Jan 032016
 

Magog-Invasion Het is een vaststaand bijbels gegeven dat het Pascha, Hebreeuws Pesach (8-60-80), wat ‘overspringen’ betekent en waar het hele gebeuren met het lam nauw mee verbonden is, dit gebeuren ten tijde van Hizkia de koning van Juda een grote rol speelde. Er is sinds de tijd van David en Salomo nooit meer zo’n groot Pesach gevierd als ten tijde van koning Hizkia bij het verslaan van de legermacht van koning Sancherib. Er zijn commentaren die zelfs zeggen, dat het nog meer, nog groter was dan daar gevierd werd (2 Kronieken 30:1-27; Exod. 12:1-51). Dit ‘overspringen’ had voor Egypte, dat deze vorm van offerande niet kon toepassen en tolereren onmiddellijke gevolgen. Dit uitte zich in het sterven van de eerstgeborenen, juist datgene wat op voortzetting van de generaties en ontwikkeling wees.

  • ‘Want Ik zal in deze nacht het land Egypte doortrekken en alle eerstgeborenen, zowel mens als dier, in het land Egypte slaan en aan alle goden van Egypte zal Ik gericht oefenen, Ik, de HERE’ (Exod. 12:12).

Het onmiddellijke gevolg van deze confrontatie van vorm en wezen was dan ook Israël’s uittocht uit Egypte en de gang van het volk op weg naar het beloofde land. De uittocht moeten wij enerzijds zien als een gevolg, anderzijds als een beeld van de verlossing welke mogelijk werd gemaakt door de verbinding van het bloed van het lam aan de deurpost, een duidelijk voorbeeld van het plaatsvervangend sterven door middel van het offerdier:

  • ‘En het bloed zal u dienen als een teken aan de huizen, waar gij zijt, en wanneer Ik het bloed zie, dan ga Ik u voorbij. Aldus zal er geen verdervende plaag zijn onder u, wanneer Ik het land Egypte sla’ (Exod. 12:13).

Zo lezen we in de Hebreeën brief [die geschreven is door de apostel Paulus omstreeks het jaar 55 A.D.) over een tekst door Paulus aangehaald uit de profeet Haggai waar de God van Israël zegt: ‘Nog eenmaal zal Ik niet alleen de aarde, maar ook de hemel doen beven’, waar gewezen wordt naar het ‘woord van het verbond dat Ik met u sloot, toen u uit Egypte vertrok, en Mijn Geest, Die in uw midden stond: Wees niet bevreesd! (Haggai 2:6-7; Hebr. 12:26-27).

De drie grote legermachten …

  1. In het boek Genesis wordt gesproken over een legermacht van de 4 koningen uit het Noorden, die ten tijde van Abram al oorlog voeren tegen de 5 koningen van Sodom uit het Zuiden en daarbij zegevieren en alle gevangen meenemen. Totdat Abram komt en ze daar in het Noorden verslaat en Lot met de vrouwen en de bezittingen terugbrengt (Gen. 14:1-17).
  2. De legermacht van koning Sancherib als een van de drie grootste legermachten die überhaupt vermeld worden in de Schrift (2 Kon. 19:20-37).
  3. Dan is er de grote derde legermacht waarvan verteld wordt, de legermacht van Gog en Magog, die genoemd worden als men spreekt van het einde der dagen (Ezech. 38-39).

Gezegend zij Abram door God …

  • ‘En Melchizedek, de koning van Salem, bracht brood en wijn; hij was priester van God, de Allerhoogste. En hij zegende hem en zei: Gezegend zij Abram door God, de Allerhoogste, Die hemel en aarde bezit! En geloofd zij God, de Allerhoogste, Die overgeleverd heeft uw tegenstanders in uw hand!’ (Gen. 14:18-20).

In de veldtocht die Abram onderneemt als hij hoort dat zijn broeder Lot met zijn bezittingen waren weggevoerd: ‘bewapende hij zijn geoefende mannen die in zijn huis geboren waren, driehonderd achttien man, en hij vervolgde hen tot aan Dan. Hij verdeelde zich ‘s nachts tegen hen in groepen, hij en zijn manschappen, en versloeg hen; en hij achtervolgde hen tot aan Hoba, dat links van Damascus ligt’ (Gen. 14:14-15). De expliciete vermelding van het getal 318 (14:14), als het aantal getrainde soldaten dat Abram ten strijde liet trekken, is te specifiek om als een enkel historisch gegeven opgevat te worden. Trouwens, wat zou een dergelijk stukje informatie er toe doen? De functie van het getal moet daarom minstens symbolisch zijn. En de beste verklaring is dat 318 de aanwezigheid van Eliezer uit Damascus, de hulp van Abram, symboliseert, naar wie in Genesis 15:2 wordt verwezen als een eventuele erfgenaam, als de zoon van mijn huis. Zijn naam wordt hier weliswaar niet vermeld, maar hij wordt vertegenwoordigd door de getalswaarde van ‘lj’zr (1+30+10+70+7+200=318). In die zin wordt hier al gezinspeeld op een eindtijd profetie, ‘een last’ – d.w.z. een woord van God dat de profeet Jeremia als een last is opgelegd (Matth. 27:9), ‘The Damascus Phase of End-Time Prophecy’ [zie artikel op de site vvi], als beschreven in de hoofdstukken 9-14 uit het boek Zacharja [zie ook: Jes. 17:1,14].

In Genesis 14:4 leest men dat de volken in de Zoutzee 12 jaar Kedor-Laomer hadden gediend, maar in het dertiende jaar vielen ze af en kwamen zij in opstand; zo ook toen Ismaël 13 jaar oud was en Abram hem besneed, waarmee hij hem toeliet tot het verbond, ten opzichte waarvan hij wat zijn hart betreft een vreemdeling was, wat op zich eindigde in rebellie en verwerping (Gen. 17:25). Elke keer dat het getal dertien of een veelvoud daarvan in de Schrift voorkomt, staat het in verband met rebellie, opstand, afval, verderf, revolutie, en vernietiging. Denk hierbij aan de vernietigingsdrift waar thans in landen als Irak en Syrië talloze terroristische groeperingen zich vergrijpen aan gebiedsuitbreiding, gepaard gaande met wellust en moord. Het gebeuren wat hier plaatsvindt in Genesis 14 met de rebellie der 4 koningen, met Abram die zijn broeder Lot bevrijdt en de stad Damascus, vertelt het verhaal vervolgens dat ook hier de nacht zich daar deelt, en in feite de Pesach nacht daar gevierd wordt in de ontmoeting met Melchizedek, de koning van Salem (Jeruzalem) die brood en wijn bracht!

Koning Hizkia …

  • ‘Toen kwam het woord van de HEERE tot Jesaja: Ga tegen Hizkia zeggen: Zo zegt de HEERE, de God van uw vader David: Ik heb uw gebed gehoord, Ik heb uw tranen gezien. Zie, Ik zal vijftien jaar aan uw levensdagen toevoegen, en Ik zal u uit de hand van de koning van Assyrië redden, evenals deze stad; Ik zal deze stad [Jeruzalem] beschermen …’ (Jes. 38:4-7)

Koning Chizkia, of Hizkia, zoals hij in het Nederlands wordt genoemd en ook in de Nederlandstalige Bijbel voorkomt, is niet de Hebreeuwse naam. Zoals wel vaker voorkomt is de Hebreeuwse letter hee in de uitspraak tot ch geworden. Koning Hizkia, heeft ook in de Hebreeuwse bijbel (Tenach) verschillenden namen. In 2 Koningen 18:1 heet hij Chizkia, (8-7-100-10-5). In 2 Koningen 16:20 heet hij Chizkiahoe, (8-7-100-10-5-6) en in 1 Kronieken 4:41 wordt hij genoemd Jechizkiahoe, (10-8-7-100-10-5-6). De naam  komt van het woord chazak, 8-7-100 is kracht, sterkte, bevestigen. De hele naam betekent dan: hij is de kracht van de Heer. Misschien lukt het ons hem wat nader te komen, wanneer we horen dat koning Hizkia iets met het Messiaanse (rijk) te maken heeft, en hem vooral ook nader te komen vanuit onze eigen overzijde. Het is de zijde van waaruit we niets kunnen definiëren, en dat zou ons in staat stellen wat dichter bij deze persoon van de ‘Messias’ te komen en daarbij zijn grootheid te gaan zien.

Zo zegt men dan dat Hizkia ongeveer 3200 jaar na de schepping van de mens Adam (1-4-40) leeft. Als nu b.v. de 1 weggelaten zou worden, dan heeft men in het geval van mens dus de 4-40 het woord bloed. Zo zegt Exodus 12 vers 13 aangaande het Pascha, ‘als ik het bloed zie, zal Ik u voorbijgaan’ (overspringen). Om enige andere jaartallen te geven, de zondvloed is in 1656. De uittocht uit Egypte is in 2448. De tijd van David is zo omstreeks 2885 en die van Shelomon (Salomon) rond 2900. Een 300 jaar later speelt zich de geschiedenis van Hizkia af. Als Salomo sterft, deelt het rijk zich en Hizkia is een van de zonen van David; hij is dus een nakomeling van David. Salomo is de eerste zoon, en steeds gaat het om de zoon van de koning of zijn opvolger. De zijdelingse lijn wordt in de Bijbel niet in aanmerking genomen en ook niet in de traditie. Het gaat om de rechte lijn van koning naar koning en zo is Salomo de zoon van David, en Hizkia eveneens. Het rijk van Salomo heeft zich gedeeld bij Jerobeam de zoon van Newat (1 Kon. 12:2) en daar, bij de koningen van Israel is een andere koningsvolgorde aanwezig, daar is geen dynastie. De koningen van Israel tonen op hun eigen wijze, dat ze steeds een andere dynastie hebben.

De één wordt vermoord en dan komt de dynastie van de andere, de moordenaar of een medeplichtige of er is op een andere manier wat aan de hand. Er zijn daar geen dynastieën. Het is de vader of zijn zoon, maar slechts heel kort, verder gaat het niet. Het is steeds een andere familie die zich op de troon dringt, en daar waar Hizkia leeft is vreemd genoeg het einde van het rijk Israel. Het rijk Israël wordt overweldigd door Ashoer (1-300-6-200) Assyrië, een rijk in het Noorden. Het rijk dat later door Babel wordt opgevolgd. Babel verovert in een revolutie Assyrië, brengt de koningen om en wordt de opvolger van Assyrië. Men kan zeggen, geografisch gezien, daar waar op heden Irak ligt in het oude Mesopotamië. Verder in het Noorden liggen nog Turkije, Perzie (Iran) en het zuiden van Rusland. Dit rijk Assyrië (Ashoer) wordt sterk bepaald door historische gebeurtenissen; dus verbonden met de kern van het verhaal zoals dit in de bijbel verteld wordt, het verhaal van Hizkia, de koning van Juda (10-5-6-4-5), die het beleefd dat het noordelijke rijk, de 10 stammen van Israël (10-300-200-1-30), ondergaat. De grote en machtige koning is daar Sancherib, veldheer in die functie heet hij Tiglat Pileser. Deze Sancherib verovert het land, het rijk Israël. Eerst worden de 2½ stammen aan de overzijde van de Jordaan (10-200-4-700) overweldigd. Daar wonen Ruben (200-1-6-2-700), de eerste zoon van Jacob (10-70-100-2), en Gad (3-4), de 7e zoon, én de halve stam van Menasheh (40-50-300-5). Deze worden het eerst overwonnen. Dan begint Sancherib een nieuwe veldtocht; hij neemt de woonplaatsen van het noordelijke rijk Israël in, met als hoofdstad Shomron. In de huidige Bijbelse taal is Shomron, (300-40-200-6-50), Samaria. Dat kennen we in de Bijbel echter niet, we kennen alleen Shomron, en deze stad wordt ingenomen. Hizkia maakt dit als koning van het zuidelijk rijk Judah mee. Hizkia is koning van de stam Juda (Jehoedah) en eromheen woont de stam Benjamin (2-50-10-40-700) en ook de stam Shimon (300-40-70-6-700) is er voor een deel. Vanzelfsprekend zijn de Levieten erbij als de priesters. De tempel bevindt zich in het rijk van Benjamin en daar, waar dus de stad Jeruzalem (10-200-6-300-30-600) is, verschijnt Sancherib, met zijn veroveringsdrang.

Koning Sancherib …

Van Sancherib wordt verteld dat één van zijn veldheren Nebukadnezar is, een naam die ons zeker wel iets zegt. Nebukadnezar is later de koning van Babel, die naderhand het rijk Juda (Jehoedah) te gronde richt en de tempel verbrandt. Deze Nebukadnezar is veldheer bij Sancherib, op het moment dat de opstand plaatsvindt. Van dezelfde Sancherib wordt verteld dat hij uit gewoonte volkeren ontheemd; hij ontwortelt ze en brengt ze naar andere landen. De volkeren van die andere landen haalt hij weg en brengt ze in de landen waar hij de eersten heeft weggehaald. Sancherib mengt dus de oorsprong van de volkeren. Hij ontwortelt ze en laat ze in een ander land opnieuw wortelen.

Hizkia en Pesach …

Men zegt wel op het hoogtepunt van het Pesach heeft ook de ziekte van Hizkia een climax bereikt. Het is de derde dag van de ziekte, zegt men; op het hoogtepunt van zijn ziek zijn, het moment van de crisis, overleeft hij deze ziekte hij wordt eruit opgewekt en staat weer op (2 Kron. 30:21-23; Jes. 38:9-20).

  • ‘Daarna stuurde Hizkia boden naar heel Israël en Juda, en hij schreef ook brieven aan Efraim en Manasse dat zij naar het huis van de HEERE in Jeruzalem moesten komen om voor de HEERE, de God van Israël, Pascha te houden. De koning had immers met zijn leiders en heel de gemeente in Jeruzalem overleg gepleegd of men het Pascha in de twee maanden zou houden, want zij hadden het niet op de vastgestelde tijd kunnen houden, omdat de priesters zich niet genoeg geheiligd hadden en het volk zich niet in Jeruzalem verzameld had’ (2 Kron. 30:1-3).
  • ‘En de HEERE verhoorde Hizkia en genas het volk. Zo hielden de Israëlieten die zich in Jeruzalem bevonden, zeven dagen lang met grote blijdschap het Feest der ongezuurde broden. En de Levieten en de priester prezen de HEERE dag aan dag met luid klinkende instrumenten voor de HEERE’ (2 Kron. 30:20-21).

In het Jodendom zegt men daarom, als een doodzieke weer tot leven is gewekt, als men ontdekt dat hij toch nog leeft, de volgende zegenspreuk: “Geprezen is Hij, die de doden wakker maakt”. Soms zegt men alleen: “Geprezen is Hij, die de doden wekt”. Want, zegt men, Hizkia was toch eigenlijk dood. We zouden hier kunnen zeggen: “Was dit een medische sprong voorwaarts? Een prestatie die zijn tijd ver vooruit was? Of was het wat anders? Hier geldt de uitspraak: wanneer alles erop wijst dat het einde nadert, geloof dan niet dat het einde er dan ook inderdaad is. Dit is ook de houding van Hizkia in zijn gesprek met Jesaja, als deze zegt: ‘Regel alles maar voor je begrafenis, want je zult sterven; God heeft mij dat zo gezegd. Niet ik, Jesaja, zegt jou dat; nee, ik spreek in de naam van God. God stuurt me naar jou, Hij laat me dat zeggen”. Hizkia zegt dan: “Zo … maar bij een van mijn voorouders, namelijk Josafath, een andere koning, was het zo dat, toen hem het zwaard op de keel werd gezet om hem te doden, hij toch werd gered”. Het betekent hier: ook al is mij het zwaard op de keel gezet en heeft de man met het zwaard de bedoeling om te snijden, toch heb ik ook dan hoop. Zo citeert Hizkia Josafath – er is een Psalm over-: “Ook dan zal ik hopen”. Hizkia zegt: ook al zeg je het in de naam van God, toch zeg ik dat ik zal leven. En dan zegt God: “Ja, eigenlijk heeft hij gelijk”. Hizkia zegt dan: “Nu heb ik begrepen dat het sterven een opstaan is”. Daarom is het Pesach een opstanding. Dit opstaan wil zeggen: het is in het leven nooit zo, dat iets definitief is; ook op het allerlaatste moment is het niet definitief. Wanneer het voorbij is, goed, dan is het voorbij; God heeft gegeven en God heeft genomen, geprezen de naam van de HEER. Zeker, maar tot dan blijf ik het proberen. Zoals ook David tot God bidt, als zijn eerste kind van Bathsheba op sterven ligt. Hij blijft bidden, tot hem gezegd wordt: het kind is gestorven. Dan staat hij op en zegt: “Wij zullen een maaltijd aanrichten, we gaan eten”. Maar tot op dat moment heeft hij zich teruggetrokken en gebeden. Het betekent dan men niet zeggen kan: “Het is niet te genezen, het is uit”. En dat is enerzijds de betekenis van dit opstaan van Hizkia. De ‘tijd’ aan gene zijde zegt als het ware: je krijgt meer tijd, je zult verder leven. Ik verschuif de tijd! De tijd komt op een ander niveau en daardoor zal er nu genezen kunnen worden. Dat is het wegtrekken van koning Sancherib, die eveneens dit dreigende zwaard was, het zwaard op de keel van het slachtoffer Israël en Juda met de stad Jeruzalem. Sancherib trekt weg en hij sterft. Het enorme legioen van Sancheribs leger sterft eveneens en Hizkia is vrij. We voelen nu wel aan, dat hier bij Hizkia iets zeer groots aanwezig is. Het is een mededeling, van het Messiaanse komende koninkrijk! Zo profeteerde de profeet Hosea reeds, dat na de twee dagen -van duizend jaar-, op de derde dag, dus in het –duizendjarig rijk– Israel zal leven tot heil voor de heiden volken (Gen. 12:1-3).

