niet kunnen vatten, maar misschien wel kunnen benaderen. God heeft het kwaad wel toegelaten, maar hij heeft het niet gewild. Bij de schepping van de mens zagen wij het dilemma dat samenhangt met de vrijheid. Deze vrijheid hield de mogelijkheid van ongehoorzaamheid in. De mens moest, om beeld-mens te worden gehoorzaam zijn aan het ‘zo zijn’ van de Volkomen Mens, maar er was een risico van ‘anders zijn’.

Dit risico bestond ook bij de schepping van de engelen, maar er was een groot verschil! De engelen konden niet in het kwaad ‘vallen’ zoals de mens, die ‘in de val gelopen’ is, omdat hij het kwaad niet kende. De mens werd geschapen in een wereld waarin het kwaad reeds ‘geschied’ was. Het verhaal van de Tegenstander die de vrouw aanspoort van de verboden vrucht te eten impliceert dat de engelenval aan de schepping van de mens vooraf is gegaan. Bij de schepping van de engelen kon het kwaad slechts als mogelijkheid bestaan en slechts de engelen zelf konden dit kwaad tot een realiteit maken. Tussen dit bewuste willen van het kwaad, creëren van alles wat tegen het ‘zo zijn’ van God ingaat en het menselijk ‘vallen in het kwaad’ is een fundamenteel en beslissend onderscheid. De gevallen engelen zijn namelijk het kwaad zélf! Om de afgrondelijkheid van hun daad ook maar enigszins te kunnen peilen is nodig te beseffen dat zij, anders dan de mens, als onverderfelijke wezens zijn geschapen. In tegenstelling tot de mens zijn zij wél ‘kant en klaar’ geschapen en krachtens hun onverderfelijke structuur kunnen zij ook niet getransmuteerd worden als zij falen.

Volkomen ingebed in de liefde van God, begiftigd met onvoorstelbare vermogens en kennis, in de hoogste rangen zelfs in de onmiddellijke nabijheid van God verkerend, kan het kwaad van hén niet verwacht worden, tenzij zij het kwaad bewust als zijnswijze verkiezen boven de gehoorzaamheid aan God. De keuze voor het kwaad heeft hier niets met zwakheid of een niet anders kunnen te maken, ook niet met een erfelijke gedetermineerde dwangmatigheid, maar het is geheel en al een bewuste en afgrijselijke liefde tot alles wat tegengesteld is aan het ‘zo zijn’ van God. De visies van Milton en Vondel waarin als oorzaak van de engelenval jaloezie jegens de mens als toekomstige beeldenaar Gods wordt gezien en het motief van de jaloezie jegens de Allerhoogste zelf, zijn belangrijke indicaties van secundaire oorzaken, maar de primaire oorzaak is toch de ongerechtigheid als zodanig, die tot deze veronderstelde jaloezie leidde. De ongerechtigheid, het ‘anders’ zijn dan het ‘zo zijn’ van God, is het eigenlijke kwaad en dát hebben de gevallen engelen zeer bewust gewild.

Dit spreekt des te duidelijker, als wij willen bedenken dat de gevallen engelen moeten hebben geweten wát de consequenties van hun daad zouden zijn. Zij wisten immers oververderfelijk te zijn en niet meer terug te kunnen; zij wisten dat zij ‘finale structuren’ waren die niet — zoals de mens — voor de reddende transmutatie van hun structuur in aanmerking konden komen. Desondanks en niettegenstaande hun volmaakte staat, keerden zij zich tegen God, verleidden zij de argeloze mens tot ongerechtigheid en brachten zij daardoor de gehele latere mensheid mét de aan het lot van de mensheid direct verbonden schepping, in nood en ellende.

De gevallen engelen hebben het kwaad als hun element gekozen. In die zin zijn de gevallen engelen op een vreselijke en afgrondelijke wijze ‘gelukkig’. Zij ‘genieten’ van het kwaad als van hun leefklimaat. Ook hun afgrijzen van het kwaad, dat zij zelf zijn, ervaren zij als een masochistische genieting en de altijd durende haat jegens God die zij wél kunnen tegenstaan, maar van wie zij tevens volkomen afhankelijk zijn, vormt de dynamiek van hun activiteiten.

