Jun 082013
 
Paurousia

Parousia

By this we now approach the main purpose of the dispensational truth [to some, the word ‘dispensational’ is heresy; we would remind such that it is one of the words the ‘Holy Ghost teacheth’ (1 Cor. 2:13), occuring some nine times in the New Testament] namely, the exhibition of the distinctive characteristics of ‘The Kingdom of the heavens’, and ‘The church of the Mystery’. The sphere of the one is the earth; the sphere of the other is the heavens. The Kingdom of the heavens will be ‘the days of heaven upon earth’ …

  • That your days may be multiplied, and the days of your children, in the land which the Lord sware unto your fathers to give them, as the days of heaven upon the earth‘ (Deut. 21:11).

It will not be in the heavens, whereas the church is heavenly in its calling, in its blessing, and in its destiny, and looks for nothing from the eartly promises and blessings.

There are many indications, if we will but heed them, of this twofold division in the purpose of God. Let us take the two phrases, ‘Before the foundation (overthrow) of the world’, and ‘From (or since) the foundation (overthrow) of the world’. These mark two distinct phases or redemption; we will now give every occurrence of the two expressions, and seek to exhibit wherein they differ.

Before the overthrow

  • ‘Father, I will that they also, whom Thou hast given Me, be with Me where I am; that they may behold My glory, which Thou hast given Me: for Thou lovedst Me before the foundation (overthrow) of the world’ (John 17:24).
  • ‘But with the precious blood of Christ, as of a lamb without blemish and without spot: Who verily was foreordained before the foundation (overthrow) of the world, but was manifest in these last times for you’ (1 Pet. 1:19,20).
  • ‘Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ, Who hath blessed us with all spiritual blessings in the heavenlies in Christ: according as He hath chosen us in Him before the foundation (overthrow) of the world, that we should be holy and without blame before Him in love’ (Eph. 1:3,4).

From (or since) the overthrow

  • ‘All these things spake Jesus unto the multitudes in parables; and without a parable spake He not unto them: that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, … I will utter things which have been kept secret from (since) the foundation (overthrow) of the world’ (Matt. 13:34,36).
  • ‘Then shall the King say unto them on His right hand, Come, ye blessed of My Father, inherit the kingdom prepared for you from (since) the foundation (overthrow) of the world’ (Matt. 25:34).
  • ‘I will send them prophets and apostles, and some of them they shall slay and persecute: that the blood of all the prophets, which was shed from (since) the foundation (overthrow) of the world, may be required of this generation; from the blood of Abel …’ (Luke 11:49-51).
  • ‘As I have sworn in my wrath, if they shall enter into My rest; though the works have been taking place (since) the overthrow of the world’ (Heb. 4:3 author’s translation).
  • ‘For then must He often have suffered (since) the foundation (overthrow) of the world’ (Heb. 9:26).
  • ‘And all who dwell on the earth will worship him, each one whose name hath not been written (since) the overthrow of the world in the book of the Lamb slain’ (Rev. 13:8 author’s translation).
  • ‘The beast which thou sawest was, and is not, and is about to ascend out of the abyss, and go into perdition; and those who dwell on the earth shall wonder, whose name is not written in the book of life (since) the overthrow of the world’ (Rev. 17:8 author’s translation).

The reader cannot fail to see the different range covered by these two expressions. Three passages only are found wherein is used the word ‘before’, while seven passages give the number of occurrences of the world ‘since’. Both of these numbers have the significance of perfection, three signifying divine perfection. Seven is 4+3; earth (4) with the addition of divine perfection (3). Hence, while the three occurences of the world ‘before’ have entirely to do with Christ Himself, or the members of His body chosen before the overthrow of the world, and related only to the ‘heavenlies’, the seven, on the other hand, refer to that kingdom and people whose destiny is linkeds with the blessing of the earth.

Take the two passages by way of illustration. Matthew 25:34 speaks of a kingdom prepared since the overthrow of the world. Hebrews 4:3 takes up this with deeper suggestiveness, and show that the six days’ creation was but the beginning of the work of the redemption of the earth which will be consummated when ‘the rest that remaineth’ takes the place of creation’s groan (Rom. 8).

This leads us to a futher consideration, that just as two grand divisions of time are indicated by the expressions ‘before’ and ‘since’ the overthrow of the world, so Scripture testifies to two places of redemptive operations, namely, the heavens, and the earth. Theologians have largely limited sin and redemption to the earth, whereas sin appeared first in the heavens. Genesis 3 records the fall of man by the temptation of an already fallen spirit being. Prophetic students have stopped at the millennial kingdom, whereas Scripture leads on to a kingdom which eclipses the millennium as noonday does a candle flame.   