  • ‘Kom, laten wij terugkeren naar de HEERE, want Hij heeft verscheurd, maar Hij zal ons genezen; Hij heeft geslagen, maar Hij zal ons verbinden. Na twee dagen zal Hij ons levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen opstaan. Dan zullen wij voor zijn aangezicht leven. Dan zullen wij kennen, wij zullen ernaar jagen de HEERE te kennen! Zijn verschijning staat vast als de dageraad. Ja, Hij komt naar ons toe als de regen, als de late regen, die het land nat maakt’ (Hos. 6:1-3).

De deelnemers aan de Gog – Magog oorlog 

Wie?

De profetie over de strijd van Gog en Magog begint in Ezechiel 38:1-7 met een lijst van tien eigennamen of wat we kunnen noemen: Gods ‘lijst van de meest-gezochten’. De naam Gog, die elf keer in Ezechiel 38-39 voorkomt, is een naam of een titel van de leider van de inval. Het is duidelijk dat Gog een persoon is omdat God hem verscheidene keren rechtstreeks aanspreekt (38:14; 39:1) en hij ook prins genoemd wordt (38:2; 39:1). De recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten kunnen resulteren in een rampzalige (tegen)actie van Gog, de militaire leider van een coalitie van islamitische landen en Rusland. De andere negen namen eigennamen in (38:1-7) zijn specifieke geografische plaatsen: Magog, Rosh, Mesech, Tubal, Perzie, Cusj (vaak vertaald met Ethiopië), Put. Gomer en Beth Togarma. Geen van de plaatsen die hier genoemd worden staan op de moderne landkaart. Ezechiel gebruikte oude plaatsnamen die bekend waren voor de mensen van zijn tijd. Hoewel de namen van deze geografische plaatsen door de geschiedenis heen vaak veranderd zijn en weer zullen veranderen, blijft het geografische gebied hetzelfde. Ongeacht welke namen ze dragen in de tijd van van inval, het zijn deze specifieke geografische gebieden die erbij betrokken zullen zijn. We zullen enkele van deze oude geografische plaatsen uit de tijd van Ezechiel bezien en in het hedendaagse tijdgebeuren van de geopolitieke wereld van het Midden-Oosten als tegenhanger bepalen.

Magog

Volgens de Joodse historicus Flavius Josefus bewoonden de oude Scythianen het land Magog. De Scythianen waren noordelijke nomadische stammen die het gebied van Centraal-Azië tot heel de zuidelijke steppen van het huidige Rusland bewoonden. Magog vertegenwoordigde tegenwoordig hoogstwaarschijnlijk de onderste rand van de voormalige Sovjet-Unie: Kazachstan, Kirgizië, Oezbekistan, Turkmenistan en Tadzjikistan. Afghanistan zou ook bij dat gebied kunnen horen. Deze landen worden allemaal gedomineerd door de islam en tellen gezamenlijk meer dan 60 miljoen inwoners.

Ros

Bijbel geleerden hebben Ros vaak geïdentificeerd met Rusland. Maar dat is geen unanieme conclusie. Er moeten twee belangrijke kwesties worden opgelost om Ros juist te interpreteren in Ezechiel 38-39. 1) Gaat het om een soort- of eigennaam? 2) Staat Ros in relatie met Rusland? Soortnaam of eigennaam? Het eerste punt betreft of het woord ‘Ros’ in Ezechiel 38:2-3 en 39:1 als een soort- of eigennaam is te beschouwen. Het woord Ros betekent in het Hebreeuws ‘hoofd, top, hoogtepunt, leider’. Het is een zeer gangbaar woord in alle Semitische talen. Het komt meer dan zesduizend keer in het Oude Testament voor. Veel vertalingen kiezen voor de betekenis van de soortnaam met het woord leider. In de meeste Nederlandse vertalingen komt Ros niet voor in Ezechiel 38:1-2 en 39:1. Echter wel in de Willibrord-vertaling  die Ros definieert als een geografische locatie. De Engelse vertalingen prefereren Ros in Ezechiel 38-39 te beschouwen als een eigennaam. Er zijn vijf argumenten die voor dit standpunt pleiten. Ten eersten menen de Hebreeuwse geleerden C.F Keil en Wilhelm Gesenius dat het beter is om Ros in Ezechiel 38:2-3 en 39:1 te vertalen als een eigennaam die verwijst naar een specifieke geografische locatie. Ten tweede vertaalt de Septuagint, de Griekse vertaling van het Oude Testament, ros als de eigennaam Ros. Dit is een bijzonder belangrijk gegeven aangezien de Septuagint dateert van slechts drie eeuwen nadat Ezechiel werd geschreven (duidelijk dichterbij het schrijven van het originele manuscript dan welke moderne vertaling dan ook). De verkeerde vertaling van Ros in veel hedendaagse vertalingen als een bijvoeglijk naamwoord, kan afgeleid worden van de Latijnse Vulgaat van Hieronymus. Ten derde steunen veel Bijbelwoordenboeken en – encyclopedieën in hun artikelen over Ros het als eigennaam in Ezechiel 38. Hier volgen een paar voorbeelden: New Bible Dictionary, Wycliff Bible Dictionary en International Standard Bible Encyclopedia. Ten vierde wordt Ros de eerste keer in Ezechiel 38:2 genoemd en dan herhaald in Ezechiel 38:3 en 39:1. Als Ros gewoon een titel geweest zou zijn, dan zou men deze hebben laten vallen in de tweede daaropvolgende plaatsen. Het was gebruikelijk om titels die herhaald werden in het Hebreeuws af te korten. Het vijfde argument – en het meest indrukwekkende bewijs om Ros als eigennaam te beschouwen – is eenvoudigweg dat deze vertaling de meest accurate is. G.A. Cooke vertaalt Ezechiel 38:2: ‘de vorst van Ros, Mesech en Tubal.’Hij noemt dit ‘de meest logische weg om het Hebreeuws te vertalen’. Het overweldigende bewijs vanuit de Bijbelse wetenschap eist dat Ros begrepen wordt als een eigennaam, de naam van een specifiek geografisch gebied. Is Ros Rusland? Nu we hebben vastgesteld dat Ros beschouwd moet worden als een eigennaam van een geografisch gebied, is de volgende stap het bepalen van het betreffende geografische gebied. Er zijn drie belangrijke redenen om Ros uit Ezechiel 38-39 op te vatten als een verwijzing naar Rusland.

  1. Is er taalkundig gezien bewijs dat Ros Rusland is. De vooraanstaande Hebreeuwse geleerde Wilhelm Gesenius merkte in de negentiende eeuw op dat ‘Ros ongetwijfeld Rusland is’ (Gesenius stierf in 1842).
  2. Is er historisch gezien sterk bewijs dat er in de dagen van Ezechiel een groep was die bekend stond als uiteenlopend van Rash, Reshu tot Ros, die woonde in wat nu Zuid-Rusland is.
  3. Benadrukt Ezechiel 38-39 geografisch gezien herhaaldelijk dat ten minste een deel van deze binnenvallende legermacht uit het uiterste noorden komt (38:6, 15; 39:2). Bijbelse richtlijnen worden gewoonlijk gegeven met verwijzingen naar het land Israël, dat op Gods kompas in het midden van de aarde ligt (38:12). Als we een lijn trekken vanuit Israel rechtstreeks naar het noorden, dan is Rusland het land dat in het uiterste noorden ligt. Daarom is het hoogstwaarschijnlijk dat Rusland de leider zal zijn van de Gog-coalitie.

Mesech en Tubal

Mesech en Tubal worden in de Bijbel gewoonlijk samen genoemd. In zijn noten in The Scofield Study Bible over Ezechiel 38:2 identificeerde Scofield Mesech en Tubal als de Russische steden Moskou en Tobolsk. Scofield schreef: ‘We zijn het er allemaal over eens dat de voornaamste verwijzing gedaan wordt naar de noordelijke (Europese) machten, geleid door Rusland, (…) De verwijzing naar Mesech en Tubal (Moskou en Tobolsk) is een duidelijk identificatie teken’. Hoewel de namen hetzelfde klinken, is het geen juist identificatie methode. Mesech en Tubal worden nog tweemaal genoemd in Ezechiel. In 27:13 worden ze aangeduid als handelspartners met het oude Tyrus. In 32:26 wordt hun ondergang opgetekend. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat het oude Tyrus (het huidige Libanon) handel dreef met Moskou en de Siberische stad Tobolsk. De identificatie die de voorkeur heeft, is dat men Mesech en Tubal het oude Moscjoi en Tibearenoi bedoeld worden die gevonden zijn in Griekse geschriften, of Tabal en Musku die opduiken in Assyrische geschriften. De oude plaatsen liggen in het huidige Turkije. Het ligt het meest voor de hand om deze aanwijzingen te associëren met het moderne Turkije.

Perzië

De woorden ‘Perzië’, ‘Perzisch’ of ‘Perzen’ komen 35 maal in het Oude Testament (Tenach) voor. In Ezechiel 38:5 wordt ‘Perzie’ het best begrepen als het huidige Iran. Het oude land Perzië werd in maart 1935 de huidige staat Iran en de naam werd in 1979 veranderd in islamitische Republiek Iran. De huidige bevolking van Iran bestaat uit ongeveer 70 miljoen mensen. Het bewind van Iran is ‘s werelds belangrijkste sponsor van terrorisme. Het land doet een gooi naar de regionale oppermacht en tegelijkertijd probeert het kernwapens te ontwikkelen. De president van Iran heeft verklaard dat Israël van de kaart moet worden geveegd. Het is duidelijk dat het huidige Iran vijandig staat tegenover Israël en het Westen.

Ethiopië (Cusj)

Het Hebreeuwse woord Cusj in Ezechiel 38:5 wordt in moderne versies vaak met ‘Ethiopië’ vertaald. Het oude Cusj werd door de Assyriërs en Babyloniers Kusu genoemd. Kos of Kas door de Egyptenaren en Nubia door de Grieken. De seculiere geschiedschrijving plaatst Cusj rechtstreeks ten zuiden van het oude Egypte, waarbij het zich uitstrekt tot voorbij de huidige stad Khartoem, wat de hoofdstad van het huidige Soedan is. Dus het huidige Soedan bewoont het oude land Cusj. Onlangs is het land in tweeën gesplitst. Noord-Soedan is een radicale islamitische staat die Irak tijdens de Golfoorlog steunde en van 1991 tot 1996 onderdak verleende aan Osama bin Laden. Het is niet verrassend dat dit deel van Afrika vijandig zal staan tegenover het Westen en gemakkelijk mee zal doen om Israël aan te vallen. Zuid-Soedan, wat grotendeels christelijk is, werd in juli 2011 Afrika’s vierenvijftigste natie. Een referendum voor onafhankelijkheid in januari 2010 werd bijna eenstemmig goedgekeurd. Het feit dat Soedan gesplitst is in een islamitisch Noorden en een grotendeels christelijk Zuiden, maakt de vervulling van Ezechiels profetie zelfs nog waarschijnlijker, omdat het radicale islamitische Noorden nu zelfstandig kan handelen. Gezien de onafhankelijkheid van het Zuiden merkte de Soedanese president Omar al Bashir op dat Noord-Soedan zijn loyaliteit aan de sharia zal verscherpen. Hij zei: ‘Als het Zuiden zich afscheidt, zullen we de grondwet veranderen en dan zal er geen tijd zijn om te spreken over het verschil in cultuur en nationale trots. Sharia (islamitische wet) en islam zullen het belangrijkste beginsel voor de grondwet vormen, islam de officiële godsdienst en Arabisch de officiële taal. Noord-Soedan is bereid om zijn plaats in te nemen in de komende Gog coalitie, precies zoals Ezechiel voorzegde.

Libie (Put)

Sommige oude bronnen vermelden dat Put of Phut een land in Noord-Afrika was – met verwijzingen voor een aantal gedeelten die gedocumenteerd staan in de voetnoten van de Hebreeuwse tekst in de New Living Translation, waaronder Jeremia 46:9; Ezechiel 27:10; 30:5 en Nahum 3:9. Uit de Babylonian Chronicles, een reeks tabletten waarop de oude Babylonische geschiedenis staat beschreven, blijkt dat Putu het ‘verre’ land ten westen van Egypte was. Dat zou het hedendaagse Libië kunnen zijn en mogelijk ook landen die nog verder naar het westen liggen, zoals Algerije en Tunesië. De Septuagint, de eerste Griekse vertaling van het Oude Testament, vertaalt het woord Put met Lybues. Het huidige islamitische Libië werd van 1969 tot 2011 geregeerd door Kolonel Muammar al-Gaddafi. Libië blijft een radicale islamitische staat die Israel haat en het Westen minacht, ondanks de tussenkomst van de VS en de NAVO in 2011, die met bombardementen en het instellen van een no-fly zone de rebellerende machten beschermden.

Gomer

Gomer werd door de Bijbelleraren vaak vereenzelvigd met Duitsland of meer in het bijzonder met het Oost-Duitsland van voor de val van het communisme. Dit is een oppervlakkige identificatie en heeft geen betrekking op de letterlijke betekenis van het woord Gomer in zijn culturele en historische context. Gomer is waarschijnlijk een verwijzing naar de oude Cimmerianen of  Kimmerioi. De oude geschiedenis vereenzelvigt het Bijbelse Gomer met de Akkadiaanse Gi-mir-ra-a en het Armeense Gamir. In de achtste eeuw v. Chr. begonnen de Cimmerianen gebieden in Anatolië, dat in het huidige Turkije ligt, te bezetten. De historicus Josefus merkte op dat de Gomerieten geïdentificeerd werden met de Galaten, die we nu Centraal-Turkije noemen, bewoonden. Turkije heeft een natuurlijke verbondenheid met haar moslimburen, niet met de Europese Unie. En aan de noordelijke grens met Irak heeft het een enorme militaire aanwezigheid.

Beth-togarma

Het Hebreeuwse woord beth betekent ‘huis’, dus Beth-togarma betekent het ‘huis van Togarma’. Togarma wordt in Ezechiel 27:14 genoemd als een volk dat paarden en muildieren verhandelde met het oude Tyrus. In Ezechiel 38:6 staat dat de legers van Beth-togarma ook mee zullen doen vanuit het verre noorden. Het oude Togarma stond ook bekend als Til-garamu (Assyrisch) of Tegarma (Hittitisch) en zijn gebied bevindt zich in het huidige Turkije, wat ten noorden van Israel ligt. Nog eens: Het hedendaagse Turkije (Beth-togarma) heeft een miljoenenleger en wordt vereenzelvigd als een deel van deze groep van landen die Israël zullen aanvallen om de coalitie van tien uit te dagen.