Wie begrijpelijkerwijs de vraag zou stellen, waarom ‘een God van liefde’ ook niet de gevallen engelen redt, verraadt hiermee niet te doorgronden, dat deze wezens het kwaad bewust gekozen hebben en dat zij nooit gered willen worden, omdat het kwaad hun element is. Dit element wordt hun ook in de voleinding niet ontnomen! Na de afsluiting van het heilsplan worden zij wel ‘met eeuwige banden gebonden’ en wordt hun macht ontnomen, maar zij worden, geïsoleerd van het Koninkrijk Gods, in het kwaad ‘gelaten’. Op deze wijze is God hen op een vreselijke, maar door hen zelf gewilde wijze, ‘terwille’.

Naar de bijbelse voorstellingen op dit punt leren, is de werking van de luciferische machten in onze wereld allesomvattend. Zij stonden reeds aan de wieg van de tot het beeldschap bestemde mensheid om hem van zijn kroon te beroven. Enkele mythische teksten duiden er zelfs op dat het scheppingsgebeuren als zodanig reeds in het teken stond van de strijd tegen de gevallen engelen (Job 1,6; Ez. 28,11-16). Mogelijk duidt ook de scheiding tussen licht en duisternis (Gen. 1,2; Ps. 89,11; Jes. 51,9 verg. Gen. 2,15,17), (een scheiding die een andere is dan die van de vierde scheppingsdag, die verband houdt met de rotatie van de aarde om de zon (Gen.1,14), op een voor-wereldlijke scheiding die God gemaakt heeft tussen ‘de engelen des lichts’ en de ‘engelen der duisternis’. De mythe van de Godenzonen die gemeenschap hebben met vrouwen houdt zelfs een genetische infiltratie van luciferische machten in de mensenwereld in (Gen. 6,1-4), een vermenging die tenslotte tot het diepste verderf leidde (Gen. 6,5-7).

De gevallen engelen worden ons in de Bijbel o.m. voorgesteld als grootmachten achter de schermen van het wereldtoneel, zowel als de demonische machten in de individuele levens (Ps. 78,49; Job 1,6-11; Mt. 10,8; Lk. 4,6; 8,2; Joh. 8,44; II Kor. 4,4; 11,14; Ef. 6,11-12; I Tim. 3,7; II Tim. 2,26; Hebr. 2,14; 1 Petr. 5,8; Ap. 2,10; 16,14). Zij zijn evenzeer hiërarchisch geordend onder een opperste macht als de engelen die ‘hun beginsel trouw gebleven zijn, en zij hebben ook onderscheiden machtsgebieden en functies (Dan. 10,13; Mt. 12, 26-27; 9,34; 12,24; Lk. 11,15; Ap. 9,11). Van bijzondere betekenis in de voorstelling is dat de ‘vorst dezer wereld’ tevens de overste van de gevallen engelen is. De Bijbel ziet juist ónze wereld als tot het machtsgebied van de hoogste der gevallen engelen behorende en onze wereld is juist daarom het brandpunt (of één der brandpunten) van de kosmische strijd tussen de incarnaties van het kwaad en de ‘gerechtige’ machten die hun beginsel trouw zijn gebleven.

De Bijbel legt er de nadruk op dat het aanvaarden van de werkelijkheid van demonische machten, die tot op Christus’ wederkomst in onze wereld infiltreren en opereren, van de grootste betekenis is voor een juist inzicht in de achtergronden der wereldgeschiedenis, de heilsgeschiedenis en het eschatologisch perspectief!