Let us look at one or two Scriptures, and learn there from what the Lord has said concerning the heavens. According to Job …

  • ‘Behold he putteth no trust in his saints; yea, the heavens are not clean in his sight’ (Job 15:15).

Now we are fully aware that although the Scripture record of these words is inspired, yet Eliphaz, the Temanite may have an untrue statement; for in Job 42:7 we read, ‘The LORD said to Eliphaz, the Temanite … Ye have not spoken of Me the thing that is right, as My servant Job hath’. However, we must not think that this means that every utterance of Eliphaz was wrong. Job’s utterances are also condemned elsewhere. The statement in Job 42:7 has peculiar reference to the great theme of the book …

  • ‘And it was so, that after the LORD had spoken these words unto Job, the LORD said to Eliphaz the Temanite, My wrath is kindled against thee, and against thy two friends: for ye have not spoken of me the thing that is right, as my servant Job hath’

We do not pin our faith to a disputed passage, however, but we find elsewhere the same teaching, stamping this passage in Job 15:15 as being truth …

  • ‘Behold he putteth no trust in his saints; yea, the heavens are not clean in his sight’
  • ‘Behold even to the moon, and it shineth not; yea, the stars are not pure in his sight’ (Job 25:5).

If we had found no other mention of this, then we must have left the matter as being too uncertain.

There is a singular, and to us eloquent, omission in the first chapter of Genesis. After the 1st, 3rd, 4th and 5th days work we read the divine comment ‘it was good’. The statement does not follow the creation of man in quite the same way, but the omission there may be accounted for by the reference to the ‘image of God’. After the creation of the firmament, which God called ‘the heavens’ (always plural, except in one instance), He does not say ‘it was good’. Our belief in the inspiration of Scripture precludes all idea of a lapse of memory; the ommision is as much by inspiration as the inclusion in the other verses. One would have thought that ‘the heavens’ would have been pronounced as ‘good’ rather than the earth, but it is not so. In order to show the tremendous import of this passages, we shall have to make a digression to examine the scriptural teaching concernnig Satan and his angels, their present abode, and condition.

Satan is named in Scripture ‘That old serpent, the devil’, ‘The wicked one’, ‘Your adversary’, and among the many marvels of the letter of Scripture is the fact 13, a number of ill-omen, apostasy, and rebellion, is a factor in his names. Thirteen first occurs in Genesis 14 …

  • ‘Twelve years they served Chedorlaomer, and in the thirteenth year they rebelled’ (Gen. 14:4).

The first occurence of a word generally gives its significance, which in this case we find to rebellion. The second mention is connected with Ishmael in Genesis 17 …

  • ‘And Ishmael his son was thirteenth years old, when he was circumcised in the flesh of his foreskin’ (Gen. 17:25).

Satan in Hebrew = 364 (13 x 28), showing that in the very numerics God has fixed this arch-rebel’s character.

  • Dragon in Greek = 975 (13 x 75)
  • Serpent in Greek = 780 (13 x 60)
  • Tempter in Greek = 1,053 (13 x 81)
  • Fowler (Psalm 91:3) = 416 (13 x 32)

and the passage:

  • ‘but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in heavenly places’ (Eph. 6:12 in the Received Text) = 16,211 (13 x 1,247).

Many more examples could be given, but we have given enough to show that there is something more here than more coincidence, even if mere coincidence were possible in the sphere of divine inspiration. Satan is called, ‘The prince of the power of the air’ (Eph. 2:2), and Ephesians 6:12 tells us that there are spiritual wickednesses in the heavenlies * [there are no spiritual wickednesses in the heavenlies, Satan’s place is in the heavens, not in the heavenlies].

Daniel, in the third year of Cyrus, received a visit from a mighty being – ‘A certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz, his body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and te voice of his words like the voice of a multitude’.

The effect upon Daniel was overwhelming – ‘there remained no strenght in me, for my comeliness was turned in me to corruption, and I retained no strenght’ (Dan. 10:5-8, cf. Rev. 1:12-15).

This mighty visitant declares to Daniel that he was sent from the first day that he (Daniel) had set his heart to understand, but he adds, … ‘The prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days (three weeks … [I have appointed thee each day for a year Ezech. 4:6]), but lo, Michael, first of the chief princes, came to help me’ (Dan. 10:13). He refers later to ‘The prince of Grecia’ (verse 20).