DE GOG-COALITIE – oude naam en huidige land

  • Rosh (Rashu, Rasapu, Ros en Rus) – Rusland
  • Magog (Scytianen) – Centraal Azië en mogelijk Afghanistan
  • Mesech (Moschoi en Musku) – Turkije
  • Tubal (Tabal) – Turkije
  • Perzië – Iran
  • Ethiopie (Cusj) -Soedan
  • Libië (Put of Phut) – Libië
  • Gomer (Cimmerianen) – Turkije
  • Beth Togarma (Til-garamu of Tegarma) Turkije

Gebaseerd op deze identificaties voorzegt Ezechiel 38-39 in de laatste dagen een inval in het land Israel door een grote coalitie van landen vanaf het noorden van de Zwarte en Kaspische Zee, zich uitbreidend naar het hedendaagse Iran in het oosten, zo ver als het hedendaagse Libië in het westen en naar Soedan in het zuiden. Daarom zal Rusland tenminste vijf belangrijk bondgenoten hebben: Turkije, Iran, Libië, Soedan en de islamistische landen uit de voormalige Sovjet-Unie. Het is verbazingwekkend dat al deze landen moslimstaten zijn. Iran, Libië en Noord-Soedan zijn drie van Israëls meest vurige tegenstanders. De meeste van deze landen zijn broeinesten van de militaire islam en bezig hun relaties met elkaar te vormen of te versterken. En de profeet Ezechiel voorzegde dit allemaal meer dan 2500 jaar geleden, een goddelijke inspiratie van het Woord des Heren! Het is u misschien op gevallen dat, terwijl we door deze litanie van namen gingen, er landen niet genoemd zijn. Egypte, Syrië, Jordanië, Libanon, Saoedi-Arabië of Irak (het oude Babylon) worden bijvoorbeeld niet genoemd. Deze landen worden nu op de voorpagina genoemd. Dat werpt een zeer logische vraag op: Waarom worden deze landen niet genoemd? Ten eerste kunnen deze landen misschien al eerder vernietigd zijn. En alles wijst erop dat het oordeel over Syrië, Libanon en Babylon reeds gaande is! De landen die het dichtst bij Israel liggen zoals Egypte en Jordanië kunnen of zullen straks deel uit maken van een zeer omvangrijk te sluiten vals-vredesverdrag (Jes. 31:1-3; Ezech. 20:7-8), zoals het op 17 september 1978 toen gesloten vredesakkoord tussen Israël en Egypte, die het zgn. Camp David agreement inhouden. Wanneer men de kaart bekijkt, dan is het duidelijk dat de landen die in Ezechiel 38:1-6 genoemd worden, de landen zijn die we ‘verre vijanden’ van Israel zouden kunnen noemen. Zij vertegenwoordigen de ver afgelegen vijanden van Israël in elke richting – Rusland in het noorden, Iran in het oosten – Soedan in het zuiden –  en Libië in het westen. Het zou kunnen dat Ezechiel de verre landen opnoemt en dan de nabije vijanden omvat als terroristische organisaties in de woorden: en ‘vele volken met u’.

De periode (Ezechiel 38:8) …

Wanneer?

Een van de voornaamste vragen die we ons vandaag kunnen stellen over de strijd van Gog en Magog is: Wanneer zal het gebeuren? Het antwoord wordt in Ezechiel 38:11, 14 en 16 gegeven:

  • ‘Wees bereid en maak u gereed, u en uw hele strijdmacht, die bij u bijeengekomen is. Wees een wachter voor hen. Na vele dagen zult u gestraft worden. Aan het einde van de jaren zult u komen in een land dat hersteld is van het zwaard, bijeengebracht uit vele volken op de bergen van Israel, die tot een blijvende verwoesting waren geworden. Als zij uitgeleid zijn uit de volken, zullen zij allen onbezorgd wonen. U zult oprukken, u zult komen als een verwoesting; u zult als een wolk zijn en het land bedekken, u en al uw troepen en vele volken met u.’
  • ‘Zo zegt de Heere HEERE: Op die dag zal het gebeuren dat er overleggingen in uw hart zullen opkomen en dat u een kwaad plan beramen zult. U zult zeggen: Ik zal optrekken tegen een niet ommuurd land, komen bij mensen die rustig en onbezorgd wonen, die allen zonder muur en grendel wonen en geen poorten hebben ( … )’. (denk hierbij aan de gebieden van Samaria (Shomron) en Judea en de Golan-hoogvlakte).
  • ‘Profeteer daarom, mensenkind, en zeg tegen Gog. Zo zegt de Heere HEERE: Zult u het op die dag, wanneer Mijn volk Israel onbezorgd woont, niet te weten komen? ( … ) U zult als een wolk optrekken tegen Mijn volk Israel om het land te bedekken. Het zal gebeuren in later tijd. Dan zal Ik u over Mijn land doen komen, zodat de heiden volken Mij kennen, wanneer Ik door u, Gog, voor hun ogen geheiligd wordt’.

Het is duidelijk dat wanneer men dit gedeelte letterlijk neemt, de beschreven gebeurtenissen niet in het verleden hebben plaatsgevonden! Maar zouden ze spoedig kunnen gebeuren? Welke aanwijzingen hebben we in Ezechiel 38 en 39 over de tijd van deze inval? Hierover zijn verschillende meningen gegeven en bestaat er aanzienlijke onenigheid. De inval wordt door bijna iedereen in de eindtijd of eigenlijk in de laatste der dagen geplaatst! Ik vind geen ruimte of tijd om al deze standpunten dieper te behandelen en hun sterke en zwakke kanten te belichten, ofschoon ik er een enkele zal uitlichten. Het is wel belangrijk eraan te denken dat we binnen de tekst een paar belangrijke aanwijzingen hebben gekregen waaruit we kunnen opmaken wanneer deze strijd zal plaatsvinden. Een van de eerste aanwijzingen is de context van Ezechiels profetie, zoals John Phillips opmerkte: …

  • De profeet plaatst het tussen een discussie van de fysieke geboorte van de staat Israel (Ezechiel 37) en een lange beschrijving van Israëls geestelijke geboorte (Ezechiel 40-48). Met andere woorden: Gog’s korte triomf dag ligt ergens tussen deze twee belangrijke gebeurtenissen ( … ) de profeet plaatst Gog’s ‘datum van lotsbestemming’ expres tussen Israëls politieke en geestelijke geboorte.

Er is historisch gezien geen enkel land en volk geweest dat zich na een verblijf van 2000 jaar in ballingschap zo snel en spectaculair hersteld heeft van de plagen der knagers, sprinkhanen, verslinders en kaalvreter (Joel 1:4-20), dan de staat Israël anno 2014. In het midden van de 19e eeuw verkeerde het land in een staat van woestenij, bezaaid met stenen en moerassen, zonder bossen en irrigatie. Niettegenstaande was daar in 1948 het fysieke herstel, geboorte voor wat betreft de proclamatie van de staat Israël, en de hereniging van de stad Jeruzalem in 1967 de ondeelbare hoofdstad. Dan is daar de ontluikende Hebreeuwse taal, en de immigratie die onverminderd voortgaat, en de uitvoer van wijnen en agrarische producten, de innovatie op medisch en high-tech gebied, en de vondsten van petroleum en gasvoorraden die nu reeds gevonden zijn voor de Israëlische kust bij Haifa en in Rosh HaAyin een stad ten oosten van Tel Aviv als het om olie gaat. Allemaal zaken die verband houden met de profetie uit Ezechiel 36 en 37 en uit Joel 2:19-27.

De sleutel tot grote veranderingen

Het is de visionair Huib Verwey geweest die tot het inzicht kwam dat de invasie van Gog in Israël de sleutel is die tot de grote veranderingen in de wereld, dus met andere woorden gezegd de inleiding zullen zijn tot de Apocalyps die uitmond in de grote verdrukking. De door de profeet Ezechiel voorzegde roofoverval op Israël wordt door sommigen onderzoekers vereenzelvigd met de “Gog en Magog” van Ap. 20:7-10 na het duizendjarig Messiaans rijk. Dat ligt op het eerste gezicht ook voor de hand, daar deze aanval geschiedt aan het einde van het messiaanse rijk, waarin Israël in grote vrede en welvaart woont. En is het opvallende van Ezechiels profetie ook niet dat Israël dan in grote vrede en welvaart leeft? Waar zouden wij dat “openliggende land, zonder grendels en deuren, dit dorpland” (Judea – Samaria – Golan), volgens de beschrijving van Ezechiel beter kunnen zoeken dan juist in de Ap. 20 beschreven periode van messiaanse rijk op aarde? En toch is deze beredenering achteraf niet houdbaar. Daarbij is ook het verschil in aanduiding van “Gog en Magog” bij Ezech. 38 en 39 en Ap. 20 reeds een punt van overweging, daar Ezechiel van een grote macht in het noorden spreekt en Ap. 20 van de volken van de vier einden der aarde. Maar doorslaggevend is uiteindelijk dat de profeet na de schildering van Gogs verraderlijke aanval en de vernietiging in het open veld door Gods (rechter)hand, nadrukkelijk zegt: …

  • ‘En die van het huis Israël zullen weten dat Ik, de HERE, Uw God ben, van die dag af en voortaan‘ (Ezech. 39:22)!
  • ‘Zeg daarom tegen het huis van Israël: Zo zegt de Heere HEERE: Ik doe het niet om u, huis van Israëls, maar om Mijn heilige Naam, die u ontheiligd hebt onder de heiden volken waarheen u gegaan bent. Ik zal Mijn grote Naam heiligen, die onder de heiden volken ontheiligd is, die u in hun midden ontheiligd hebt. Dan zullen de heiden volken weten dat Ik de HEERE ben, spreekt de Heere HEERE, als Ik in u voor hun ogen geheiligd wordt. Ik zal u uit de heiden volken halen en u uit alle landen bijeenbrengen. Dan zal Ik u naar uw land brengen … Dan zal Ik u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven. Ik zal het hart van steen uit uw lichaam wegnemen en u een hart van vlees geven’ (Ezech. 36:22-26).

Het zijn deze uitspraken die onmogelijk van toepassing kan zijn op de “Gog en Magog” -volken van Ap. 20, want deze oorlog breekt uit aan het einde van het messiaanse rijk, waarin Israël geheel en al de HERE kent en dient. Uit Ezechiels visioen blijkt dat Israël, ofschoon in vrede en welvaart levend, tot op de invasie van Gog en Magog en de spectaculaire vernietiging (op de bergen van Israël) van deze geweldige macht door God, nog niet weet dat de HEER hun God is. Maar van die dag af zal Israëls het weten. En voortaan! Dat wil zeggen, na de spectaculaire ervaring met Gog en Magog zal Israël ook niet meer terugvallen in ongeloof of formalistische gebruiken, godsdienst. Dat houdt in dat de HEER na het gebeuren met Gog met Israël iets zal doen, waardoor Zijn volk Hem nooit meer zal verlaten. Ezechiel schets het herstel van Juda en Israël, beide “huizen”, als een proces in twee fasen: eerst vleselijk en dan een geestelijk herstel (Ezech. 37:1-28). Het is zeer aannemelijk dat met de vernietiging van Gog de ogen van het vleselijk Israël zullen opengaan, want van die dag af en voortaan zal Israël weten dat hun God de HERE is. Dan zal wellicht het moment zijn aangebroken dat de HERE van Israël van Zijn geest zal schenken (Joel 2:28-32; Hand. 2:16-21). We denken hier ook aan de 144.000 verzegelden uit de stammen Israëls, die expliciet zullen proclameren dat het ‘Koninkrijk der Hemelen’ nabij is (Matth. 3:2, 4:17, 10:7; Mark. 1:14,15; Luk. 10:9, 11, 21:31), zoals de Apocalyps vermeldt in hoofdstuk 7 in de verzen 1-8.

Zal Gog Jeruzalem aanvallen?

Gemotiveerd door een verlangen om Israëls economische bronnen (gas, petroleum, mineralen Dode zee) te plunderen, wordt over de invasie van Gog gezegd dat het een natie is “die op de navel der aarde woont” (Ezech. 38:12), en Ezechiel 5:5 gebruikt deze uitdrukking als verwijzing naar de heilige stad: “Dit is Jeruzalem. Midden onder de volken heb Ik het gesteld, met landen eromheen”. Volgend op dit idiomatische gebruik, staat in Tanhuma 106: “Israël ligt in het midden van de aarde en Jeruzalem ligt in het midden van het land Israël”. Het is echter moeilijk te bepalen of deze uitdrukking door de vijand gebruikt wordt om te spotten met Israëls vertrouwen gebaseerd op diens verkregen rijkdom, of als verwijzing dat het onderwerp van hun aanval Jeruzalem is. Bij dat eerste zou het gevoel kunnen zijn “[Israël] denkt dat het de beste van de wereld is”, een beschuldiging [jaloezie] die vandaag de dag door de vijanden van Israël gedaan wordt! Als het het tweede is, zou er misschien gezegd kunnen worden dat de bron van die rijkdom verbonden is aan de tempelberg. Hoewel een dergelijke discussie aantrekkelijk is in het licht van de huidige discussie over de strijd om de tempelberg, vindt het m.i. geen steun in de Bijbel. In Ezechiel 38:11 staat specifiek dat de aanval uitgevoerd wordt op “een land van dorpen … allen zonder muur, grendels of poorten”. Jeruzalem is echter de uitzondering, omdat het als sinds vroege tijden gekenmerkt wordt als een ommuurde stad met poorten, torens en wallen (Ps. 24:7, 48:12, 51:18, 100:4, 122:2,7; Jes. 62:6), een onderscheid dat vandaag de dag nog steeds gemaakt wordt wat de oude stad betreft. Verder, hoewel “de bergen Israëls” waar de indringers een nederlaag lijden (Ezech. 39:4, 38:21) de bergen die Jeruzalem omringen kunnen omvatten [in Judea, zuidelijk … als Hebron, Betlehem, Bethanie, Ai], bevinden deze bergen zich ook in het noordelijke deel van Israël [in Samaria, noordelijke deel … als Bethel, Silo, Sichem]. Aangzien de aanval “uit het verre noorden” komt (Ezech. 39:2), lijkt het aannemelijker dat de verwoesting plaatsvindt – “in de [noordelijke] bergen Israëls”. Deze bergen rondom Jeruzalem zijn in feite het “Bijbelse hartland” – Judea en Samaria (Shomron) genoemd, waar de aartsvaders Abraham, Izaak en Jakob de onvoorwaardelijke land beloften ontvingen (Gen. 12:6-7, 13:12,14-15, 15:7,18, 26:23-24, 28:13-14, 35:10) en sinds de Zesdaagse-oorlog van 1967 weer onder Israëlisch bestuur (Lev. 25:23).

Veiligheid, gerustheid … 

Als Israël in 1948 opnieuw gevestigd is als een natie, onthullen de profetieën dat Israël in die tijd niet alleen in het land is, maar dat ze ook heerst en regeert over het land. In Ezechiel 38:8 staat: ‘Na geruime tijd zult gij een bevel ontvangen; in toekomende jaren zult gij optrekken tegen het land dat zich van de krijg hersteld heeft, (een volk) dat uit het gebied van vele volken bijeengebracht is op de bergen Israëls die tot een blijvende wildernis waren geworden, maar het is uit de volken uitgeleid, allen wonen zij in gerustheid’. Vanuit dit vers zien we dat er na een wereldwijde terugkeer (de eerste fase) een “land dat zich van de krijg hersteld heeft” zal verrijzen. Dit is een omschrijving van de oprichting van een Joodse natie (een Israëlische staat) en de eerste vervulling van deze profetie kan de stichting van de moderne staat Israël in 1948 zijn geweest – de eerste keer dat Israël een onafhankelijke nationale eenheid was sinds de Romeinse periode. Het verband van dit vers met de terugkeer lijkt bevestigd te worden door de bewering dat de mensen er allemaal “in gerustheid” wonen. De Hebreeuwse term betach (“veiligheid, gerustheid”) verwijst naar Israëls vrijheid in het land (of dat nu in het duizendjarig rijk is of ervoor) en kan doelen op een veiligheid die te maken heeft met militaire kracht (kijk maar eens naar de moderne Hebreeuwse term bituhon, die “militaire zekerheid” betekent)!

Zeven maanden lang …

Zoals reeds is gezegd zal de invasie van Gog in Israël plaatsvinden voor de grote Verdrukking als omschreven in de Apocalyps. Al de bovenstaande omschrijvingen slaan op het hedendaagse Israel van 2014. Daarnaast lost dit tijdsmodel het probleem op van hoe Israël de overwonnen wapens en de gesneuvelden van Gog en zijn bondgenoten van de hand doet (Ezechiel 39:9-16). Volgens de Joodse wet moeten doden onmiddellijk begraven worden omdat dode lichamen een bron van rituele verontreiniging vormen. Maar vanwege het enorme aantal lijken zal de begrafenis “zeven maanden lang” duren (39:9). Als deze strijd tijdens de grote Verdrukking plaats zou vinden (zelfs tijdens de eerste 42 maanden van de 70e jaar week van het zogenaamde vredesverbond van drieën en een half jaar uit Daniel 9:27), zouden de mensen geen tijd hebben om deze laatste taak uit te voeren voordat de vervolging van de Antichrist de Israëlische bevolking de woestijn in drijft (Matth. 24:16-22; Ap. 12:6) of anderen dwingt om zich te verdedigen tegen zijn aanval op de heilige stad Jeruzalem (Zach. 12:7-8, 13:1, 14:2; Ap. 11:2). Als deze oorlog plaatsvindt voordat de grote Verdrukking begint, zou er genoeg tijd en vrijheid zijn om deze taak te volbrengen volgens de halachic voorschriften. Ongeacht het specifieke tijdstip (waarover later meer) van dit eschatologische conflict is het duidelijk dat deze oorlog zal plaatsvinden in het land Israël (Ezechiel 38:9-12, 24, 16, 18-19; 39:11) en specifiek “op de bergen van Israël” (Ezechiel 38:8; 39:2, 17). De indringers zijn een verbond van buitenlandse natiën die verre gaande militaire en economische belangen (olie, gas, petroleum) hebben, en komend vanuit “ver in het noorden” (Ezechiel 38:6, 15), het land van Gog, de grootvorst van Rosh, Mesech en Tubal (38:2-3). “Rosh” (een zelfstandig naamwoord) werd oorspronkelijk geassocieerd met de stam van Ros/Rus, die zijn naam ontleende aan een variëteit van topografisch gebieden die nu de Oekraïne en Rusland vormen. Op historische, geografische en toponomische gronden kan deze identificatie het best gemaakt worden met het huidige Russische volk en President P u t i n. Zelfs de naam Rusland lijkt af te stammen van de term Rosh zoals reeds omschreven! Daarom, ondanks de weerstand van sommige moderne critici tegen deze geventileerde mening, lijkt het erop dat de profetie van Ezechiel 38-39 een profetie van een Russische-alliantie de invasie van Israël vormt.