De wijze waarop de ‘duivel’ (diabolos) of satan (tegenstander, tegenpartijder, vijand) in de Bijbel getekend wordt, heeft niets te maken met de groteske, middeleeuwse voorstellingen op grond waarvan men terecht het bestaan van een duivel kan verwerpen. De duivel is geen sater met bokspoten, maar de gevallen Lucifer (lichtdrager), van origine zo niet de hoogste, dan toch één der allerhoogste engelen in de hiërarchie, een cherub van overweldigende majesteit en macht, waartegen zelfs aartsengel Michaël geen oordeel durfde in te brengen (Judas 9). De profetie van Jesaja (Jes. 14,12-14) over de koning van Babel en die van Ezechiël over de koning van Tyrus (Ez. 28,12-16) hebben ongetwijfeld dimensies, die de figuur van de Babylonische wereldheerser en de koning van Tyrus te boven gaan. Beide koningen worden in deze profetieën opgevoerd als type van de gevallen en uiteindelijke overwonnen Lucifer, die eens volmaakt van gestalte en wijsheid was, de ‘verzegelaar der som’, een overdekkende cherub en ‘wandelende tussen de goden’. Het was déze lichtdrager en ‘morgenster’ (Lucifer, lichtdrager, morgenster / verg. Job 38,7), déze ‘zoon van de dageraad’, die ‘boven de sterren’ (ook identiek met goden) willen ‘opklimmen’ en zichzelf wilde gelijkstellen aan God. Daarom werd hij van de goden verbannen en uit de hemel gestoten. Zo groot is echter zijn bij de schepping verleende macht, dat hij — ook als uitgestotene — nog erkend wordt als ‘de vorst dezer wereld’. Hij kan Jezus (Jeshua) werkelijk alle rijken van deze aarde aanbieden en hij geeft ze werkelijk aan wie hij wil (Mt. 4,1-11; Mk. 1,12-13; Lk. 4,5-8). Jezus weerspreekt deze aanspraak niet; ook hij verleent de tegenstander nog de titel ‘vorst dezer wereld’. Jezus weet dat sedert de mens zijn koningschap verloor, deze gevallen engel als gebieder van de aardse rijken is toegelaten, totdat de Volkomen Mens zijn wereldomvattend rijk zal stichten. Wél staat de overwinning op de ‘draak’, de ‘leugenaar’ en mensenmoordenaar van den beginne’ vast, maar hem is nog ‘een kleine tijd’ gelaten om zijn verloren strijd te strijden. Hij gaat nog om als een ‘briesende leeuw’ en zaait overal verderf, maar tenslotte is de hem nog toegestane heerschappij dienstig aan het heilsplan, waarin koren en onkruid moeten rijpen tot het oordeel (Mt. 13,24-30; I Petr. 5,8; Ap. 12,12).

Het is nodig hier, vooruitlopend op de volgende hoofdstukken, reeds iets op te merken over de structuur van het Koninkrijk Gods. Velen hebben grote moeite de voorstelling van bovenmenselijke incarnaties van het kwaad te rijmen met de voorstelling van de overwinnende Christus (Messias). In dit verband moet er weer op worden gewezen dat Christus volgens de Bijbelse context wél als de knecht-messias is verschenen, maar dat hij als Koning en Rechter nog moet verschijnen. Op Golgotha is de overwinning in principe bevochten en de opstanding is het grote teken van de overwinning, maar de uitwerking daarvan volgt in fasen. Het presente Koninkrijk Gods is de verborgen gemeenschap van gelovigen in Jezus Christus, de gemeente (ecclesia of ‘onzichtbare kerk’). Dit geestelijk en voor de ‘outsider’ onwaarneembare Koninkrijk Gods is de ‘voorhoede’ en de ‘progressie’ van het eens doorbrekende manifeste Godsrijk onder het koningschap van de wedergekomen Christus. Tot aan deze wederkomst is Christus het hoofd van de gemeente (zijn lichaam), maar is hij niet de wereldmessias; de messiaanse koning over de gehele mensheid.

Het voorbijzien van de fasen en bedelingen in het Koninkrijk Gods is een der belangrijkste aanleidingen tot modern ongeloof en atheïsme! Vele kerken leren immers dat Christus heer is over deze wereld, dat Christus heerschappij voert over de volken en staten. Het is door deze leer dat tallozen zich afkeren van kerk en christendom of er voor gesloten blijven. Zij zien en ervaren dagelijks de onwaarheid van deze leer, die berust op een onjuiste interpretatie. Want de ‘openbaring’ van de ‘kinderen Gods’, waarnaar geheel de schepping hunkert (Rom. 8,18-23) is een toekomstig gebeuren en de tijd dat ‘alle koninkrijken der aarde onzes Heren’ zijn geworden is nog niet aangebroken. Hoeveel schade de identificatie van het Koninkrijk Gods met ‘het christendom’ en met de ‘kerk’ de mensheid berokkend heeft is niet te schatten.