[Seventy Weeks: Now from what we have already learned, we shall find it impossible to commence the reckoning of this 490 years at a period when Jerusalem is still desolate and Israel ‘Lo- ammi’. Yet this is precisely what the accepted interpretation does. The 490 years are made to start from the going forth of the commandment to rebuild Jerusalem, in spite of the angel’s warning that the rebuilding would not be completed until another 49 years had gone by. Instead of the angel saying to Daniel that the 70 x 7 started in the 20th year of Artaxerxes when the commandment was given, he definitely says that from that date we may compute the coming of the Messiah, a somewhat different thing. From the date of the command unto the Messiah was 7 x 7 and 62 x 7, or 483 years, which period was divided by the angel into two, according as it was ‘Lo- ammi’ time or otherwise. The first period of 49 years must not be reckoned at the period severed off upon Israel, or else we shall involve ourselves in confusion.

Where shall we then commence the special period of 70 x 7? When Israel are received back into favour and the temple at Jerusalem again blessed. In the year 405 B.C., when the temple was dedicated at Jerusalem, the 70 x 7 began. It was to be the commencement of a period of ‘Ammi’ years, years when God recognized Israel as His people, a period 0f 62 x 7, 0r 434 years, which should reach to the coming of Messiah the Prince. While the crucifixion marks the close of the 69th seven from the going forth of the proclamation, we must remember that it is the 62nd from the dedication of the temple, and as this commenced the period of Israel’s restoration, the crucifixion marks the 62nd seven of the 70 sevens that were severed off upon Israel, leaving 8 sevens to run their course, instead of one as we have hitherto been taught.

We have shown, in other articles, the prominent position that Israel has in the Acts of the Apostles, yet by following the orthodox view it appears that we are compelled to make a twofold error. First, in spite of the witness of Scripture to the contrary, a period of 49 years, wherein Israel and Jerusalem are out of favour, is introduced into a special period that necessitates Israel and Jerusalem being under favour and security, and it also compels us to blot out the whole of the Acts from this special period wherein Israel and Jerusalem manifestly are still receiving mercy. If the 69th seven ended at the crucifixion, there could be no place for Paul’s solemn and formal setting aside of Israel at the end of the Acts.

Readers will remember that a rectification was found necessary in the calender, and that the date of the crucifixion is A.D. 29/30. From A.D. 30 to A.D. 63/64, when God finally set aside Israel through the words of Paul, we have 34 years, where, if we include both the years that began and ended the period, we have another 5 sevens which ran on after the crucifixion. The crucifixion being the 62nd seven, Israel becomes lo-ammi at the end of the Acts 28, in the 67th seven, leaving three sevens to conclude the complete series of 490 years. We must not therefore speak of the ‘final seven years of Daniel 9’ as though they were all the years that are to run. It is true that the chief interest is centred in the final seven, for therein Antichrist and the Beast are active, but there are other things to be done before that.

There is a suggestive connection to be observed between the final 3 sevens and the seven seals, seven trumpets and seven vials that occupy the book of the Revelation … Apocalyps!

When we consider the ‘mystery of Christ’ we shall see how God has purposed that in the dispensation (= oikonomian) of the fulness of the seasons, He will lead up all things in Christ, the things in heaven, and the things upon the earth (Eph. 1:10); these will have been fully reconciled by the blood of Christ, whether things upon the earth, or things in the heavens (Col. 1:20).

Three passages should be noted, where the heavens and the earth are mentioned together, namely, Genesis 1:1, Genesis 2:4, and Revelation 21:1. Genesis 1:1 refers to the period covering the time from the original creation to the ‘overthrow of the world’. Revelation 21:1 refers to that future day when creation shall once again be seen in all its loveliness secured for ever by redemption. Genesis 2:4 refers to the ‘world that now is’, during which the mighty purpose of the ages is being accomplished.

We may now link together the two subjects considered in this chapter, namely, the things spoken of as being before, and the things spoken of as being since, the overthrow of the world. Below we bring together in two columns the two sets of passages:

Things in the heavens BEFORE the overthrow of the world

John 17:24; 1 Peter 1:19,20; Eph. 1:3,4

Things on earth SINCE the overtrhow of the world

Matt. 13:34,35; 25:34; Luke 11:49-51; Heb. 4:3 9:26; Rev. 13:8; 17:8

It will be seen that the church of the one body is ranged under the heavenly heading, and consequently it is ‘blessed with all spiritual blessings in the heavenlies’. The ‘kingdom’ comes under the heading of the things on earth, and Israel’s blessings are to take place there. Israel and the kingdom are connected with the blessing and regeneration of the earth. The church which is the body of Christ is connected with the reconciliation of the heavens. Israel’s witness is before the nations; the church’s witness is ‘unto principalities and powers in heavenly places’ …

  • ‘To the intent that now unto the principalities and powers in heavenly places might be known by the church the manifold wisdom of God’ (Eph. 3:10).