Een onontkoombare tijdslimiet … 

Als we ervan uitgaan dat de profetie aangaande de legermacht van Gog en Magog uit Ezechiel 38 en 39 moeilijk in te passen is in het stramien van de Apocalyps v.w.b. de hoofdstukken 1-22, en de “tijdslimiet” ten einde loopt voordat de “lossersakte” uit de Apocalyps wordt ontzegeld (Ap. 5:1-14 – 6:2) …  profeteert Ezechiel (tussen de jaren 590-570 voor onze jaartelling) juist over die volken die te kampen hebben met economische sancties en politieke instabiliteit in de regio van het Midden-Oosten. Dat kan verklaren waarom Rusland vandaag de dag in economisch opzicht zo afhankelijk is als landen zoals Iran (Perzië) en waarom de islam het Midden-Oosten in economisch opzicht overheerst door hun controle over de enorme olievoorraden, waar ook de westerse belangen liggen en Israël de kop van jut is in de strijd om Jeruzalem (vanaf 1967 tot … ) met de gebieden als Judea en Samaria (Shomron) die Judenrein moeten worden en er een zogenaamde Palestijnse staat moet worden uitgedokterd met als resultante terreur, moord en grote armoede! Uit de visioenen in de Apocalyps valt op te maken dat er in de hemelse gewesten als in de hemel zelf als de tijd “vol” is, de voorbereidingen worden getroffen in het openbaar worden van Jesjoea haMasjiach, die de Losser (Goel) van de kosmos is. Zoals er reeds in de Torah in het boek Leviticus op een duidelijke en bijzondere wijze gesproken wordt over het ‘jubeljaar’, dat 50e dat ná de 49 jaren (7x7x360=17.640=7 x2520) de 7 jaar weken (7×7 sabbatsjaren) manifest wordt in de ‘volheid’ van tijd. Zo’n gebeurtenis van een ‘jubeljaar’ valt in het jaar 2015 (5776)! [Het sabbatsjaar, shimita: betekent letterlijk: laten vallen, loslaten, neerwerpen. Het wordt ook wel shevittzevende genoemd. Het is het zevende jaar van de cyclus die God heeft opgedragen in de Torah voor het land Israël; in dat jaar moet het volk rust geven aan het land die God van tevoren heeft bepaald. We lezen hierover in het boek Leviticus hoofdstuk 25. Om de zeven jaar moet dit gebeuren, uitlopende in het jubeljaar, na zeven jaar weken. Zeven keer zeven is negenenveertig: het jaar daarna, het vijftigste is het jubeljaar. Zover is het echter niet in 2014]. En het is juist daar in het boek de Openbaring van Jezus Christus (Jesjoea haMasjiach) waar op een wonderbaarlijke wijze aangaande een stuk Mozaïsche wetgeving dit wordt weergegeven, dat ook in het stramien van het verlossingsproces voor wat betreft Israël en de volken zoals beschreven in deze Apocalyps wordt verduidelijkt (Lev. 25:8-10; Ap. 5:1-14). Het gaat dan om die met 7 zegels verzegelde “lossersakte” waarvan gezegd is dat niemand deze kan openen of inzien. Het de apostel Johannes is die een LAM ziet staan als geslacht, maar Die dan tegelijk de Leeuw uit de stam van Juda is en de Spruit van David blijkt te zijn, hetgeen in die zin ook alles te maken heeft met de nog altijd vacante troon in Jeruzalem (Ps. 2:8, 72:8; Luc. 21:24). En juist Hij is het Die waardig is om deze “lossersakte” (boekrol) te openen (Ap. 6:1), waar gesproken wordt over de 7 zegelen, de 7 bazuinen en de 7 schalen; waar volgens de Joods-Israëlische traditie 10 dagen na Rosh Hasjana (Lev. 23:23-24) het oordeel over de mens verzegeld wordt, dus aan het eind van Jom Kippoer en begint volgens het boek de Apocalyps de voltrekking van dat oordeel (Ap. 6:2 – 19:21). Een uitzonderlijke voorval doet zich straks voor wat naar profetische begrippen zich op Gods tijdklok dan ook nooit meer zal aandienen als het ‘duality principle’ (tweevoudigheid – Dan. 9:24-27) toegepast op de tijdspanne vanaf 7 juni 1967 tot aan de Jom Kippoer van 23 september 2015, als het gaat om de herovering en herbouw van de stad Jeruzalem. Tijdens de derde dag van Zesdaagse-oorlog op 7 juni 1967 viel zeer onverwachts na hevige gevechten de stad Jeruzalem weer in Joods-Israëlische handen. Dit vreugdevolle gebeuren werd na 2000 jaar ballingschap en met dank aan de ‘Eeuwige’ uitzinnig gevierd bij de klaagmuur en op ‘t Tempelplein; ‘welzalig het volk dat de klank van de ‘sjofar’ kent (Ps. 89:16). Het zijn de 7 x 7 jaar weken die in het zicht komen, aansturend op het ‘jubeljaar’ het 50e, 49 profetische jaren van 49 x 360 [7 x 2520] profetische dagen in een jaar en uitkomend op de 10 Tishri 5776 Jom Kippoer! (Lev. 25:8-10). Wijzen de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten niet op een ‘volheid’ van tijd! Was daar aan de vooravond van Rosh Hasjana op 29 september in 2008 al niet een vingerwijzing van de Eeuwige te zien op de beurs van Wall Street die op de monitoren van een index aangaven van -777.68! Dat daar nog 3 openstaande jaar weken van 3 x 7 jaar hun loop moeten krijgen te beginnen bij de 68e jaar week!

Een ander opmerkelijk gegeven zijn de 42 jaar die er liggen tussen de Jom Kippoer oorlog van 6 oktober 1973 en de Jom Kippoer van 23 september 2015. Het zijn de [3 x 14] 42 halte plaatsen uit Numeri 33. Ook het Nieuwe Testament kent dit passeren van de tijdsbarrière, weergegeven in het getal 42, bedoeld als overgang van de zevende – naar de achtste dag. We vinden deze structuur terug in het in het geboorte register, de wordingsgeschiedenis van Jeshoshua haMasjiach, zoals deze wordt beschreven in Mattheus 1. Hier ontdekken wij, parallel aan het Oude Testament (Tenach), een toch wel merkwaardige analogie inzake de verdeling van de 42 geslachten, in de  eveneens drie groepen van 14; Mattheus 1:1-17. Eén van de direct aansprekende gegevens bij een zorgvuldige beschouwing van het eerste vers is dat het woord David, vanuit het Hebreeuws ‘geliefde’ betekenend en linea recta met het Messiaanse geslacht verweven, eveneens wordt gevormd uit 3 stamletters die met elkaar het getal 14 weergeven: dawid [4 + 6 + 4 = 14]. David – de geliefde, is als persoon en koning van het volk Israëls (12 stammen), een directe heen wijzing naar Jesjoea haMasjiach als de komende Messias in de zevende dag (Matth. 3:16b-17, 4:17).

Zonder hier al te diep op in te gaan, wijs ik nog op het Hebreeuwse woord voor ster, kochab (2 + 20 + 20 = 42) welke opgebouwd uit drie stamletters als som het getal 42 weergeeft: …

  • ‘Ik zal hem zien, maar niet nu; ik zal hem aanschouwen, maar niet van nabij. Er zal een ster uit Jakob voortkomen, er zal een scepter uit Israël opkomen; hij zal de flanken van Moab verbrijzelen en alle zonen van Seth vernietigen’ (Num. 24:17; Ap. 22:16).

De 3 x 14  jaren die we onderscheiden in de actualiteit: …

  • 1973 – 1987 het uitbreken in december van de éérste Intifada oorlog (opstand) in Israël (1 x 14)
  • 1987 – 2001 de aanslag op 11 september op het World Trade Center de ‘Twin-Towers’ in New York, nu buiten het land Israël (2 x 14)
  • 2001 – 2015 een mondiaal omvattend gebeuren … maar gelijktijdig de proclamatie van het ‘Jubeljaar’ (3 x 14)

Een zeshaak of waw = 6 – 6

Buiten alle menselijke logica om zijn ook de wereldleiders van vandaag een schouwspel geworden voor de wereld en voor engelen en voor mensen (1 Kor. 4:9). Dat was alzo in de dagen van de aartsvaders Abraham, Izaak, en Jakob, van Mozes en van Daniel, van Paulus en Petrus en van de visionair Johannes op Patmos, en dit zal in toenemende mate het geval zijn in het laatste der dagen of ook wel eindtijd genoemd! Een opmerkelijke tekst aangaande ons onderwerp over het Gog en Magog gebeuren vinden we in Ezechiel 39:1-2 …

  • ‘Voorts, gij mensenkind! profeteer tegen Gog, en zeg: Zo zegt de Here HERE: Zie, Ik wil aan u, o Gog, hoofdvorst van Mesech en Tubal! En Ik zal u omwenden, en een zeshaak in u slaan, en u optrekken uit de zijden van het noorden, en Ik zal u brengen op de bergen Israels’.

De waw als zesde letter van het Hebreeuwse alphabeth heeft als getalswaarde, volgende op de hee als 5, het getal 6. Komende uit- en alleen te beschouwen vanuit het absolute heeft zij, weergegeven als letter in de wereld van de vorm, de betekenis van ‘haak’. De letter als woord is opgebouwd uit twee waw’s, waardoor tegelijkertijd het getal 6 als uiting van de dualiteit in de tijd wordt uitgedrukt en vastgelegd. Gezien de grote belangrijkheid van deze letter wat betreft haar symbolische weergave, uitgedrukt door middel van de vorm in de tijd, mag hier zeker niet aan willekeur, toeval of weergave vanuit een uitsluitend historische verleden worden gedacht. Wanneer wij nu terugkeren naar de Bijbel als een rechtstreeks aan de mens door God geopenbaard gegeven, dan worden wij door het scheppingsgebeuren direct met het getal 6 geconfronteerd. Niet alleen de schepping in zijn materiële verschijningsvorm is door de 6 bepaald, ook de mens Adam en Eva worden door hun vormwording, hun geschapen zijn uit het stof der aarde op de zesde dag, door het getal 6 gekenmerkt. Als eindfase en hoogste vorm van de schepping wordt de mens door zijn ontstaan in de zesde dag als het ware door de 6 getekend. Wij zien echter dat niet alleen in zijn wording als mens, maar ook zijn eindfase als ‘de’ mens door de 6 wordt weergegeven: …

  • ‘En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen over de vissen der zee en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: DE ZESDE DAG! (Gen. 1:26-31).
  • ‘En het maakt dat aan allen, de kleinen en de groten, de rijken en de armen, de vrijen en de slaven, een merkteken gegeven wordt op hun rechterhand of op hun voorhoofd – want het is een getal van een ‘mens’, en zijn getal is ZESHONDERD ZES EN ZESTIG! (Ap. 13:16-18).

Zo zien wij het getal 6 als uitdrukking van de vormwording van de mens, zo is de 60 (6 in de tientallen) verwant met de letter samech wat ‘slang’ betekent, terwijl de 600 als uitdrukking van het buiten tijdruimtelijke, in combinatie met de beide eerstgenoemde getallen wordt terug gevonden in de gestalte van de antichrist tijdens de eindtijd (Ap. 13:1-2, 14-18). Zie ook teksten als: Ex. 12:37, Ex. 14:7 (5-8); Ap. 13:12-13, 19:19-20. Het Hebreeuwse woord voor ‘dak’ is gag (3-3) en stam-verwant aan het woord Gog (en Magog), begrippen die in verband met de eindtijd een geweldige betekenis bezitten. Beide woorden, Gog en Magog hebben vanuit het Hebreeuws als getalswaarde het getal 70, wat een weergave is van grote veelheid [70 = gog 3-6-3 magog 3-6-3-40-6]. Het wijst hier in de eerste plaats op het afgesloten zijn van de wereld van God. Dak dat als beeld vanuit het absolute de mens in het huis van de wereld (beth = huis) scheidt van de bestaande andere kant.  Wij zien tenslotte hoe deze ‘dak volkeren’ vanuit de ongelimiteerde zekerheid van hun mens-zijn, optrekken tegen God als demonstratie van het niet erkennen van het wezenlijke, geopenbaard in het volk van Israël als drager van de beloften Gods: …

  • ‘Gij zult dan komen uit uw plaats, uit de zijden van het noorden, gij en vele volken met u; die altemaal op paarden zullen rijden, een grote vergadering, en een machtig heir; En gij zult optrekken tegen Mijn volk Israel, als een wolk, om het land te bedekken; in het laatst der dagen zal het geschieden’ (Ezech. 38:15-16a).

Opmerkelijk hoe God zelf, zoals eens in Egypte, deze volkeren in hun hoogmoed gebruikt om de wereld van de realiteit van zijn bestaan te overtuigen: …

  • ‘Toen Israël uit Egypte trok, het huis van Jakob uit een volk van vreemde taal, werd Juda Zijn heiligdom, Israël Zijn koninklijk bezit. De zee zag het en vluchtte, Jordaan deinsde achteruit, de bergen sprongen op als rammen, de heuvels als lammeren. Wat was er, zee, dat u vluchtte, Jordaan, dat u achteruit deinsde? Wat was er, bergen, dat u opsprong als rammen, en u, heuvels, als lammeren? Beef, aarde, voor het aangezicht van de Heere, voor het aangezicht van de God van Jacob, Die de rots veranderde in een waterplas, hard gesteente in een waterbron’ (Psalm 114:1-8).
  • Zo zal Ik Mijn grootheid tonen en Mij heiligen en voor de ogen van vele heiden volken bekend worden. Dan zullen zij weten dat Ik de HEERE ben‘ (Ezechiel 38:23).
  • Ik zal Mijn heerlijkheid onder de heiden volken laten blijken. Alle heiden volken zullen Mijn oordeel zien dat Ik geveld heb, en Mijn hand, die Ik op hen gelegd heb. Dan zullen zij die van het huis van Israël zijn, weten dat Ik, de HEERE, hun God ben, vanaf die dag en daarna’ (Ezechiel 39:21-22).  

Hij doet dat met de zeshaak, duidelijk aantonend hoe hier de waw (6-6) als ‘haak’ als de 6, het getal van de mens, tegen de mens wordt gebruikt. Een belangrijk maar nu Nieuw-Testamentisch gegeven vinden wij in Lucas 23:44-46 waarin de Verlosser, zonder enige gestalte en luister en schijnbaar overwonnen, juist blijkt de krachten van het materiële te hebben overwonnen. door het plaatsvervangende sterven, onderstreept door de woorden ‘het is volbracht‘, heeft de mens de door God zelf aangeboden mogelijkheid ontvangen de verbinding met zijn Levensbron voor eeuwig te herstellen: …

  • Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jesjoea haMasjiach‘ (Rom. 5:1).

In Lucas 23 wordt de overgang van de wereld naar Wereld gemarkeerd door het getal 6 (de ‘waw’ 6-6), waarbij de duisternis van de zesde tot de negende ure, de vrucht van het nieuwe opstandingsleven wordt geboren!