De voorstelling van de Christus-heerschappij en de activiteit van de luciferische machten zijn niet met elkaar in strijd als men ze — overeenkomstig de Bijbelse context — in chronologische volgorde stelt! Dan leven wij in de fase dat Christus’ gemeente in het verborgene wordt opgebouwd en eerst wanneer dit ‘lichaam’ voltooid zal zijn, zullen ‘hoofd’ en ‘lichaam’ verenigd worden om dan als één heilsorganisme macht en invloed van de Tegenstander te breken en het Koninkrijk Gods op aarde op te richten. Eerst als de belichaming van de Volkomen Mens met de daartoe bestemde mensheid voltrokken is, een moment dat samenvalt met de culminatie van luciferische macht op aarde, zal Christus’ overwinning manifest worden en zal volgens de voorstellingen zijn theocratisch-messiaans koningschap over de gehele mensheid ingaan.

In de Bijbelse voorstelling rijpt de wereld naar een oogst, waarin zowel het onkruid als de tarwe tot volheid zullen komen. Er is géén geleidelijke overwinning op het kwaad; integendeel, de machten van het kwaad zullen in raffinement en intensiteit toenemen, naarmate de wederkomst, gericht en koningschap van Christus (Messias) naderen. Aan een toenemende dynamiek van de krachten van het Godsrijk gaat een toenemende woekering van het ‘onkruid’ gepaard.

Volgens de Bijbelse voorstellingswereld ligt de wereld nog in het boze en is zij nog onderworpen aan de — toegelaten — heerschappij van de God- en mensvijandige luciferische machten. Zij zijn in principe door Christus overwonnen, hun lot is beslist, maar hun werking wordt nog toegelaten. ‘Het onkruid wordt niet uitgetrokken, opdat ook de tarwe niet beschadigd zal worden’ (Mt. 13,29). Eerst moet de tarweoogst geheel rijp zijn, eerst moet het Christusorganisme (de gemeente) zijn voltooid, eer het onkruid kan worden uitgetrokken en verbrand. De invloed van de anti-machten moet in de mensen de respons opwekken, die zal leiden tot redding en het beeldschap van de Volkomen Mens, of tot de consequente overgave van de mens aan het luciferisch beginsel. Zij zullen zich uiteindelijk ontpoppen als de ‘niet-mensen’, de potentiële mensen die na afloop van de gestelde tijd niet tot beeldmensen geworden zijn.

De mensheid leeft dus in het machtsgebied van de ‘overste’ der gevallen engelen. Het ‘klimaat’ van onze planeet is fundamenteel en principieel luciferisch, vijandig aan de Volkomen Mens en zijn beeldenaar en beheerst door de begeerte ‘als God’ te zijn. Juist in déze aan de machten onderworpen wereld openbaart God zijn heerlijkheid door er zijn rijk in te laten doorbreken.

De heilsgeschiedenis is de ontvouwing van het heil in een in zichzelf verloren wereld. Het gedoe dat er op deze wereld nog in vele gestalten en ervaringen is, is niet vanzelfsprekend en ‘rechtens’, want de mens existeert sinds zijn val in de wereld van de Tegenstander. Het is de bedoeling van de Volkomen Mens dat de creatuurlijke, potentiële mens zich zijn verlorenheid bewust wordt, dat hij wéét in een verloren, luciferische wereld te leven, waaruit alleen zíjn positieve respons op de liefde van de Volkomen Mens hem redden kan.