Thus it will be made clear, we trust, that the creation and making of the ‘heavens and the earth wich are now’ (2 Pet. 3:7) may be considered as being the first step in the purpose of redemption.

The place and position forfeited by Satan and his angels, God will fill by a redeemed people. Some – Israel and the nations – will occupy the new earth, while others – the church – will occupy the new heavens. Although all are partners in this mighty plan, all have not the same destiny. Do we not slight our gracious God when we ignore His revelation of the high calling of the church of the Mystery, and occupy ourselves with the things which pertain to the earthly people? Let us seek ‘rightly to divide the Word of truth’, and we shall get to know what is the hope of His calling, and what the riches of the glory of His inheritance in the heavenly holiest of all.

It is possible that some may anticipate our conclusions with an objection. The term ‘heavenly’ is not confined to the church of the Mystery, it is found, in connection with Abraham’s faith and hope, so before we close this item we will give a list showing the use of the word ‘heavenly’, and we believe that the truth of the distinctly heavenly connection of the church of the present dispensation will thereby be the more emphasized. The following list has been collected by a writer for his own purposes, but we feel quite sure that he will be only too glad for it to be of service here:

[‘Much confusion is the result of the lameness of the English language, when attempting to convey the accuracies of the original. We are at a loss, for instance, to determine wether the ‘heavenly calling’ of Hebrews 3:1 refers to calling from heaven, or calling to heaven … epouraniou, heavenly, in the genitive (which marks that from which everything proceeds) simply calls our attention to the origin of that which we are considering; while epouranio, heavenly, in the dative (which indicates that towards which anything tends) marks the location of the matters in hand. Below we give a concordance of each.

Genitive

Epouraniou (Gen. sing.).

‘The image of the heavenly‘ (1 Cor. 15:49). ‘Partakers of the heavenly calling’ (Heb. 3:1). ‘Tasted of the heavenly gift’ (Heb. 6:4). ‘A better (country), that is, an heavenly‘  (Heb. 11:16).

Epouranion (Gen. plural).

‘(There are) also celestial bodies’ (1 Cor. 15:40). ‘Of (things) in heaven, and (things) in earth’ (Phil. 2:10). ‘The example and shadows of heavenly things’ (Heb. 8:5).

Dative

Epouranion (Dat. sing.).

‘The heavenly Jerusalem’ (Heb. 12:22).

Epouraniois (Dat. plural).

‘In heavenly (places) in Christ’ (Eph. 1:3). ‘At His own right hand in the heavenly  (places)’ (Eph. 1:20). ‘In heavenly (places) in Christ Jesus’ (Eph. 2:6). ‘Powers in heavenly (places)’ (Eph. 3:10). ‘In high (places)’ (Eph. 6:12).

‘We are immediately struck with the fact that the dative, which speaks of location, is confined to the epistle to the Ephesians (just what we should expect if we “rightly divide the word of truth”), and the present location of the new Jerusalem which will yet come down out of heaven‘ (Rev. 21:10).

‘On the other hand, the shadows of the tabernacle were “heavenly”, but not “in heaven”. The gifts which even the apostate Israelite tasted, as recorded in the early chapters of Acts, were “heavenly”, but assuredly not in heaven. The emphasis is always upon the source or character in the Genitive, even when the object itself may be in heaven. Abraham did not look for an inheritance in heaven, but he did look for a “heavenly country” (Hebr. 11:16). So also the “heavenly calling” is heavenly in character, but it does not call to heaven; that would need to be expressed in the dative case’. (A.E.K.)

The millenial kingdom, and the new heavens and new earth (Rev. 20 to 22), were before the eyes of the ‘father of many nations’. He and his seed shall yet inherit the promises in all their blessed fulness. Israel will be honoured then. The twelve tribes will have their names emblazoned upon the twelve gates, and the twelve foundations will bear the names of the twelve apostles of the Lamb. No temple will be there, for the Lord God Almighty and the Lamb will be the temple of it. No need for sun or moon to shine there, for the glory of God will lighten it, and the Lamb will be the light thereof. The nations of them which are saved shall walk in the light of it, and the kings of the earth shall bring their glory and honour into it, and the gates of it shall not be shut at all by day, for there shall be no night there.