Dakvolkeren …

Het Loofhuttenfeest (Soekkot) is in de TENACH het feest van de verwachting van de komst van het Messiaanse rijk, en in het Nieuwe Testament (Verbond) geciteerd als het 1000 jarig rijk, waar de Apocalyps over spreekt (Ap. 20:2,3,7). Zo is het Messiaanse rijk in het verhaal van het getal (symboliek van het Hebreeuws), de som, de samenvoeging van wat zich primair in abstracte vorm als de I + 2 + 3 + 4 = 10 weergaf, waarbij dit gegeven nu vanuit een meer concrete – bij onze wereld behorende vorm zich opnieuw openbaart als de 100 + 200 + 300 + 400 = 1000, de aleph is I; de eleph is 1000. Dit Messiaanse rijk [Davidisch rijk – Hand. 15:15-18] het Koninkrijk der hemelen dat hier als een fase wordt getoond, om tenslotte te worden ingelijfd in de alles omvattende Eénheid van het Koninkrijk Gods (2 Petr. 3:12), zal alleen verwerkelijkt worden, als de volkeren der wereld erkennen dat er geen andere god is dan de God van Israël. Een aanzet van dit erkennen zal het gebeuren zijn dat plaatsvindt met de spectaculaire vernietiging van Gog en Magog op de bergen van Israël (Ezech. 39:7). Voor het vieren van Soekkot het Loofhuttenfeest mogen alle volkeren opgaan naar Jeruzalem. Door het licht doorlatende open dak van de loofhut is de hemel te zien, hetgeen een herinnering is aan de woestijntijd. Toen werd het volk overdag  begeleid door een schaduw gevende wolk en ‘s nachts door een vuurkolom. Maar niet iedereen is er van gediend, dat God bij hem kan binnenkijken door het licht doorlatende dak. Sommigen mensen [politici] hebben nu eenmaal wat te verbergen. Er ontstaat principiële tegenstand tegen deze opendakpolitiek. Die tegenstand komt van de aanhangers van een politiek met een gesloten dak. Het Hebreeuwse woord voor ‘gesloten dak’ zoals reeds genoemd is gag. Dit woord voor ‘gesloten dak’ klinkt door in de namen Gog en Magog. Het volk[eren] van de dichte daken, de dakendichter is, is Magog. De prins van het dichtedakvolk is Gog. Deze mythische vijand uit het verre noorden (38:6) geldt als de principiële tegenstander van Israël tijden het Loofhuttenfeest. Op de sjabbat tijden het Loofhuttenfeest wordt over Gog en Magog gelezen uit Ezechiel 38 en 39. Naar een zelfde soort strijd was al verwezen op de eerste dag van het feest. Want al eindigt Zacharja 14 met het optrekken van alle volken naar Jeruzalem om Soekkot te vieren, het begint in Zacharja 14:2 met het vijandige optrekken van de volkeren tegen Jeruzalem! Dus twee principes staan hier dus duidelijk als tegenstellingen tegenover elkaar: …

  1. Het open dak … als een heen wijzing naar de God van Israël
  2. Het gesloten dak … als een heen wijzing naar de afgoden der volkeren

In het profetisch perspectief hiervan zien we in het laatste der dagen het volgende manifest worden, hoe deze ‘gag’ dak-volkeren als Gog en Magog, een alliantie van islamitische volken, vanuit hun gesloten dakpolitiek, en er slechts vanuit het tijd-ruimtelijke causale gedachtegoed gehandeld wordt, deze ‘dak-volkeren’ (Ezechiel 38 en 39) met hun ongelimiteerde zekerheid van hun mens- zijn optrekken tegen de God van Israël als demonstratie van het niet erkennen van het wezenlijke, geopenbaard in de taal van de ‘overkant’ [het Hebreeuws], in het volk Israël als drager van Gods belofte(n) die werden toegezegd aan de aartsvaders[moeders] Abraham, Izaak en Jacob. Het gevaar uit het Noorden … De kracht van het lichamelijke, van de ontwikkeling, is in het noorden gelegen. De overrompeling met de lichaamskracht, met de materiële ontwikkeling, komt uit het noorden. Daarom dus wordt het offerdier juist op die plaats gedood, wordt de cirkel doorbroken op de plaats van de sterkste kracht en de meest serieuze wil tot verdere ontwikkeling van die kracht. Aan de noord-zijde wordt het dier, las het behoort tot de categorie der belangrijke offers, gedood, en het bloed wordt nu gebracht naar de zuid-zijde en tegen de hoeken van het altaar gegoten. Zo vergaat het straks deze dak-volkeren, hun kracht neemt af, daar zij elkaars vernietigende tegenpolen worden, de tweeheid, de tegenstelling: …

  • ‘Op Mijn bergen zal Ik een zwaard tegen hem oproepen, spreekt de Heere HEERE. Ieders zwaard zal tegen zijn beroerder zijn’ (Ezech. 38:21).

Het Hebreeuwse woord voor noorden is tsafon (90-80-6-50) en het verbergen is tsafan (90-80-50), als iets verbergen onder een gesloten dak! Het gevaar voor Israël komt dikwijls uit het noorden, ook nu lijkt dat het geval bij Israël noordelijke grens, denk aan de tienduizenden raketten die in de Libanon staan opgesteld. Of de nog noordelijker gelegen streken als Beth-togarma, Tubal en Mesech, en in een rechte lijn ligt boven Jerushalajim (10-200-6-300-30-10-40), de stad Meseq/Moskou.

Rusland in de eindtijd …

Als je de wereldkaart bekijkt springt één land onmiddellijk in het oog: Rusland. Een land dat zich uitstrekt van Wladivostok aan de Grote Ocean tot Moermansk aan de Atlantische Oceaan. Voor 1991 besloeg de Sovjet-Unie een nog veel groter gebied. De Oostzeestaten, Wit Rusland en de Oekraïne, de Kaukasus en Centraal Azië behoorden ook tot het land. De plaats op de wereldkaart was nog dominanter.

In de tijd van de bijbel bestond er geen georganiseerde natie in het gebied van het huidige Rusland. De Scythen en andere stammen bevolkten het uitgestrekte gebied van het huidige Rusland. Pas ten tijde van de Vikingen werd door hen in 882 het Rijk van Kiew gesticht. Dit was het eerste Russische Rijk en zij onderhield een goede verstandhouding met het Oost Romeinse Rijk. Door deze staat beheersten de alomtegenwoordige Vikingers de rivieren door Rusland. De term ROES komt dan ook van de Vikingers vandaan.

Het sterke Rijk van Kiew werd in de jaren 1236-1242 volkomen vernietigd door de grote invasie van de Mongolen. Zij verwoesten het gehele gebied en namen het op in hun gigantische rijk dat ook Siberië, Centraal Azië en China omvatte. De Mongoolse tijd maakte Rusland ten opzichte van West-Europa een achterlijk land. Een middenklasse kwam echt nooit goed van de grond. Het bleef eeuwenlang een land van arme boeren en rijke adel en niets daartussen. De tijden van falende economische wanverhoudingen in Rusland zijn deels terug te voeren tot de Mongoolse tijd. In de eindtijd is een plundertocht naar het Midden-Oosten noodzakelijk om in de behoeften te voorzien.

In 1480 maakte het vorstendom Moskovie, met als hoofdstad Moskou zich vrij van het Mongoolse juk. In de periode tot 1425 had Moskou al de vorstendommen in haar omgeving onderworpen. Opmerkelijk is de pretentie van Moskou reeds in die dagen dat het “het derde Rome” was, na Rome en Constantinopol. Na de val van Constantinopol in 1453 in handen van de Ottomaanse Turken werd Moskou de zetel van de Oosters-Orthodoxe kerk en erfde het Romeinse keizerschap. Tsaar betekent ook keizer.

Nu begon het met een eeuwenlange opmerkelijke expansie. In de 16e eeuw werd het gebied van de Oeral ingenomen. In de 17e eeuw werd geheel Siberië Russisch. Hier woonden in die tijd nauwelijks mensen. In deze tijd was Rusland een geïsoleerd land dat geen contact had met West-Europa. Polen en Zweden waren sterke vijandige landen die dit contact verhinderden. In het zuiden was het Ottomaanse Rijk een belangrijke tegenstander. Naar het Oosten kon het vrij expanderen tot de grenzen van China. Peter de Grote doorbrak het isolement en maakte banden met het westen en en hervormde Rusland. De hoofdstad werd naar het westen verplaatst, naar het pas gestichte St. Petersburg. De 18e eeuw leidde successievelijk tot het verdrijven van de Zweden uit het Oostzeegebied, de Turken uit het gebied ten noorden van de Zwarte Zee en de vernietiging van Polen. Opnieuw een enorme gebiedsuitbreiding dit keer naar het westen. Rusland was een grote mogendheid geworden!

De Russen speelden in de tijd van Napoleon een belangrijk rol in Europa. Zij steunden de Oostenrijkers en de Pruisen in hun strijd met Napoleon. Uiteindelijk brachten zij Napoleon door het mislukken van zijn veldtocht naar Moskou in 1812 de beslissende nederlaag toe. De overwinning op Napoleon werd beloond met Finland. Inmiddels was het Kaukasusgebied op de Turken veroverd en hadden de Russen in Amerika Alaska gekoloniseerd. (Het is tegenwoordig moeilijk voor te stellen dat het Amerikaanse Oregon in die tijd betwist gebied werd tussen Spanje en Rusland). In die dagen waren de Russische tsaren op het toppunt van hun macht. Op het Wener Congres werd door hen zelfs voorgesteld het zojuist opgerichte revolutionaire Amerika in een gezamenlijke veldtocht te verslaan. Waardoor na de Franse revolutie ook deze revolutie de kop in werd gedrukt en de vorsten van Europa rustig op hun troon konden blijven zitten.

In de 19e eeuw zetten de Russen opnieuw een verdere expansie in. Doel was dit keer de havens te verkrijgen aan warm water. Het land lag ondanks zijn omvang nog steeds geïsoleerd. Nu zien we ook dat Rusland zich meer naar het zuiden in de richting van het Midden-Oosten gaat uitbreiden. In het westen is het gestoten op Pruisen en Oostenrijk, in het oosten komen de Verenigde Staten op die in 1867 Alaska kopen.

In deze eeuw wordt Centraal-Azië onderworpen. De Russen dringen op tot in Afghanistan en worden rivalen van de Britten die vanuit Brits-Indië expanderen. Met succes slagen de Britten erin de Russen van de Indische oceaan weg te houden. Ook vallen delen van China onder de Russische invloedssfeer.

Op de Balkan proberen de Russen in een serie oorlogen met de Turken uiteindelijk Constantinopol in handen te krijgen, deze stad was sinds 1453 de hoofdstad van het grote Ottomaanse Rijk dat het hele Midden-Oosten bezet hield. Deze stad beheerst de toegang tot de Zwarte Zee. Ook hier zaten de Engelsen de Russen dwars, zij wilden zelf de Middellandse Zee beheersen als hun toegangsweg naar Brits-Indië. Samen met de Fransen voerden zij in de jaren 1853 tot 1856 de Krimoorlog tegen de Russen om de Russische opmars tegen Turkije rond de Zwarte Zee een halt toe te roepen. De bewegingen van de Russen naar het zuiden in die tijd werden ook door eindtijd onderzoekers nauwlettend gevolgd. Was deze drang een voorbode van een veel grotere poging van de Russen om uiteindelijk het gehele Midden-Oosten in handen te krijgen? Dit in een periode waarin de eerste Joden terug keerden naar het heilige land.

Het grote Rusland kende nog steeds grote problemen. Het grootste deel van de bevolking was rechteloos. Boeren waren lijfeigenen van de adel. De economische problemen waren talrijk. De Joden werden vaak als uitlaatklep van deze spanningen ingezet door de regering. Er werden pogroms georganiseerd in Joodse wijken. Vele honderdduizenden Joden vertrokken uit Rusland via Rotterdam naar Amerika en het beloofde land. De nederlaag tegen Japan in 1905 liet zien dat Rusland over zijn hoogtepunt heen was. De revolutie diende zich steeds meer aan.

Eerste Wereldoorlog: revolutie in Rusland …

Ook Oostenrijk-Hongarije was beducht voor het voortschrijden van de Russische macht. Met name het pan-Slavisme, het Russische streven om alle Slavische volkeren in één rijk te verenigen, stond op gespannen voet met de belangen van de Donau-Monarchie. Deze spanning leidde tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Deze oorlog kende meer verliezers dan winnaars. Het Ottomaanse Rijk werd aan het einde van deze oorlog verdeeld waardoor de huidige landen van het Midden-Oosten ontstonden. De Joden kregen door de verklaring van Lord Balfour zicht op een nationaal tehuis in Israël.

Voor Rusland betekende de Eerste Wereldoorlog een nieuwe beproeving. Ondanks belangrijke successen tegen Oostenrijk moest het leger Polen in 1915 prijsgeven. Het was nauwelijks in staat de troepen aan het front van de nodige voorraden te voorzien. De omstandigheden voor de bevolking gingen door de oorlogssituatie nog meer achteruit. In februari 1917 viel het bewind van de tsaar, in oktober 1917 werd het nieuwe bewind op zijn beurt verjaagd door de communistische onder Lenin. Dezen sloten in maart 1918 vrede met Duitsland in Brest-Litovsk. Zij gaven daarbij veel terrein in het westen op. Dit moest wel omdat het land in staat van burgeroorlog verkeerde tussen de bolsjewieken en hun tegenstanders, de Witten. Hierdoor konden de Duitsers ongehinderd de Oekraïne bezetten.

De burgeroorlog duurde tot 1922. Opnieuw vielen miljoenen slachtoffers en sloeg de honger genadeloos toe. De communisten wonnen de strijd tegen de Witten. Rusland was het bolwerk geworden van het wereldcommunisme. Met grote inzet begonnen de Russen eerst onder Lenin en daarna onder Stalin met de technische modernisering van hun land, dat nu de Sovjet-Unie heette. Deze naam liet zien dat naast Rusland ook andere “Sovjetrepublieken” aan het rijk konden worden toegevoegd. Uitgezonderd Polen, de Baltische staten en Finland omvatte dit land alle gebieden van het Tsaristische Rusland. Na de geforceerde modernisering, die ten koste ging van vele levens van dwangarbeiders, was de Sovjet-Unie opnieuw een grote mogendheid geworden, die spoedig van zich zou doen spreken in de Tweede Wereldoorlog.

1939: Het Molotov-Ribbentrop pact …

Een andere verliezer van de Eerste Wereldoorlog was Duitsland. Het land werd door het verdrag van Versailles zwaar vernederd door Frankrijk en Engeland. In 1933 namen de nationaal-socialisten de macht over in een Duitsland gevoerd door de frustratie van Versailles. Hitler moest niets hebben van het communisme en had als ideaal Oost Europa te veroveren voor de Duitsers. Dit moest echter wachten totdat stuk voor stuk alle gebieden waar Duitsers woonden aan het “Groot Duitse Rijk” waren toegevoegd.

Frankrijk en Engeland die zware verliezen hadden geleden in de Eerste Wereldoorlog hadden geen zin in een nieuwe oorlog met Duitsland en lieten Hitler aanvankelijk begaan. Toen Tsjecho-Slowakije aan de beurt was, leek voor Frankrijk, Engeland en Rusland de maat vol. Dit land zou niet worden prijsgegeven aan de nazi’s. In München werd in augustus 1938 echter toch een akkoord bereikt tussen Frankrijk, Engeland en Duitsland over de Duitsers in Tsjechië. Sudetenland werd aan Duitsland toegevoegd, de rest van Tsjecho-Slowakije kreeg garanties van Engeland en Frankrijk. De rest werd echter, tegen de afspraken in, in maart 1939 door Duitsland “op verzoek van de Tsjechische president” bezet. In München was Rusland niet uitgenodigd. Stalin voelde zich daardoor verraden door het westen.

Het volgende doel van Hitler was Polen. Hier gaven de Britten en Fransen geen krimp. De “corridor” en Dantzig werden niet opgegeven. Een aantal maanden bleef het rustig. In die maanden werden door de ministers van buitenlandse zaken van Rusland en Duitsland, Molotov en Ribbentrop in het diepste geheim onderhandeld. Er kwam een complot tot stand dat miljoenen het leven zou kosten. Beide verliezers van de Eerste Wereldoorlog hadden besloten alle landen, die na die oorlog tussen hen waren ontstaan, onderling te verdelen. De Baltische staten en Oost Polen kwamen aan Rusland. West-Polen en Warschau aan Duitsland. Dit stond in een geheim onderdeel. Publiekelijk was het Molotov-Ribbentrop Pakt een non-agressie verdrag tussen de beide mogendheden.

Nu had Hitler de handen vrij om Polen aan te vallen, hetgeen op 1 september 1939 gebeurde. Frankrijk en Engeland verklaarden Duitsland de oorlog. De Tweede Wereldoorlog was begonnen. Op 17 september 1939 bezetten de Sovjets Oost- Polen. In 1940 volgden de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen. Het lot van de door Russen bezette gebieden was aanvankelijk wreder dan de Duitse bezetting van West-Polen. De leidinggevende  klasse werd verbannen naar Siberië of gedood.

In november 1939 viel Rusland Finland binnen met als doel een aantal grensgebieden in handen te krijgen. Deze aanval verliep aanvankelijk slecht voor de Russen. De moedige Finnen vernietigden een aantal Russische divisies. De Fransen en Britten probeerden Finland te helpen, maar de verbindingen met dit land waren slecht. Toch kwam het ondanks het Russische optreden niet tot een oorlog tussen Frankrijk en Engeland en Rusland. Finland sloot in maart 1940 een wapenstilstand met de Russen. In mei en juni 1940 werd West-Europa door de Duitsers bezet. Frankrijk sloot een wapenstilstand met Duitsland. Engeland vocht alleen door. Italië had inmiddels ook de kant van de Duitsers gekozen en was de strijd aangegaan met de Britten.