De Bijbel stelt dat onze wereld in alle opzichten volkomen verfoeilijk en afzichtelijk is voor de Heilige, die Licht is en een ‘ontoegankelijk licht bewoont’. De enige reden dat hij deze wereld nog in stand houdt is, dat hij dat deel der mensheid dat de reddende hand grijpt, wil ‘oogsten’ en in zijn Koninkrijk wil brengen. Zijn beloften zijn ‘onberouwelijk’ en ‘hij laat niet varen het werk zijn handen’. Ondanks alles moet en zál de Volkomen Mens zich ‘belichamen’ met een mensheid, die naar zijn beeld en gelijkenis is. Daarom ook is de macht van het luciferische op aarde niet absoluut. God heeft de mens de nodige ruimte gelaten om tot het volkomen mens-zijn te kunnen komen. De vorming van het Christus-lichaam houdt de absolute doorbraak van het luciferische nog tegen en schept in de actieradius van dit heilsgebeuren nog een betrekkelijk leefbaar klimaat.

Dat er nog liefde en goedheid in deze wereld gevonden worden, is uitsluitend te danken aan de presentie van Christus in het door hem gevormde en gevoede organisme dat wij ecclesia of gemeente noemen. Liefde en goedheid, geluk en harmonie zijn, zolang als de luciferische machten op deze planeet nog kunnen heersen, wezenlijk aan déze wereld vreemde waarden, vruchten van het koninkrijk Gods dat niet van déze wereld is.

Het zijn niet alleen de eigen menselijke tekorten en zwakheden (wat Paulus het vlees noemt), die het goede leven bedreigen en telkens weer verstoren. De mens heeft vóór alles de strijd te voeren tegen de ‘boze machten uit de hemelse gewesten’ (Ef. 6,12; 2,2). Het zijn de tussenmachten, de beheerders der natuur, die de ‘natuurlijke’ diepste oorzaken zijn van rampen, oorlogen, ziekte en ellende. De mens is wel verantwoordelijk in zovere hij zich laat bespelen door de luciferische machten en toegang verleent aan de demonen, maar deze verantwoordelijkheid sluit niet de realiteit van de ‘bespelers’ en de ‘infiltranten’ uit. Onder de toelating van God is deze wereld het toneel van de strijd tussen de gerechtige machten en de satanische machten, met als inzet de respons van de mens.

3. Religie als luciferische begoocheling

Het belangrijkste wapen in de handen der luciferische machten is de leugen, niet slechts in de zin van een menselijke onwaarheid spreken, maar geheel en al in de zin van verleugening van alle waarden! Deze verleugening strekt zich uit over alle levensgebieden en is zo geniaal, dat alleen de bijzondere openbaring van God aan de daarvoor ontvankelijke mens haar ontmaskeren kan. De satanische leugen is niet evident, integendeel, zij is verhuld in categorieën van gevoel en verstand, in feiten en gebeurtenissen die de schijn van waarheid hebben.

Een treffend voorbeeld van het karakter van de satanische leugen is reeds het paradijsverhaal. In zekere zin spreek de ‘vader der leugenen’ immers de waarheid, als hij de mens voorhoudt dat deze, ná het eten van de verboden vrucht, als God zal zijn. God bevestigd dit zelf, als hij na de daad zegt: ‘de mens is nu geworden als Onzer een’ (Gen. 3,22). De leugen van de satanische ‘waarheid’ is de ‘halve waarheid’. Slechts in een zeer bepaald opzicht is de mens door het eten van de verboden vrucht ‘als God’ geworden. Hij kent nu ‘goed en kwaad’, maar juist dát zal de dood tengevolge hebben. De bedreiging met de dood, waarvan Eva spreekt als de verleider haar tot ongehoorzaamheid aanzet, wordt door hem met een kwasi-diepzinnige en logische opmerking luchtig weggevaagd. Als je de vrucht der kennis tot je neemt, weet je álles (hebr: goed én kwaad), dan ben je ‘als God’ en omdat God dat wéét, heeft hij je met de dood bedreigd. Als je eenmaal alles kent, bén je ‘als God’ en dát betekent: eeuwig leven. De voorwaarde der gehoorzaamheid om het eeuwige leven te bereiken wordt verdoezeld, het ‘middel’ (de Boom des Levens) wordt verzwegen en het doel: het eeuwige leven, onder de aandacht gebracht.