This it is for which creation groans and waits, for wich Abraham looked and waited, an inheritance that seems enough to satisfy any heart, and yet we have to write – this inheritance is not ours. The hope, calling, blessing, and inheritance set before us are all of them not only heavenly in character, but they are IN heaven as to locality.

‘Spiritual wickednesses’ in the heavenlies [Satan’s place is in the heavens, not the heavenlies]

With these things made clear from the Word itself, we can now return to Ephesian 6 to obtain further light upon its teaching. The ‘high places’ of Ephesians 6:12, as the margin tells us, are, more correctly, ‘heavenly places’ …

  • ‘For we wrestle not against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places‘ (6:12).

Now the earlier references to ‘heavenly places’ leave no doubt about the fact that they are at the right hand of God (Eph. 2:6). Are these ‘spiritual wickednesses in heavenly places then, at the right hand of God? It is imperative that we seek a Scriptural answer to this question, for we must remember that Satan’s authority is limited to the air (Eph. 2:2) and that Christ and His church are ‘far above all principality’ and therefore far above the realm of Satan himself.

  • ‘Wherein in time past ye walked according to the course of this world, according to the prince of the power of the air, the spirit that now worketh in the children of disobedience’ (2:2).

In a footnote to an article written years ago in Things to Come, Dr. Bullinger drew attention to the true disposition of the verse.

‘For we wrestle                                           BUT WITH                                   in heavenly

not with flesh and blood     PRINCIPALITIES OF THIS WORLD     places’.

We do not wrestle with flesh and blood; neither do we wrestle with spiritual wickednesses who are the rulers of the darkness of this world, not of that world at the right hand of God.

Jeruzalem

Jeruzalem

Samenvattend:

De lange duur van de eindtijd of ook wel het  ‘laatste der dagen’ genoemd wijst niet alleen op Gods liefde en geduld, maar heeft ook te maken met de weigering van Satan en zijn collaborateurs (de ongelovigen) om het teruggekochte erfdeel aan de rechtmatige Eigenaar terug te geven. De lange wachttijd of eindtijd wordt overigens door God gebruikt om “het getal der heiligen vol te maken”, m.a.w. om de gemeente van de Messias Jezus hetgeen  Zijn lichaam is te kunnen vormen, die de belichaming is van God en zal delen in zijn heerlijkheid.

Anderzijds gebruikt God de langdurige eindtijd om Israel en de volken rijp te maken voor het verlangen naar de Messias. Diens terugkeer, met alle daaraan verbonden verschijnselen die élke bevrijding van bezet gebied met zich meebrengt, wordt ons in  verborgenheid maar ten volle in het laatste bijbelboek de Apocalyps met niet mis te verstane beloften voorzegd. En dát is ook de enige, zeker niet “goedkope” zekerheid die de gelovigen in deze eindtijd wordt meegegeven!

Geduld!

Het boek Job bevat in gedramatiseerde vorm het probleem van de ‘eeuwen‘ (aionen). Bij het lezen van het boek Job zien we Job’s problemen alsmaar toenemen. doch niet door eigen toedoen of door de omstandigheden, maar wel door een vijandschap die onafscheidbaar verbonden is tussen de twee zaden, als die van de vrouw en die van de slang (Gen. 3:15). Satan is degenen die Job attaqueert, wiens naam feitelijk betekent, ‘de vervolgde’! Gods toelating van het kwaad dat Job te verdragen had, was begrensd. Job’s leven bleef gespaard.

Daar zijn 2 essentiele kenmerken in de uitwerking van dit grote Goddelijke voornemen … ‘het voornemen der aionen’ (Efz. 3:11).

  1. Volharding, ‘gij hebt van de volharding van Job gehoord’.
  2. Einde, ‘en gij hebt uit het einde, dat de Here deed volgen, gezien, dat de Here rijk is aan barmhartigheid en ontferming’ (Jak. 5:11).