Hitler probeerde Rusland ertoe te bewegen naar het zuiden aan te vallen richting het Midden-Oosten, Perzië en India. Dit zou hen in conflict brengen met de Engelsen. Als de samenwerking tussen Duitsland, Italië en Rusland had doorgezet, kwam er een constellatie tot stand die vrijwel geheel overeenkwam met die genoemd in Ezechiel 38. Immers Italië bezat in Afrika Ethiopië en Libië als kolonie en Perzië was pro-Duits. Als deze keten de Joodse kolonisten in Israël had aangevallen, dan werd het heel moeilijk om dit tegen te houden buiten Gods hulp.

Het was echter nog niet zover. Rusland had meer interesse in de Roemeense provincie Bessarabië dan in een opmars tegen de Britten richting de Indische Oceaan, zoals het van plan was in de negentiende eeuw. dit ergerde Hitler; hij sloot een bondgenootschap met Roemenië en besloot om Rusland aan te vallen. Het Molotov-Ribbentrop pact werd door Duitsland geschonden. De Russisch-Duitse samenwerking was van korte duur geweest, maar was van ingrijpende invloed.

1941-1945: Oorlog met Duitsland …

Op 22 juni 1941 vielen de Duitsers en hun bondgenoten massaal Rusland aan. De samenwerking was ten einde. Rusland had Frankrijk en Engeland in de steek gelaten en werd nu door de Duitsers bedrogen. Het stond er de komende drie jaar praktisch alleen voor tegen de Duitsers. In de eerste maanden veroverden de Duitsers de Baltische staten, Wit Rusland en de Oekraïne. Meteen na de verovering van deze gebieden werden veel Joden door SS-Einsatzgruppen bijeengedreven en vermoord, daarbij vaak bijgestaan door de plaatselijke bevolking. Zo bleven de Joden in Israel veilig, maar werden de Joden in Europa op afschuwelijke wijze vervolgd. Zes miljoen Joden kwamen in Europa om het leven.

De Sovjet legers leden in de eerste maanden miljoenenverliezen tijdens de omsingelingsslagen die de Duitsers wonnen. De Duitsers werden op 5 december 1941 echter door de Russen verdreven voor de poorten van Moskou. Hun spion in Japan was achter de plannen voor de aanval op de VS gekomen en zodoende konden divisies uit Siberië worden weggehaald om een tegenaanval te doen. In de zomer van 1942 volgde een nieuwe Duitse stormloop in de richting van Stalingrad en de Kaukasus. De slijtageslag in Stalingrad eindigde in een belangrijke overwinning voor de Russen die het Duitse zesde leger van 330.000 man omsingelde en vernietigden. De Russen hadden in deze slag echter bijna een miljoen man verloren. Hoe zwaar de verliezen ook waren, de Russen konden deze vervangen en de Duitsers niet. In de zomer van 1943 zetten de Duitsers hun laatste grote offensief in tegen Koersk. Deze slag liep dood tegen een Russische meerderheid. De Russische zware industrie was achter de Oeral weer opgebouwd en bleek in staat geweest te zijn veel meer tanks te produceren dan de Duitsers. Een opmerkelijke prestatie voor een relatief “achterlijk” land als Rusland.

Dit was het definitieve keerpunt voor de strijd aan het oostfront. De verliezen bij de Duitsers stegen. De meerderheid van de Sovjets groeide voortdurend. Fasegewijs trokken zij nu naar het westen en veroverden uiteindelijk Berlijn in mei 1945. Toen hadden de Russen een gebied in handen tot de Elbe. Oost-Duitsland, Tsjecho-Slowakije, Polen, Hongarije, Roemenië en Bulgarije werden satellietstaten van de Sovjet-Unie. De Baltische landen werden helemaal opgeslokt.

Nog even leek aan het eind van de oorlog Rusland een mindere grootmacht te zijn. De VS zetten namelijk de atoombom in tegen Japan. Hierdoor hadden de VS in feite de hegemonie over de wereld. Binnen een paar jaar hadden de Russische geleerden ook deze achterstand weggewerkt. We zien dus dat ten koste van een enorm aantal mensenlevens (naar schatting 20 miljoen Russen verloren het leven in WO II) de Sovjet-Unie uitgroeide tot de tweede grote wereldmacht. Engeland en Frankrijk verzwakten door WO II en de dekolonisatie die daarop volgde tot tweederangs mogendheden.

1948-1989: Koude oorlog …

De periode van de Koude oorlog brak aan. Door het risico van een atoomoorlog, kwam het niet tot een regelrechte oorlog tussen het westen en de Sovjet-Unie. Wel probeerde de Sovjet-Unie haar invloedssfeer verder uit te breiden. In 1949 werd een belangrijk succes geboekt door de overwinning in China van de communisten. De VS formeerde een keten van bondgenootschappen, die de Sovjet-Unie en China in moest dijken.

Met de Suez Crisis van 1956 zien we dat de Sovjet-Unie er in slaagde om met Egypte een belangrijke vriendschap op te bouwen, gevolgd door een aantal andere Arabische landen als Syrië en Irak. De VS leunen in deze regio op Israel, Jordanië, Saoedi-Arabië, Turkije en Perzië.

In de zeventiger jaren verlaat Egypte het Russische kamp en gaat een meer pro-westerse koers varen. Het wordt de belangrijkste Arabische bondgenoot van de VS. Het sluit zelfs vrede met Israël in 1979. Nu moet de Sovjet-Unie andere bondgenoten zoeken. Zo ontstaat in die periode een verzameling van radicale landen, die sterk overeenkomt met het bondgenootschap van Ezechiel 38. Laten we het rijtje eens aftikken.

Libië:

De Kolonel Moeammar El Khadaffi neemt in 1970 het bewind van koning Idris over. Zijn grote voorbeeld is Nasser van Egypte. De sovjets hebben er een radicale medestrijder bij. Khadaffi schrikt niet terug voor het steunen van terreur zoals aanslagen op Amerikaanse doelen in Europa en de aanslag op het vliegtuig boven Lockerbie. De aanvallen van de VS in 1986 (waarbij een dochter van Khadaffi omkomt) brengen het land tot een minder extreme koers.

Algerije:

Sinds de onafhankelijkheid in 1962 heeft het land een linkse dictatuur en goede banden met Moskou.

Ethiopië: 

In 1974 wordt de pro-westerse keizer Haile Selassie verdreven van de troon in Ethiopië. Opvolger Mengistu Haile Mariam vestigt een communistische dictatuur die volledig leunt op Moskou. Buurland Somalië is op dat moment al een Sovjet-bondgenoot. In 1978 valt Somalië Ethiopië binnen om de door Somali’s bewoonde Ogaden woestijn te veroveren. Dit dwingt Moskou tot een keuze. Zij kiezen voor Addis Abeba. Met Cubaanse steun worden de Somaliërs in 1979 verjaagd. Somalië kiest op haar beurt voor het westen.

Soedan:

Soedan is in deze periode sterk georiënteerd op Egypte. Ook zij gaan na een radicale periode een gematigde koers volgen onder president Numeiry. Soedan steunt de verzetsstrijd in Eritrea tegen Ethiopië.

Iran:

Het meest opmerkelijke is het verloop in Iran. De sjah wordt in 1979 verdreven door een opstand van radicale Sjiitische moslims onder leiding van Chomeini. De staat wordt een radicale islamitische republiek. Die, in tegenstelling tot de sjah, vijandig is ten opzichte van Israël en het westen. Hierdoor moet het qua bewapening meer leunen op Moskou met wie het redelijke banden ontwikkelt (ondanks het uitroeien van de communistische Toedeh partij).

Gomer/Turkije:

Oost-Duitsland rust onder het Sovjet juk. West-Duitsland is een NAVO lid, evenals Turkije.

Togarmah:

De Oekraïne en Armenië zijn allebei lid van de Sovjet-Unie.

Samenvattend zien we een opmerkelijke ontwikkeling in de zeventiger jaren richting de constellatie van Ezechiel 38-39. Dit, gevoegd bij een aantal Bijbelse argumenten, levert het beeld op dat de aanval van de Sovjet-Unie op Israël het volgende profetische gebeuren zou gaan worden na de stichting van de staat Israël in 1948. In feite bleek deze opmars aanstaande te zijn. In 1982 vonden de Israëli’s bij hun inval in Libanon een gigantische ondergrondse wapenvoorraad van de Russen bij de stad Sidon. Deze was voldoende om een half miljoen man uit te rusten. In zijn boek “Magog 1982″, cancelled!” stelt dr. Allen Lewis dan ook dat de invasie in Libanon een Russische invasie wellicht voorkomen heeft.

1989-1991: De val van de Sovjet-Unie …

De Sovjet-Unie was een militaire reus maar een economische dwerg. Toen Reagan in het begin van de jaren tachtig de bewapening van de VS ging opvoeren kon de Sovjet-Unie niet volgen. De planeconomie was niet in staat deze inspanning te leveren. Vandaar dat Gorbatsjov streefde naar hervorming en openheid om de economie te versterken en via ontspanning de bewapeningswedloop af te remmen. Hij bracht echter een aantal krachten in beweging die niet meer waren te stoppen. Te beginnen met Hongarije en Polen werden de communistische bewinden gedemocratiseerd. Er was een gat gekomen in het IJzeren Gordijn. Nu Oost-Duitsers zo naar buiten konden vluchten, kwam ook daar de zaak in beweging. Oost-Duitsland moest toegeven, op 9 november 1989 (precies 50 jaar na de kristalnacht!) viel de Berlijnse muur. Duitsland mocht weer één land worden.

Daarna vielen snel de andere dominostenen: Tsjecho-Slowakije, Bulgarije en Roemenië. Het pact van Warschau werd opgeheven.

Het aftakelingsproces hield even halt aan de grenzen van de Sovjet-Unie. Wel werd het roerig in Litouwen en de Kaukasus. In augustus 1991 volgde een staatsgreep van een aantal reactionaire communisten tegen Gorbatsjov. De coup verloor snel aan kracht. Jeltsin, leider van de deelrepubliek Rusland speelde bij het neerslaan van de coup een belangrijke rol. Hij leidde het proces naar een niet communistische toekomst dat zich snel voltrok. Alle staten binnen de Sovjet-Unie kregen zelfstandigheid. Wel gingen zij economische en militair samenwerken in het GOS (Gemenebest van Onafhankelijke Staten). Georgië wilde eerst geen deel uitmaken van het GOS, maar werd door de steun van de Russen aan opstandelingen in de republiek tot aansluiting verplicht.

Door het uiteenvallen van de Sovjet-macht, verloren ook de buitenposten hun ondersteuning. De regimes moesten het nu zelf zien te redden. In mei 1991 viel het communistische regime in Ethiopië. Het pro-Russische bewind in Afghanistan had zich sinds het vertrek van de Russische troepen in 1988 opmerkelijk goed staande weten te houden tegen de aanvallen van de Moejaheddin. Zij viel pas in het voorjaar van 1992 als een van de laatste domino’s.

De val van de Sovjet-Unie was een van de belangrijkste gebeurtenissen van de twintigste eeuw. Het wordt ook wel het eindpunt van deze eeuw genoemd, net zoals 1914 het eindpunt was van de negentiende eeuw. Er begon een tijd waarin de diverse landen hun eigen koers gingen varen en waarin het westen oppermachtig was maar deze positie niet uitbuitte om haar wil op te leggen aan de rest van de wereld.

De ontwikkelingen binnen Gog’s bondgenootschap in de jaren 1991-2001 …

Het uiteenvallen van het Sovjet blok was een ontwikkeling die de opzet van het bondgenootschap, zoals beschreven in Ezechiel 38, doorkruiste. Toch was in de tien jaren na de omwenteling een aantal ontwikkelingen gaande die bleven wijzen op de actualiteit van het bondgenootschap genoemd in Ezechiel 38. We zullen ze één voor één toelichten. We zien in de zuidelijke landen van het blok een ontwikkeling naar het islamitische fundamentalisme en een versterking van de onderlinge samenwerking. In het noorden weer Rusland zich te handhaven en zoekt toenadering tot Duitsland.

De as Soedan-Iran: De eerste lijn is de positie van het islamitische fundamentalisme in het Midden-Oosten. Iran was sinds 1979 een voorvechter van het fundamentalisme. Door de steun aan Irak, slaagden de gematigde regimes in de Arabische wereld erin de verspreiding van de islamitische revolutie van Chomeini in te dammen. Anders lag dit in Soedan. Hier nam Omar El Beshir de macht over en met hem de fundamentalistische islamitische stroming binnen Soedan. Deze werd goede maatjes met Iran. In het voorjaar van 1992 werd met Iraanse steun een groot offensief ingezet tegen de opstand in Zuid Soedan waarbij de meeste steden werden heroverd. Vele christenen verloren het leven door deze samenwerking. Eens echter zal het regime in Khartoem de strijd in het zuiden moeten staken om met Iran op te marcheren naar Israël. Eigenlijk is het regime ook wel bereid het zuiden los te laten om een eigen “zuiver” islamistische staat in het noorden van Soedan op te richten.

Opkomst fundamentalisten in Algerije: Vanuit Soedan en Libië werden de islamitische fundamentalisten in Algerije ondersteund. Zij hadden de verkiezingen van 1991 gewonnen maar werden door ingrijpen van de militairen verhinderd de macht over te nemen. Een bloedige burgeroorlog, waarin de fundamentalisten hun ware demonische gezicht lieten zien, was begonnen. Vele burgers werden zomaar afgeslacht in diverse terreuraanslagen. Bijna 100.000 mensen vonden de dood. De militairen slaagden erin door deze ontmaskering Algerije voorlopig uit het extreme blok te houden.

Strijd in de Kaukasus:  In de republieken in de Kaukasus werd in deze jaren een serie oorlogen uitgevoerd. We noemen de strijd tussen Armenië en Azerbeidzjan om Nagorno Karabach, de afscheidingsstrijd van Abchazië in Georgië en de oorlogen in Tsjetsjenië. Zonder nu op al deze conflicten in te gaan, is het eindresultaat dat alle Kaukasus republieken in het GOS zijn gebleven en dat Rusland zijn greep op de Kaukasus heeft behouden. Controle over de Kaukasus is van wezenlijk belang voor de opmars van de volkeren uit Ezechiel 38!

Putin …

Onder Jeltsin gaat het voortdurend  slechter met Rusland. De economie holt achteruit. De vrije markt economie wordt niet gedragen door een stevige middenklasse. Deze ontwikkeling is overigens in lijn met Ezechiel 38. Gog komt naar Israël om te plunderen en er is noodzaak om dat te doen. Gog wordt immers door God gehaald uit het verre noorden naar de bergen van Israël.

De val van de Sovjet-Unie heeft lands trots gekrenkt. Eind 1999 lanceert Jeltsin zijn opvolger Putin. Na een serie aanslagen op flatgebouwen, waarschijnlijk door Tsjetsjenen, wordt Putin belast met het neerslaan van de Tsjetsjeense autonome republiek, die zich overigens inmiddels tot een ware bandietenstaat heeft ontwikkeld. Stap voor stap wordt dit karwei geklaard. Putin neemt met de millennium wisseling de macht over van Jeltsin. Op economisch gebied zit het Putin mee door een sterke stijging van de olieprijs.

In de buitenlandse politiek voert hij een opmerkelijke koers. Hij vroeger spion geweest in Duitsland en dat geeft hem een bijzonder hart voor de relatie met dit land. Hij zegt zelfs dat “Duitsland de voornaamste bondgenoot is van Rusland”. Hij spreekt in hert Duits de bondsdag toe. Na de val van de muur zijn Oost-Duitsland, Polen, Tsjechië en Hongarije binnen de NAVO terechtgekomen. Putins beleid is niet om met bondgenoot Wit-Rusland een sterk front op te bouwen aan de Poolse grens maar het bondgenootschap van binnen uit te ondermijnen door aan te pappen met Duitsland en hiertoe misschien wel zelf lid te worden van de NAVO.

Na 11 september 2001 …

Rusland steunde de VS na de aanslagen van 11 september. Zij waren immers zelf door de Tsjetsjeense terreur bedreigd. Putin ziet een gouden kans door deelname aan het “bondgenootschap tegen terrorisme” zich steviger te koppelen aan de NAVO en de relatie met Duitsland te verbeteren. Op 28 mei 2002 wordt in Rome (!) een samenwerkingsovereenkomst getekend tussen Rusland en de NAVO waardoor het land kan meestemmen in belangrijke NAVO beslissingen. Door de hang naar het westen eist Rusland zijn plaats in het te herstellen Romeinse Rijk. Hiermee zijn we weer terug in 1453. Toen Constantinopol viel, ging de keizerkroon door naar Moskou.