De schijn van waarheid werkt begoochelend; de satanische leugen is nooit pertinent en onmiddellijk kenbaar. Nergens is dit duidelijker dan in de religie, waarin ‘de vorst dezer wereld’ zijn hoogste troeven uitspeelt. Dat juist de religie bij uitstek het werkterrein van satanische macht is, vindt zijn verklaring in het wezen van de gevallen engelen. Zij willen immers gelijk aan God zijn en aanbeden worden (Jes. 14,13-14; Mt. 4,8-9). Hij vindt, om dit te bereiken, in de gevallen mens een uiterst vruchtbaar arbeidsterrein. De mens heeft na de val de natuurlijke communicatie met God verloren, maar in hem resten noties van zijn afkomst en bestemming, het smartelijk gevoel ‘het doel gemist te hebben’ (gezondigd te hebben) en verlangen naar God. Naast deze positieve gevoelens wordt hij echter ook beheerst door angst, vrees voor de eenzaamheid in hemzelf, voor de grondeloosheid van zijn existentie en voor de dreigingen uit de hem omringende wereld. Zonder te kunnen rusten in de eeuwige Vader die alles omvat, ondanks zijn val bestemd voor aanbidding, maar niet wetende wíe hij moet aanbidden, bevreesd voor het kwaad, maar tóch kwaad doende, verbijsterd door de dreiging van eigen geweten en de overweldigende machten die hem omringen en bedreigen, hunkert de mens naar zingeving, houvast en geborgenheid.

Nu kan men stellen dat de mens zélf, vanuit deze nood zijn eigen afgoden geprojecteerd heeft. De primitieve mens zag in de hem omringende wereld de gestalten en uitingen van zijn goden w.o. hemellichamen, natuurkrachten, mensen en dieren. De meer ontwikkelde volken projecteerden zich abstracter, meestal anthropomorfe goden of zelfs één god, en kwamen zó tegemoet aan hun religieuze behoefte. Deze visie kan op zichzelf juist zijn als een halve waarheid, maar zij is volkomen ontoereikend omdat de vraag naar de authenticiteit van openbaring en overlevering niet afdoende is beantwoord en in haar overwegingen zijn verdisconteerd! Alle min of meer op Freud en Feuerbach geïnspireerde theorieën over ontstaan en wezen der religie negeren de vraag naar de authenticiteit van openbaring en overlevering. Deze twee uiterst belangrijke bronnen worden a priori tot de projectie gerekend en als verzinsels terzijde gesteld. Afgezien van deze vooringenomen onwetenschappelijkheid, sluit het overigens onmiskenbare feit der religieuze projectie de authenticiteit van overlevering van ultra-reële verschijnselen en openbaring niet uit! Ook al brengt de mens zijn afgoden zelf voort, impliceert dit psychisch proces niet, dat er objectief geen goden zouden zijn. Al is er sprake van religieuze projectie, die herleid kan worden tot de psyche van de mens, dan sluit dit niet de mogelijkheid van buiten-menselijke inspiratie en beïnvloeding uit.

Hoe kunnen wij ons deze luciferische activiteiten, met in name in onze moderne wereld, denken? Wij zouden het ons als volgt kunnen voorstellen:

De na de val voor luciferische invloeden toegankelijke mens ‘luister’ naar de ‘negatieve informatie’, die hem voortdurend wordt verschaft. De luciferische machten appelleren vóór alles aan de religieuze behoeften en de existentiële angst van de mens. Zij beantwoorden aan deze gevoelens door de mens te richten op religieuze systemen waarin niet de Enige God, maar zij de objecten zijn! De machten van het kwaad infiltreren in de gevoels- en denkfuncties van de mens op zodanige wijze, dat deze zich — wanneer hij de Enige, zich openbarende God niet — aan hún dienst en verering verbindt. Hierbij tonen de luciferische machten een geniaal aanpassingsvermogen, al naar gelang van omstandigheden en ontwikkelingsfase. Want er is fundamenteel geen onderscheid tussen de primitieve animist of aanbidder van stenen en houten afgoden en de verlichte, moderne mens die zich verliest in spiritisme en astrologie, of zich overgeeft aan wereldbeschouwelijke beelden die vergoddelijkt worden of in de plaats van God worden gesteld. In het licht van de openbaring is alle religie waarin de Enige God zich niet zélf openbaart, luciferisch van karakter. Van het grofste satanisme tot het verfijnste en verhevenste systeem van spiritualisme en symbolisme, waarin Gods Zelfopenbaring niet gevonden wordt, is de ‘overste van deze wereld’ de auteur en inspirator! Spiritisme bijvoorbeeld wordt in de Bijbel expliciet veroordeeld en als satanisch ontmaskerd (Deut. 18,10-11; Lev. 19,31; 20,27; II Kon. 23,24; Jes. 8,19-20). De ultra-reële verschijnselen, die soms bij séances optreden moeten aan onbekende krachten worden toegeschreven, die gewekt en geleid worden door luciferische machten. Erger nog dan deze confrontatie met de wereld van demonen, is de wereldbeschouwing van het spiritisme, de grote satanische leugen dat de mens onvoorwaardelijk onsterfelijk zou zijn en ook als zodanig geschapen is. De waan dat de mens slechts reïncarneert en niet sterft, heeft de meest funeste gevolgen. Deze illusie is namelijk gericht op het verdoezelen en negeren van de respons, die de mens binnen een bepaald tijdsbestek moet geven op de hem geboden mogelijkheid om tot het beeldschap te komen (Lk. 16,19-31; Pred. 3,17-21; Hebr. 10,27; Ap. 20,11-13).

Ook het zich afhankelijk stellen van het lotsbepalend vermogen van de hemellichamen wordt onmiskenbaar als afgoderij ontmaskerd. Dit geschiedt beslist níet omdat hemellichamen geen invloed zouden hebben op het mensenlot; integendeel geldt het verbod om ‘de sterren’ te vragen juist omdat deze in de openbaring worden geïdentificeerd met goden en zij wezenlijk tussenmachten zijn die een functie vervullen in de evolutie van de mensheid.

In luciferisch licht kunnen wij ook de mythologische godenleer zien en zelfs de wereldreligies, in zoverre deze gericht zijn op een niet geopenbaarde godheid en creatuurlijke tussenmachten. Vanuit het openbaringsgegeven van de Bijbel zijn dit alle religies, die niet zijn uitgegaan van en gericht zijn op de Ene en Enige, die zich geopenbaard heeft in JHVH/Christus (Ex. 34,14; Deut. 6,4; Ps. 18,32; 86,10;; 96,15; Jes. 44,6; 45,5; I Kor. 8,5; 10,19-20; II Kor. 4,4).

Het Bijbels gegeven dat alle niet op -JHVH/Christus/Messias- gerichte religies luciferisch van hoedanigheid zijn, voert consequent tot het onderkennen van luciferische vormen en elementen in het christendom. Een christendom dat niet uitgaat van de geopenbaarde God zoals hij ís en waarin feitelijk creatuurlijke beelden en machten de plaats hebben ingenomen van de zich openbarende God in Jezus Christus, moet als luciferisch worden beschouwd en beoordeeld. De Apocalyps spreekt reeds van de ‘synagoge van satan’ en I Timotheus waarschuwt tegen ‘leringen van boze geesten’ en door deze machten geïnspireerde dwaalleraren (I Tim. 4,1; Ap. 2,9,13; 3,9). De vroeg-christelijke apologieën, ofschoon zelf niet van heidense smetten vrij, zijn een en al waarschuwing en verweer tegen leringen die het evangelie verdraaien en verduisteren.

Eenmaal aanvaardend dat het christendom als religieus-cultureel fenomeen talrijke luciferische fundaties en trekken heeft, zal zeer veel ons duidelijk worden als wij de geschiedenis van het christendom nagaan. Dan komen bijvoorbeeld het misbruik van het pausdom, de usurpators in de kerk, de ‘christelijke’ godsdienstoorlogen, de wrede praktijken van de inquisitie en de onevangelische trekken in de reformatie tegen de achtergrond van luciferische invloeden en manipulaties te staan!