Tijdens het zwaar beproefde leven van Job, was het volk Israel nog niet in beeld, maar de God van Job is ook de God van Israel, van ons en die der ‘eeuwen’ (aionen). Het is daarom dan ook geheel in overeenstemming met de onderwijzing der Schrift dat de ervaringen van Job in  de toekomst zouden worden beaamd door ons en die uit Israel zijn. Zo lezen we in Jes. 1:5-6 dat Israel, gelijkend aan Job, daar wordt gezien met ongeneeslijke wonden, en dat in het jaar van het welbehagen des Heren, we de belofte vinden, …

  • ‘voor uw dubbele schaamte en schande zullen zij juichen over hun deel; daarom zullen zij in hun land erfelijk het dubbele bezitten; zij zullen eeuwige vreugde hebben’ (Jes. 61:7).

Aan’t eind van het boek Job zien we ‘dat de Here een keer bracht in het lot van Job, toen hij voor zijn vrienden gebeden had, en de Here gaf Job het dubbele van al wat hij bezeten had (Job 42:10).

Hier horen we een spreekwijze van een steeds weer terugkerende belofte aan Israel door Mozes en de profeten voorzegd, als van:

  1. ‘wederkeren’
  2. ‘wenden’
  3. ‘bijeenbrengen’

Als het waar is, dat Mozes degene is in wiens handen het verhaal van Job belandde, is het onmogelijk te geloven dat hij kon schrijven over Israel’s toekomst, … ‘Hij zal u weer bijeenbrengen uit al de volken’ (Deut. 30:3), zonder de verbinding te leggen met Israels eeuwen en het leven van Job.

‘Och, dat uit Sion Israels redding daagde! Als de Here een keer brengt in het lot van zijn volk (en de volken) dan zal Jacob juichen, Israel zich verheugen’ (Ps. 14:7; 126:4).

Deze last van David vinden we ook terug bij de profeten (Hos. 6:11; Joel 3:1; Zef. 3:20). Ook Jeremia gebruikt deze uitdrukking 12 keer! Kende Bileam het verhaal uit Job, deze grote man uit het Oosten? (Num. 23:10). Want hetzelfde woord dat hiet vertaald is met ‘uiterste’ of ‘laatste’ (Hebr. acharithi) vinden we ook terug in Job 42:12 ‘En de Heere zegende het latere leven van Job meer dan zijn eerdere’.

Profetieen betreffende Israel hebben veelal te maken aangaande …

  1. ‘de laatste dagen’
  2. ‘de laatste tijden’
  3. ‘het laatste einde’

Het vrees niet! 

Het is de verheerlijkte, Messias Jezus, de wereldrechter die gereed staat alles aan Zich te onderwerpen en de nieuwe wereld (aioon) van het Messiaanse rijk te scheppen, die de rechterhand op de apostel Johannes legt, de rechterhand, de zegenende hand, die Hij zegt: vreest niet!

De mens heeft een onbeschrijfelijke vrees voor manifestaties uit de onzienlijke dimensies van de wereld. De wachten bij het graf van Jezus vielen als doden neer toen de engelen hen overvielen. De vrienden van Job zagen hoe Job de haren te berge rezen toen hij een wezen uit de andere wereld ontwaarde. Daniel die voor niets en niemand vreesde, zelfs niet voor de woede van een oosters despoot, zelfs niet in de leeuwenkuil, verlamde van schrik toen hij een visioen ontving. Ook de grote profeten Jesaja en Ezechiel en anderen kenden deze ervaring. Er is alle reden tot angst, als de onzichtbare wereld in de onze doorbreekt en dat zal ook één der verschrikkelijkste ervaringen van de periode der eindgerichten zijn. Ook ten aanzien van manifestaties uit die onzienlijke wereld zal de periode van de apocalyps een echt “te voorschijn” komen zijn. Wat zal het zijn als de wereld van satanische machten en demonen zich op aarde gaat manifesteren? (Ap. 12:9; 9:3). Maar ook: wat zal het zijn voor de goddelozen als de Heer in Zijn verblindende en ontzagwekkende heerlijkheid en majesteit zal verschijnen in de stralende aura van Zijn eveneens verheerlijkte gemeente? “Wie zal standhouden als Hij komt?” (Mal. 3:2).

Maar voor Johannes en allen die de HEER JESJOEA toebehoren geldt: vrees niet! Want -vergeten we niet- ook dit eerste visioen is reeds in de dag des Heren geopenbaard. Johannes zal dingen zien die ieder mens zouden doen versmelten als was … het gehele proces van de openbaar wording van God op aarde! “Wie zal Hem kunnen zien en leven” (Exod. 33:20). De Messias moest éérst Zelf aan de ziener verschijnen, wilde Johannes de ontzaglijke visioenen van de eindgerichten kunnen verdragen en te boek stellen!