Een nieuwe kans krijgt Putin tijdens de Irak Crisis in het voorjaar van 2003. De VS proberen in de veiligheidsraad mandaat te verkrijgen om Irak aan te vallen. Duitsland is vanaf het begin tegen de oorlog. Frankrijk dreigt met een veto in de Veiligheidsraad. Putin speelt het spel slim. Hij steunt Frankrijk en Duitsland waarmee hij opnieuw de band met Duitsland verstevigt. Verder wordt de NAVO ondermijnd door dit meningsverschil. Wel laat hij in het debat Frankrijk voorop lopen waardoor de relatie met de VS niet op scherp komt. Opvallend in deze crisis is dat ook de band tussen Turkije en de VS schade lijdt door de steun van de VS aan de Koerden. Is dit het eerste teken dat Turkije aan het schuiven is naar het toekomstige bondgenootschap met Rusland?

De mening van een aantal landen is dat de VS buiten de VN om een aanvalsoorlog heeft ontketend tegen Irak. (weet wel dat Irak een aantal resoluties had geschonden, zoals het wapenstilstandsverdrag van 1991, waardoor hervatting van de strijd gerechtvaardigd was). Hierdoor is volgens hen een precedent geschapen, waar de coalitie onder leiding van Rusland van gebruik kan maken om ook eenzijdig aan te vallen, maar nu richting Israël.

Zo zien we diverse ontwikkelingen die banden scheppen tussen de toekomstige bondgenoten, en dit is zeker het geval na de Arabische lente. Op het moment van Gods tijd is het zover. Er zal een nieuwe leider opstaan in Rusland, waarschijnlijk met een naam die “Gog” in zich draagt? Het bondgenootschap zal zich gereedmaken en optrekken naar de bergen van Israël. Daar zullen de gecombineerde legers echter door de “Eeuwige” de God van Israël worden verslagen. En Israël en de volkeren zullen dan weten dat de Heere de HEERE is.

Wijn en Brood …

Nu is de betekenis van de tweeheid van de wijn en het brood identiek aan dat overspringen, aan dit pesach, waarvan dus het woord Pasen komt. Immers de letterwaarde van het woord brood, lechem, is (30-8-40) dus 78, en de waarde van het woord wijn, jajin, is 10-10-50, dus 70. Tezamen zijn zij dus als kentekenen van de maaltijd 78 + 70 = 148. Het woord pesach nu, heeft als letterwaarde 80-60-8, dus … eveneens 148. Daarmede wordt de betekenis van de maaltijd in het huis, met het gezin (volk) gekenschetst. Door die maaltijd als een heiliging van de wereld te zien, als een taak van de mens, komt de mens “levend” uit de ene wereld wereld in de andere. Maakt hij de uittocht a.h.w. met alle zich dan uitende wonderen mee. Een wonderlijke verschijning die Abram ontmoet als hij de koningen in het noorden verslaat en daar Melchizedek, de koning van Salem hem versterkt met brood en wijn (Gen. 14:18; Hebr. 7:1-3). Zo ook bij koning Hizkia, het Pesach wat hij vierde in Jeruzalem met het volk was sinds de dagen van Salomo, de zoon van David, de koning van Israël nog nooit zo groots geweest. Het betekende de ondergang van koning Sancherib met zijn leger uit het noordelijk gelegen Assyrische rijk. Dit ‘overspringen’ had ten tijde van de 10 plagen voor Egypte grote en onmiddellijk gevolgen, zo zal het nu en in de toekomende dagen niet anders zijn!

De vastgestelde tijden … moadiem!

De God der Hebreeën is een werkwoord. In het Hebreeuws heeft iedere naam een betekenis en zijn namen terug te herleiden tot werkwoorden. Werkwoorden zijn in de kern korte woordjes (ook wel de stam genoemd) van slechts 3 letters. Het draait in de Brontaal om deze werkwoorden met als middelpunt de Godsnaam Zelf, het werkwoord hájáh (5-10-5). Is God een werkwoord? Ja, zeker! Hij is een actief scheppende God en Zijn Naam betekent Aanwezig zijn, Immanu-el zijn (God is met ons), geschieden en ook gebeuren. In het Hebreeuws betekent Zijn Naam ook was- en zal aanwezig zijn. Tijden zijn één, zoals God één is, echád (4-8-1). Hij Die ons bevrijd heeft (uit de barre aardse ellende van Egypte, de ballingschap en van onze eigen farao’s), bevrijd nog steeds en zal bevrijden. Er zitten bemoedigende beloften in Zijn Naam! Jehoshua/Jezus betekent ook: Hij bevrijdt, maakt je vrij. De God der Hebreeën is de Tijd waarin we leven: de vaste tijden zijn de oplaadpunten waardoor we in Zijn tijd blijven verkeren. De Aanwezige Godheid is de Tijdstroom waarin we leven. Volgens Paulus leven wij in Hem en bewegen wij ons in Hem (Hand. 17:28). Hij heeft een direct verbond met deze aarde en mensheid via Abraham-Israël gesloten. Daarnaast heeft Hij een speciale, vastgestelde, tijdsorde ingesteld met de regelmaat van de klok. Er wordt wel gezegd: ‘het is Daarboven geen rommeltje’. Immers er staat geschreven in Psalm 22:4 ‘Hij troont op de lofzang van Israël’ (joshebh tehilot Yisrael).

Voor de samenleving heeft God Zelf patronen een vast patroon tijdsindeling ingesteld. De dagen, de zevendaagse weekeenheid, de maanmaand, het zijn Zijn indelingen. In Leviticus 23 staat dat de Feesten die Israël moet vieren, Zijn Feesten zijn. Het zijn geen menselijke bedenksels maar zijn tijdsmomenten, afgesneden stukjes tijd, die Hij bepaald heeft. Er wordt gesproken over heilige samenkomsten (Lev. 23:2,4,37) ook te lezen als samenkomsten waarvan uit een heilige werking komt. De vastgestelde Feesten, de moadiem (40-6-70-5-10-40) van God/JHWH (10-5-6-5), Pesach-Pasen, Shabhuot-Pinksteren, Jom Teruah-Dag van de Bazuin, Jom Kippur-Grote Verzoendag en de Sukkottijd-Loofhuttenfeest zijn in de kern eigenlijk allemaal ‘gestructureerde dankzegging momenten’ die draaien om het gegeven dat God een God van bevrijding is dat Zijn doel is om Zijn Koningschap te vestigen op heel de aarde. Zo zijn daar in de vastgestelde Tijdsmomenten van de God der Hebreeën in de 20e eeuw grote stappen voorwaarts gezet waarin Israël zowel in 1948 als in 1967 in het profetisch perspectief en in de vervulling daarvan als het gaat om de ontvouwing van het Koninkrijk der hemelen of wel het Messiaanse rijk opgaand na de 1000 jaar in de alles omvattende éénheid van het Koninkrijk Gods!

  • ‘U zult opstaan, U zult Zich ontfermen over Sion, want de tijd om haar genadig te zijn, want de vastgestelde tijd (moed) is gekomen’ (Ps. 102:14).
  • ‘Voorzeker, het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd (moed), aan het einde zal Hij het werkelijkheid maken. Hij liegt niet’ (Hab. 2:3).
  • ‘Spreek tot de Israëlieten en zeg tegen hen: De feestdagen (moed) van de HEERE, die u moet uitroepen, zijn heilige samenkomsten. Dit zijn Mijn feestdagen:’ (Lev. 23:2).
  • ‘En God zei: Laten er lichten zijn aan het hemelgewelf om scheiding te maken tussen de dag en de nacht; en laten zij zijn tot aanduiding van vaste tijden (moed) en van dagen en van jaren!’ (Gen. 1:14).

Zo zullen er wederom naar de profetische geschriften zich aan zon en maan tekenen voordoen bij het naderbij komen van de Messias en het Messiaanse rijk (Matth. 24:29; Luk. 21:25-26). Aanzetten hiervan vonden plaats in de jaren 1949 en 1950 nadat in 1948 Israël een onafhankelijke staat was geworden. Evenzo was dit het geval in 1967 en 1968 bij de herovering en hereniging van Oost en West Jeruzalem, waar in die jaren op Pesach en Sukkot er 4 (tetrad) opeenvolgende maaneclipsen (bloed rode manen) te zien waren. Thans bevinden we ons opnieuw in zo’n cyclus waarvan er nu in 2014 twee bloed rode manen verschenen zijn, waarbij in 2015 op Sukkot dus tijdens het Loofhuttenfeest een zeer grote bloed rode maan Jeruzalem zal verlichten! Zo zegt de Heere HEERE, dat in het laatste der dagen, planeten als zon en maan gesteld zijn tot TEKENEN en tot GEZETTE TIJDEN, en tot DAGEN en JAREN op Mijn gezette hoogtijden, de Feesten van Israël (Gen. 1:16-16; Ps. 104:19).

  • ‘Ik zal wondertekenen geven aan de hemel en op de aarde: bloed en vuur en rookzuilen. De zon zal veranderd worden in duisternis en de maan in bloed voor dag van de HEERE komt, die grote en ontzagwekkende. Het zal geschieden dat ieder die de Naam van de HEERE zal aanroepen, behouden zal worden. Want op de berg Sion en in Jeruzalem zal ontkoming zijn, zoals de HEERE gezegd heeft, namelijk bij hen die ontkomen zijn, die de HEERE roepen zal’ (Joel 2:30:32; Matth. 24:29-31; Luk. 21:25-27).

S l o t o p m e r k i n g:

Drie Rome’s Tegenover Tsion …

[Het Derde Rome, Rusland is weer in opkomst: wat bezielt de Russische leiders?]

Rome, Babel, Nimrod, Ezau 

Rome is de oer vijand van Israël. Net als Babel heeft ook Rome de stad Gods en Zijn Tempel verwoest. Dat laatste zou zowel door Babel als door Rome gebeurd zijn op dezelfde dag: op de 9e dag van de 5e maand, op Tisha ‘ be’ Ábh. Drie letters in de naam Nimrod, de stichter van Babel (Genesis 10:8,9), de letters ‘m.r.o.’ zouden ook al naar Rome verwijzen. In de Joodse traditie worden Babel en Rome nog met een andere Bijbelse naam in verband gebracht: met Ezau. Niet alleen omdat Ezau een ‘groot jager’ was net als Nimrod, maar vooral omdat de Romeinen rechtstreeks van één van Ezau’s zonen zouden afstammen. Zonder aarzeling worden in bepaalde Joodse kringen de christenen ‘kinderen van Ezau’ genoemd, met daarin de suggestie: christenen zijn onze oer tegenstanders, onze oer vijanden. De geschiedenis heeft hen helaas in het gelijk gesteld.

Rome, een Driekoppige Tegenstander 

Rome is geen éénkoppige, maar een meerkoppige tegenstander. Naast het oude Rome in het hart van Italië, was er het nieuwe Rome, Constantinopel [hoofdstad van Byzantijnse Rijk], dat ook het tweede Rome wordt genoemd en dat later onder de naam Istanbul de tweede hoofdstad werd van het Turkse [Ottomaanse] Rijk = het Rijk dat niet alleen het hele Midden Oosten met Jeruzalem in het centrum, maar nagenoeg heel het oorspronkelijke Oost- en Zuid-Romeinse Rijk omvatte. Tenslotte ontwikkelde zich naast het Oude Rome en het Nieuwe Rome nog een ander Rome: Moskou, dat zichzelf graag betitelde als het Derde Rome. Het Westelijk deel van het Oude Rome heeft zich in verschillende fasen ontwikkeld: via het Karolingische en het Heilige Roomse Rijk tot het latere Anglo-Saksische en het huidige Amerikaanse wereld-Rijk. Het is niet toevallig dat het parlementsgebouw in Washington zich tooit met de Romeinse naam Het Capitool.

Rusland, het Derde Rome herrijst …

Het Oosterse Turks Romeinse Rijk en het Westerse Anglosaksische imperium hebben hun tijd gehad. Ook de laatste variant van het westerse Romeinse Rijk, het machtige Amerikaanse, dat sinds de WO II alle wereldzeeën beheerst en in diverse landen op tal van strategische punten zijn legioenen gevechtsklaar heeft, en bovendien na de val van het Russisch communistische regime wereldwijd de alleenheerschappij kreeg, lijdt aan aftakeling en is inmiddels niet meer oppermachtig. Rusland, het Derde Rome, dat al sinds lang het allergrootste land ter wereld is. West Europa, het Oude Rome, is niet veel meer dan een schiereiland vastgeplakt aan dit immense Russische werelddeel, dat zich in de communistische tijd uitstrekte van de Japanse Zee tot aan de Elbe met een invloedssfeer tot in Albanië.

Dit immense Derde Rome gaat nu zijn derde ronde in: na het oude tsaristische Rusland (‘tsaar’ is afgeleid van het latijns-romeinse: ‘caesar’: keizer) en het communistische, is Rusland bezig aan de heropbouw en uitbreiding van zijn imperium. De strategie lijkt zich te richten op twee oud-Romeinse kerngebieden: …

  1. het Zuidwestelijke deel van Europa, dat ooit het hart was van het Oude Rome en dat nu al voor een belangrijk deel sterk afhankelijk is van Russisch gas: Rusland kan de economie in de landen in één klap lamleggen;
  2. het Midden Oosten, met voorlopig de spits Syrie, met de stad Damascas; de strijd om een regeringswisseling aldaar, omdat via andere machthebbers het land open ligt voor westerse = Amerikaanse invloed. Verder is Rusland hard bezig met het herstel van een uitvalsbasis in de Middellandse Zee. De havenstad Tartus, die in de communistische tijd een belangrijke Russische marinebasis was, maar in de jaren daarna verwaarloosd en sterk vervallen raakte, wordt sinds kort in snel tempo herbouwd. Eén of meerdere Russische vliegdekschepen uitgerust met gevechtsvliegtuigen en helikopters zullen daar gestationeerd worden.

Jeruzalem was nog nooit in Russische handen …

Wat wil Rusland in het Midden Oosten? Wat wil het met Israël? Wil het Jeruzalem veroveren, of alleen maar invloed in dit kernland en middelpunt der aarde? Feit is dat Rusland, het Derde Rome, nog nooit machthebber was over de Godsstad, in tegenstelling tot de twee andere Rome’s. Immers, de Stad was lange tijd in bezit van het Eerste Rome, van het Oude en van de latere westerse opvolgers: een eeuw lang was de Stad in bezit van de westerse christelijke Kruisvaarders en later korte tijd van het Anglo-Saksische Rijk. Men kan weliswaar niet stellen dat het huidige Jeruzalem in bezit is van het Amerikaanse Imperium, maar de Stad ligt wel geheel in de invloedssfeer van de VS, mede door de sterke inbreng van Joodse Amerikanen en Joods Amerikaanse instellingen in Israël. Ook het tweede Rome, het Turkse [Ottomaanse] Rijk, was eeuwenlang heer en meester over de Godsstad. Dat geldt echter niet voor het Derde Rome: nog nooit was domineerde Moskou over Tsion.

Rusland sterk verweven met het Joodse volk …

Het Russische volk is wel sterk, nog sterker dan het Amerikaanse, historisch verweven met het Joodse volk. Het land heeft in het verleden aan miljoenen verstrooiden uit de stammen van Israël asiel geboden. Hoewel de Russische leiders van toen tegenover hen net als de oude Romeinse keizers doorgaans een dubbelhartige houding aannamen: enerzijds werden zij gewaardeerd en maakte men graag gebruik van hun uitzonderlijk talent, maar anderzijds werden zij gevreesd, verdrukt, vervolgd als in de dagen van de Farao’s uit Egypte; ‘pogrom’ is het Russische woord. [In het huidige Israël wonen veel, verhoudingsgewijs heel veel, Russische Joden. Naast het Engels is het Russisch een officieel erkende taal in Israël en er verschijnen diverse kranten in het Russisch. Het inmiddels sterk afgezwakte kibboetssysteem was ook mede van Russische origine].

Wat bezielt de Russische leiders?

Nog eens de vraag: Wat wil Moskou met Israël? Wil het Jeruzalem veroveren? Het ligt voor de hand te vermoeden dat de Russische leiders in het spoor van de eerste Romeinse politici vooreerst vooral vriendschapsbanden willen aanknopen, om dan gaandeweg Israël tot bondgenoot te maken en het land los te weken uit de machtsinvloed van Amerika. We weten echter waar het bondgenootschap van de oude Romeinen uiteindelijk toe geleid heeft: tot de verwoesting van de stad Jeruzalem en haar Tempel. [In Genesis 3:10 wordt onder de zonen van Japhet naast Magog en Jawan ook Mesech genoemd. Er is letterverband te zien tussen Mesech en Moskou. Het volk van Mesech dat woonde aan de Zwarte Zee, wordt in Assyrische inscripties ‘Moeski’ genoemd. Ezechiel profeteert over dit volk zoals we hebben gezien dat het zal optrekken tegen Israël als een wolk die het land bedekt, maar dan vervolgd de profeet, Israëls God zal Zich tegenover deze invallers ‘de Heilige betonen’ (Ezech. 38:15,16). Rusland, vooral de Russische Kerk heeft veel en hele mooie bezittingen in Israël en met name in Jeruzalem].