Men zou dan Constantijns overgang naar het christendom veel minder positief kunnen beoordelen dan christelijke onderzoekers gewoonlijk doen. Want Constantijns overgang naar het christendom mag de jonge christenheid uit het duister der catacomben naar het licht hebben gebracht en voor het evangelie de weg naar het heidense Europa hebben gebaand, toch was deze massale overgang naar ‘het christendom’ voor miljoenen niets anders dan een min of meer gedwongen en opportunistisch ‘aannemen’ van een staatsgodsdienst. Men kan dit natuurlijk als een historische ontwikkeling verklaren, maar ‘daarachter’ evenzeer de superieure intelligentie van de grote tegenstander vermoeden. De massale overgang naar ‘het christendom’ is misschien het grootste beletsel geweest voor de opbouw van de wezenlijke kerk (ecclesia), die immers níet de ‘aanvaarding van een opgelegde godsdienst’ kan betekenen, maar geheel en al geloof en inlijving in Christus veronderstelt. Onwillekeurig denken wij bij luciferische invloeden ook aan de Helleense en gnostische beeldvorming in de christelijke theologie, aan de talrijke onevangelische Jezus-beelden en de vermythologisering van de oudtestamentische JHVH tot een wrede wraakgod, het loochenen van Jezus’ plaatsvervangend lijden en zijn bloedoffer, alsmede de loochening van zijn Godheid.

Naast deze duistere invloed in de religie onderkent de Bijbel het helse spel van de tegenstander en de hem horige machten in alle andere uitingen en gemeenschapsvormen van de mens. Zij beheersen all kwade machten in de naties en in de politiek. Een duivelse beweging als die der nazi’s zien wij dan geïnspireerd en gedirigeerd door demonen! De aan alle menselijkheid vreemde gruwelen in de concentratiekampen en de bewuste en stelselmatige poging alle Joden uit te roeien (het volk dat volgens de Bijbel een centrale functie zal krijgen in de nieuwe wereld van die nieuwe eeuw/aioon), zijn verschijnselen die wij ervaren als ‘jenseits’ van ‘gewoon’ menselijk goed en kwaad. In het licht van de voorstelling over het luciferische is Hitler niet alleen maar een boosaardige gek die politiek de wind mee had, maar dan komt hij veel duidelijker uit de verf als een demon die alleen uiterlijk iets met een mens gemeen had. In dit licht … … … wordt vervolgd!!


The Background to the New Testament no. 1. [BRIAN E. SHERRING]

This series of articles is intended to give some idea of the background against which the record of the New Testament should be considered. It is evident that by reading this record with westers eyes, and by viewing the happenings of that day in the light of the present time, much is missed. What must be done is to build up a picture of New Testament days which will throw the writings of that period into focus. To do this it will be necessary to consider the various parties and institutions which flourished at the time.

This will include a look at the scribes and Pharisees, the Sadducees and Herodians, the Zealots and Essenes (although they are not actually mentioned by name in the New Testament) and the Samaritans, who stood halfway between the Jews and the Gentiles. With respect to institutions, the Temple with the Sanhedrin, and the synagogue withs its court of judgement must be reviewed, and to political situation of the day, the influence of Greek ideas upon the Jews, and of Judaism upon the Gentiles, leading as it did to proselytism.

When considering the Jewish parties, the names which come most readily to mind are of course, the Pharisees and Sadducees. There was a third party, however, mentioned by the Jewish historian Josephus together with these two, but it is apparently not referred to in the new New Testament record. This was the Essene party, a monastic sect which has become better known as a result of the finding of the Dead Sea Scrolls.

The Essenes

  • “They were an exclusive, ascetic and isolated community, with whose discouragement of marriage and withdrawal from action the Gospels have no sympathy, and to whom our Lord never alluded, unless it be in those passages where he reprobates those who abstain from anointing themselves when they fast, and who hide their candle under a bushel.” (The Life of Christ by Dean Farrar).

The origin of this sect appears between Malachi and Matthew, and like that of the the Pharisees and Sadducees, is buried in obscurity … to be continued!

Be Sociable, Share!
 Posted by at 20:22

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>



Translate »