Het laatste einde

Een groot wonderteken in de 20e eeuw was de heroprichting van de staat Israel in 1948 na negentien eeuwen verstrooiing en vervolging van de Joden. De direct op de oprichting van de staat Israel volgende oorlog met alle omringende landen was qua krachtsverhouding vergelijkbaar met de Midjanieten, de Amalekieten en de woestijnvolken. Ook in de volgende oorlog in 1967 waren de getalsmatige verhoudingen tussen het leger van Israel en de omringende landen nog als Gideon en Midjan. Toch was ook in 1967, net als bij Gideon, de strijd in een razend snel tempo afgelopen. Israel veroverde het oude Oostelijke stadsdeel van Jeruzalem met het tempelplein en de Klaagmuur als het laatste stukje overblijfsel van het Romeinse Fort Antonia. Eeuwenlang waren deze plekken door de Ottomanen, Britten en Jordaniers verboden terrein om op die plek de sjofar te blazen. Toen commandant Mordechai Gur met zijn paratroepers op de derde dag van de ‘Zesdaagse oorlog’ op 7 juni 1967 die plek bereikten, liet hij Opperrabbijn Shlomo Goren bij de klaagmuur op de sjofar blazen. De ramshoorn markeerde zo een bijzonder moment in de heilsgeschiedenis van het volk Israel. Ook de ‘Jom Kippoer oorlog’ van oktober 1973 heeft in de zin van het laatste einde een bijzondere betekenis gekregen.

Thans aanbeland in het zomer van 2013, in de tweede helft van de laatste 7 jaar cyclus van 49 profetische jaren van 360 dagen, gerekend vanaf de 7e juni 1967, waarin zich tegelijkertijd een proces ontwikkelt waarbij de ‘Feesten van Israel’ als ‘de gezette hoogtijden des Heren’ met een manifestatie van bloed rode manen uitlopend naar een climax van een ‘Jubeljaar’ die zich voordoet op de ‘Jom Kippoer’ van 2015, en 42 jaar na de ‘Jom Kippoer’ oorlog!

Uit de visioenen in de Apocalyps valt op te maken dat er in de hemel als de ‘tijd’ vol is, de voorbereidingen getroffen worden in het openbaar worden Jezus Messias, die de Losser (Goel) van de kosmos is. In het boek Leviticus wordt op een bijzondere wijze gesproken over het ‘Jubeljaar’ aangaande Israel, dat 50e dat ná 49 jaar (7x7x360), de zeven jaar weken (7×7 sabbatsjaren) manifest wordt in de ‘volheid’ van de tijd. Het is juist daar waar op een wonderlijke wijze aangaande een stuk Mozaische wetgeving wordt weergegeven, dat ook in het stramien van het verlossingsproces voor wat Israel en de volken zoals beschreven in het boek de ‘Openbaring van Jezus Messias’ dit wordt verduidelijkt, en waar tevens het lot van het gehele bestaan van de wereld en het mensdom in de waagschaal ligt (Lev. 25:8-10; Openb. 5:1-14).

Lamb and the book with the seven seals

Lamb and the book with the seven seals

Het gaat om die met 7 zegels verzegelde ‘lossersakte’ waarvan gezegd is dat niemand deze kan openen of inzien, het Johannes is die een LAM ziet staan als geslacht, maar Die dan tegelijk de Leeuw uit de stam van Juda is en de Spruit van David blijkt te zijn, hetgeen in die zin ook alles te maken heeft met de nog steeds vacante troon in Jeruzalem, de ongedeelde hoofdstad van Israel (Luc. 21:24; Ps. 2:8; 72:8); en juist Hij het is Die waardig is om de boekrol te nemen en zijn zegels te openen (Opb. 6:1). Volgens Joodse traditie wordt er 10 dagen na Rosh Hasjana het oordeel over de mens verzegeld aan het eind van Jom Kippoer en begint volgens het boek de Apocalyps de voltrekking van dat oordeel (Opb. 6:2 – 19:21)! [On Rosh Hashana it is written and on the day of the fast of Kippur it is sealed … who shall live and who shall die, … who by water and who by fire, who by the sword … -from the Yom Kippur Prayer book-]