Het ontwaken van de reus Rosh

In het jaar 1987 zo’n veertig jaar na Gods tijden betreffende Israëls herstel in 1947-1948, is er een belangrijke wijziging aan te wijzen in de mondiale machtsverhoudingen, het is het jaar waarin de ‘Koude Oorlog’ die de wereld in zijn greep hield, zijn einde heeft gevonden in de top bespreking tussen de Amerikaanse president Ronald Reagan en de Sovjetleider Michael Gorbatsjov die te Washington plaatsvond. Met als gevolg dat de Berlijnse muur [13.08.1961 – 09.11.1989 = 4 x 7 of 28 jaar] instort; de Sovjet-Unie als wereldmacht zijn einde vindt; de Balkan zich ontbindt er plaats wordt gemaakt voor ontspanning tussen Oost en West. Tegelijkertijd vindt er een machtsstrijd plaatst in de regionen van het Kremlin tussen de oude KGB garde en de gematigde op het Westen georiënteerde lieden. Zo zien we als uitkomst hiervan in een aantal decennia na het omvallen van de Berlijnse muur in 1989 een versterkt Rusland (Rosh) tevoorschijn komen, die vooralsnog nauwe economische en militaire banden aangaat met Islamistische staten in de afzet van nucleaire technologie en wapentuig. Dit patroon van verandering ligt helemaal in de lijn van de profetie waar nu juist de profeet Ezechiel over spreekt …

  • 1989 – 2015 …. 26 jaar (2 x 13)
  • 1989 – 2016 …. 27 jaar (3 x 9)
  • 1989 – 2017 …. 28 jaar (4 x 7)

Het dichterbij komen, de voortschrijdende tijd …

Het is een vaststaand gegeven dat op de sjabbat tijdens het Loofhuttenfeest (Soekkot) er over Gog en Magog wordt gelezen uit Ezechiel 38 en 39, waarbij de conclusie is dat het uiteindelijk beter en veiliger is geborgen te zijn in de wankele loofhut, soekka, onder Gods bescherming dan in de machtige, meters dikke bunkers van Gog en Magog, want Hij bergt mij in zijn hut ten dage des kwaads (Ps. 27:5). Het is de waw (6-6) de ‘zeshaak’ (38:4) die van grote invloed is op het gebeuren straks wat nu steeds dichterbij komt, in de radicalisering van de Islam, in juist die landen die door de profeet Ezechiel benoemd worden, zoals Iran (Perzië).

Paulus schreef in zijn dagen reeds over de ‘dagen die vol kwaad zijn’, ‘de kwade dag’ (Efz. 5:15, 6:13). Het is de zevende dag de uitdrukking van de tegenwoordige en tegelijk voortschrijdende tijd tot het moment dat ook deze dag zich in- en door zichzelf zal hebben vervuld, om ten slotte over te gaan in de daarop nieuwe fase, welke uitgedrukt in de chet ofwel de 8 die een weergave is van de komende achtste dag, die zoals reeds is gezegd heen wijst naar het Messiaanse rijk van 1000 jaar.

Het is de zajin (50-10-7), die het getal 7 weergeeft en is het Hebreeuwse woord voor ‘zwaard’, of wapen in algemene zin. Het is dat wat splijt, scheiding brengt en verbonden met de keuze, de hieruit voortvloeiende handeling van de mens bepalend. De getalswaarde van 67 is hier veelzeggend! Denk aan de ‘Zesdaagse oorlog’ van 1967 die een grote ommekeer bracht in de geopolitiek van het Midden-Oosten. In Handelingen 28 horen we dat de Bijbelse geschiedenis abrupt wordt afgebroken bij de 67e jaar week in het jaar 63-64 A.D. (28:16-31). Het is de 68e jaar week die straks nog moet komen op een totaal van 70 weken (Dan. 9:24), de 8 (chet) die al heen wijst naar een nieuwe eeuw (aioon)!

Zoals we begonnen met de verhalen uit Tenach over het gevaar dat uit het Noorden opstaat, zo zal het ook als een repeterende breuk voor Israël opnieuw aanwezig zijn in het laatste der dagen hetgeen de profeet Joel met de volgende woorden verwoord: …

  • ‘Toen nam de HEERE het op voor Zijn land, en Hij spaarde Zijn volk. De HEERE antwoordde en zei tegen Zijn volk: Zie, Ik zend u het koren, de nieuwe wijn en olie, zodat u ermee verzadigd wordt. Ik zal u niet meer overgeven als voorwerp van smaad onder de heiden volken. Ik zal die uit het noorden ver van u wegdoen. Ik verdrijf hem naar een dor en woest land, zijn voorhoede naar de zee in het oosten, zijn achterhoede naar de zee in het westen (letterlijk: de achterste zee). Zijn stank stijgt op zijn walm stijgt op, want hij heeft grote dingen gedaan’ (Joel 2:18-20).

[Denk hierbij aan de Libanon waar Hezbollah duizenden raketten op Israël heeft gericht. Turkije dat streeft naar een hernieuwd islamitisch Ottomaans rijk. Het regime in Damascus wat nog beschikt over chemische vernietiging-wapens die tegen Jeruzalem gebruikt kunnen worden. Iran (Perzië), hoever zijn de ontwikkelingen in het fabriceren van een atoomwapen?]

Zo zal daar in dit shemittah jaar (5775), in 2015 op (Adar 29- Nisan 1) de eerste dag van het Israëlisch religieuze jaar een totale zonsverduistering zijn. Het is de maand Nisan waarin Pesach ‘overspringen’ (8-60-80) gevierd wordt tussen de 15-22 Nisan. Een zonsverduistering die plaatsvindt aan het begin van de maand Nisan, wijst op een komend oordeel over de volken; zo zijn daar …

  • ‘Want de HEERE zal het land doortrekken om Egypte ( … ) te treffen, maar als Hij het bloed zal zien op de bovendorpel en op de deurposten, dan zal de HERE de deur voorbijgaan en de verderver niet toestaan om uw huizen binnen te komen om u te treffen’ (Ex. 12:23; Hebr. 9:22-28).

Straks heeft Israël 7 maanden nodig om de doden te begraven, het is de tijdspanne die er ligt tussen de 15e Nisan (Pesach – Pasen) en de 15e Tishri (Sukkot – Loofhuttenfeest), om het land te reinigen; en zij zullen zeven jaar lang vuur stoken, van al het wapentuig wat is achtergebleven in het veld (Ezech. 39:9-10, 14-16). Het zijn de 7e dagen, de 7 weken, de 7 maanden, 7 jaren, de 7 x 7 jaren, de 70 x 7 jaar en de 7 x tuchtiging, die ook hier weer doorslaggevend zijn (Lev. 23;25;26; Dan. 9:24). Toch gaat het ook in dit onderwerp ter principale niet om het berekenen van hetgeen in Gods hand is; ik weet het: Daniel plus de Openbaring en gedeeld door Genesis gecombineerd met Ezechiel en Habakuk, daar komt uit … van dat jaar. Ja, het zou zo maar kunnen? Vele dienstknechten van de Here vandaag, lijken op hen waarvan Jeshoea haMasjiach Zelf moest zeggen: …

  • ‘Maar Hij antwoordde en zei tegen hen: Als het avond geworden is, zegt u: Mooi weer, want de hemel is rood; en ‘s morgens: Vandaag storm, want de hemel is somber rood. Huichelaars! De aanblik van de lucht weet u wel te onderscheiden, en kunt u de tekenen van de tijden niet onderscheiden?’ (Matt.16:2-3).

Nog altijd worden de apocalyptische voorstellingen eenzijdig allegorisch opgevat en heeft deze hardnekkige verzinnebeelding ervoor gezorgd dat de profetische en apocalyptische boeken voor velen hun beklemming en kracht hebben verloren, ondanks de twee wereldoorlogen van apocalyptische proporties, de concentratiekampen van de nazi’s, de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, de dreiging van de Iraanse kernbom, de ongekende ontkrachting van normen en waarden en het gebeuren in het Midden-Oosten, met brandpunten als Jeruzalem en Israel, met een Arabisch-islamitische wereld die totaal op drift is geraakt!

Israël draagt als volk in haar overlevings-drang het water ‘majim’ mee (40-10-40) als oordeel, waarbij menselijk handelen ecologische gevolgen heeft, we denken aan de Farao die met zijn legermacht in de zee ‘jam’ (10-40) verdronk (Ex. 14:27), en aan het gericht over Gog (Ezech. 38:22) en Mijn twee getuigen in de Apocalyps (Ap. 11:6); maar zo ook straks in positieve zin als de heiden volken zijn binnengebracht in het Messiaanse rijk …

  • ‘Het zal geschieden dat al de overgeblevenen van alle heiden volken die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, van jaar tot jaar zullen opgaan om zich neer te buigen voor de Koning, de HEERE van de legermachten, om het Loofhutten (Sukkot) te vieren. Het zal geschieden dat er geen regen zal vallen op hem die uit de geslachten van de aarde niet zal opgaan naar Jeruzalem om zich voor de Koning, de HEERE van de legermachten, neer te buigen. Als het geslacht van de Egyptenaren waarop geen regen is gevallen, niet zal opgaan en komen, dan zal de plaag komen waarmee de HEERE de heiden volken zal treffen die niet zullen optrekken om het Loofhuttenfeest te vieren. Dit zal de straf zijn voor de zonde van Egypte en de straf voor de zonde van alle heiden volken die niet zullen opgaan om het Loofhuttenfeest te vieren … Op die dag zal er geen Kanaäniet meer zijn in het huis van de HEERE der legermachten’ (Zach. 14: 16-21).

Bijbelse profetie in 2016 geeft te kennen alle volken!

Betrekkingen VS en Israël thans onder zware druk!

Het is al lang geen geheim meer dat de betrekkingen tussen de VS en Israël de laatste jaren dusdanig onder druk staan. Deze verstoorde relatie heeft grotendeels te maken met de stad Jeruzalem en als brandpunt het tempelplein. De stad Jeruzalem dat ten tijde van de ‘Zesdaagse-Oorlog’ in 1967 geheel in Israëlische handen viel incluis het tempelplein is meer en meer ‘t brandpunt aan het worden naar gelang de profetische tijd(en) verstrijkt, gepaard gaande met terreur en aanslagen. Vanaf de maand oktober in 2014 tot aan begin 2016 zijn daar vele meldingen van incidenten van terreur met dodelijke afloop, waarvan velen in Jeruzalem. Deze ontwikkelingen moeten ons niet verbazen daar zij passen in het Bijbelse profetische perspectief. Als we de Apocalyps goed lezen zal ten tijde van die laatste jaar weken, in de 70e week de herbouwde tempel en het tempelplein weer in Israëlische handen zijn.

  • ‘En mij werd een meetlat gegeven, die op een staf leek. En de engel was erbij komen staan en zei: Sta op en meet de tempel van God, het altaar en hen die daarin aanbidden. Maar laat de buitenste voorhof van de tempel erbuiten en meet die niet, want die is aan de heidenen gegeven. En zij zullen de heilige stad vertrappen, tweeënveertig maanden lang’ (Ap. 11:1-2).
  • ‘Zie, Ik ga Jeruzalem maken tot een bedwelmende beker voor alle volken rondom, ja, ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem. Op die dag zal het gebeuren dat Ik Jeruzalem zal maken tot een steen die moeilijk te tillen is voor alle volken [dus ook de VS]. Allen die hem optillen, zullen zichzelf zeker diepe sneden toebrengen, en al de volken van de aarde zullen zich tegen haar verzamelen’ (Zach. 12:2-3; Ap. 16:13-14).
  • ‘Want zie, in die dagen en in die tijd, als Ik een omkeer zal brengen in de gevangenschap van Juda en Jeruzalem, zal Ik alle heiden volken bijeenbrengen en hen doen afdalen naar het dal van Josafat [het dal ‘de HEERE oordeelt’]. Daar zal Ik met hen een rechtszaak voeren, vanwege Mijn volk en Mijn eigendom Israël, dat zij onder de heiden volken verstrooid hebben. Mijn land hebben zij verdeeld’ (Joel 3:1-2).

DE TEMPELBERG: STATUS QUO

[Tot de Zesdaagse oorlog was Jeruzalem bezet door Jordanië, en dit land speelt er nog altijd een grote rol. Met het Jordaans-Israëlisch vredesverdrag in 1994 is afgesproken dat Jordanië de islamitische heilige plaatsen, waaronder de Tempelberg, blijft beheren via de islamitische, Jordaanse stichting Waqf-personeel, samen met de Israëlische politie. Israëlisch hebben op sommige tijden toegang tot de Tempelberg, net als toeristen, maar bidden op die plaats is bij wet verboden vanwege de afspraken met Jordanië.

Los daarvan geldt er een rabbinaal verbod op het betreden van de Tempelberg: men zou per ongeluk de plek kunnen betreden waar ooit, en alleen op Jom Kippoer, uitsluitend de Cohen Gadol (de opperpriester) mocht komen. Dit religieuze verbod is sinds kort opgeheven voor delen van de berg, waarvan vaststaat dat de Tempel daar niet stond].

Wie heeft het laatste Woord … 

  • ‘Waarom woeden de heiden volken en bedenken de volken wat zonder inhoud is? De koningen van de aarde stellen zich op en de vorsten spannen samen tegen de HEERE en tegen Zijn Gezalfde: Laten wij Hun banden verscheuren en Hun touwen van ons werpen! Die in de hemel woont, zal lachen, de Heere zal hen bespotten. Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, in Zijn brandende toorn hun schrik aanjagen. Ik heb Mijn Koning toch gezalfd over Sion, Mijn heilige berg’ (Ps. 2:1-6).
  • ‘De HEERE heeft tot mijn Heere gesproken: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden gemaakt zal hebben tot een voetbank voor Uw voeten. De HEERE strekt Uw machtige scepter uit vanuit Sion en zegt: Heers te midden van Uw vijanden. Uw volk is zeer gewillig op de dag van Uw kracht, getooid met heilige sieraad; uit de baarmoeder van de dageraad is voor u de dauw van Uw jeugd.De HEERE heeft gezworen en Hij zal er geen berouw van hebben: U bent Priester voor eeuwig naar de ordening van Melchizedek. De Heere is aan Uw rechterhand, Hij verpletterd koningen op de dag van Zijn toorn. Hij spreekt recht onder de heiden volken, vult het slagveld met dode lichamen en verplettert hem die het hoofd is over een groot land. Hij drinkt onderweg uit de beek, daarom heft Hij Zijn hoofd omhoog’ (Ps. 110:1-7).

God’s Gezalfde – Koning, Profeet en Priester …

Zo zijn we weer terug bij het begin, waar Melchizedek, de koning van Salem (Jeruzalem) Abram zegende met brood en wijn (Pesach); zo is God’s Gezalfde – haMasjiach Jeshoea – Profeet, Koning en Priester. Hij zal verschijnen aan het einde van deze boze aioon (Gal. 1:4) en aanwezig zijn in de Messiaanse eeuw (aioon), naar Zijn eigen die Hij sprak bij de intocht in Jeruzalem, zo vlak vóór het Pascha: …

  • ‘Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Voorwaar, Ik zeg u dat u Mij niet zult zien, totdat de tijd zal gekomen zijn dat u zult zeggen: Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heere’ (Luc. 13:35).
  • ‘En zij die voorop liepen en zij die volgden, riepen: Hosanna! Gezegend Hij Die komt in de Naam van de Heere!’ (Marc. 11:9).
  • ‘Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Want Ik zeg u: U zult Mij van nu af aan niet zien, totdat u zegt: Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heer!’ (Matth.23:38-39).

Baruch Haba B’shem – Gezegend Hij, Die komt in den Naam des Heren …

Gerard J.C. Plas

[www.studiehuisreshiet.nl Aleph Cursus – opgave: info@studiehuisreshiet.nl – opgevencursus@gmail.com]

Sabbat – viering livestream met Mark Biltz / zie: www.elshaddaiministries.us / zaterdag vanaf 18.45-21.30 

*******************************************

Zie ook de wekelijkse: The Hal Lindsey Report

www.hallindsey.com

*******************************************

info:

www.likud.nl

www.cidi.nl

www.franklinterhorst.nl

********************************************

shoebat.com

iltv.tv

www.jerusalempost.com

*********************************************

studie lectuur:

www.jessiepennlewis.nl

www.overcomertrust.org.uk

www.levendwater.org

www.everread.nl

www.hebreeuwseacademie.nl

*********************************************

 

 

 

 

 

Be Sociable, Share!
 Posted by at 14:17

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)

Translate »