Zoals voorheen in de jaren 30 A.D. – 70 A.D. ofschoon die bijbelse geschiedenis daarvan aan het eind van Handelingen 28:23-31 in het jaar 63 A.D. – 64 A.D. zo abrupt werd afgebroken met die 67e jaar week; is het eschatologische aspect van die tijd opnieuw waarneembaar in deze 20e en 21e eeuw, waarbij die nog ‘onvoltooide’ Handelingen tijd, in het jaar 2014 zich aandient als het surplus van de ‘Feesten des Heren’, en met de constellaties van maan en zon in 2014 en 2015 de aanvang kunnen betekenen van de 68e jaar week, om dan vervolgens met de 7 zegels (68e), de 7 bazuinen (69e) en de 7 schalen (70e), een totaal van 70 jaar weken deze bepaling te voleindigen (Dan. 9:24-27), en tegelijkertijd zijn aanbeland met als finale patroon, de twee Beesten, Babel, Jeruzalem, de 144.000 verzegelden uit de stammen van Israel, bij de wederkomst van Jezus Messias (Opb. 6:2 – 19:21). Dus aanvangende met het begin der weeen (68e), waarvan gezegd wordt dat dit nog niet het einde is (69e), er vervolgens een periode van grote verdrukking (70e) volgt, in Israel en de regio van het Midden-Oosten.

De aanhoudende onrust en het geweld in het Midden-Oosten, met daarbij een verdeeld Europa over de eurocrisis en andere aangelegenheden kunnen gemakkelijk uitkristalliseren tot een Apocalyptisch gebeuren, en men afkoerst op een onomkeerbaar proces van de voltooiing der profetie door God Zelf ingegeven in die nimmer veranderende Profetische Geschriften in die altijd maar weer veranderende wereld het ‘epicenter’ van de kosmos in het Midden-Oosten, waar een Romeins-Islamitisch rijk zich in een ras tempo aan het ontwikkelen is, een eindtijd waarin valse messiassen, oorlogen, hongersnoden en pestilentien aan de orde van de dag zullen zijn.

Het zijn de geboorte weeen naar het toekomstige Koninkrijk der hemelen of ook wel het Messiaans-duizendjarig rijk genoemd (Opb. 20), hetgeen aan de profeten van Israel werd geopenbaard, dat zij niet zichzelf, maar ons dienden in de dingen die u verkondigd zijn door hen die u het Evangelie verkondigd hebben door de Heilige Geest, Die vanuit de hemel gezonden is, dingen, waarin de engelen begerig zijn zich te verdiepen (1 Pet. 1:12).

Dit rijk is het grote stralende perspectief van de openbaring, wat zijn voltooiing zal vinden in het Koninkrijk Gods (Opb. 21-22), in dit Godsrijk zijn hemel en aarde gereinigd van alle kwaad en met elkaar verbonden.

Zou dit geweldige perspectief mens en wereld niet in laaiend vuur moeten zetten? Hoe kon de mensheid, nadat deze toekomst werd geopenbaard, voortgaan op dwaalwegen naar de afgrond? Waarom is het christendom, dat bij uitstek de draagster van deze openbaring moet zijn, niet in staat geweest op een zodanige wijze naar deze Godsrijken heen te wijzen, dat alle mensen van goede wil verrast en verrukt doet opspringen? Is het zelfs niet zo, dat het wereldse, uitwendige christendom de verwachting van het Messiaanse rijk in de weg stond en staat.

De beantwoording van deze klemmende vragen hangt nauw samen met de heilshistorische structuur van het Koninkrijk Gods en de onontvankelijkheid van een door deze wereld ingekapselde en murw gemaakte mens.

Slechts de bewustmaking van het Koninkrijk der hemelen van en voor Israel opgericht als een soeverein, van een religieus-culturele grootheid als het christendom volstrekt onafhankelijk gebeuren, kan deze verwachting weer levend maken, maar hiertoe is het christendom in zijn algemeenheid nu juist niet in staat. Het is te erfelijk belast met de smetten en machteloosheden van deze wereld en wordt door buitenstaanders geassocieerd met het falen van álle religies!!

Gerard J.C. Plas

Be Sociable, Share!
 Posted by at 18:07

  3 Responses to “The Twofold Purpose … and the ‘spiritual wickedness’ in the heavenlies”

  1. I am regular visitor, how are you everybody? This paragraph posted at this site is truly nice.

  2. Howdy very cool site!! Guy .. Beautiful .. Wonderful ..

    I will bookmark your web site and take the feeds also?
    I am satisfied to search out so many helpful information right here within the submit, we’d
    like work out extra techniques on this regard, thank you for sharing.
    . . . . .

  3. What’s up to every one, it’s actually a good for me to visit
    this web site, it contains useful Information.

    Here is my weblog :: Thailand / ASEAN

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)

Translate »